இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

89ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، ح قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ، قَالَ كُنْتُ أَنَا وَجَارٌ، لِي مِنَ الأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ، وَهْىَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا، فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ بِخَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ، وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ، فَنَزَلَ صَاحِبِي الأَنْصَارِيُّ يَوْمَ نَوْبَتِهِ، فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا‏.‏ فَقَالَ أَثَمَّ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ قَدْ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ‏.‏ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ طَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي‏.‏ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ قَالَ ‏ ‏ لاَ ‏ ‏‏.‏ فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ‏.‏
உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நானும், பனூ உமையா பின் ஸைத் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த (`அவாலி அல்-மதீனா`வில் வசித்து வந்த) என் அன்சாரி அண்டை வீட்டுக்காரரும், நபி (ஸல்) அவர்களிடம் மாறி மாறிச் (அறிவைப் பெற) செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தோம். அவர் ஒரு நாள் செல்வார்; நான் மற்றொரு நாள் செல்வேன். நான் சென்றால், அன்றைய தினத்தின் வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் இதர விஷயங்கள் குறித்த செய்திகளை (என் அண்டை வீட்டுக்காரருக்கு) நான் கொண்டு வருவேன்; அவர் சென்றால், அவரும் அவ்வாறே செய்வார்.

ஒருமுறை என் அன்சாரி தோழர், அவருடைய முறை வந்தபோது (நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து திரும்பி வந்ததும்), என் கதவை பலமாகத் தட்டி, "அவர் அங்கே இருக்கிறாரா?" என்று கேட்டார். நான் திடுக்கிட்டு அவரிடம் வெளியே வந்தேன். அவர், "பெரியதொரு விஷயம் நடந்துவிட்டது" என்று கூறினார்.

நான் பிறகு ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களிடம் சென்றேன்; அவர்கள் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நான் அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்கள் அனைவரையும் விவாகரத்து செய்துவிட்டார்களா?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "எனக்குத் தெரியாது" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு, நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, நின்றுகொண்டே, "தாங்கள் தங்கள் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் "இல்லை" என்று பதிலளித்தார்கள். அதற்கு நான், "அல்லாஹு அக்பர் (அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன்)" என்றேன்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4913ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يُحَدِّثُ أَنَّهُ قَالَ مَكَثْتُ سَنَةً أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنْ آيَةٍ، فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَسْأَلَهُ هَيْبَةً لَهُ، حَتَّى خَرَجَ حَاجًّا فَخَرَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا رَجَعْتُ وَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ إِلَى الأَرَاكِ لِحَاجَةٍ لَهُ ـ قَالَ ـ فَوَقَفْتُ لَهُ حَتَّى فَرَغَ سِرْتُ مَعَهُ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَزْوَاجِهِ فَقَالَ تِلْكَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لأُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ هَذَا مُنْذُ سَنَةٍ، فَمَا أَسْتَطِيعُ هَيْبَةً لَكَ‏.‏ قَالَ فَلاَ تَفْعَلْ مَا ظَنَنْتَ أَنَّ عِنْدِي مِنْ عِلْمٍ فَاسْأَلْنِي، فَإِنْ كَانَ لِي عِلْمٌ خَبَّرْتُكَ بِهِ ـ قَالَ ـ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ إِنْ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مَا نَعُدُّ لِلنِّسَاءِ أَمْرًا، حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِنَّ مَا أَنْزَلَ وَقَسَمَ لَهُنَّ مَا قَسَمَ ـ قَالَ ـ فَبَيْنَا أَنَا فِي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إِذْ قَالَتِ امْرَأَتِي لَوْ صَنَعْتَ كَذَا وَكَذَا ـ قَالَ ـ فَقُلْتُ لَهَا مَالَكِ وَلِمَا هَا هُنَا فِيمَا تَكَلُّفُكِ فِي أَمْرٍ أُرِيدُهُ‏.‏ فَقَالَتْ لِي عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ مَا تُرِيدُ أَنْ تُرَاجَعَ أَنْتَ، وَإِنَّ ابْنَتَكَ لَتُرَاجِعُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ‏.‏ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ مَكَانَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَقَالَ لَهَا يَا بُنَيَّةُ إِنَّكِ لَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ‏.‏ فَقَالَتْ حَفْصَةُ وَاللَّهِ إِنَّا لَنُرَاجِعُهُ‏.‏ فَقُلْتُ‏.‏ تَعْلَمِينَ أَنِّي أُحَذِّرُكِ عُقُوبَةَ اللَّهِ وَغَضَبَ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم يَا بُنَيَّةُ لاَ يَغُرَّنَّكِ هَذِهِ الَّتِي أَعْجَبَهَا حُسْنُهَا حُبُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِيَّاهَا ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ قَالَ ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ لِقَرَابَتِي مِنْهَا فَكَلَّمْتُهَا‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ دَخَلْتَ فِي كُلِّ شَىْءٍ، حَتَّى تَبْتَغِي أَنْ تَدْخُلَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَزْوَاجِهِ‏.‏ فَأَخَذَتْنِي وَاللَّهِ أَخْذًا كَسَرَتْنِي عَنْ بَعْضِ مَا كُنْتُ أَجِدُ، فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهَا، وَكَانَ لِي صَاحِبٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِذَا غِبْتُ أَتَانِي بِالْخَبَرِ، وَإِذَا غَابَ كُنْتُ أَنَا آتِيهِ بِالْخَبَرِ، وَنَحْنُ نَتَخَوَّفُ مَلِكًا مِنْ مُلُوكِ غَسَّانَ، ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَسِيرَ إِلَيْنَا، فَقَدِ امْتَلأَتْ صُدُورُنَا مِنْهُ، فَإِذَا صَاحِبِي الأَنْصَارِيُّ يَدُقُّ الْبَابَ فَقَالَ افْتَحِ افْتَحْ‏.‏ فَقُلْتُ جَاءَ الْغَسَّانِيُّ فَقَالَ بَلْ أَشَدُّ مِنْ ذَلِكَ‏.‏ اعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَزْوَاجَهُ‏.‏ فَقُلْتُ رَغَمَ أَنْفُ حَفْصَةَ وَعَائِشَةَ‏.‏ فَأَخَذْتُ ثَوْبِيَ فَأَخْرُجُ حَتَّى جِئْتُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ يَرْقَى عَلَيْهَا بِعَجَلَةٍ، وَغُلاَمٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَسْوَدُ عَلَى رَأْسِ الدَّرَجَةِ فَقُلْتُ لَهُ قُلْ هَذَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ‏.‏ فَأَذِنَ لِي ـ قَالَ عُمَرُ ـ فَقَصَصْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ، فَلَمَّا بَلَغْتُ حَدِيثَ أُمِّ سَلَمَةَ تَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّهُ لَعَلَى حَصِيرٍ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ شَىْءٌ، وَتَحْتَ رَأْسِهِ وِسَادَةٌ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ، وَإِنَّ عِنْدَ رِجْلَيْهِ قَرَظًا مَصْبُوبًا، وَعِنْدَ رَأْسِهِ أَهَبٌ مُعَلَّقَةٌ فَرَأَيْتُ أَثَرَ الْحَصِيرِ فِي جَنْبِهِ فَبَكَيْتُ فَقَالَ ‏"‏ مَا يُبْكِيكَ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ كِسْرَى وَقَيْصَرَ فِيمَا هُمَا فِيهِ وَأَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ لَهُمُ الدُّنْيَا وَلَنَا الآخِرَةُ ‏"‏‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம் (திருக்குர்ஆன் 66:4 ஆகிய) ஒரு வசனத்தைப் பற்றிக் கேட்பதற்காக, ஓராண்டாக நான் காத்திருந்தேன். அவர்கள் மீது எனக்கிருந்த மரியாதையின் (கம்பீரத்தின்) காரணமாக என்னால் கேட்க இயலவில்லை. இறுதியில் அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்காகப் புறப்பட்டபோது நானும் அவர்களுடன் சென்றேன். திரும்பும் வழியில், இயற்கை உபாதைக்காக அவர்கள் 'அராக்' மரங்கள் நிறைந்த பகுதிக்கு ஒதுங்கினார்கள். அவர்கள் முடித்து வரும் வரை நான் காத்திருந்து, பிறகு அவர்களுடன் நடந்து சென்றபோது, "அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிராக (தங்கள் கோரிக்கைகளில்) ஒருமித்து நின்ற அந்த இரு மனைவியர் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவர்" என்றார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஓராண்டாக இதைக் கேட்க நான் விரும்பியிருந்தும், உங்கள் மீதிருந்த மரியாதையின் காரணமாக என்னால் கேட்க இயலவில்லை" என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர்கள், "அவ்வாறு செய்யாதீர்! என்னிடம் ஏதேனும் அறிவு இருப்பதாக நீர் கருதினால் என்னிடம் கேளும். எனக்கு அது தெரிந்திருந்தால் உமக்கு நான் அறிவிப்பேன்" என்றார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அறியாமைக் காலத்தில் நாங்கள் பெண்களுக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் அளித்ததில்லை; அல்லாஹ் அவர்களுக்காக (சில உரிமைகளை) இறக்கியருளி, அவர்களுக்குரிய பங்கை நிர்ணயிக்கும் வரை! ஒருமுறை நான் ஒரு காரியத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் மனைவி, 'நீங்கள் இன்னின்னவாறு செய்தால் (நன்றாக இருக்குமே)' என்றார். நான் அவரிடம், 'உனக்கென்ன வந்தது? நான் நாடும் காரியத்தில் நீ ஏன் தலையிடுகிறாய்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'கத்தாபின் மகனே! ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! நீங்கள் எதிர்த்துப் பேசப்படுவதை விரும்பவில்லை. ஆனால், உங்கள் மகள் (ஹஃப்ஸா) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், அவர்கள் அன்றைய பகல் முழுவதும் கோபமாக இருக்கும் அளவுக்கு எதிர்த்துப் பேசுகிறாரே!' என்றார். உடனே நான் எழுந்து, எனது மேலாடையை எடுத்துக்கொண்டு, ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். அவரிடம், 'அருமை மகளே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பகல் முழுவதும் கோபமாக இருக்கும் அளவுக்கு நீ அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசுகிறாயா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு ஹஃப்ஸா, 'அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நாங்கள் அவர்களிடம் (எங்கள் கருத்துகளை) எடுத்துரைக்கவே செய்கிறோம்' என்றார். நான், 'அல்லாஹ்வின் தண்டனையையும் அவனது தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தையும் குறித்து உன்னை நான் எச்சரிக்கிறேன். அருமை மகளே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தன் மீது வைத்துள்ள அன்பும், தனது அழகும் எவளைப் பெருமையடையச் செய்துவிட்டதோ அவளை (ஆயிஷாவை)ப் பார்த்து நீ ஏமாந்துவிடாதே!' என்று கூறினேன்.

பிறகு நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, எனக்கு உறவினராக இருந்த உம்மு ஸலமாவிடம் சென்று, அவரிடம் (இது குறித்துப்) பேசினேன். அதற்கு உம்மு ஸலமா, 'கத்தாபின் மகனே! ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! நீங்கள் எல்லா விஷயங்களிலும் தலையிடுகிறீர்கள்; இப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் அவர்களின் மனைவியருக்கும் இடையிலான விஷயத்திலும் தலையிட விரும்புகிறீர்களா?' என்று கேட்டார். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் என்னைக் கடுமையாகக் கண்டித்ததால், என்னுள் இருந்த (கோபத்தின்) ஒரு பகுதியை அவர் உடைத்துவிட்டார். நான் அவரிடமிருந்து வெளியேறினேன். எனக்கு அன்சாரிகளில் ஒரு தோழர் இருந்தார். நான் (நபி சபைக்குச் செல்லாமல்) வராதபோது அவர் எனக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு வருவார்; அவர் வராதபோது நான் அவருக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு செல்வேன். அக்காலத்தில் 'கஸ்ஸான்' மன்னர்களில் ஒருவன் நம்மீது படையெடுத்து வரப்போகிறான் என்று எங்களுக்குக் கூறப்பட்டதால், நாங்கள் அவனைப் பற்றி அச்சத்தில் இருந்தோம். எங்கள் உள்ளங்கள் அவனது அச்சத்தால் நிறைந்திருந்தன. அப்போது ஒருநாள் எனது அன்சாரித் தோழர் வந்து கதவைத் தட்டி, 'திறங்கள், திறங்கள்!' என்றார். நான், 'கஸ்ஸான் மன்னன் வந்துவிட்டானா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'இல்லை, அதைவிடக் கடுமையான ஒன்று நடந்துவிட்டது! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டும் ஒதுங்கிவிட்டார்கள்' என்றார். நான், 'ஹஃப்ஸா மற்றும் ஆயிஷாவின் மூக்குகள் மண்ணைக் கவ்வட்டும் (அவர்கள் நஷ்டமடையட்டும்)' என்று கூறினேன்.

நான் எனது ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டு வந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமக்குரிய ஒரு பரணில் இருந்தார்கள். அங்கு ஒரு மர ஏணியின் மூலம் ஏற வேண்டும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கறுப்பினப் பணியாளர் ஒருவர் அந்தப் படியின் உச்சியில் இருந்தார். நான் அவரிடம், 'உமர் பின் அல்கத்தாப் வந்திருக்கிறார் என்று சொல்' என்றேன். எனக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. உமர் (ரழி) கூறினார்கள்: நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் இந்த (என் மனைவியுடன் நடந்த) செய்தியை விவரித்தேன். நான் உம்மு ஸலமாவின் பேச்சைக் குறிப்பிட்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு பாயின் மீது படுத்திருந்தார்கள்; அதற்கும் அவர்களுக்குமிடையே வேறு எந்த விரிப்பும் இல்லை. அவர்களின் தலைக்குக் கீழே பேரீச்ச நார் நிரப்பப்பட்ட தோல் தலையணை ஒன்று இருந்தது. அவர்களின் காலருகே கருவேல மரத்தின் இலைகள் (பதனிடுவதற்காக) குவிக்கப்பட்டிருந்தன. அவர்களின் தலைமாட்டில் பதனிடப்படாத தோல்கள் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. அவர்களின் விலாப்புறத்தில் பாயின் தடம் பதிந்திருந்ததை நான் கண்டு அழுதேன். அவர்கள், 'உம்மை அழவைப்பது எது?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! கிஸ்ராவும் கைஸரும் (ரோம, பாரசீக மன்னர்கள்) எத்தனையோ (ஆடம்பரங்களில்) இருக்கிறார்கள்; நீங்களோ அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்கிறீர்கள் (ஆனால் இப்படி எளிமையாக இருக்கிறீர்களே)!' என்றேன். அதற்கு அவர்கள், 'அவர்களுக்கு இம்மை வாழ்வும், நமக்கு மறுமை வாழ்வும் இருப்பதை நீர் விரும்பவில்லையா?' என்று கேட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4915ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ حُنَيْنٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ أَرَدْتُ أَنْ أَسْأَلَ، عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ اللَّتَيْنِ، تَظَاهَرَتَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَكُثْتُ سَنَةً فَلَمْ أَجِدْ لَهُ مَوْضِعًا، حَتَّى خَرَجْتُ مَعَهُ حَاجًّا، فَلَمَّا كُنَّا بِظَهْرَانَ ذَهَبَ عُمَرُ لِحَاجَتِهِ فَقَالَ أَدْرِكْنِي بِالْوَضُوءِ فَأَدْرَكْتُهُ بِالإِدَاوَةِ، فَجَعَلْتُ أَسْكُبُ عَلَيْهِ وَرَأَيْتُ مَوْضِعًا فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَمَا أَتْمَمْتُ كَلاَمِي حَتَّى قَالَ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிராக ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்ற அந்த இரு பெண்கள் குறித்து உமர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்க நான் விரும்பினேன். ஓராண்டாக நான் இதற்காகக் காத்திருந்தேன்; ஆனால், அவர்களுடன் நான் ஹஜ்ஜுக்குச் செல்லும் வரை எனக்கு அதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. நாங்கள் ‘ளஹ்ரான்’ என்னுமிடத்தில் இருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் இயற்கை உபாதையை நிறைவேற்றச் சென்றார்கள்; (அப்போது) உளூச் செய்வதற்கான தண்ணீருடன் தம்மை வந்து சந்திக்குமாறு என்னிடம் கூறினார்கள். எனவே, நான் ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீருடன் அவர்களைச் சென்றடைந்தேன்; அவர்களுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றலானேன். (கேள்வி கேட்பதற்கு) இது ஒரு வாய்ப்பான இடம் என்று நான் கண்டேன். எனவே நான், "இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! (நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிராக) ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்ற அந்த இரு பெண்கள் யார்?" என்று கேட்டேன். (அதற்கு) இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) கூறினார்: "நான் என் பேச்சை முடிப்பதற்கு முன்பே, 'ஆயிஷாவும் ஹஃப்ஸாவும் ஆவர்' என்று அவர்கள் பதிலளித்தார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
5191ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ حَتَّى حَجَّ وَحَجَجْتُ مَعَهُ، وَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِإِدَاوَةٍ، فَتَبَرَّزَ، ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْهَا فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ قَالَ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ، هُمَا عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ‏.‏ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَجَارٌ لِي مِنَ الأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ، وَهُمْ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا، فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ بِمَا حَدَثَ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الْوَحْىِ أَوْ غَيْرِهِ، وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الأَنْصَارِ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الأَنْصَارِ، فَصَخِبْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي قَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ، وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ‏.‏ فَأَفْزَعَنِي ذَلِكَ وَقُلْتُ لَهَا وَقَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ‏.‏ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي فَنَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا أَىْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ‏.‏ فَقُلْتُ قَدْ خِبْتِ وَخَسِرْتِ، أَفَتَأْمَنِينَ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَتَهْلِكِي لاَ تَسْتَكْثِرِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تُرَاجِعِيهِ فِي شَىْءٍ، وَلاَ تَهْجُرِيهِ، وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ، وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ، وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ قَالَ عُمَرُ وَكُنَّا قَدْ تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِغَزْوِنَا، فَنَزَلَ صَاحِبِي الأَنْصَارِيُّ يَوْمَ نَوْبَتِهِ، فَرَجَعَ إِلَيْنَا عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَثَمَّ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ، فَقَالَ قَدْ حَدَثَ الْيَوْمَ أَمْرٌ عَظِيمٌ‏.‏ قُلْتُ مَا هُوَ، أَجَاءَ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَهْوَلُ، طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ‏.‏ فَقُلْتُ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ، قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ، فَجَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلاَةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَشْرُبَةً لَهُ، فَاعْتَزَلَ فِيهَا، وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ هَذَا أَطَلَّقَكُنَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي الْمَشْرُبَةِ‏.‏ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ، فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي فِيهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لِغُلاَمٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ الْغُلاَمُ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ كَلَّمْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَذَكَرْتُكَ لَهُ، فَصَمَتَ‏.‏ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَقُلْتُ لِلْغُلاَمِ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ‏.‏ فَرَجَعْتُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ‏.‏ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا ـ قَالَ ـ إِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ قَدْ أَذِنَ لَكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ، لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ، قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ‏.‏ فَرَفَعَ إِلَىَّ بَصَرَهُ فَقَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ‏.‏ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَبَسُّمَةً أُخْرَى، فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ، فَرَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ، فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِي بَيْتِهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلاَثَةٍ، فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ، فَإِنَّ فَارِسًا وَالرُّومَ قَدْ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ، وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ‏.‏ فَجَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ مُتَّكِئًا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوَفِي هَذَا أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، إِنَّ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلُوا طَيِّبَاتِهِمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي‏.‏ فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً وَكَانَ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا ‏"‏‏.‏ مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا، وَإِنَّمَا أَصْبَحْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏"‏‏.‏ فَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى آيَةَ التَّخَيُّرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ فَاخْتَرْتُهُ، ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ كُلَّهُنَّ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம், நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் இருவர் குறித்து அல்லாஹ், ‘{இன் ததூபா இ(ல்)லல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா}’ (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (நன்று); ஏனெனில், உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் (அவருக்கு மாறுசெய்வதில்) சாய்ந்துவிட்டன) என்று கூறிய அந்தப் பெண்கள் யார் என்று கேட்பதற்கு நான் நீண்ட நாட்களாக ஆர்வமாக இருந்தேன். அவர்கள் ஹஜ்ஜை நிறைவேற்றும் வரை (நான் காத்திருந்தேன்); நானும் அவர்களுடன் ஹஜ் செய்தேன். (வழியில்) அவர்கள் இயற்கைக் கடனை நிறைவேற்றுவதற்காக ஒதுங்கியபோது, நானும் ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீருடன் ஒதுங்கினேன். அவர்கள் இயற்கைக் கடனை முடித்துவிட்டு வந்தபோது, நான் அவர்களின் கைகளில் தண்ணீர் ஊற்றினேன்; அவர்கள் உளூச் செய்தார்கள்.

அப்போது நான், "முஃமின்களின் தளபதியே! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில், ‘{இன் ததூபா இ(ல்)லல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா}’ என்று அல்லாஹ் கூறிய அந்த இரண்டு பெண்கள் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "இப்னு அப்பாஸே! உங்களைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்! அவர்கள் ஆயிஷாவும் ஹஃப்ஸாவும் ஆவர்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அந்தச் சம்பவத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள்: "நானும், மதீனாவின் மேட்டுப்பகுதியான 'அவாலி'யில் வசித்து வந்த பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் கிளையைச் சேர்ந்த என் அன்சாரித் தோழர் ஒருவரும் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் மாறி மாறிச் சென்று வருவது வழக்கம். ஒரு நாள் அவர் செல்வார்; ஒரு நாள் நான் செல்வேன். நான் செல்லும்போது வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் பிற செய்திகள் குறித்து அன்று நிகழ்ந்தவற்றை அவரிடம் தெரிவிப்பேன். அவர் செல்லும்போது அவரும் அவ்வாறே செய்வார்.

நாங்கள் குறைஷியர், பெண்களை அடக்கி ஆள்பவர்களாக இருந்தோம். ஆனால் நாங்கள் அன்சாரிகளிடம் வந்தபோது, அங்கே பெண்கள் ஆண்களை மிகைத்து நடப்பவர்களாக இருக்கக் கண்டோம். எங்கள் பெண்கள் அந்த அன்சாரிப் பெண்களின் பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளலானார்கள்.

நான் என் மனைவியிடம் கோபப்பட்டேன். அவள் எனக்குப் பதிலுக்குப் பதில் பேசினாள். அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசுவதை நான் ஆட்சேபித்தேன். அதற்கு அவள், 'நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதை ஏன் மறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகின்றனர். அவர்களில் ஒருவர் (கோபத்தின் காரணமாக) காலை முதல் இரவு வரை நபி (ஸல்) அவர்களுடன் பேசாமல் கூட இருக்கின்றார்' என்று கூறினாள்.

அது எனக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. நான் அவளிடம், 'அவர்களில் யார் அப்படிச் செய்தாரோ அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார்' என்று கூறினேன். பிறகு ஆடையை அணிந்துகொண்டு கீழே இறங்கி (என் மகள்) ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். 'ஹஃப்ஸாவே! உங்களில் ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களைக் (கோபத்தின் காரணமாக) காலை முதல் இரவு வரை பேசாமல் இருப்பதுண்டா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'ஆம்' என்றார். 'நீ நஷ்டமடைந்துவிட்டாய்; அழிந்துவிட்டாய்! அல்லாஹ்வின் தூதருடைய கோபத்திற்காக அல்லாஹ் கோபப்படுவதிலிருந்து நீ அச்சமற்று இருக்கிறாயா? (அப்படியாயின்) நீ அழிந்துவிடுவாய்! நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அதிகமாக எதையும் கேட்காதே; அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே; அவர்களுடன் பேசுவதை நிறுத்தாதே. உனக்குத் தேவையானதை என்னிடம் கேள். உன்னுடைய தோழி (சக்களத்தி - அதாவது ஆயிஷா) உன்னை விட அழகானவராகவும், நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு விருப்பமானவராகவும் இருப்பது உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்' என்று கூறினேன்."

உமர் (ரழி) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்: "ஃகஸ்ஸான் (எனும் மன்னன்) எங்கள் மீது படையெடுக்கத் தன் குதிரைகளைத் தயார்படுத்துவதாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். இந்நிலையில் (முறைப்படி நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றிருந்த) என் அன்சாரித் தோழர், திரும்பி வந்து இரவு நேரத்தில் என் கதவை பலமாகத் தட்டினார். 'அவர் இங்கே உள்ளாரா?' என்று (சத்தமாகக்) கேட்டார். நான் திடுக்கிட்டு அவரிடம் வெளியே வந்தேன். அவர், 'இன்று ஒரு பெரிய விஷயம் நடந்துவிட்டது' என்றார். 'என்ன அது? ஃகஸ்ஸான் வந்துவிட்டானா?' என்று நான் கேட்டேன். அவர், 'இல்லை; அதைவிடப் பெரியதும் பயங்கரமானதுமான ஒன்று நடந்துள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்கள்' என்று கூறினார்.

'ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்துவிட்டாள்; அழிந்துவிட்டாள். இப்படி ஒன்று நடக்கும் என நான் முன்பே நினைத்தேன்' என்று நான் (எனக்குள்) கூறிக்கொண்டேன். பிறகு ஆடையை அணிந்துகொண்டு (பள்ளிக்குச் சென்று) நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஃபஜ்ருத் தொழுதேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் (இல்லத்திற்கு மேலிருந்த) தமது தனி அறைக்குச் (மஷ்ருபா) சென்று ஒதுங்கிக்கொண்டார்கள். நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன்; அவர் அழுதுகொண்டிருந்தார். 'ஏன் அழுகிறாய்? நான் முன்பே உனக்கு எச்சரிக்கவில்லையா? நபி (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'எனக்குத் தெரியாது. இதோ அவர்கள் அந்தத் தனி அறையில் ஒதுங்கியிருக்கிறார்கள்' என்றார்.

நான் வெளியே வந்து மிம்பர் (மேடை) அருகே சென்றேன். அங்கே சிலர் அழுதுகொண்டு அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களுடன் சிறிது நேரம் அமர்ந்தேன். பிறகு என்னால் துயரத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. எனவே நபி (ஸல்) அவர்கள் இருந்த அறைக்குச் சென்று, அவர்களின் கறுப்பு நிறப் பணியாளரிடம், "உமருக்காக அனுமதி கேள்" என்றேன். அவர் உள்ளே சென்று நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பேசிவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "நான் உங்களுக்காக அனுமதி கேட்டேன்; அவர்கள் மவுனமாக இருந்தார்கள்" என்றார்.

நான் திரும்பி வந்து மிம்பர் அருகே இருந்தவர்களுடன் அமர்ந்தேன். மீண்டும் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. அந்தப் பணியாளரிடம் வந்து, "உமருக்காக அனுமதி கேள்" என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "நான் உங்களுக்காக அனுமதி கேட்டேன்; அவர்கள் மவுனமாக இருந்தார்கள்" என்றார். நான் திரும்பி வந்து மிம்பர் அருகே இருந்தவர்களுடன் அமர்ந்தேன். மீண்டும் என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. அந்தப் பணியாளரிடம் வந்து, "உமருக்காக அனுமதி கேள்" என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "நான் உங்களுக்காக அனுமதி கேட்டேன்; அவர்கள் மவுனமாக இருந்தார்கள்" என்றார்.

நான் திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோது அந்தப் பணியாளர் என்னை அழைத்து, "நபி (ஸல்) அவர்கள் உங்களுக்கு அனுமதி அளித்துள்ளார்கள்" என்றார். நான் உள்ளே நுழைந்தேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஈச்சம் பாயின் மீது படுத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் பாய்க்கும் இடையே விரிப்பு ஏதுமில்லை. பாயின் தழும்புகள் அவர்களின் விலாவில் பதிந்திருந்தன. ஈச்ச நாரினால் நிரப்பப்பட்ட தோல் தலையணை ஒன்றின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள்.

நான் ஸலாம் கூறிவிட்டு, நின்றவாறே, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் தம் பார்வையை என் பக்கம் திருப்பி, "இல்லை" என்றார்கள். நான் "அல்லாஹு அக்பர்!" என்றேன்.

பிறகு நான் நின்றவாறே (அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் குறைஷியர்; பெண்களை அடக்கி ஆள்பவர்களாக இருந்தோம். மதீனாவிற்கு வந்தபோது, அங்கே பெண்கள் ஆண்களை மிகைத்து நடப்பதைக் கண்டோம்..." என்று தொடங்கி (என் மனைவியுடனான சம்பவத்தைச்) சொன்னேன். அதைக் கேட்டு நபி (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். பிறகு, நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, "உன் தோழி (ஆயிஷா) உன்னை விட அழகானவராகவும், நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிரியமானவராகவும் இருப்பது உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம் என்று எச்சரித்தேன்" என்று கூறினேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் புன்னகைத்தார்கள்.

அவர்கள் சிரிப்பதைக் கண்டதும் நான் அமர்ந்தேன். நான் அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! பதனிடப்பட்ட மூன்று தோல்களைத் தவிரப் பார்வையை ஈர்க்கக்கூடிய வேறெதையும் நான் அங்கே காணவில்லை. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் சமுதாயத்திற்குச் செல்வ வளம் வழங்கும்படி அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். பாரசீகர்களுக்கும் ரோமானியர்களுக்கும் (இறைவனை வணங்காதிருந்தும்) வளம் வழங்கப்பட்டுள்ளது; அவர்களுக்கு உலகம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது" என்று கூறினேன்.

(அதுவரை) சாய்ந்திருந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் (நிமிர்ந்து) அமர்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! நீயும் இதே சிந்தனையில்தானா இருக்கிறாய்? அவர்கள், தங்கள் நற்கூலிகள் உலக வாழ்விலேயே அவசரமாகக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்ட சமூகத்தினர் ஆவர்" என்று கூறினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (என் அறியாமைக்காக) எனக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருங்கள்" என்றேன்.

ஹஃப்ஸா அந்தச் செய்தியை (ஆயிஷாவிடம்) பரப்பிய காரணத்தால், நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரிடம் (அவர்கள் மீது ஏற்பட்ட) கோபத்தின் காரணமாக, ஒரு மாதம் அவர்களோடு சேருவதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள். இருபத்தொன்பது நாட்கள் முடிந்ததும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் சென்றார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! ஒரு மாதம் எங்களிடம் வரமாட்டீர்கள் என்று நீங்கள் சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள். இன்றோடு இருபத்தொன்பது நாட்கள்தாம் ஆகின்றன; நான் ஒவ்வொரு நாளாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்" என்றார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "மாதம் என்பது இருபத்தொன்பது நாட்களாகும்" என்றார்கள். அந்த மாதம் இருபத்தொன்பது நாட்களைக் கொண்டதாக இருந்தது.

ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்: "பிறகு அல்லாஹ் 'விருப்பத் தேர்வு' (தக்யிர்) குறித்த வசனத்தை அருளினான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரில் என்னிடம் (கேட்க) ஆரம்பித்தார்கள். நான் அவர்களையே தேர்ந்தெடுத்தேன். பிறகு தம் மற்ற மனைவியருக்கும் விருப்பத் தேர்வை வழங்கினார்கள்; அவர்களும் ஆயிஷா கூறியவாறே கூறினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
5201ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ شَهْرًا وَقَعَدَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ فَنَزَلَ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ آلَيْتَ عَلَى شَهْرٍ‏.‏ قَالَ ‏ ‏ إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏ ‏‏.‏
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரிடமிருந்து ஒரு மாத காலத்திற்கு (அவர்களுடன் சேர்வதில்லை என்று) இஃலா (சத்தியம் செய்து விலகி) இருந்தார்கள், மேலும் தமக்குரிய மேலறையில் (அல்லது தனியறையில்) அமர்ந்திருந்தார்கள். பின்னர், இருபத்தி ஒன்பதாவது நாள் அவர்கள் கீழே இறங்கி வந்தார்கள். (அப்போது) "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களே! தாங்கள் ஒரு மாத காலத்திற்குத் தம் மனைவியரிடமிருந்து (விலகி இருப்பேன் என்று) சத்தியம் செய்திருந்தீர்களே?" என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "(இந்த) மாதம் இருபத்தி ஒன்பது நாட்களைக் கொண்டது" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
5202ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ،‏.‏ وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَيْفِيٍّ، أَنَّ عِكْرِمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أُمَّ سَلَمَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حَلَفَ لاَ يَدْخُلُ عَلَى بَعْضِ أَهْلِهِ شَهْرًا، فَلَمَّا مَضَى تِسْعَةٌ وَعِشْرُونَ يَوْمًا غَدَا عَلَيْهِنَّ أَوْ رَاحَ فَقِيلَ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ حَلَفْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا قَالَ ‏ ‏ إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعَةً وَعِشْرِينَ يَوْمًا ‏ ‏‏.‏
உம்மு ஸலமா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள், தம்முடைய மனைவியரில் சிலரிடம் ஒரு மாத காலத்திற்குச் செல்ல மாட்டார்கள் என்று சத்தியம் செய்தார்கள் (இது ஈலா எனும் விலகல் சத்தியமாகும்). இருபத்தொன்பது நாட்கள் கழிந்ததும், அவர்கள் (ஸல்) காலையிலோ மாலையிலோ அவர்களிடம் சென்றார்கள். அப்போது அவரிடம் (ஸல்), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் ஒரு மாத காலத்திற்கு அவர்களிடம் செல்ல மாட்டீர்கள் என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்களே!" என்று கூறப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள் (ஸல்) "மாதம் இருபத்தொன்பது நாட்களாகவும் இருக்கலாம்" என்று பதிலளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2520ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَى أَزْوَاجِهِ شَهْرًا - قَالَ الزُّهْرِيُّ - فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - قَالَتْ لَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً أَعُدُّهُنَّ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَتْ بَدَأَ بِي - فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ فَقَالَ ‏ ‏ إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏ ‏ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
"நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மாதத்திற்குத் தம் துணைவியரிடம் செல்ல மாட்டார்கள் என்று சத்தியம் செய்தார்கள். இருபத்தி ஒன்பது இரவுகள் கழிந்ததும் - அவற்றை நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன் - அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் என்னிடமிருந்தே (தமது வருகையைத்) தொடங்கினார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் ஒரு மாதத்திற்கு எங்களிடம் வரமாட்டீர்கள் என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்களே! தாங்களோ இருபத்தி ஒன்பதிலேயே வந்துவிட்டீர்கள்; நான் (நாட்களை) எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்' என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், 'மாதம் என்பது இருபத்தி ஒன்பது (நாட்களாகும்)' என்று கூறினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
3692ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - أَخْبَرَنِي يَحْيَى، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ بْنُ حُنَيْنٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، يُحَدِّثُ قَالَ مَكَثْتُ سَنَةً وَأَنَا أُرِيدُ، أَنْ أَسْأَلَ، عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنْ آيَةٍ، فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْلَهُ حَتَّى خَرَجَ حَاجًّا فَخَرَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا رَجَعَ فَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ إِلَى الأَرَاكِ لِحَاجَةٍ لَهُ فَوَقَفْتُ لَهُ حَتَّى فَرَغَ ثُمَّ سِرْتُ مَعَهُ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَزْوَاجِهِ فَقَالَ تِلْكَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لأُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ هَذَا مُنْذُ سَنَةٍ فَمَا أَسْتَطِيعُ هَيْبَةً لَكَ ‏.‏ قَالَ فَلاَ تَفْعَلْ مَا ظَنَنْتَ أَنَّ عِنْدِي مِنْ عِلْمٍ فَسَلْنِي عَنْهُ فَإِنْ كُنْتُ أَعْلَمُهُ أَخْبَرْتُكَ - قَالَ - وَقَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ إِنْ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مَا نَعُدُّ لِلنِّسَاءِ أَمْرًا حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِيهِنَّ مَا أَنْزَلَ وَقَسَمَ لَهُنَّ مَا قَسَمَ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا فِي أَمْرٍ أَأْتَمِرُهُ إِذْ قَالَتْ لِي امْرَأَتِي لَوْ صَنَعْتَ كَذَا وَكَذَا فَقُلْتُ لَهَا وَمَا لَكِ أَنْتِ وَلِمَا هَا هُنَا وَمَا تَكَلُّفُكِ فِي أَمْرٍ أُرِيدُهُ فَقَالَتْ لِي عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ مَا تُرِيدُ أَنْ تُرَاجَعَ أَنْتَ وَإِنَّ ابْنَتَكَ لَتُرَاجِعُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ ‏.‏ قَالَ عُمَرُ فَآخُذُ رِدَائِي ثُمَّ أَخْرُجُ مَكَانِي حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَهَا يَا بُنَيَّةُ إِنَّكِ لَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ ‏.‏ فَقَالَتْ حَفْصَةُ وَاللَّهِ إِنَّا لَنُرَاجِعُهُ ‏.‏ فَقُلْتُ تَعْلَمِينَ أَنِّي أُحَذِّرُكِ عُقُوبَةَ اللَّهِ وَغَضَبَ رَسُولِهِ يَا بُنَيَّةُ لاَ يَغُرَّنَّكِ هَذِهِ الَّتِي قَدْ أَعْجَبَهَا حُسْنُهَا وَحُبُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِيَّاهَا ‏.‏ ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ لِقَرَابَتِي مِنْهَا فَكَلَّمْتُهَا فَقَالَتْ لِي أُمُّ سَلَمَةَ عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ قَدْ دَخَلْتَ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى تَبْتَغِي أَنْ تَدْخُلَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَزْوَاجِهِ ‏.‏ قَالَ فَأَخَذَتْنِي أَخْذًا كَسَرَتْنِي عَنْ بَعْضِ مَا كُنْتُ أَجِدُ فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهَا وَكَانَ لِي صَاحِبٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِذَا غِبْتُ أَتَانِي بِالْخَبَرِ وَإِذَا غَابَ كُنْتُ أَنَا آتِيهِ بِالْخَبَرِ وَنَحْنُ حِينَئِذٍ نَتَخَوَّفُ مَلِكًا مِنْ مُلُوكِ غَسَّانَ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَسِيرَ إِلَيْنَا فَقَدِ امْتَلأَتْ صُدُورُنَا مِنْهُ فَأَتَى صَاحِبِي الأَنْصَارِيُّ يَدُقُّ الْبَابَ وَقَالَ افْتَحِ افْتَحْ ‏.‏ فَقُلْتُ جَاءَ الْغَسَّانِيُّ فَقَالَ أَشَدُّ مِنْ ذَلِكَ اعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَزْوَاجَهُ ‏.‏ فَقُلْتُ رَغِمَ أَنْفُ حَفْصَةَ وَعَائِشَةَ ‏.‏ ثُمَّ آخُذُ ثَوْبِي فَأَخْرُجُ حَتَّى جِئْتُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ يُرْتَقَى إِلَيْهَا بِعَجَلَةٍ وَغُلاَمٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَسْوَدُ عَلَى رَأْسِ الدَّرَجَةِ فَقُلْتُ هَذَا عُمَرُ ‏.‏ فَأُذِنَ لِي ‏.‏ قَالَ عُمَرُ فَقَصَصْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ فَلَمَّا بَلَغْتُ حَدِيثَ أُمِّ سَلَمَةَ تَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّهُ لَعَلَى حَصِيرٍ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ شَىْءٌ وَتَحْتَ رَأْسِهِ وِسَادَةٌ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ وَإِنَّ عِنْدَ رِجْلَيْهِ قَرَظًا مَضْبُورًا وَعِنْدَ رَأْسِهِ أُهُبًا مُعَلَّقَةً فَرَأَيْتُ أَثَرَ الْحَصِيرِ فِي جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَكَيْتُ فَقَالَ ‏"‏ مَا يُبْكِيكَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ كِسْرَى وَقَيْصَرَ فِيمَا هُمَا فِيهِ وَأَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ لَهُمَا الدُّنْيَا وَلَكَ الآخِرَةُ ‏"‏ ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம், (குர்ஆனில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள) ஒரு வசனத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பினேன். ஆனால், ஒரு வருடம் வரை என்னால் அவர்களை அணுகி கேட்க இயலவில்லை. அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குப் புறப்பட்டபோது நானும் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் திரும்பி வரும்போது, வழியில் இயற்கை உபாதையைக் கழிப்பதற்காக ‘அராக்’ மரங்களை நோக்கி ஒதுங்கினார்கள். அவர்கள் முடிக்கும் வரை நான் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தேன். பிறகு அவர்களுடன் நடந்து சென்று, "இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் துணைவியரில், அவர்களுக்கு எதிராக ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைத்துக்கொண்ட அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவார்கள்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

நான் அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் ஒரு வருடமாக உங்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பினேன். ஆனால் உங்கள் மீதான அச்சத்தால் (மரியாதையால்) என்னால் கேட்க முடியவில்லை" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "அப்படிச் செய்யாதீர்கள். என்னிடம் ஏதேனும் அறிவு இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால், அதைப் பற்றி என்னிடம் கேளுங்கள். எனக்குத் தெரிந்தால், நான் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன்" என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அறியாமைக் காலத்தில் நாங்கள் பெண்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் இருந்தோம். அல்லாஹ் அவர்கள் விஷயத்தில் இறக்கியருள வேண்டியவற்றை இறக்கி, அவர்களுக்குரிய பங்கை நிர்ணயிக்கும் வரை (இந்நிலை இருந்தது).

ஒருமுறை நான் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் மனைவி என்னிடம், "நீங்கள் இப்படி இப்படியெல்லாம் செய்திருக்கலாமே" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "உனக்கென்ன வந்தது? இதற்கும் உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? நான் விரும்பும் ஒரு விஷயத்தில் நீ ஏன் தலையிடுகிறாய்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் என்னிடம், "கத்தாபின் மகனே! உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதை நீங்கள் விரும்பாதது வியப்பாக இருக்கிறது; ஆனால் உங்கள் மகளோ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறார். அதனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் நாள் முழுவதும் கோபத்தோடு இருக்கிறார்கள்" என்று கூறினார்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் எனது மேலங்கியை எடுத்துக்கொண்டு, என் வீட்டிலிருந்து (உடனடியாக) புறப்பட்டு ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, "மகளே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நாள் முழுவதும் கோபத்தில் இருக்கும் அளவுக்கு நீ அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறாயாமே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு ஹஃப்ஸா, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறோம்" என்றார். நான் கூறினேன்: "மகளே! அல்லாஹ்வின் தண்டனையையும் அவனுடைய தூதரின் கோபத்தையும் குறித்து நான் உனக்கு எச்சரிக்கை செய்கிறேன். தன் அழகின் காரணத்தாலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தன்மீது வைத்துள்ள அன்பின் காரணத்தாலும் பெருமை கொண்டுள்ள அந்தப் பெண் (ஆயிஷா) உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்."

பிறகு நான் (என் உறவினரான) உம்மு ஸலமா (ரழி) அவர்களிடம் சென்று அவர்களுடன் பேசினேன். உம்மு ஸலமா (ரழி) அவர்கள் என்னிடம், "கத்தாபின் மகனே! வியப்பாக இருக்கிறது. எல்லா விஷயங்களிலும் தலையிடும் நீங்கள், இப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் அவர்களின் மனைவியருக்கும் இடையிலும் குறுக்கிட வந்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டார். (அவர் கூறிய) அந்த வார்த்தை என்னைப் பெரிதும் பாதித்தது; நான் கொண்டிருந்த (கோபத்)திலிருந்து என்னை அது உடைத்து (மாற்றி) விட்டது. பிறகு நான் அவர்களின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

அன்சாரிகளில் எனக்கு ஒரு நண்பர் இருந்தார். நான் (நபியின் அவையில்) இல்லாதபோது, அவர் எனக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு வருவார்; அவர் இல்லாதபோது, நான் அவருக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு செல்வேன். அந்த நேரத்தில், நாங்கள் கஸ்ஸான் மன்னனைப் பற்றி அஞ்சிக் கொண்டிருந்தோம். அவன் எங்களைத் தாக்கப் போகிறான் என்று எங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. எங்கள் உள்ளங்கள் அவன் பற்றிய அச்சத்தால் நிறைந்திருந்தன. (திடீரென) எனது அன்சாரி நண்பர் வந்து, கதவைத் தட்டி, "திறங்கள், திறங்கள்" என்றார். நான், "கஸ்ஸானி வந்துவிட்டானா?" என்று கேட்டேன். அவர், "(விஷயம்) அதைவிடப் பெரியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விட்டு விலகிவிட்டார்கள்" என்று கூறினார். நான், "ஹஃப்ஸா மற்றும் ஆயிஷாவின் மூக்கு மண்ணைக் கவ்வட்டும் (அழிவடையட்டும்)" என்று கூறினேன்.

பிறகு எனது ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றேன். அங்கே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களின் மாடி அறையில் இருப்பதைக் கண்டேன். ஏணி வழியாக அந்த அறைக்கு ஏற வேண்டும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கறுப்பு நிறப் பணியாளர் ஏணியின் முனையில் இருந்தார். நான், "இது உமர்" என்றேன். எனக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

நான் இந்தச் செய்தியை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் விவரித்தேன். உம்மு ஸலமா (ரழி) அவர்கள் தொடர்பான செய்தியை நான் விவரித்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு பாயின் மீது இருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் அந்தப் பாய்க்கும் இடையில் (விரிப்பு) ஏதுமில்லை. அவர்களின் தலைக்குக் கீழே ஈச்ச நாரால் நிரப்பப்பட்ட தோல் தலையணை இருந்தது. அவர்களின் கால்களுக்கு அருகில் கருவேல இலைகளின் குவியல் இருந்தது. அவர்களின் தலைக்கு அருகில் பதனிடப்படாத தோல்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விலாப்புறத்தில் பாயின் தழும்புகளைக் கண்டு நான் அழுதேன்.

அவர்கள், "உங்களை அழவைத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! கிஸ்ராவும் கைஸரும் (பாரசீக, ரோமப் பேரரசர்கள்) சுகபோகங்களில் திளைக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதராக இருந்தும் (இந்த நிலையில்) இருக்கிறீர்களே!" என்று கூறினேன். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவர்களுக்கு இவ்வுலகமும், உமக்கு (நமக்கு) மறுமையும் இருப்பதை நீர் விரும்பவில்லையா?" என்று கேட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
3695, 3696ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْأَسْأَلَ عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا ‏{‏ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ قَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ - قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ - قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ ‏.‏ ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ - قَالَ - وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي ‏.‏ فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ ‏.‏ فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ نَعَمْ ‏.‏ فَقُلْتُ أَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ ‏.‏ قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لاَ تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ ‏.‏ قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ ‏.‏ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهْىَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ ‏.‏ فَأَتَيْتُ غُلاَمًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ ثُمَّ أَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ ‏.‏ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ ‏.‏ فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَىَّ وَقَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي ‏.‏ فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ ‏.‏ فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ ‏.‏ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلاَّ أُهُبًا ثَلاَثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ ‏.‏ حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏.‏
قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا مَضَى تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ - ثُمَّ قَالَ - يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَرَأَ عَلَىَّ الآيَةَ ‏{‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏ أَجْرًا عَظِيمًا‏}‏ قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ فَقُلْتُ أَوَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ ‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لاَ تُخْبِرْ نِسَاءَكَ أَنِّي اخْتَرْتُكَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِي مُبَلِّغًا وَلَمْ يُرْسِلْنِي مُتَعَنِّتًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قَتَادَةُ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا مَالَتْ قُلُوبُكُمَا‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் இரு பெண்கள் குறித்து உமர் (ரழி) அவர்களிடம் நான் எப்போதும் கேட்க ஆவலாக இருந்தேன். அந்த இரு பெண்களைக் குறித்து உயர்ந்தவனான அல்லாஹ் கூறினான்: "நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால், நிச்சயமாக உங்கள் இதயங்கள் (சத்தியத்திலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன" (திருக்குர்ஆன் 66:4). உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குச் செல்லும் வரை நான் (அவர்களிடம் கேட்க) ஆவலாக இருந்தேன், நானும் அவர்களுடன் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன். நாங்கள் ஒரு பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் (இயற்கை உபாதைக்காக) ஒதுங்கிச் சென்றார்கள், நானும் அவர்களுடன் ஒரு (தண்ணீர்) குவளையுடன் ஒதுங்கிச் சென்றேன். அவர்கள் இயற்கை உபாதையை முடித்துவிட்டு, பின்னர் என்னிடம் வந்தார்கள், நான் அவர்கள் கைகளில் தண்ணீர் ஊற்றினேன், அவர்கள் உளூச் செய்தார்கள். நான் கூறினேன்: நம்பிக்கையாளர்களின் தளபதியே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் அந்த இரு பெண்கள் யார், அவர்களைக் குறித்து உயர்ந்தவனும் மகத்துவமிக்கனுமான அல்லாஹ் கூறினான்: 'நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால், நிச்சயமாக உங்கள் இதயங்கள் (சத்தியத்திலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன'? உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இப்னு அப்பாஸ் அவர்களே, இது உங்களுக்கு எவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! (ஸுஹ்ரி அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அவர் கேட்டதைப் பற்றி உமர் (ரழி) அவர்கள் விரும்பவில்லை, ஆனால் அதை இரகசியமாக வைத்திருக்கவில்லை.) அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) கூறினார்கள்: அவர்கள் ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களும் ஆவார்கள்; பின்னர் அவர் ஹதீஸை விவரிக்கத் தொடங்கி கூறினார்கள்: நாங்கள் குறைஷிகளில் பெண்களை அடக்கி ஆளும் மக்களாக இருந்தோம். நாங்கள் மதீனாவை அடைந்தபோது, அங்கு தங்கள் பெண்களால் அடக்கி ஆளப்படும் மக்களைக் கண்டோம். (இதன் காரணமாக) எங்கள் பெண்களும் அவர்களின் பெண்களின் (பழக்கவழக்கங்களை) கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்.

அவர் மேலும் கூறினார்கள்: எனது வீடு மதீனாவின் புறநகரில் (அல்-அவாலி பகுதியில்) பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் கோத்திரத்தில் அமைந்திருந்தது. ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபமடைந்தேன், அவள் எனக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்தாள். அவள் எனக்குப் பதிலளிப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அவள் சொன்னாள்: நான் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பதை நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவருக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறார்கள், அவர்களில் ஒருவர் பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறார். எனவே நான் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) வெளியே சென்று ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்துக் கேட்டேன்: நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறீர்களா? அவர்கள் ஆம் என்றார்கள். நான் கேட்டேன்: உங்களில் யாராவது பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்து இருக்கிறீர்களா? அவர்கள் ஆம் என்றார்கள். அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) கூறினார்கள்: உங்களில் அவ்வாறு செய்தவர் உண்மையில் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தின் காரணமாக அவள் மீது அல்லாஹ்வின் கோபம் ஏற்படும் என்று உங்களில் ஒவ்வொருவரும் பயப்படவில்லையா, (அதன் விளைவாக) அவள் அழிந்துவிடக்கூடும்? எனவே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்யாதீர்கள், அவரிடம் எதையும் கேட்காதீர்கள், ஆனால் நீங்கள் விரும்புவதை என்னிடம் கேளுங்கள். உங்கள் தோழி (அதாவது ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள்) உங்களை விட அழகானவராகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு பிரியமானவராகவும் இருந்தால், (அவருடைய) வெளிப்படையான நடத்தை உங்களைத் தவறாக வழிநடத்த வேண்டாம்.

அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள் மேலும்) கூறினார்கள்: எனக்கு அன்சாரைச் சேர்ந்த ஒரு தோழர் இருந்தார். நாங்கள் முறைவைத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சமூகத்திற்குச் சென்று (அவர்களுடன்) இருப்போம். அவர் ஒரு நாள் அங்கே இருப்பார், நான் மறுநாள் அங்கே இருப்பேன். அவர் எனக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் பிற (சம்பவங்கள்) பற்றிய செய்திகளைக் கொண்டு வருவார், நானும் அவருக்கு இது போன்ற (செய்திகளை) கொண்டு வருவேன். கஸ்ஸானியர்கள் நம்மீது படையெடுக்க குதிரைகளுக்கு லாடம் அடித்துக் கொண்டிருப்பதாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம். ஒருமுறை என் தோழர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்தித்துவிட்டு) பின்னர் இரவில் என்னிடம் வந்து என் கதவைத் தட்டி என்னை அழைத்தார். நான் அவரிடம் வெளியே வந்தேன், அவர் கூறினார்: மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் நடந்துவிட்டது. நான் கேட்டேன்: அது என்ன? கஸ்ஸானியர்கள் வந்துவிட்டார்களா? அவர் கூறினார்: இல்லை, ஆனால் அதைவிட மிகவும் தீவிரமானதும், மிக முக்கியமானதுமான ஒன்று: நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள். நான் கூறினேன்: ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்கள் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்துவிட்டார், (இது நடக்கும் என்று) நான் பயந்தேன். விடிந்ததும் நான் ஃபஜ்ர் தொழுகையை நிறைவேற்றி, என் ஆடையை அணிந்துகொண்டு, பின்னர் (நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டிற்கு) வந்து ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தேன், அவர்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். நான் கேட்டேன்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை (எல்லோரையும்) விவாகரத்து செய்துவிட்டார்களா? அவர்கள் கூறினார்கள்: எனக்குத் தெரியாது. இருப்பினும், அவர் தம் மாடி அறையில் தம்மைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்கள்.

நான் ஒரு கறுப்பு நிற ஊழியரிடம் சென்று அவரிடம் கூறினேன்: உமருக்காக (உள்ளே செல்ல) அனுமதி கேள். அவர் உள்ளே சென்று பின்னர் என்னிடம் வந்து கூறினார்: நான் உங்களைப் பற்றி அவரிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர் அமைதியாக இருந்தார்கள். (அனுமதி கிடைக்காததால்) நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டு மிம்பருக்குச் சென்று அங்கே அமர்ந்தேன். அங்கே ஒரு கூட்டம் மக்கள் அதன் அருகே அமர்ந்திருந்தார்கள், அவர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். நான் சிறிது நேரம் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன், என் மனதில் இருந்த (கவலை மற்றும் ஆவல்) என்னைப் பெரும்பாடுபடுத்தும் வரை. பின்னர் நான் அந்தச் சிறுவனிடம் திரும்பிச் சென்று அவனிடம் கூறினேன்: உமருக்காக (உள்ளே செல்ல) அனுமதி கேள். அவன் உள்ளே சென்று என்னிடம் வந்து கூறினான்: நான் உங்களைப் பற்றி அவரிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர் அமைதியாக இருந்தார்கள். நான் திரும்பிச் செல்லவிருந்தபோது அந்தச் சிறுவன் என்னை அழைத்துச் சொன்னான்: உள்ளே செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. நான் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு ஸலாம் கூறினேன். அவர்கள் ஒரு பாயால் ஆன (கடுமையான) சாய்வு மஞ்சத்தின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள், அது அவர்கள் விலாவில் அதன் அடையாளங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான் கேட்டேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா? அவர்கள் என் பக்கம் தலையை உயர்த்தி, "இல்லை" என்றார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன். அல்லாஹ்வின் தூதரே, குறைஷிகளாகிய நாங்கள் பெண்களை எப்படி அடக்கி ஆண்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன், ஆனால் நாங்கள் மதீனாவுக்கு வந்தபோது, தங்கள் பெண்களால் அடக்கி ஆளப்படும் மக்களைக் கண்டோம். அதனால் எங்கள் பெண்கள் அவர்களின் பெண்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபமடைந்தேன், அவள் எனக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்ய ஆரம்பித்தாள். அவள் எனக்குப் பதிலளிப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அவள் சொன்னாள்: நான் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பதை நீங்கள் விரும்பவில்லை, ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவருக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறார்கள், அவர்களில் எவரேனும் ஒருவர் பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறார். நான் கூறினேன்: அவர்களில் அவ்வாறு செய்தவர் உண்மையில் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தின் காரணமாக அவள் மீது அல்லாஹ்வின் கோபம் ஏற்படும் என்பதிலிருந்து அவர்களில் எவரேனும் பாதுகாப்பாக உணர்கிறாரா, (அவ்வாறு நடந்தால்) அவள் நிச்சயமாக அழிந்துவிட்டாள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்துச் சொன்னேன்: உங்கள் தோழியின் ('ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின்) (நடத்தை) உங்களைத் தவறாக வழிநடத்த வேண்டாம், அவர் உங்களை விட அழகானவராகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு பிரியமானவராகவும் இருந்தால். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இரண்டாவது முறையாக புன்னகைத்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் உங்களிடம் (சற்று) இனிமையான விஷயங்களைப் பற்றி பேசலாமா? அவர்கள் "ஆம்" என்றார்கள். நான் அமர்ந்து வீட்டை (பொருட்களைப் பார்க்க) என் தலையை உயர்த்தினேன், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, மூன்று பதனிடப்பட்ட தோல்களைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை. நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, உங்கள் உம்மத்திற்கு (வாழ்க்கையை) வளமாக்க வேண்டும் என்று அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், ஏனெனில் அவன் பாரசீகம் மற்றும் ரோம் மக்களுக்கு (அவர்கள் அல்லாஹ்வை வணங்காத போதிலும்) ஏராளமாக வழங்கியுள்ளான். அதன்பேரில் அவர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்) சாய்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து அமர்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! அவர்கள் இவ்வுலக வாழ்க்கையில் தங்கள் நன்மைகள் (மற்றும் இன்பங்கள்) முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு கூட்டத்தினர் என்பதில் உமக்குச் சந்தேகமா?" என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காக மன்னிப்புக் கோருங்கள். மேலும் அவர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்) (தம் மனைவியர் மீது ஏற்பட்ட) மிகுந்த எரிச்சலின் காரணமாக ஒரு மாதத்திற்கு அவர்களைச் சந்திக்க மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள், அல்லாஹ் அவரிடம் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்) தன் அதிருப்தியைக் காட்டும் வரை.

ஸுஹ்ரி அவர்கள் கூறினார்கள்: உர்வா அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள், ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இருபத்தொன்பது இரவுகள் முடிந்ததும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க வந்தார்கள். அவர்கள் (தங்கள் வருகையை) என்னுடன் ஆரம்பித்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் ஒரு மாதத்திற்கு எங்களைச் சந்திக்க மாட்டீர்கள் என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள், ஆனால் நான் இருபத்தொன்பது (இரவுகளை) மட்டுமே கணக்கிட்ட பிறகு நீங்கள் வந்துள்ளீர்கள். அதன்பேரில் அவர்கள் கூறினார்கள்: "மாதம் இருபத்தொன்பது (நாட்களாகவும்) இருக்கலாம்." பின்னர் அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஆயிஷா (ரழி) அவர்களே, நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசப் போகிறேன், அதில் நீங்கள் உங்கள் பெற்றோரை ஆலோசிக்கும் வரை அவசரப்பட வேண்டாம் (உங்கள் இறுதி முடிவைக் கொடுக்காதீர்கள்)." பின்னர் அவர்கள் இந்த வசனத்தை எனக்கு ஓதிக் காட்டினார்கள்: "நபியே, உம் மனைவியரிடம் கூறுவீராக" என்பதிலிருந்து "மகத்தான வெகுமதி" (திருக்குர்ஆன் 33:28-29) என்பதை அடையும் வரை. ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் பெற்றோர் என்னை அவரிடமிருந்து பிரிய அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்று அவருக்குத் தெரியும். நான் கூறினேன்: இந்த விஷயத்தில் என் பெற்றோரை ஆலோசிக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளதா? நான் உண்மையில் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதரையும் மறுமையின் இருப்பிடத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். மஃமர் அவர்கள் கூறினார்கள்: அய்யூப் அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள், ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன் என்று உங்கள் (மற்ற) மனைவியருக்குத் தெரிவிக்காதீர்கள். அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ் என்னை ஒரு செய்தியைத் தெரிவிப்பவனாக அனுப்பியுள்ளான், அவன் என்னை (மற்றவர்களுக்கு) சிரமத்தை ஏற்படுத்துபவனாக அனுப்பவில்லை." கதாதா அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஸகத் குலூபுகும்" என்றால் "உங்கள் இதயங்கள் சாய்ந்துவிட்டன (சத்தியத்திலிருந்து விலகிவிட்டன)."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2132சுனனுந் நஸாயீ
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، حَدَّثَهُ ح، وَأَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا ‏{‏ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا ‏}‏ وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَاعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا ‏"‏ ‏.‏ مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ حَدَّثَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَدِيثَهُنَّ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ قَدْ كُنْتَ آلَيْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً نَعُدُّهَا عَدَدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً ‏"‏ ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இரு மனைவியர் குறித்து உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்க நான் எப்போதும் ஆவலாக இருந்தேன். அந்த இரு மனைவியர் குறித்து அல்லாஹ் (திருக்குர்ஆனில்) கூறினான்: 'இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா' (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (அதுவே உங்களுக்குச் சிறந்தது); ஏனெனில் நிச்சயமாக உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் (பாவமன்னிப்புக்கு) சாய்ந்துவிட்டன)."

மேலும் அறிவிப்பாளர் அந்த ஹதீஸை முழுமையாக விவரித்தார். அதில் அவர் (பின்வருமாறு) கூறினார்: "ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் அந்தச் செய்தியை (நபி (ஸல்) அவர்களின் இரகசியத்தை) வெளிப்படுத்தியபோது, அந்தச் செய்தியின் காரணமாக நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டும் இருபத்தொன்பது இரவுகள் விலகியிருந்தார்கள்."

ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்: "கண்ணியமும் மாண்பும் மிக்க அல்லாஹ், அவர்கள் (இருவரும்) பேசியதை (அல்லது அவர்களின் இரகசியத்தை) நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அறிவித்தபோது, அவர்கள் மீது நபி (ஸல்) அவர்கள் கொண்டிருந்த கடும் கோபத்தின் காரணமாக, 'நான் ஒரு மாத காலத்திற்கு அவர்களிடம் செல்ல மாட்டேன்' என்று கூறியிருந்தார்கள். இருபத்தொன்பது இரவுகள் கடந்ததும், அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் சென்றார்கள்; அவரிலிருந்தே (பேசத்) தொடங்கினார்கள். அப்போது ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் ஒரு மாத காலத்திற்கு எங்களிடம் வரமாட்டீர்கள் என்று சத்தியம் செய்தீர்கள்; ஆனால், நாங்கள் எண்ணிக்கொண்டிருக்க, இப்போது இருபத்தொன்பது இரவுகள் தாம் ஆகியுள்ளன' என்று கூறினார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'மாதம் என்பது இருபத்தொன்பது இரவுகளாகும்' என்று கூறினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (தாருஸ்ஸலாம் பதிப்பு)
3318ஜாமிஉத் திர்மிதீ
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، رضى الله عنهما يَقُولُ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّْ ‏:‏ ‏(‏إن تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا ‏)‏ حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُْ : ( إن تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاَهُ ‏)‏ فَقَالَ لِي وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَكَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ فَقَالَ لِي هِيَ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ قَالَ ثُمَّ أَنْشَأَ يُحَدِّثُنِي الْحَدِيثَ فَقَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ مِنْ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ فِي نَفْسِي قَدْ خَابَتْ مَنْ فَعَلَتْ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَتْ ‏.‏ قَالَ وَكَانَ مَنْزِلِي بِالْعَوَالِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الأَنْصَارِ كُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ ‏.‏ قَالَ وَكُنَّا نُحَدِّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا ‏.‏ قَالَ فَجَاءَنِي يَوْمًا عِشَاءً فَضَرَبَ عَلَىَّ الْبَابَ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ ‏.‏ قُلْتُ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ فِي نَفْسِي قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا قَالَ فَلَمَّا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي ثُمَّ انْطَلَقْتُ حَتَّى دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَأَتَيْتُ غُلاَمًا أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ ‏.‏ قَالَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ ‏.‏ قَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الْمَسْجِدِ فَإِذَا حَوْلَ الْمِنْبَرِ نَفَرٌ يَبْكُونَ فَجَلَسْتُ إِلَيْهِمْ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الْمَسْجِدِ أَيْضًا فَجَلَسْتُ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ ‏.‏ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا ‏.‏ قَالَ فَوَلَّيْتُ مُنْطَلِقًا فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أُذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلٍ حَصِيرٍ قَدْ رَأَيْتُ أَثَرَهُ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَطَلَّقْتَ نِسَاءَكَ قَالَ لاَ ‏.‏ قُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَقَدْ رَأَيْتُنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَنَحْنُ مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لِحَفْصَةَ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ نَعَمْ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَانَا الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ ‏.‏ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ مَنْ فَعَلَتْ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَتْ أَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لِحَفْصَةَ لاَ تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ صَاحِبَتُكِ أَوْسَمَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْتَأْنِسُ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَمَا رَأَيْتُ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ أَهَبَةً ثَلاَثَةً ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَهُ ‏.‏ فَاسْتَوَى جَالِسًا فَقَالَ ‏"‏ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَى نِسَائِهِ شَهْرًا فَعَاتَبَهُ اللَّهُ فِي ذَلِكَ وَجَعَلَ لَهُ كَفَّارَةَ الْيَمِينِ ‏.‏

قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ شَيْئًا فَلاَ تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ ‏(‏ يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ ‏)‏ الآيَةَ ‏.‏ قَالَتْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ فَقُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ ‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ تُخْبِرْ أَزْوَاجَكَ أَنِّي اخْتَرْتُكَ ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّمَا بَعَثَنِي اللَّهُ مُبَلِّغًا وَلَمْ يَبْعَثْنِي مُتَعَنِّتًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ قَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ் (கண்ணியமும் மகத்துவமும் மிக்கவன்) கூறிய, ‘இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா’ (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (நன்று); ஏனெனில், உங்கள் உள்ளங்கள் (தம் நிலையிலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன) என்ற இறைவசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் அந்த இரண்டு துணைவியர் யார் என்று உமர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்பதற்கு நான் எப்போதும் ஆவலாக இருந்தேன்.

உமர் (ரழி) ஹஜ் செய்தபோது நானும் அவர்களுடன் ஹஜ் செய்தேன். (வழியில்) நான் ஒரு தோல் தண்ணீர் பாத்திரத்திலிருந்து அவர்களுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினேன். அவர்கள் உளூச் செய்தார்கள். அப்போது நான், “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! அல்லாஹ், ‘இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா, வ இன் தளாஹரா அலைஹி ஃபஇன்னல்லாஹ ஹுவ மவ்லாஹு’ என்று கூறிய நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் அந்த இரண்டு துணைவியர் யார்?” என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவர்கள், “இப்னு அப்பாஸே! உங்களைக் கண்டு நான் வியப்படைகிறேன்!” என்று கூறினார்கள். (அறிவிப்பாளர் சுஹ்ரி கூறுகிறார்: அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் கேட்டதை உமர் (ரழி) விரும்பவில்லை, ஆயினும் அதை அவரிடமிருந்து மறைக்கவுமில்லை). பிறகு உமர் (ரழி), “அவர்கள் ஆயிஷாவும் ஹஃப்ஸாவும் ஆவார்கள்” என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அந்த ஹதீஸை எனக்கு விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள்:

“நாங்கள் குறைஷி குலத்தினர்; எங்கள் பெண்கள் மீது நாங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தோம். நாங்கள் மதீனாவிற்கு வந்தபோது, அங்கே பெண்கள் தங்கள் கணவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு சமூகத்தைக் கண்டோம். எங்கள் பெண்களும் அவர்களுடைய பெண்களின் பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒருநாள் என் மனைவி என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசியபோது நான் அவள் மீது கோபமடைந்தேன். அதற்கு அவள், ‘நான் எதிர்த்துப் பேசுவதை நீங்கள் ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் துணைவியர் அவர்களிடமே எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் ஒரு நாள் முழுவதும் இரவு வரை அவர்களை விட்டும் விலகி (பேசாமல்) இருக்கிறார்கள்’ என்றாள்.

நான் எனக்குள், ‘அவர்களில் எவர் இவ்வாறு செய்தாரோ, அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார், தோல்வியுற்றார்’ என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.

என்னுடைய வீடு ‘அல்-அவாலி’யில் பனூ உமைய்யாக்கள் வசிக்கும் பகுதியில் இருந்தது. எனக்கு அன்சாரிகளில் ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர் இருந்தார். அவரும் நானும் முறைவைத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்தித்து வருவோம். ஒரு நாள் அவர் சென்று வஹீ மற்றும் இதர செய்திகளைக் கொண்டு வருவார், மற்றொரு நாள் நான் சென்று அவ்வாறே செய்திகளைக் கொண்டு வருவேன். (அக்காலத்தில்) கஸ்ஸான் குலத்தவர் எங்களைத் தாக்கத் தங்கள் குதிரைகளுக்கு லாடம் அடிப்பதாக (போருக்குத் தயாராவதாக) நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு நாள் மாலை என் அண்டை வீட்டுக்காரர் என்னிடம் வந்து என் வீட்டுக் கதவை வேகமாகத் தட்டினார். நான் அவரிடம் வெளியே சென்றேன். அவர், ‘ஒரு பெரிய சம்பவம் நடந்துவிட்டது’ என்றார். நான், ‘கஸ்ஸானியர் வந்துவிட்டனரா?’ என்று கேட்டேன். அவர், ‘இல்லை, அதைவிடப் பெரியது; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள்’ என்றார். நான் எனக்குள், ‘ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்துவிட்டார், தோல்வியுற்றார்! இது என்றாவது நடக்கும் என்று நான் நினைத்தேன்’ என்று கூறிக்கொண்டேன்.

நான் சுப்ஹு தொழுத பிறகு, என் ஆடைகளை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டேன். ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். அங்கே அவர் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நான், ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்களா?’ என்று கேட்டேன். அவர், ‘எனக்குத் தெரியாது. அவர்கள் அதோ அந்த மாடி அறையில் (மஷ்ருபா) தனித்திருக்கிறார்கள்’ என்றார்.

நான் அங்குள்ள கறுப்பினப் பணியாளரிடம் (குலாம்) சென்று, ‘உமருக்காக அனுமதி கேளுங்கள்’ என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு என்னிடம் வெளியே வந்தார். ‘நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை’ என்றார்.

நான் பள்ளிவாசலுக்குச் சென்றேன். அங்கே மிம்பரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டத்தினர் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நானும் அவர்களுடன் சிறிது நேரம் அமர்ந்தேன். பிறகு (துக்கத்தால்) என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மீண்டும் அந்தப் பணியாளரிடம் சென்று, ‘உமருக்காக அனுமதி கேளுங்கள்’ என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு வெளியே வந்து, ‘நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை’ என்றார்.

நான் மீண்டும் பள்ளிவாசலுக்குச் சென்று அமர்ந்தேன். மீண்டும் (துக்கத்தால்) என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. மீண்டும் அந்தப் பணியாளரிடம் சென்று அனுமதி கேட்டேன். அவரும் அதே பதிலைச் சொன்னார். நான் திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டபோது, அந்தப் பணியாளர் என்னை அழைத்தார். ‘உள்ளே செல்லுங்கள், அவர்கள் உங்களுக்கு அனுமதி அளித்துவிட்டார்கள்’ என்றார்.

நான் உள்ளே சென்றேன். அங்கே நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு ஈச்சம்பாயின் மீது சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். அது அவர்களின் விலாவில் தழும்புகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான், ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா?’ என்று கேட்டேன். அவர்கள், ‘இல்லை’ என்றார்கள். நான், ‘அல்லாஹு அக்பர்!’ என்றேன்.

‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! குறைஷிகளாகிய நாங்கள் எங்கள் பெண்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தோம். ஆனால் நாங்கள் மதீனாவிற்கு வந்தபோது, பெண்கள் தங்கள் கணவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு சமூகத்தைக் கண்டோம். எங்கள் பெண்களும் அவர்களுடைய பெண்களின் பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒருநாள் என் மனைவி என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசியபோது நான் அவளைக் கண்டித்தேன். அதற்கு அவள், “நான் எதிர்த்துப் பேசுவதை ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் துணைவியர் அவர்களிடமே எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் ஒரு நாள் முழுவதும் இரவு வரை அவர்களை விட்டும் விலகி இருக்கிறார்கள்” என்றாள்’ என்று கூறினேன்.

பிறகு நான் ஹஃப்ஸாவிடம், ‘நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசுகிறாயா?’ என்று கேட்டேன். அவர், ‘ஆம், எங்களில் ஒருவர் ஒரு நாள் முழுவதும் இரவு வரை அவர்களை விட்டும் விலகி இருக்கிறோம்’ என்றார். நான், ‘உங்களில் எவர் இவ்வாறு செய்தாரோ, அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார், தோல்வியுற்றார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் உங்கள் மீது கோபம்கொள்வதிலிருந்து நீங்கள் பயப்படவில்லையா? (அப்படி கோபித்தால்) நீ அழிந்துவிடுவாய்’ என்று கூறினேன். அப்போது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) புன்னகைத்தார்கள்.

நான், ‘ஹஃப்ஸாவிடம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசாதே, அவர்களிடம் (உலக விஷயங்களைக் கேட்டு) வற்புறுத்தாதே. உனக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் என்னிடம் கேள். உன்னுடைய தோழி (ஆயிஷா) உன்னை விட அழகானவராகவும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவராகவும் இருப்பது உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம் என்று எச்சரித்துள்ளேன்’ என்று கூறினேன். (இதைக் கேட்டு) அவர்கள் மீண்டும் புன்னகைத்தார்கள்.

நான், ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் (சற்று மனம் விட்டு) பேசலாமா?’ என்று கேட்டேன். அவர்கள், ‘ஆம்’ என்றார்கள். நான் என் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தேன். அந்த வீட்டில் பதனிடப்படாத மூன்று தோல் துண்டுகளைத் தவிர (குறிப்பிடத்தக்க) வேறு எதையும் நான் காணவில்லை.

எனவே நான், ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் சமுதாயத்திற்குச் செல்வ வளம் வழங்க அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். ஏனெனில், பாரசீகர்களுக்கும் ரோமானியர்களுக்கும் அவன் செல்வத்தை வாரி வழங்கியுள்ளான்; அவர்களோ அவனை வணங்குவதில்லை’ என்றேன்.

அப்போது அவர்கள் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, ‘இப்னுல் கத்தாபே! உங்களுக்கு இதில் ஏதேனும் சந்தேகம் இருக்கிறதா? அவர்கள் எத்தகையோர் என்றால், அவர்களின் நன்மைகளுக்கான பலன்கள் இவ்வுலக வாழ்க்கையிலேயே அவர்களுக்கு விரைவாக வழங்கப்பட்டுவிட்டன’ என்று கூறினார்கள்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மாத காலத்திற்குத் தம் மனைவியரிடம் செல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள். அதற்காக அல்லாஹ் அவர்களைக் கண்டித்தான்; மேலும் அவர்கள் அந்தச் சத்தியத்திற்கான பரிகாரத்தைச் செய்தார்கள்.”

சுஹ்ரி கூறினார்: உர்வா எனக்கு அறிவித்தார்; ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்:
“இருபத்தொன்பது நாட்கள் கடந்ததும், நபிகள் நாயகம் (ஸல்) (முதலில்) என்னிடம் வந்தார்கள். அவர்கள், ‘ஆயிஷாவே! நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறப் போகிறேன்; உன் பெற்றோருடன் கலந்தாலோசிக்காமல் பதிலளிக்க அவசரப்படாதே’ என்று கூறினார்கள்.” பிறகு அவர்கள், ‘யா அய்யுஹன் நபிய்யு குல் லி அஸ்வாஜிக...’ (நபியே! உமது மனைவியரிடம் கூறும்...) என்ற இந்த வசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்: “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் பெற்றோர் அவர்களைப் பிரிந்து செல்லும்படி என்னிடம் கூறமாட்டார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். நான், ‘இந்த விஷயத்திலா நான் என் பெற்றோரிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்? நிச்சயமாக நான் அல்லாஹ்வையும், அவனுடைய தூதரையும், மறுமை வாழ்வையும் விரும்புகிறேன்’ என்றேன்.”

மஃமர் கூறினார்: அய்யூப் எனக்கு அறிவித்தார்; ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம்: “அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததை உங்கள் மற்ற மனைவியருக்குத் தெரிவிக்காதீர்கள்” என்று வேண்டினார்கள். அதற்கு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், “அல்லாஹ் என்னை (செய்தியை) எடுத்துரைப்பவராகவே (முபல்லிக்) அனுப்பினான்; (பிறரைச்) சிரமப்படுத்துபவனாக (முதஅன்னித்) என்னை அனுப்பவில்லை” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (தாருஸ்ஸலாம் பதிப்பு)
222முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ ﷺ اللَّتَيْنِ قَالَ اللهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} [التحريم 4] حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ ﷺ اللَّتَانِ قَالَ اللهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} ؟ فَقَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ! قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ عَنْهُ قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ قَالَ ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ قَالَ وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي قَالَ فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ ﷺ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللهِ ﷺ؟ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ؟ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِفَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ؟ لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللهِ ﷺ وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ مِنْكِ يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الْأَنْصَارِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ قَالَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمًا ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ فقُلْتُوَمَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ؟ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ الرَّسُولُ نِسَاءَهُ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًاحَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللهِ ﷺ؟ فَقَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ هَذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ فَأَتَيْتُ غُلَامًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَتَيْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ عَلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَخَرَجْتُ فَجَلَسْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَىرَسُولِ اللهِ ﷺ فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ وحَدَّثَنَاهُ يَعْقُوبُ فِي حَدِيثِ صَالِحٍ قَالَ رُمَالِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللهِ نِسَاءَكَ؟ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيَّ وَقَالَ لَا فَقُلْتُ اللهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ؟ فَوَاللهِ إِنَّ أَزْوَاجَ رَسُولِ اللهِ ﷺ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ؟ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرُّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ مِنْكِ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ نَعَمْ فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلَّا أَهَبَةً ثَلَاثَةً فَقُلْتُ ادْعُ يَا رَسُولَ اللهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وُسِّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ؟ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللهِوَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حَتَّى عَاتَبَهُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து, "{இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா}" (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்து மீண்டால், [அது உங்களுக்கே நன்று; ஏனெனில்,] உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் [சற்றே சத்தியத்திலிருந்து] சாய்ந்துவிட்டன) [அத்தஹ்ரீம் 66:4] என்று அல்லாஹ் கூறினானோ, அந்த இருவர் யார் என உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்க நான் (நீண்ட காலமாக) ஆவலாக இருந்தேன். உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றபோது நானும் அவர்களுடன் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன்.

நாங்கள் வழியில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் (இயற்கை உபாதைக்காக) ஒருபுறம் ஒதுங்கினார்கள். நானும் தண்ணீர் பாத்திரத்துடன் அவர்களுடன் ஒதுங்கினேன். அவர்கள் இயற்கை உபாதையை முடித்துவிட்டு என்னிடம் வந்தார்கள். நான் அவர்களின் கைகளில் தண்ணீரை ஊற்ற, அவர்கள் அங்கசுத்தி (உளூ) செய்தார்கள். அப்போது நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து அல்லாஹ், '{இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா}' [அத்தஹ்ரீம் 66:4] என்று கூறினானோ, அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், "இப்னு அப்பாஸே! நீங்கள் (இதை என்னிடம்) கேட்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!" என்று கூறினார்கள். (இப்னு அப்பாஸ் அவர்கள் கேட்ட இந்தக் கேள்வி உமர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும், பதிலை அவர்கள் மறைக்கவில்லை என்று அல்லாஹ்வின் மீதாணையாகக் கூறுகிறேன் என அறிவிப்பாளர் ஸுஹ்ரீ குறிப்பிடுகிறார்). பின்பு உமர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவர்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு அவர்கள் அந்தச் சம்பவத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள்: "குறைஷியரான நாங்கள் பெண்களை அடக்கியாளும் சமூகமாக இருந்தோம். ஆனால், நாங்கள் மதீனாவுக்கு வந்தபோது, அங்குள்ள (அன்சாரி) ஆண்கள் தங்களது பெண்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுவதைக் கண்டோம். உடனே, எங்களுடைய பெண்களும் மதீனத்துப் பெண்களிடமிருந்து அந்தப் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். எனது வீடு அல்-அவாலி பகுதியில் உள்ள பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் குலத்தாரிடையே அமைந்திருந்தது. ஒருநாள் நான் என் மனைவியின் மீது கோபப்பட்டேன். அப்போது அவள் என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசினாள். அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசுவதை நான் கண்டித்தேன். அதற்கவள், "நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதைப் பற்றி ஏன் கண்டிக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் கூட அவர்களிடம் விவாதிக்கிறார்கள்; மேலும், அவர்களில் ஒருவர் காலை முதல் இரவு வரை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பேசாமல் பிணங்கிக் கொண்டிருக்கவும் செய்கிறார்" என்று கூறினாள்.

உடனே நான் (என் மகளான) ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, "நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசுகிறாயாயா?" என்று கேட்டேன். அவள், "ஆம்" என்றாள். "உங்களில் ஒருவர் காலை முதல் இரவு வரை அவர்களிடம் பேசாமல் பிணங்கியிருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டேன். அதற்கும் அவள் "ஆம்" என்றாள். நான் கூறினேன்: "உங்களில் யார் அப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுப் போனார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் தன் மீது கோபப்படமாட்டான் என்றும், அதனால் தான் அழிந்துபோக மாட்டோம் என்றும் உங்களில் எவரேனும் உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே; அவர்களிடம் எதையும் கேட்கவும் வேண்டாம். உனக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டால் என்னிடம் கேள். உன்னுடைய அண்டை வீட்டுக்காரி (சக்களத்தி) உன்னை விட அழகியவளாக இருப்பதும், உன்னை விட அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிரியமானவளாக இருப்பதும் உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்." (இதன் மூலம் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைக் குறிப்பிட்டார்கள்).

மேலும் உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அன்சாரிகளில் எனக்கு ஒரு அண்டைவீட்டுக்காரர் இருந்தார். நாங்கள் இருவரும் முறைவைத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் செல்வது வழக்கம். ஒருநாள் அவர் செல்வார், மறுநாள் நான் செல்வேன். அவர் செல்லும்போது வஹீ தொடர்பான செய்திகளையும் இதர செய்திகளையும் எனக்குக் கொண்டு வருவார். நான் செல்லும்போது அதேபோல் அவரிடம் செய்திகளைப் பகிர்வேன். (அந்தக் காலகட்டத்தில்) கஸ்ஸான் குலத்தவர்கள் நம் மீது தாக்குதல் நடத்த தங்கள் குதிரைகளுக்கு லாடம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நாங்கள் பேசிக் கொள்வோம். ஒருநாள் என் நண்பர் (அன்சாரி) சென்றுவிட்டு, இரவில் என்னிடம் வந்து என் கதவைத் தட்டி என்னை அழைத்தார். நான் அவரிடம் வெளியே சென்றபோது, "ஒரு பெரும் விபரீதம் நடந்துவிட்டது!" என்றார். "என்ன அது? கஸ்ஸான் குலத்தவர்கள் வந்துவிட்டார்களா?" என்று நான் கேட்டேன். அவர், "இல்லை! அதைவிடப் பெரியதும் மோசமானதும் நடந்துவிட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விவாகரத்து (தலாக்) செய்துவிட்டார்கள்!" என்றார். நான், "ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுப் போனாள். இது நடக்கும் என்று நான் ஏற்கனவே நினைத்திருந்தேன்" என்று கூறினேன்.

சுபஹ் தொழுததும் எனது ஆடைகளை உடுத்திக்கொண்டு (மதீனாவுக்குச்) சென்று, அழுதுகொண்டிருந்த ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்களா?" என்று கேட்டேன். அவள், "எனக்குத் தெரியாது; இதோ, இந்த மாடியறையில் அவர்கள் தனித்திருக்கிறார்கள்" என்றாள். நான் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) கறுப்பினப் பணியாளரிடம் சென்று, "உமர் உள்ளே வர அனுமதி கேள்" என்றேன். அந்தப் பணியாளர் உள்ளே சென்றுவிட்டு வெளியே வந்து, "நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்" என்றார். நான் அங்கிருந்து திரும்பிச் சென்று மிம்பருக்கு அருகே அமர்ந்தேன். அங்கே சிலர் அமர்ந்திருந்தனர், அவர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தனர். நான் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தேன்; என் மனவேதனையை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே, மீண்டும் அந்தப் பணியாளரிடம் சென்று, "உமருக்காக அனுமதி கேள்" என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு வெளியே வந்து, "உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்" என்றார். நான் மீண்டும் வெளியே சென்று மிம்பருக்கு அருகே அமர்ந்தேன். மீண்டும் என்னால் தாங்கமுடியாமல் பணியாளரிடம் சென்று, "உமருக்காக அனுமதி கேள்" என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு வந்து, "உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்" என்றார். நான் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினேன். அப்போது அந்தப் பணியாளர் என்னை அழைத்து, "உள்ளே செல்லுங்கள், உங்களுக்கு அவர்கள் அனுமதி அளித்துவிட்டார்கள்" என்றார்.

நான் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு ஸலாம் கூறினேன். அவர்கள் ஒரு ஈச்சம்பாயின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள். (யஃகூப் எனும் அறிவிப்பாளர் தமது அறிவிப்பில், "அந்தப் பாய் அவர்களின் விலாப்புறத்தில் தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது" எனக் கூறுகிறார்). நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை நீங்கள் விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் தமது தலையை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்து, "இல்லை" என்றார்கள். நான் "அல்லாஹு அக்பர்" என்று கூறினேன்.

மேலும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எங்களை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும். குறைஷியரான நாங்கள் பெண்களை அடக்கியாளும் சமூகமாக இருந்தோம். ஆனால், மதீனாவுக்கு வந்தபோது, இங்குள்ள பெண்கள் தங்களது ஆண்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதைக் கண்டோம். உடனே, எங்களுடைய பெண்களும் மதீனத்துப் பெண்களிடமிருந்து அதைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒருநாள் நான் என் மனைவியின் மீது கோபப்பட்டேன்; அவள் என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசினாள். அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசுவதை நான் கண்டித்தேன். அதற்கவள், 'நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதைப் பற்றி ஏன் கண்டிக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் கூட அவர்களிடம் விவாதிக்கிறார்கள்; மேலும், அவர்களில் ஒருவர் காலை முதல் இரவு வரை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பேசாமல் பிணங்கிக் கொண்டிருக்கவும் செய்கிறார்' என்று கூறினாள். நான் அவளிடம், 'அவர்களில் யார் அப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுப் போனார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் தன் மீது கோபப்படமாட்டான் என்றும், அதனால் தான் அழிந்துபோக மாட்டோம் என்றும் அவர்களில் எவரேனும் உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாரா?' என்று கூறினேன்" என்றேன். இதைக் கேட்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்.

மீண்டும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, 'உன்னுடைய அண்டை வீட்டுக்காரி (ஆயிஷா) உன்னை விட அழகியவளாக இருப்பதும், உன்னை விட அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிரியமானவளாக இருப்பதும் உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்' என்று கூறினேன்" என்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் புன்னகைத்தார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களுடன் இணக்கமாகப் பேசி அமரலாமா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். நான் அமர்ந்தேன்.

நான் அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! (பதனிடப்படாத) மூன்று தோல்களைத் தவிர, பார்வையை ஈர்க்கும் படியான எந்தப் பொருளும் அங்கு இல்லை. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்களுடைய சமுதாயத்திற்கு விசாலமான வாழ்க்கை வசதிகளைச் செய்து தர அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். அல்லாஹ்வை வணங்காத பாரசீகர்களுக்கும் ரோமானியர்களுக்கும் கூட உலக வசதிகள் தாராளமாக வழங்கப்பட்டுள்ளனவே!" என்று கூறினேன். உடனே சாய்ந்திருந்த அவர்கள் நேராக அமர்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! நீ சந்தேகத்தில் இருக்கிறாயா? அவர்களுக்கு உரிய நற்பாக்கியங்கள் அனைத்தும் இந்த உலக வாழ்க்கையிலேயே அவசரமாக வழங்கப்பட்டுவிட்டன" என்று கூறினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காக பாவமன்னிப்புத் தேடுங்கள்" என்றேன்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியர் மீது கொண்ட கடும் கோபத்தின் காரணமாக, (அவர்கள் செய்த சில தவறுகளுக்காக) ஒரு மாத காலத்திற்கு அவர்களிடம் செல்வதில்லை எனச் சத்தியம் செய்திருந்தார்கள். (அந்த ஒரு மாதம் முடிந்ததும்) அல்லாஹ் அவர்களைக் கண்டிக்கும் (மற்றும் தெளிவுபடுத்தும்) வசனங்களை இறக்கினான்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
4866முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَاطِبٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللهِ بْنُ عُمَرَ قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ وَصَفَّقَ بِيَدَيْهِ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ صَفَّقَ الثَّالِثَةَ وَقَبَضَ إِبْهَامَهُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ غَفَرَ اللهُ لِأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّهُ وَهِلَ إِنَّمَا هَجَرَ رَسُولُ اللهِ ﷺ نِسَاءَهُ شَهْرًا فَنَزَلَ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّكَ نَزَلَتْ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ ؟ فَقَالَ إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ
அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "மாதம் என்பது இருபத்தொன்பது (நாட்களாகும்)" என்று கூறிவிட்டு, தமது இரு கைகளாலும் இரண்டு முறை தட்டிக் காட்டினார்கள். பின்னர் மூன்றாவது முறை (தட்டும்போது) தமது கட்டை விரலை மடக்கிக் கொண்டார்கள்.

(இதைக் கேள்வியுற்ற) ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ் அபூஅப்திர் ரஹ்மானை (அப்துல்லாஹ் பின் உமரை) மன்னிப்பானாக! அவர் (இதன் பின்னணியைத்) தவறாகப் புரிந்து கொண்டார். (உண்மை என்னவென்றால்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டு ஒரு மாதம் (விலகி இருப்பதாகச் சத்தியம் செய்து) ஒதுங்கியிருந்தார்கள். (அந்த மாதம்) இருபத்தொன்பதாவது நாளாக இருந்தபோது அவர்கள் (தமது மாடி அறையிலிருந்து) கீழே இறங்கி வந்தார்கள். அப்போது மக்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் இருபத்தொன்பதாவது நாளிலேயே கீழே இறங்கி வந்துவிட்டீர்களே?' என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர்கள், 'நிச்சயமாக மாதம் என்பது இருபத்தொன்பது நாட்களாகவும் இருக்கும்' என்று பதிலளித்தார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
5182முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو أَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ ﷺ قَالَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِعَائِشَةَ فَقَالَتْ يَرْحَمُ اللهُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهَلْ هَجَرَ رَسُولُ اللهِ ﷺ نِسَاءَهُ شَهْرًا فَنَزَلَ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَفَقِيلَ لَهُ فَقَالَ إِنَّ الشَّهْرَ قَدْ يَكُونُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "மாதம் என்பது இருபத்தி ஒன்பது (நாட்கள்) ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.

இச்செய்தி ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் தெரிவிக்கப்பட்ட போது அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ் அபூஅப்துர்ரஹ்மானுக்கு (இப்னு உமருக்கு) அருள்புரிவானாக! (உண்மையில் நடந்தது என்னவென்றால்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விட்டு ஒரு மாதம் ஒதுங்கியிருந்துவிட்டு (ஈலா செய்துவிட்டு), இருபத்தி ஒன்பதாவது நாளில் (தமது மாடியறையிலிருந்து) இறங்கி வந்தார்களே! அப்போது அவர்களிடம் (அது பற்றிக்) கேட்கப்பட்ட போது, 'நிச்சயமாக மாதம் என்பது இருபத்தி ஒன்பது நாட்களாகவும் இருக்கும்' என்று (விளக்கமாகப்) பதிலளித்தார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
7963முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرَاهِيجَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ هَجَرَ النَّبِيُّ ﷺ نِسَاءَهُ قَالَ شُعْبَةُ وَأَحْسَبُهُ قَالَ شَهْرًا فَأَتَاهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ فِي غُرْفَةٍ عَلَى حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ الْحَصِيرُ بِظَهْرِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللهِ كِسْرَى يَشْرَبُونَ فِي الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَأَنْتَ هَكَذَا فَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ إِنَّهُمْ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ ﷺ الشَّهْرُ تِسْع وَعِشْرُونَ هَكَذَا وَهَكَذَا وَكَسَرَ فِي الثَّالِثَةِ الْإِبْهَامَ
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டும் (ஒரு காலம்) விலகியிருந்தார்கள். ('ஒரு மாதம் விலகியிருந்தார்கள்' என்று அறிவிப்பாளர் கூறியதாக நான் கருதுகிறேன் என ஷுஅபா கூறுகிறார்). அப்போது உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மேலறையில் ஒரு பாயின் மீது (இருந்தார்கள்). அந்தப் பாய் அவர்களின் முதுகில் தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

(அதைப் பார்த்த) உமர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (பாரசீக மன்னர்களான) கிஸ்ராக்கள் தங்கம் மற்றும் வெள்ளிப் (பாத்திரங்களில்) அருந்துகிறார்கள்; ஆனால் தாங்களோ இவ்வாறான (எளிமையான) நிலையில் இருக்கிறீர்களே!" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நிச்சயமாக அவர்கள் தமக்குரிய இன்பங்களை இந்த உலக வாழ்விலேயே முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்டுவிட்டவர்கள் ஆவர்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள், "(இந்த) மாதம் என்பது இருபத்தி ஒன்பது (நாட்களும்) ஆகும்" என்று கூறி, (தம் இரண்டு கைகளின் விரல்களையும் விரித்து) "இப்படி, இப்படி" (என்று சைகை செய்தார்கள்); மூன்றாவது முறை (சைகை செய்யும் போது) தம் கட்டை விரலை மடக்கிக் காட்டினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் லி கைரிஹி (பிற சான்றுகளின் துணையுடன் ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح لغيره
14670முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ قَالَ سَأَلْتُ جَابِرًا هَلْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَقُولُ لَا تَصُومُوا حَتَّى تَرَوْا الْهِلَالَ فَإِنْ خَفِيَ عَلَيْكُمْ فَأَتِمُّوا ثَلَاثِينَ ؟ وَقَالَ جَابِرٌ هَجَرَ رَسُولُ اللهِ ﷺ نِسَاءَهُ شَهْرًا فَنَزَلَ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ وَقَالَ إِنَّمَا الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ
ஜாபிர் (ரழி) அவர்களிடம், “பிறையைக் காணும் வரை நீங்கள் நோன்பு நோற்காதீர்கள்; (மேகமூட்டத்தால்) பிறை உங்களுக்குத் தென்படாவிட்டால் (எண்ணிக்கையை) முப்பது நாட்களாக முழுமைப்படுத்துங்கள்” என்று இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறுவதை நீங்கள் செவியுற்றீர்களா? எனக் கேட்கப்பட்டது.

அதற்கு ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள், “இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டு ஒரு மாதம் (ஈலா எனும் சத்தியம் செய்து) விலகியிருந்தார்கள். பின்னர், இருபத்தி ஒன்பதாவது நாளில் (தம் மாடியறையிலிருந்து) இறங்கி வந்தார்கள். அப்போது, ‘மாதம் என்பது (சில நேரங்களில்) இருபத்தி ஒன்பது நாட்களாகும்’ என்று கூறினார்கள்” எனப் பதிலளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
25301முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ قَالَ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللهِ ﷺ قَالَتْ بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ قَدْ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ؟ فَقَالَ إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ثُمَّ قَرَأَ عَلَيَّ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ} [الأحزاب 28] حَتَّى بَلَغَ {أَجْرًا عَظِيمًا} [النساء 40] قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ عَلِمَ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ فَقُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ؟ فَإِنِّي أُرِيدُ اللهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

(நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விட்டு விலகி இருப்பதாகச் சத்தியம் செய்திருந்த நிலையில்) இருபத்தி ஒன்பது இரவுகள் கழிந்த போது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் (மீண்டும்) என்னிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் (தமது மனைவியரைச் சந்திப்பதை) என்னிடமிருந்தே தொடங்கினார்கள். அப்போது நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் ஒரு மாதம் வரை எங்களிடம் வருவதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்களே! நான் (ஒவ்வொரு) இரவுகளையும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்; நீங்கள் இருபத்தி ஒன்பதாவது நாளிலேயே வந்துவிட்டீர்களே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "(சந்திரக் கணக்கின்படி சில சமயம்) மாதம் இருபத்தி ஒன்பது நாட்களாகவும் இருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு அவர்கள், "ஆயிஷாவே! நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறப் போகிறேன். நீ உன் பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்கும் வரை அவசரப்பட்டு (இதில்) எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். பின்னர் அவர்கள் என்னிடம், "நபியே! உம்முடைய மனைவியரிடம் கூறுவீராக..." (அல்-அஹ்ஸாப் 33:28) என்று தொடங்கி "...மகத்தான கூலியை (அல்லாஹ் தயார் செய்துள்ளான்)" (அல்-அஹ்ஸாப் 33:29) என்பது வரை உள்ள (திருக்குர்ஆன்) வசனங்களை ஓதிக் காட்டினார்கள்.

(இதைக் கேட்டதும்) "எனது பெற்றோர் ஒருபோதும் அவரை (நபி (ஸல்) அவர்களை)ப் பிரிந்து செல்லுமாறு என்னைப் பணிக்க மாட்டார்கள் என்பது அவருக்கு (நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு) நன்கறியும்" என்று ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் (தமக்குள்) கூறிக் கொண்டார்கள்.

பிறகு நான், "இந்த விஷயத்திலா நான் எனது பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும்? நிச்சயமாக நான் அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும், மறுமை வாழ்வையுமே விரும்புகிறேன்" என்று கூறினேன்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
5240மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
وَعَن عمر قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ: ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ قَدْ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ. فَقَالَ: «أَوَ فِي هَذَا أَنْتَ يَا ابْنَ الْخطاب؟ أُولئكَ قوم عجلت لَهُم طيبتاتهم فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا» . وَفِي رِوَايَةٍ: «أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ لَهُمُ الدُّنْيَا وَلَنَا الْآخِرَةُ؟» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன். அப்போது அவர்கள் ஒரு ஈச்ச ஓலைப் பாயின் (நெசவுத் தழும்புகள் கொண்ட) மீது படுத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் அந்தப் பாய்க்கும் இடையில் (வேறு எந்த) விரிப்பும் இருக்கவில்லை. அந்தப் பாயின் தழும்புகள் அவர்களின் விலாப் புறத்தில் பதிந்திருந்தன. ஈச்ச மரத்து நார்கள் நிரப்பப்பட்ட தோலிலான தலையணை ஒன்றின் மீது அவர்கள் சாய்ந்திருந்தார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்களது உம்மத்திற்கு (சமுதாயத்திற்கு) வாழ்வாதாரத்தை விசாலமாக்குமாறு அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். ஏனெனில், பாரசீகர்களுக்கும் ரோமானியர்களுக்கும் (செல்வச் செழிப்பு) விசாலமாக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால், அவர்கள் அல்லாஹ்வை வணங்குபவர்கள் அல்லர்" என்று கூறினேன்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "கத்தாபின் மகனே! நீ இன்னும் (இந்த எண்ணத்திலா/சந்தேகத்திலா) இருக்கிறாய்? அவர்கள் தங்களின் இன்பங்கள் இந்த உலக வாழ்விலேயே முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தினர் ஆவர்" என்று கூறினார்கள்.

மற்றொரு அறிவிப்பில், "இவ்வுலகம் அவர்களுக்குரியதாகவும், மறுமை நமக்குரியதாகவும் இருப்பதை நீ (மனதாரப்) பொருந்திக் கொள்ளவில்லையா?" என்று (நபி ஸல் அவர்கள்) கூறினார்கள்.

(ஆதாரம்: புகாரி, முஸ்லிம்)
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
أَخْبَرَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ عَبْدُ اللهِ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ السُّكَّرِيُّ بِبَغْدَادَ أنبأ إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ ثنا أَحْمَدُ بْنُ مَنْصُورٍ ثنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أنبأ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ؓ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ ﷺ اللَّتَيْنِ قَالَ اللهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} [التحريم 4] حَتَّى حَجَّ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كَانَ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ لِحَاجَتِهِ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَى فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ ﷺ اللَّتَانِ قَالَ اللهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} [التحريم 4]؟ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ رَحِمَهُ اللهُ تَعَالَى كَرِهَ وَاللهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ فَقَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ قَالَ وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ ﷺ يُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللهِ ﷺ؟ فَقَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ؟ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ؟ لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللهِ ﷺ وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ إِنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ مِنْكِ يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الْأَنْصَارِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ قَالَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تَنَعَّلَ الْخَيْلَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمًا ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قَالَ قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ؟ قَالَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللهِ ﷺ نِسَاءَهُ قَالَ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللهِ ﷺ؟ قَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ هَذَا مُعْتَزِلًا فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ فَأَتَيْتُ غُلَامًا لَهُ أَسْوَدُ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ ثُمَّ خَرَجَ إِلِيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَتَيْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا قَوْمٌ حَوْلَ الْمِنْبَرِ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلًا حَتَّى غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلِيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَخَرَجْتُ فَجَلَسْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلِيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ قَالَ فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ قَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللهِ نِسَاءَكَ؟ قَالَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلِيَّ وَقَالَ لَا فَقُلْتُ اللهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا وَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي يَعْنِي فَأَنْكَرْتُ فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ ﷺ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِ اللهِ ﷺ؟ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَقُلْتُ يَعْنِي قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ إِنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ مِنْكِ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ اسْتَأْنِسْ يَا رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ نَعَمْ فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلَّا أُهُبًا ثَلَاثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللهَ يَا رَسُولَ اللهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا فَقَالَ أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ؟ أُولَئِكَ قَوْمٌ قَدْ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ أَسْتَغْفِرُ اللهَ يَا رَسُولَ اللهِ وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِمْ حَتَّى عَاتَبَهُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ ؓ قَالَتْ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللهِ ﷺ بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا تَعْنِي شَهْرًا إِنَّكَ دَخَلْتَ عَلَيَّ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ قَالَ إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ قَالَ ثُمَّ قَرَأَ عَلَيَّ {يَا أَيُّهَا النَّبِي قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا} [الأحزاب 28] الْآيَةَ قَالَتْ قَدْ عَلِمَ وَاللهِ أَنَّ أَبَوِيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوِيَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ قَالَ مَعْمَرٌ وَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ قَالَ فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ لَا تَقُلْ إِنِّي اخْتَرْتُكَ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلَّى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا بُعِثْتُ مُبَلِّغًا وَلَمْ أُبْعَثْ مُتَعَنِّتًا رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَرَ عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ بِطُولِهِ
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் எந்த இரண்டு மனைவியரைக் குறித்து, {இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா} "நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (அது உங்களுக்குச் சிறந்தது); ஏனெனில், உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் (சற்றே சத்தியத்திலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன" [அத்தஹ்ரீம் 66:4] என்று அல்லாஹ் (குர்ஆனில்) கூறினானோ, அவர்களைப் பற்றி உமர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்க நான் (நீண்ட காலமாக) ஆவலாக இருந்தேன். உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்ற போது, நானும் அவர்களுடன் சென்றேன்.

நாங்கள் வழியில் (ஒரு பகுதியில்) சென்றுகொண்டிருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் (இயற்கைத் தேவையை நிறைவேற்ற) ஒதுங்கினார்கள். தண்ணீர் பாத்திரத்துடன் நானும் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் இயற்கைத் தேவையை நிறைவேற்றிவிட்டு வந்ததும், அவர்களின் கைகளில் நான் தண்ணீரை ஊற்றினேன்; அவர்கள் உளூச் செய்தார்கள். அப்போது நான், “அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! {இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா} 'நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (அது உங்களுக்குச் சிறந்தது); ஏனெனில், உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் சாய்ந்துவிட்டன' [அத்தஹ்ரீம் 66:4] என்று அல்லாஹ் (குர்ஆனில்) கூறுவது நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறிக்கிறது?” என்று கேட்டேன்.

அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், “இப்னு அப்பாஸே! நீங்கள் (இதை என்னிடம்) கேட்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது” என்று கூறினார்கள். (இக்கேள்வியை உமர் (ரழி) அவர்கள் விரும்பவில்லை என்றாலும், எதையும் மறைக்கவில்லை என்று அறிவிப்பாளர் அஸ்ஸுஹ்ரீ கூறுகிறார்). பின்னர், “அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவர்” என்று பதிலளித்தார்கள். பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள் (அந்தச் சூழல் குறித்த) செய்தியைத் தொடர்ந்தார்கள்:

குரைஷிகளாகிய நாங்கள் பெண்களை அடக்கி ஆள்பவர்களாக இருந்தோம். ஆனால், நாங்கள் மதீனாவுக்கு வந்தபோது, அங்குள்ள (அன்சாரி) மக்கள் தங்கள் மனைவியரால் அடக்கப்படுபவர்களாக (அதாவது பெண்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் அளிப்பவர்களாக) இருப்பதைக் கண்டோம். இதனால், எங்கள் பெண்களும் அந்தப் பெண்களின் பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். அல்-அவாலி என்ற இடத்தில் உள்ள பனூ உமய்யா பின் ஸைத் குலத்தாரிடையே எனது வீடு அமைந்திருந்தது. ஒரு நாள் நான் என் மனைவியின் மீது கோபப்பட்டேன்; அப்போது அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசினாள். அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசுவதை நான் (அதிர்ச்சியுடன்) வெறுத்தேன். அதற்கு அவள், "நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதை நீங்கள் ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரும் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். மேலும், அவர்களில் ஒருவர் இன்று பகல் முதல் இரவு வரை அவர்களுடன் பேசாமல் (பிணங்கிக்) கொள்கிறார்" என்று கூறினாள்.

இதைக் கேட்டவுடன் நான் புறப்பட்டுச் சென்று (என் மகள்) ஹஃப்ஸாவிடம், "நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறாயா?" என்று கேட்டேன். அவள், "ஆம்" என்றாள். நான், "உங்களில் ஒருவர் இன்று பகல் முதல் இரவு வரை அவர்களுடன் பேசாமல் பிணங்கிக் கொள்கிறாரா?" என்று கேட்டேன். அவளும், "ஆம்" என்றாள். அப்போது நான், “உங்களில் யார் இப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுப் போனார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் உங்களில் யார் மீதாவது கோபப்படமாட்டான் என நீங்கள் அச்சமற்று இருக்கிறீர்களா? அவ்வாறு (அல்லாஹ்) கோபப்பட்டால் அவள் அழிந்துபோவாள்! எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே; அவர்களிடம் (அதிகமாக) எதையும் கேட்காதே. உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால் என்னிடம் கேள். உன்னைவிட உன் அண்டை வீட்டுக்காரி (ஆயிஷா) பேரழகியாக இருப்பதும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு உன்னைவிட அவள் மிகவும் பிரியமானவளாக இருப்பதும் உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்" என்று கூறினேன். (இங்கு ஆயிஷாவையே உமர் (ரழி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்).

(உமர் (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்து கூறினார்கள்:) அன்சாரிகளில் எனக்கு ஓர் அண்டை வீட்டுக்காரர் இருந்தார். நாங்களிருவரும் முறைவைத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் செல்வது வழக்கம். ஒரு நாள் அவர் செல்வார், மறுநாள் நான் செல்வேன். அவர் செல்லும்போது வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் பிற செய்திகளை எனக்குக் கொண்டு வந்து தருவார். நான் செல்லும்போது அதேபோன்று செய்திகளை அவருக்குக் கொண்டு வந்து தருவேன். அந்தச் சமயத்தில் கஸ்ஸான் (நாட்டைச் சேர்ந்த) மன்னர்கள் எங்கள் மீது படையெடுப்பதற்காகத் தங்களின் குதிரைகளைத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

என் தோழர் தமக்குரிய முறை வந்த ஒரு நாள் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) சென்றார். அன்றிரவு அவர் திரும்பி வந்து, எனது கதவை (வேகமாகத்) தட்டி என்னை அழைத்தார். நான் அவரிடம் வெளியே வந்தேன். அவர், “ஒரு மாபெரும் காரியம் நிகழ்ந்துவிட்டது!” என்றார். நான், “என்ன ஆயிற்று? கஸ்ஸானியர்கள் (படையெடுத்து) வந்துவிட்டார்களா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “இல்லை, அதைவிடப் பெரியதும் மோசமானதும் நடந்துவிட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்கள்!” என்றார். அதைக் கேட்ட நான், “(என் மகள்) ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுவிட்டாள்! இப்படி ஒன்று நடக்கும் என்று நான் ஏற்கனவே நினைத்தேன்” என்று கூறினேன்.

பின்னர் நான் ஃபஜ்ர் தொழுததும், என் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு (மதீனாவுக்குச்) சென்றேன். அங்கு ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றபோது அவள் அழுதுகொண்டிருந்தாள். "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்களா?" என்று நான் கேட்டேன். அவள், "எனக்குத் தெரியாது. இதோ, இந்த மாடியறையில் (மஷ்ருபா) அவர்கள் தனித்திருக்கிறார்கள்" என்று கூறினாள்.

நான் நபி (ஸல்) அவர்களின் கறுப்பினப் பணியாளரிடம் சென்று, "உமருக்கு உள்ளே வர அனுமதி கேள்" என்று கூறினேன். அந்தப் பணியாளர் உள்ளே சென்றுவிட்டு, என்னிடம் வந்து, "நான் தங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்துவிட்டார்கள்" என்றார். நான் அங்கிருந்து விலகி மஸ்ஜிதுக்கு வந்தேன். மிம்பருக்கு அருகே சில மக்கள் அமர்ந்திருந்தனர்; அவர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தனர். நான் சிறிது நேரம் அங்கு அமர்ந்தேன். ஆனால், என் உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட (பதற்றமான) உணர்வு மிகைக்கவே, மீண்டும் அந்தப் பணியாளரிடம் சென்று, "உமருக்கு அனுமதி கேள்" என்று கூறினேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "நான் தங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்துவிட்டார்கள்" என்றார். நான் திரும்பிச் செல்லப் புறப்பட்டபோது, அந்தப் பணியாளர் என்னை அழைத்து, "உள்ளே செல்லுங்கள், தங்களுக்கு அவர்கள் அனுமதி அளித்துவிட்டார்கள்" என்றார்.

நான் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு ஸலாம் சொன்னேன். அவர்கள் ஒரு பேரீச்ச ஓலைப் பாயின் மீது சாய்ந்து படுத்திருந்தார்கள். அந்தப் பாய் அவர்களின் விலாப்பகுதியில் தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை நீங்கள் விவாகரத்துச் செய்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் தம் தலையை உயர்த்தி என்னை நோக்கி, "இல்லை" என்று கூறினார்கள். நான் (மகிழ்ச்சியில்) "அல்லாஹு அக்பர்" என்று கூறினேன்.

மேலும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எங்களைப் பாருங்கள்; குரைஷிகளாகிய நாங்கள் எங்கள் மனைவியரை அடக்கி ஆள்பவர்களாக இருந்தோம். ஆனால், நாங்கள் மதீனாவுக்கு வந்தபோது, அங்குள்ள மக்கள் தங்கள் மனைவியரால் அடக்கப்படுபவர்களாக இருப்பதைக் கண்டோம். இதனால், எங்கள் பெண்களும் அந்தப் பெண்களின் பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒரு நாள் நான் என் மனைவியின் மீது கோபப்பட்டேன்; அப்போது அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசினாள். நான் அதனை வெறுத்தேன். அதற்கு அவள், 'நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதை நீங்கள் ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரும் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் இன்று பகல் முதல் இரவு வரை அவர்களுடன் பேசாமல் பிணங்கிக் கொள்கிறார்' என்று கூறினாள். அப்போது நான் (ஹஃப்ஸாவிடம்), 'அவர்களில் யார் இப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்து கைசேதப்பட்டுப் போனார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் தம்மீது கோபப்படமாட்டான் என அவர்களில் எவரேனும் அச்சமற்று இருக்கிறாரா? அவ்வாறு கோபப்பட்டால் அவள் அழிந்துபோவாள்!' என்று கூறினேன்" என்றேன். இதைக் கேட்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்.

மேலும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, 'உன்னைவிட உன் அண்டை வீட்டுக்காரி (ஆயிஷா) பேரழகியாக இருப்பதும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு உன்னைவிட அவள் மிகவும் பிரியமானவளாக இருப்பதும் உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்' என்று கூறினேன்" என்றேன். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் புன்னகைத்தார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் (உங்களுடன் இன்னும் சிறிது நேரம் பேசி) சகஜமாக இருக்கலாமா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் "ஆம்" என்றார்கள். நான் அமர்ந்துகொண்டு அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! பதனிடப்படாத மூன்று தோல்களைத் தவிர கண்களைக் கவரும்படியான எந்தப் பொருளையும் நான் அங்கு காணவில்லை. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் சமுதாயத்திற்கு வளமான வாழ்க்கையை வழங்குமாறு அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். அல்லாஹ்வை வணங்காத பாரசீகர்களுக்கும் ரோமானியர்களுக்கும் அவன் வளமான வாழ்க்கையை வழங்கியிருக்கிறான்" என்று கூறினேன். உடனே, சாய்ந்திருந்தவர்கள் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! உமக்கு (இன்னும் இவ்வுலகின் அற்பத்தன்மை குறித்து) சந்தேகம் இருக்கிறதா? அவர்கள் தங்களின் இன்பங்களை இந்த உலக வாழ்விலேயே முன்கூட்டியே கொடுக்கப்பட்டவர்கள் (மறுமையில் அவர்களுக்குப் பங்கு இல்லை)" என்று கூறினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காகப் பாவமன்னிப்புத் தேடுங்கள்" என்று கூறினேன்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியர் மீது கொண்ட கடும் கோபத்தின் காரணமாக ஒரு மாத காலம் அவர்களிடம் செல்வதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள். இறுதியில் அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் அவர்களைக் கடிந்துகொண்டான் (அதாவது அவர்களுக்குத் தேர்வு செய்யும் உரிமையை வழங்கினான்).

அஸ்ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) கூறுகிறார்: உர்வா அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடமிருந்து எனக்கு அறிவித்தார்கள்: ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்: இருபத்தி ஒன்பது இரவுகள் கழிந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். (மனைவியரில்) என்னிலிருந்தே அவர்கள் தொடங்கினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் ஒரு மாத காலம் எங்களிடம் வரமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள். ஆனால், நீங்கள் என்னிடம் இருபத்தி ஒன்பதாவது நாளில் வந்துள்ளீர்கள். நான் அந்த நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "(இந்த) மாதம் இருபத்தி ஒன்பது நாட்களாகும்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் அவர்கள், "ஆயிஷாவே! நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறப்போகிறேன். நீ அவசரப்படாமல், உனது பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்ட பிறகே முடிவெடுக்க வேண்டும்" என்று கூறிவிட்டு, {யா அய்யுஹந் நபிய்யு குல் லி அஸ்வாஜிக இன் குன்துன்ன துரித்னல் ஹயாத்தத் துன்யா} "நபியே! உங்கள் மனைவியரிடம் கூறுங்கள்: நீங்கள் (இந்த) உலக வாழ்க்கையையும் (அதன் அலங்காரங்களையும்) நாடினால்..." [அல்அஹ்ஸாப் 33:28] என்ற வசனத்தை எனக்கு ஓதிக்காட்டினார்கள்.

(ஆயிஷா (ரழி) கூறுகிறார்கள்:) அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் பெற்றோர் ஒருபோதும் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பிரியும்படி எனக்கு ஆலோசனை கூறமாட்டார்கள் என்பது நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். நான், "இந்த விஷயத்திலா நான் என் பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும்? நான் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் மறுமை வாழ்வையுமே விரும்புகிறேன்" என்று கூறினேன்.

மஅமர் (ரஹ்) கூறுகிறார்: அய்யூப் எனக்கு அறிவித்தார்: ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், "நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்ற செய்தியை (மற்ற மனைவியரிடம்) கூற வேண்டாம்" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் (இறைச் செய்தியை) எளிமையாக எடுத்துரைப்பவனாகவே அனுப்பப்பட்டுள்ளேன்; (பிறரைக்) கஷ்டப்படுத்துபவனாக அனுப்பப்படவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

(இமாம் முஸ்லிம் (ரஹ்) அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் இஸ்ஹாக் பின் இப்ராஹீம் மற்றும் முஹம்மது பின் அபீ உமர் ஆகியோர் வழியாக அப்துர் ரஸ்ஸாக் என்பாரிடமிருந்து இச்செய்தியை முழுமையாகப் பதிவு செய்துள்ளார்கள்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ الْقَاضِي، أنبأ أَبُو سَهْلِ بْنُ زِيَادٍ الْقَطَّانُ , ثنا أَبُو يَحْيَى عَبْدُ الْكَرِيمِ بْنُ الْهَيْثَمِ , ثنا أَبُو الْيَمَانِ , أنبأ شُعَيْبٌ , عَنِ الزُّهْرِيِّ , أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ اللهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ , عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَبَّاسٍ , عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ , رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فِي قِصَّةِ الْمَرْأَتَيْنِ اللَّتَيْنِ تَظَاهَرَتَا , قَالَ: فَجِئْتُ الْمَشْرَبَةَ الَّتِي فِيهَا رَسُولُ اللهِ ﷺ , فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ: " اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ , فَدَخَلَ الْغُلَامُ , فَكَلَّمَ رَسُولَ اللهِ ﷺ , ثُمَّ رَجَعَ إِلِيَّ , فَقَالَ: كَلَّمْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ , وَذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ، فَرَجَعْتُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ , ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ , فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ لَهُ: اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ , فَدَخَلَ ثُمَّ رَجَعَ إِلِيَّ , فَقَالَ: قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ , فَصَمَتَ، قَالَ: فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا إِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي , فَقَالَ: قَدْ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللهِ ﷺ , فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ , فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ , لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ , قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ، مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ , حَشْوُهَا اللِّيفُ " وَذَكَرَ الْحَدِيثَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْيَمَانِ
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
(நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிராக ஒன்றிணைந்த இரண்டு மனைவியர் (ஆயிஷா மற்றும் ஹஃப்ஸா - ரழி) தொடர்பான நிகழ்வின்போது) உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கியிருந்த மேல்மாடி அறைக்குச் (மஷ்ரபா) சென்றேன். அங்கிருந்த அவர்களின் கறுப்பு நிறச் சிறுவர் (பணியாளர்) ஒருவரிடம், "உமருக்கு (உள்ளே வர) அனுமதி கேள்" என்று கூறினேன். அந்தச் சிறுவர் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் பேசிவிட்டு, மீண்டும் என்னிடம் திரும்பி வந்து, "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் பேசி, உங்களைப் பற்றிக் கூறினேன். ஆனால், அவர்கள் (பதிலளிக்காமல்) அமைதியாக இருந்துவிட்டார்கள்" என்று கூறினார்.

உடனே நான் திரும்பிச் சென்று, மிம்பருக்கு (மேடைக்கு) அருகில் இருந்த மக்கள் கூட்டத்தினருடன் அமர்ந்து கொண்டேன். பின்னர் (என் உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட கவலையும் ஆர்வமும்) என்னை மிகைக்க, மீண்டும் அந்தச் சிறுவரிடம் வந்து, "உமர் பின் அல்கத்தாபிற்கு அனுமதி கேள்" என்று கூறினேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு மீண்டும் என்னிடம் திரும்பி வந்து, "நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன். ஆனால், அவர்கள் அமைதியாக இருந்துவிட்டார்கள்" என்று கூறினார்.

நான் (ஏமாற்றத்துடன்) திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டபோது, அந்தச் சிறுவர் என்னை அழைத்து, "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களுக்கு அனுமதி வழங்கிவிட்டார்கள்" என்று கூறினார். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றபோது, அவர்கள் ஒரு பேரீச்ச ஓலைப் பாயின் மீது படுத்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் அப்பாய்க்கும் இடையில் வேறு எந்த விரிப்பும் இருக்கவில்லை. அந்தப் பாயின் (கயிறு போன்ற பின்னல்களின்) சுவடுகள் அவர்களின் விலாப்புறத்தில் பதிந்திருந்தன. மேலும், பேரீச்ச மரத்தின் நார்கள் நிரப்பப்பட்ட ஒரு தோல் தலையணையின் மீது அவர்கள் சாய்ந்திருந்தார்கள்.

என்று இந்த ஹதீஸை (முழுமையாகக்) கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
4187ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ قُتَيْبَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} حَتَّى حَجَّ فَحَجَجْتُ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِإِدَاوَةٍ فَتَبَرَّزَ، ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنَ الْإِدَاوَةٍ فَتَوَضَّأَ، فَقُلْتُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ لَهُمَا اللَّهُ: {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} ، فَقَالَ عُمَرُ: وَاعَجَبًا مِنْكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ هِيَ حَفْصَةُ، وَعَائِشَةُ، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ، فَقَالَ: «إِنِّي كُنْتُ أَنَا وَجَارٌ لِي مِنَ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهُوَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ بِخَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ وَكُنَّا مَعَاشِرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصَخِبَتْ عَلَيَّ امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي، فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي، قَالَتْ: وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ، وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي ذَلِكَ، فَقُلْتُ: خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ، ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَنَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ، فَقُلْتُ لَهَا: يَا حَفْصَةُ أَتُغْضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ، قَالَتْ: نَعَمْ، قُلْتُ: قَدْ خِبْتِ وَخَسِرْتِ أَفَتَأْمَنِينَ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِينَ؟، لَا تَسْتَنْكِرِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَا تُرَاجِعِيهِ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَضْوَأَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ عُمَرُ: وَقَدْ تُحِدِّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تَنْعَلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي الْأَنْصَارِيُّ يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ إِلَيَّ عَشِيًّا فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ، فَقَالَ: قَدْ حَدَثَ أَمَرٌ عَظِيمٌ، قُلْتُ: مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ، قَالَ: لَا بَلْ أَعْظَمُ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ، قَالَ عُمَرُ: قُلْتُ: خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ قَالَ، فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَشْرُبَةً لَهُ اعْتَزَلَ فِيهَا،.
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து, "(நபியே! உங்கள் மனைவியரான) நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கோரினால் (அது உங்களுக்கு நலமாகும்). ஏனெனில், உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் (சத்தியத்திலிருந்து சற்றே) சாய்ந்துவிட்டன" {இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா} என்று அல்லாஹ் (குர்ஆனில்) கூறினானோ, அந்த இருவர் யார் என்று உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்பதற்கு நான் (நீண்ட காலமாக) ஆவலோடு காத்திருந்தேன்.

(ஒருமுறை) உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ் செய்தபோது, நானும் அவர்களுடன் ஹஜ் செய்தேன். (வழியில்) அவர்கள் (இயற்கை உபாதையைக் கழிக்கப் பாதையிலிருந்து) ஒதுங்கினார்கள். தண்ணீர் உள்ள ஒரு பாத்திரத்துடன் நானும் அவர்களுடன் (உதவி செய்யச்) சென்றேன். அவர்கள் இயற்கை உபாதையைக் கழித்துவிட்டு வந்ததும், அந்தப் பாத்திரத்திலிருந்து அவர்களின் கைகளில் தண்ணீரை ஊற்றினேன்; அவர்கள் உளூ செய்தார்கள்.

அப்போது நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! '(நபியே! உங்கள் மனைவியரான) நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கோரினால் (அது உங்களுக்கு நலமாகும்). ஏனெனில், உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் சாய்ந்துவிட்டன' என்று நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து அல்லாஹ் கூறினான்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், "இப்னு அப்பாஸே! உங்களைக் குறித்து நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்! (இவ்வளவு காலம் கழித்தா இதைக் கேட்கிறீர்கள்?) அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவர்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அந்த (வரலாற்று) நிகழ்வை விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் கூறினார்கள்:
"மதீனாவின் 'அவாலி' (மேட்டுப்) பகுதியில் வசித்து வந்த பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் குலத்தைச் சேர்ந்த அன்சாரித் தோழர் ஒருவரும் நானும் அண்டை வீட்டாராக இருந்தோம். நாங்கள் இருவரும் முறைவைத்து நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (மார்க்கத்தைக் கற்கச்) செல்வது வழக்கம். ஒரு நாள் அவர் செல்வார்; இன்னொரு நாள் நான் செல்வேன். நான் செல்லும் நாளில், வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் அன்றைய செய்திகள் அனைத்தையும் அவரிடம் வந்து சொல்வேன். அவர் செல்லும் நாளிலும் அவ்வாறே எனக்கும் செய்திகளைக் கொண்டு வருவார்.

குறைஷியரான நாங்கள் (மக்காவில் இருந்தபோது) எங்கள் மனைவியரை அடக்கி ஆள்பவர்களாக இருந்தோம். ஆனால், நாங்கள் (மதீனாவில் உள்ள) அன்சாரிகளிடம் வந்தபோது, அவர்கள் தங்கள் மனைவியரால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுவதைக் கண்டோம். (அதாவது அன்சாரிப் பெண்கள் கணவர்களுக்குப் பதிலடி கொடுப்பவர்களாக இருந்தனர்). எங்கள் பெண்களும் அன்சாரிப் பெண்களின் (அந்தப்) பழக்கவழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள். ஒரு நாள் நான் என் மனைவியைக் கோபமாகக் கண்டித்தேன். அவள் எனக்கு எதிர்த்துப் பதிலளித்தாள். அவள் எனக்கு எதிர்த்துப் பதிலளித்ததை நான் (பெரிதும்) வெறுத்தேன்.

அப்போது அவள், 'நான் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பதை ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரும் அவர்களுக்கு எதிர்த்துப் பதிலளிக்கிறார்கள். மேலும் அவர்களில் சிலர் பகல் முழுவதும் தொடங்கி இரவு வரை அவர்களிடம் (பிணக்கிக் கொண்டு) பேசாமல் இருக்கிறார்கள்' என்று கூறினாள். இது எனக்குப் பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. 'அவர்களில் அவ்வாறு செய்தவர் (பெரிய நஷ்டத்தை அடைந்து) நாசமாகிவிட்டார்!' என்று நான் கூறினேன்.

பின்னர் நான் என் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு புறப்பட்டு, (என் மகள்) ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். அவளிடம், 'ஹஃப்ஸாவே! உங்களில் யாராவது நபி (ஸல்) அவர்களுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு, பகல் முழுவதும் தொடங்கி இரவு வரை அவர்களிடம் பேசாமல் இருக்கிறீர்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள், 'ஆம்' என்று கூறினாள். நான் கூறினேன்: 'நீ நாசமாகிவிட்டாய்; நஷ்டமடைந்துவிட்டாய்! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால் அல்லாஹ் உந்தன் மீது கோபம் கொள்வான் என்பதையும், அதனால் நீ அழிந்துவிடுவாய் என்பதையும் நீ அஞ்சவில்லையா?

எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அதிகம் கேள்வி கேட்காதே; அவர்களுக்கு எதிர்த்துப் பதிலளிக்காதே; அவர்களிடம் பேசாமல் இருக்காதே. உனக்குத் தேவையானதை என்னிடம் கேள். உன்னை விட உன் சக மனைவி (ஆயிஷா) அதிக அழகுடையவளாகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானவளாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நீ (அவரைப் போலவே நடந்து கொள்ள முயன்று) ஏமாந்துவிடாதே' என்று கூறினேன். (இதன் மூலம் அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைக் குறிப்பிட்டார்கள்).

உமர் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்:
(அக்காலத்தில்) கஸ்ஸான் குலத்தவர்கள் நம் மீது படையெடுப்பதற்காகத் தங்கள் குதிரைகளுக்கு லாடம் கட்டித் தயார்படுத்தி வருவதாக எங்களிடையே பேச்சு அடிபட்டுக்கொண்டிருந்தது. என் அன்சாரித் தோழர் தம் முறை வந்த நாளில் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) சென்றுவிட்டு, இரவில் என்னிடம் திரும்பி வந்தார். என் கதவை மிகவும் பலமாகத் தட்டினார். நான் திடுக்கிட்டு வெளியே வந்தேன். அவர், 'ஒரு மாபெரும் விபரீதம் நடந்துவிட்டது!' என்று கூறினார். நான், 'என்ன அது? கஸ்ஸான் படையினர் வந்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'இல்லை, அதை விட மிகப்பெரியதும் பயங்கரமானதும் நடந்துள்ளது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்கள் (என்று கேள்விப்பட்டேன்)' என்று கூறினார்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
அப்போது நான், 'ஹஃப்ஸா நாசமாகிவிட்டாள்; நஷ்டமடைந்துவிட்டாள். இது என்றாவது ஒரு நாள் நடக்கலாம் என்று நான் ஏற்கனவே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்' என்று கூறினேன். உடனே என் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு (பள்ளிவாசலுக்குச்) சென்று, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஃபஜ்ர் தொழுகையை நிறைவேற்றினேன். தொழுது முடிந்ததும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமக்குரிய மாடியறை ஒன்றினுள் சென்று (மனைவியரை விட்டுப் பிரிந்து) தனித்துத் தங்கிக்கொண்டார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
4268aஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا ابْنُ قُتَيْبَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي السَّرِيِّ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ: أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ اللَّتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ اللَّهُ: § {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} ، حَتَّى حَجَّ عُمَرُ فَحَجَجْتُ مَعَهُ، فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ لِيَتَوَضَّأُ، وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ، فَتَبَرَّزَ، ثُمَّ أَتَانِي، فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ، فَقُلْتُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ: {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} ، فَقَالَ عُمَرُ: وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ، ثُمَّ قَالَ: هِيَ عَائِشَةُ، وَحَفْصَةُ، ثُمَّ أَنْشَأَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ، فَقَالَ: كُنَّا مَعْشَرُ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَاهُمْ قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ، وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ فِي الْعَوَالِي، قَالَ: فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي، فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعْنِي، فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي، فَقَالَتْ: مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ، فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتُرَاجِعْنَهُ، وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ، قَالَ: فَانْطَلَقْتُ، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَقُلْتُ: أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ: نَعَمْ، وَتَهْجُرُهُ إِحْدَانَا الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ، قَالَ: قَدْ قُلْتِ، قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ، وَخَسِرَ، أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ، لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا، وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ، وَلَا يَغُرَّنَّكِ إِنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْكِ، - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ: وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الْأَنْصَارِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَيَنْزِلُ يَوْمًا، وأَنْزِلُ يَوْمًا، فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ، وَأَنْزِلُ فَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ، وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا، قَالَ: فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمًا ثُمَّ أَتَانِي، فَضَرَبَ عَلَى بَابِي، ثُمَّ نَادَانِي، فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ، فَقَالَ: حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ، فَقُلْتُ: مَاذَا؟ أَجَاءَتْ غَسَّانُ؟، قَالَ: بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ، طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ نِسَاءَهُ، فَقُلْتُ: خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ، قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا، فَلَمَّا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي، ثُمَّ نَزَلْتُ، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَإِذَا هِيَ تَبْكِي، فَقُلْتُ: أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَتْ: لَا أَدْرِي، هُوَ ذَا، هُوَ مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ، قَالَ: فَأَتَيْتُ غُلَامًا لَهُ أَسْوَدَ، فَقُلْتُ: اسْتَأْذَنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ الْغُلَامُ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ، وَقَالَ: قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا، فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَتَيْتُ الْمَسْجِدَ، فَإِذَا قَوْمٌ حَوْلَ الْمِنْبَرِ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، قَالَ: فَجَلَسْتُ قَلِيلًا، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ، فَقُلْتُ: اسْتَأْذَنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ، فَقَالَ: قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ، فَصَمَتَ، فَرَجَعْتُ فَجَلَسْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَأَتَيْتُ الْغُلَامَ، فَقُلْتُ: اسْتَأْذَنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ، فَقَالَ: قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَسَكَتَ، فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا، فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي، وَيَقُولُ: ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ، فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ بِجَنْبِهِ، فَقُلْتُ: أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ؟ قَالَ: فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيَّ، وَقَالَ: «لَا»، فَقُلْتُ: اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرُ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ، فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا، فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعَنِي، فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا، فَقَالَتْ: أَتُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ، فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ، وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ، قَالَ: فَقُلْتُ: قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ، وَخَسِرَتْ، أَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ، قَالَ: فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَقُلْتُ لَهَا: لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا، وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكَ، وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ، وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْكِ، قَالَ: فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُخْرَى، فَقُلْتُ: أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «نَعَمْ»، فَجَلَسْتُ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ، فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلَّا أُهُبًا ثَلَاثَةً، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، ادْعُ اللَّهَ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ، فَقَدْ وَسَّعَ اللَّهُ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَهُ، قَالَ: فَاسْتَوَى جَالِسًا، وَقَالَ: «أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا»، فَقُلْتُ: اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَكَانَ أَقْسَمَ لَا يَدْخُلُ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து, "{இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா} (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்து மீண்டால் (அது உங்களுக்கு நன்று). உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் (நபியின் விருப்பத்திற்கு மாற்றமாக) சாய்ந்துவிட்டன)" என்று அல்லாஹ் கூறினானோ, அந்த இருவர் யார் என உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்க நான் பேராவல் கொண்டிருந்தேன். உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றபோது நானும் அவர்களுடன் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன்.

நாங்கள் வழியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் (இயற்கைத் தேவையை நிறைவு செய்ய) ஒதுங்கினார்கள். நான் தண்ணீர்ப் பாத்திரத்துடன் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் மலஜலம் கழித்துவிட்டு என்னிடம் வந்தார்கள். நான் அவர்களின் கைகளில் தண்ணீரை ஊற்ற, அவர்கள் உளூ (அங்கசுத்தி) செய்தார்கள். அப்போது நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் எந்த இருவரைக் குறித்து, '{இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா}' என்று அல்லாஹ் (ஸூரா அத்-தஹ்ரீமில்) கூறினானோ, அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டேன்.

அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், "ஆச்சரியம்தான் இப்னு அப்பாஸே! (இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை நீ இதுவரை கேட்கவில்லையா?)" என்று கூறிவிட்டு, "அவர்கள் ஆயிஷாவும் ஹஃப்ஸாவும் ஆவர்" என்று பதிலளித்தார்கள். பின்னர் அந்த நிகழ்வை விளக்கத் தொடங்கினார்கள்:

"குறைஷியர்களான நாங்கள் பெண்களை அடக்கி ஆளும் கூட்டத்தாராக இருந்தோம். நாங்கள் மதீனா வந்தபோது, அங்குள்ள (அன்சாரி) மக்கள் தங்களது பெண்களின் பேச்சை அதிகம் கேட்கக்கூடியவர்களாக (பெண்களால் அடக்கி ஆளப்படுபவர்களாக) இருந்ததைக் கண்டோம். எங்கள் பெண்கள் அவர்களது பெண்களிடமிருந்து இதைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். அவாலியில் (மதீனாவின் மேல் பகுதி) உள்ள பனூ உமைய்யா இப்னு ஸைத் குலத்தாருக்கிடையே எனது வீடு அமைந்திருந்தது. ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபப்பட்டேன். அப்போது அவள் என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசினாள். அவள் என்னை எதிர்த்துப் பேசுவதை நான் கண்டித்தேன். அதற்கவள், 'நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதைக் குறித்து நீங்கள் ஏன் கண்டிக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர்கூட அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். மேலும், அவர்களில் ஒருவர் பகல் முழுவதும் இரவு வரும் வரை நபியவர்களிடம் (பிணங்கிக்கொண்டு) பேசாமல் இருக்கிறார்கள்' என்று கூறினாள்.

உடனே நான் புறப்பட்டு ஹஃப்ஸாவிடம் (என் மகளிடம்) சென்றேன். நான் அவளிடம், 'நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறாயா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'ஆம்' என்றார். 'உங்களில் ஒருவர் பகல் முழுவதும் இரவு வரும் வரை அவர்களிடம் பேசாமல் இருக்கிறீர்களா?' என்று கேட்டேன். அவரும், 'ஆம்' என்றார். நான் சொன்னேன்: 'உங்களில் யார் அப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார், கைசேதப்பட்டுவிட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் கோபப்பட மாட்டான் என்று உங்களில் எவரேனும் உறுதியாக இருக்க முடியுமா? அப்படி நேர்ந்தால் அவள் அழிந்துபோவாள். எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே; அவர்களிடம் எதையும் (அதிகமாக) கேட்காதே. உனக்குத் தேவையானது எதாவதிருந்தால் என்னிடம் கேள். உனது சக்களத்தி (ஆயிஷாவைக் குறிப்பிடுகிறார்) உன்னை விட அழகானவளாகவும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானவளாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நீ ஏமாந்துவிடாதே' என்று கூறினேன்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்: அன்சாரிகளில் எனக்கு ஓர் அண்டை வீட்டுக்காரர் இருந்தார். நாங்கள் இருவரும் முறைவைத்துக்கொண்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் செல்வது வழக்கம். ஒரு நாள் அவர் செல்வார், மறுநாள் நான் செல்வேன். அவர் செல்லும்போது வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் இதர செய்திகளை எனக்குக் கொண்டு வந்து தருவார். நான் செல்லும்போது அவ்வாறே அவருக்கும் செய்வேன். (அந்த நாட்களில்) கஸ்ஸான் குலத்தினர் நம்மீது படையெடுப்பதற்காகத் தங்களது குதிரைகளுக்கு லாடம் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஒருநாள் எனது தோழர் (நபி ஸல் அவர்களிடம்) சென்றிருந்த நிலையில், இரவில் (திரும்பி) என்னிடம் வந்து எனது கதவைத் தட்டினார். பின்னர் என்னை அழைத்தார். நான் அவரிடம் வெளியே சென்றேன். அவர், 'ஒரு பெரும் சம்பவம் நடந்துவிட்டது!' என்றார். நான், 'என்ன? கஸ்ஸான் குலத்தினர் வந்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'இல்லை, அதை விடப் பெரியதும் கடுமையானதும் நடந்துவிட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள்!' என்றார். நான், 'ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்துவிட்டாள், கைசேதப்பட்டுவிட்டாள்! இது நடக்கும் என்றே நான் நினைத்தேன்' என்று கூறினேன்.

ஃபஜ்ர் தொழுகையை முடித்த பின், எனது ஆடைகளை உடுத்திக்கொண்டு கீழே சென்றேன். ஹஃப்ஸாவிடம் நுழைந்தேன். அவர் அழுதுகொண்டிருந்தார். நான் அவரிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'எனக்குத் தெரியாது. அவர்கள் இதோ, இந்த மாடி அறையில் தனித்திருக்கிறார்கள்' என்றார். நான் நபியவர்களின் கறுப்பினப் பணியாளரிடம் (ரபாக் என்பவரிடம்) சென்று, 'உமருக்கு அனுமதி கேள்' என்றேன். அந்தப் பணியாளர் உள்ளே சென்றுவிட்டு, பின்னர் என்னிடம் வெளியே வந்து, 'நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன், ஆனால் அவர்கள் எதுவும் கூறவில்லை' என்றார். நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டுப் பள்ளிவாசலுக்கு வந்தேன். அங்கு மிம்பரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டத்தினர் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தனர். நான் சிறிது நேரம் அமர்ந்தேன். பின்னர் எனது உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், மீண்டும் அந்தப் பணியாளரிடம் வந்து, 'உமருக்கு அனுமதி கேள்' என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு, என்னிடம் வெளியே வந்து, 'நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன், ஆனால் அவர்கள் அமைதியாக இருந்தார்கள்' என்றார். நான் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று மிம்பருக்கு அருகே அமர்ந்தேன். மீண்டும் உணர்ச்சிகள் மேலிட, பணியாளரிடம் சென்று, 'உமருக்கு அனுமதி கேள்' என்றேன். அவர் உள்ளே சென்றுவிட்டு, வெளியே வந்து, 'நான் உங்களைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினேன், ஆனால் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்' என்றார். நான் திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டபோது, அந்தப் பணியாளர் என்னை அழைத்தார். 'உள்ளே செல்லுங்கள், உங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டுவிட்டது' என்று அவர் கூறினார்.

நான் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு ஸலாம் கூறினேன். அவர்கள் ஒரு பேரீச்ச ஓலைப் பாயின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள். அந்தப் பாய் அவர்களது விலாப் புறத்தில் தழும்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா?' என்று கேட்டேன். அவர்கள் தமது தலையை உயர்த்தி என்னைப் பார்த்து, 'இல்லை' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் எங்களைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். குறைஷியர்களான நாங்கள் பெண்களை அடக்கி ஆளும் கூட்டத்தாராக இருந்தோம். நாங்கள் மதீனா வந்தபோது, அங்குள்ள மக்கள் தங்களது பெண்களின் பேச்சை அதிகம் கேட்கக்கூடியவர்களாக இருந்ததைக் கண்டோம். எங்கள் பெண்கள் அவர்களது பெண்களிடமிருந்து இதைக் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபப்பட்டேன். அவள் என்னிடம் எதிர்த்துப் பேசினாள். நான் அவளைக் கண்டித்தேன். அதற்கவள், 'நான் உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதைக் குறித்து நீங்கள் ஏன் கண்டிக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர்கூட அவர்களிடம் எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். மேலும், அவர்களில் ஒருவர் பகல் முழுவதும் இரவு வரும் வரை நபியவர்களிடம் பேசாமல் இருக்கிறார்கள்' என்று கூறினாள். அதைக் கேட்டு நான், 'அவர்களில் யார் அப்படிச் செய்கிறாரோ அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார், கைசேதப்பட்டுவிட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபப்படுவதால், அல்லாஹ் கோபப்பட மாட்டான் என்று அவர்களில் எவரேனும் உறுதியாக இருக்க முடியுமா? அப்படி நேர்ந்தால் அவள் அழிந்துபோவாள்' என்று சொன்னேன்." (நான் இதைக் கூறியதைக் கேட்டு) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்.

மேலும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, அவளிடம், 'நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே, அவர்களிடம் எதையும் கேட்காதே. உனக்குத் தேவையானது எதாவதிருந்தால் என்னிடம் கேள். உனது சக்களத்தி உன்னை விட அழகானவளாகவும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானவளாகவும் இருப்பதைக் கண்டு நீ ஏமாந்துவிடாதே' என்று கூறினேன்" என்றேன். (இதைக் கேட்டும்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் புன்னகைத்தார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் தாராளமாகப் பேசலாமா (உங்கள் மனதை லேசாக்க உரைவாடலாமா)?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். நான் அமர்ந்து அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் கண்ணில் படும்படியாக அங்கே மூன்று பதனிடப்படாத தோல்களைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் சமுதாயத்திற்கு வாழ்க்கையை விசாலமாக்கித் தருமாறு அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். பாரசீகர்களுக்கும் ரோமர்களுக்கும் அல்லாஹ் வாழ்க்கையை விசாலமாக்கித் தந்திருக்கிறான், ஆனால் அவர்கள் அல்லாஹ்வை வணங்குவதில்லை" என்று கூறினேன்.

அதைக் கேட்டதும் அவர்கள் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! உமக்குச் சந்தேகம் இருக்கிறதா? அவர்கள் இவ்வுலக வாழ்க்கையிலேயே தங்களது இன்பங்களை அவசரமாகப் பெற்றுக்கொண்ட சமூகத்தவர் ஆவர்" என்று கூறினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருங்கள்" என்று வேண்டினேன்.

நபியவர்கள் தங்களது மனைவியர் மீது கொண்ட கடும் கோபத்தின் காரணமாக, அல்லாஹ் அவர்களைக் கண்டிக்கும் வரை ஒரு மாத காலம் (ஈலா செய்து) அவர்களிடம் செல்வதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
4268bஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
قَالَ الزُّهْرِيُّ، فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: فَلَمَّا مَضَى تِسْعٌ وَعِشْرُونَ، دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَدَأَ بِي، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا، وَإِنَّكَ دَخَلْتَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ، فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: § «إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ»، ثُمَّ قَالَ: «يَا عَائِشَةُ، إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلَا أُرِيدُ أَنْ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ»، قَالَتْ: ثُمَّ قَرَأَ عَلَيَّ الْآيَةَ : {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا فَتَعَالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَأُسَرِّحْكُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا وَإِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِنَاتِ مِنْكُنَّ أَجْرًا عَظِيمًا} ، قَالَتْ عَائِشَةُ: قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ، فَقُلْتُ: أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ؟، فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

(நபியவர்கள் தம் மனைவியருடன் ஒரு மாதம் சேருவதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்த நிலையில்) இருபத்தி ஒன்பது நாட்கள் கடந்த போது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (முதலில்) என்னிடம் வந்தார்கள்; (தமது வருகையை) என்னிலிருந்தே தொடங்கினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் ஒரு மாதம் (வரை எங்களிடம் வருவதில்லை) என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள். ஆனால், நான் (ஒவ்வொரு நாளையும்) எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்; (இப்போது) இருபத்தி ஒன்பதாவது நாளிலேயே நீங்கள் வந்துவிட்டீர்கள்" என்று கூறினேன். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "(சில சமயம்) மாதம் என்பது இருபத்தி ஒன்பது நாட்களாகும்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் அவர்கள், "ஆயிஷா! நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயத்தைக் கூறப் போகிறேன். நீ உனது பெற்றோரிடம் ஆலோசிக்கும் வரை இதில் (முடிவெடுக்க) அவசரப்பட வேண்டாம் என்று விரும்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள். பிறகு அவர்கள் எனக்கு (பின்வரும் குர்ஆன்) வசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள்:

"{நபியே! உம்முடைய மனைவியரிடம் கூறுவீராக: நீங்கள் இவ்வுலக வாழ்வையும் அதன் அலங்காரத்தையும் விரும்புவீர்களானால், வாருங்கள்! உங்களுக்கு நான் வசதிகளை அளித்து, உங்களை அழகான முறையில் விடுவித்து விடுகிறேன். ஒருவேளை நீங்கள் அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும், மறுமை வாழ்வையும் விரும்புவீர்களானால், உங்களில் நன்மை செய்வோருக்கு அல்லாஹ் மகத்தான கூலியைத் தயார் செய்து வைத்துள்ளான்.}" (அல்-அஹ்ஸாப் 33:28-29)

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "என் பெற்றோர் ஒருபோதும் அவரைப் பிரிந்து செல்லும்படி எனக்குக் கட்டளையிட மாட்டார்கள் என்பது அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக அவருக்கு (நபியவர்களுக்கு)த் தெரியும்."

(எனவே) நான் கூறினேன்: "இந்த விஷயத்திலா நான் என் பெற்றோரிடம் ஆலோசிக்க வேண்டும்? நிச்சயமாக நான் அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும், மறுமை வாழ்வையுமே விரும்புகிறேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح