أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، فِي آخَرِينَ قَالُوا: ثنا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، ثنا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ ثنا الشَّافِعِيُّ، أنا مُسْلِمُ بْنُ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ: أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ مُحَيْرِيزٍ، أَخْبَرَهُ وَكَانَ يَتِيمًا فِي حِجْرِ أَبِي مَحْذُورَةَ حَتَّى جَهَّزَهُ إِلَى الشَّامِ فَقُلْتُ لِأَبِي مَحْذُورَةَ: أَيْ عَمِّ إِنِّي خَارِجٌ إِلَى الشَّامِ وَإِنِّي أَخْشَى أَنْ أُسْأَلَ عَنْ تَأْذِينِكَ فَأَخْبِرْنِي فَقَالَ: نَعَمْ خَرَجْتُ فِي نَفَرٍ فَكُنَّا بِبَعْضِ طَرِيقِ حُنَيْنٍ فَقَفَلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ مِنْ حُنَيْنٍ فَلَقِيَنَا رَسُولَ اللهِ ﷺ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنُ رَسُولِ اللهِ ﷺ بِالصَّلَاةِ عِنْدَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَسَمِعْنَا صَوْتَ الْمُؤَذِّنِ وَنَحْنُ مُتَنَكِّبُونَ فَصَرَخْنَا نَحْكِيهِ وَنَسْتَهْزِئُ بِهِ فَسَمِعَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَأَرْسَلَ إِلَيْنَا إِلَى أَنْ وَقَفْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: " أَيُّكُمُ الَّذِي سَمِعْتُ صَوْتَهُ قَدِ ارْتَفَعَ " فَأَشَارَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ إِلِيَّ وَصَدَّقُوا فَأَرْسَلَ كُلَّهُمْ وَحَبَسَنِي فَقَالَ: " قُمْ فَأَذِّنْ بِالصَّلَاةِ فَقُمْتُ وَلَا شَيْءَ أَكْرَهُ إِلِيَّ مِنَ النَّبِيِّ ﷺ وَلَا مِمَّا يَأْمُرُنِي بِهِ فَقُمْتُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَأَلْقَى عَلَيَّ رَسُولُ اللهِ ﷺ التَّأْذِينَ هُوَ بِنَفْسِهِ فَقَالَ: " قُلِ: اللهُ أَكْبَرُ اللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ اللهُ أَكْبَرُ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ " ثُمَّ قَالَ لِي: " ارْجِعْ فَامْدُدْ مِنْ صَوْتِكَ " ثُمَّ قَالَ: " قُلْ: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، حِيَّ عَلَى الصَّلَاةِ، حِيَّ عَلَى الصَّلَاةِ، حِيَّ عَلَى الْفَلَاحَ، حِيَّ عَلَى الْفَلَاحَ، اللهُ أَكْبَرُ اللهُ أَكْبَرُ، لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ " ثُمَّ دَعَانِي حِينَ قَضَيْتُ التَّأْذِينَ فَأَعْطَانِي صُرَّةً فِيهَا شَيْءٌ مِنْ فِضَّةٍ ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى نَاصِيَةِ أَبِي مَحْذُورَةَ ثُمَّ أَمَرَّهَا عَلَى وَجْهِهِ ثُمَّ مِنْ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ عَلَى كَبِدِهِ ثُمَّ بَلَغَتْ يَدُهُ سُرَّةَ أَبِي مَحْذُورَةَ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: " بَارَكَ اللهُ فِيكَ وَبَارَكَ عَلَيْكَ " فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ مُرْنِي بِالتَّأْذِينِ بِمَكَّةَ فَقَالَ: " قَدْ أَمَرْتُكَ بِهِ " وَذَهَبَ كُلُّ شَيْءٍ كَانَ لِرَسُولِ اللهِ ﷺ مِنْ كَرَاهِيَةٍ وَعَادَ ذَلِكَ كُلُّهُ مَحَبَّةً لِلنَّبِيِّ ﷺ فَقَدِمْتُ عَلَى عَتَّابِ بْنِ أُسَيْدٍ عَامِلِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَأَذَّنْتُ بِالصَّلَاةِ عَنْ أَمْرِ رَسُولِ اللهِ ﷺ قَالَ ابْنَ جُرَيْجٍ: وَأَخْبَرَنِي بِذَلِكَ مَنْ أَدْرَكْتُ مِنْ آلِ أَبِي مَحْذُورَةَ عَلَى نَحْوِ مَا أَخْبَرَنِي ابْنُ مُحَيْرِيزٍ قَالَ الشَّافِعِيُّ رَحِمَهُ اللهُ: وَأَدْرَكْتُ إِبْرَاهِيمَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ يُؤَذِّنُ كَمَا حَكَى ابْنُ مُحَيْرِيزٍ وَسَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ مُحَيْرِيزٍ، عَنْ أَبِي مَحْذُورَةَ، عَنِ النَّبِيِّ ﷺ مَعْنَى مَا حَكَى ابْنُ جُرَيْجٍ وَبِمَعْنَاهُ رَوَاهُ حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَأَبُو عَاصِمٍ وَرَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ
அபூ மஹ்தூரா (ரலி) அவர்களின் பராமரிப்பில் (அனாதையாக) வளர்ந்த அப்துல்லாஹ் பின் முஹைரீஸ் (ரஹ்) அவர்கள் ஷாம் தேசத்திற்குப் பயணமாவதற்குத் தயாரானபோது, அபூ மஹ்தூரா (ரலி) அவர்களிடம், "என் சிறிய தந்தையே! நான் ஷாம் தேசத்திற்குச் செல்லவிருக்கிறேன். (அங்குள்ள மக்கள்) நீங்கள் எவ்வாறு அதான் (பாங்கு) சொல்ல ஆரம்பித்தீர்கள் என்பது குறித்து என்னிடம் கேட்கக்கூடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, அதனை எனக்குத் தெரிவியுங்கள்" என்று கேட்டார். அதற்கு அபூ மஹ்தூரா (ரலி) அவர்கள் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:
"ஆம், (சொல்கிறேன்). நான் சிலருடன் (மக்காவிலிருந்து) வெளியே சென்றிருந்தேன். நாங்கள் ஹுனைன் (போர்க்களப்) பாதையில் ஓரிடத்தில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஹுனைனிலிருந்து (வெற்றி பெற்றுத்) திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். பாதையில் அவர்கள் எங்களைச் சந்தித்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு முன்னிலையில் அவர்களின் முஅத்தின் தொழுகைக்காக அதான் சொன்னார். நாங்கள் முஅத்தினின் குரலைக் கேட்டபோது, (அதிலிருந்து) விலகி இருந்தவர்களாக (அல்லது ஒதுங்கி இருந்தவர்களாக), அதனைப் போன்று சப்தமிட்டு (கேலி செய்யும் விதத்தில்) அதைப் போலவே திரும்பக் கூறிக் கொண்டிருந்தோம்.
எங்கள் சப்தத்தை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செவியுற்றார்கள். எனவே, எங்களை (அழைத்து வர) ஆட்களை அனுப்பினார்கள். நாங்கள் அவர்களுக்கு முன்னால் போய் நின்றோம். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'இவ்வளவு சப்தமாக நான் கேட்ட குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் உங்களில் யார்?' என்று கேட்டார்கள். அங்கிருந்த அனைவரும் என்னை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டினர்; அவர்கள் உண்மையைத்தான் சொன்னார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள் மற்ற அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு என்னை மட்டும் (அங்கு) நிறுத்திக்கொண்டார்கள். பின்பு என்னிடம், 'எழுந்து தொழுகைக்காக அதான் சொல்' என்று கூறினார்கள்.
நான் எழுந்தேன். அப்போது என்னைப்பொறுத்தவரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைவிடவும், அவர்கள் எனக்கு இட்ட கட்டளையை விடவும் வெறுக்கத்தக்கதாக வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு நேரடியாகவே அதான் (சொல்லும் முறையை) சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் கூறினார்கள்:
'அல்லாஹு அக்பர் அல்லாஹு அக்பர், அல்லாஹு அக்பர் அல்லாஹு அக்பர்; அஷ்ஹது அன் லா இலாஹ இல்லல்லாஹ், அஷ்ஹது அன் லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்; அஷ்ஹது அன்ன முஹம்மதர் ரசூலுல்லாஹ், அஷ்ஹது அன்ன முஹம்மதர் ரசூலுல்லாஹ்' (என்று மெதுவாகச் சொல்) என்று கூறினார்கள்.
பின்னர் என்னிடம், 'மீண்டும் (திரும்பிச் சென்று) உனது சப்தத்தை உயர்த்திச் சொல்' என்று கூறிவிட்டுப் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:
'அஷ்ஹது அன் லா இலாஹ இல்லல்லாஹ், அஷ்ஹது அன் லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்; அஷ்ஹது அன்ன முஹம்மதர் ரசூலுல்லாஹ், அஷ்ஹது அன்ன முஹம்மதர் ரசூலுல்லாஹ்; ஹய்ய அலஸ் ஸலாஹ், ஹய்ய அலஸ் ஸலாஹ்; ஹய்ய அலல் ஃபலாஹ், ஹய்ய அலல் ஃபலாஹ்; அல்லாஹு அக்பர், அல்லாஹு அக்பர்; லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்' என்று சொல்.
நான் அதானை முடித்ததும், அவர்கள் என்னை அழைத்து ஒரு பையைத் தந்தார்கள். அதில் சிறிது வெள்ளி (நாணயங்கள்) இருந்தது. பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது கையை அபூ மஹ்தூராவாகிய எனது முன்நெற்றியின் மீது வைத்தார்கள்; பிறகு, அதனை எனது முகத்தின் மீதும், நெஞ்சின் மீதும், ஈரலின் மீதும் தடவினார்கள். முடிவாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கை எனது தொப்புளை அடைந்தது. பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'பாரக்கல்லாஹு ஃபீக்க வபாரக்க அலைக்க' (அல்லாஹ் உனக்கு அபிவிருத்தி செய்வானாக! உன் மீது அவனது அருள்வளம் உண்டாவதாக!) என்று பிரார்த்தித்தார்கள்.
அப்போது நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! மக்காவில் அதான் சொல்வதற்கு எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'நிச்சயமாக உனக்கு நான் கட்டளையிட்டுவிட்டேன்' என்று கூறினார்கள். (அந்தக் கணமே) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீது எனக்கு இருந்த வெறுப்பு அனைத்தும் நீங்கி, நபி (ஸல்) அவர்கள் மீதான நேசமாக அது மாறிவிட்டது. பின்னர், மக்காவில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஆளுநராக இருந்த அத்தாப் பின் உஸைத் (ரலி) அவர்களிடம் நான் வந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கட்டளைப்படி அவருக்காகத் தொழுகைக்கு அதான் சொன்னேன்."
(அறிவிப்பாளர்களில் ஒருவரான இப்னு ஜுரைஜ் (ரஹ்) கூறுகிறார்கள்: அப்துல்லாஹ் பின் முஹைரீஸ் எனக்கு அறிவித்ததைப் போன்றே, அபூ மஹ்தூரா (ரலி) அவர்களின் குடும்பத்தாரில் நான் சந்தித்தவர்களும் எனக்கு இதை அறிவித்தனர். இமாம் ஷாஃபிஈ (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: அப்துல்லாஹ் பின் முஹைரீஸ் அறிவித்தவாறே இப்ராஹீம் பின் அப்துல் அஸீஸ் பின் அப்துல் மலிக் பின் அபீ மஹ்தூரா அவர்கள் அதான் சொல்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மேலும் அவர் தன் தந்தை வழியாக அப்துல்லாஹ் பின் முஹைரீஸ், அபூ மஹ்தூரா (ரலி), நபி (ஸல்) என இப்னு ஜுரைஜ் அறிவித்த அதே கருத்துள்ள செய்தியை அறிவிக்க நான் செவியுற்றிருக்கிறேன். இதே கருத்தை இப்னு ஜுரைஜ் வழியாக ஹஜ்ஜாஜ் பின் முஹம்மத், அபூ ஆஸிம், ரவ்ஹ் பின் உப்பாதா ஆகியோரும் அறிவித்துள்ளனர்).