حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ زَيْنَبَ بِنْتَ أُمِّ سَلَمَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أُمَّهَا أُمَّ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سَمِعَ خُصُومَةً بِبَابِ حُجْرَتِهِ، فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ، فَقَالَ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ وَإِنَّهُ يَأْتِينِي الْخَصْمُ، فَلَعَلَّ بَعْضَكُمْ أَنْ يَكُونَ أَبْلَغَ مِنْ بَعْضٍ، فَأَحْسِبُ أَنَّهُ صَدَقَ، فَأَقْضِيَ لَهُ بِذَلِكَ، فَمَنْ قَضَيْتُ لَهُ بِحَقِّ مُسْلِمٍ فَإِنَّمَا هِيَ قِطْعَةٌ مِنَ النَّارِ، فَلْيَأْخُذْهَا أَوْ فَلْيَتْرُكْهَا .
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவி உம்மு ஸலமா (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களுடைய அறை வாசலில் (சிலர்) சச்சரவு இடும் சப்தத்தைக் கேட்டார்கள். அவர்கள் வெளியே வந்து கூறினார்கள்: "நான் ஒரு மனிதன் தான்; என்னிடம் வழக்காடுபவர்கள் வருகிறார்கள்; உங்களில் ஒருவர் மற்றவரை விடத் தன் வாதத்தை அதிகத் திறமையுடன் எடுத்துரைக்கக் கூடும். அதனால் நான் அவரை உண்மையாளர் என்று கருதி, அவருக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பளிக்கலாம். ஆகவே, எவருக்கேனும் ஒரு முஸ்லிமின் உரிமையை நான் (தவறுதலாக) தீர்ப்பளித்துவிட்டால், அது (மறுமையில் நரக) நெருப்பின் ஒரு துண்டே ஆகும். இனி அவர் அதை எடுத்துக்கொள்ளட்டும்; அல்லது விட்டுவிடட்டும்."
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது அறை வாசலில் (சிலர்) சச்சரவு இடுவதைச் செவியுற்றார்கள். எனவே அவர்களிடம் வெளியே வந்து கூறினார்கள்: “நிச்சயமாக நான் ஒரு மனிதன் மட்டுமே. என்னிடம் வழக்காளிகள் (தீர்ப்புத் தேடி) வருகின்றனர். உங்களில் ஒருவர் மற்றவரை விட (தனது வாதத்தை முன்வைப்பதில்) அதிக வாக்குவன்மை மிக்கவராக இருக்கலாம். அவர் உண்மையாளர் என்று நான் கருதி, அதனடிப்படையில் அவருக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பு வழங்கக்கூடும். அவ்வாறு ஒரு முஸ்லிமின் உரிமையை நான் யாருக்கேனும் (தவறுதலாக) தீர்ப்பளித்துவிட்டால், அது நெருப்பின் ஒரு துண்டே ஆகும். ஆகவே, அவர் அதை எடுத்துக்கொள்ளட்டும்; அல்லது விட்டுவிடட்டும்.”
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவி உம்மு ஸலமா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களுடைய அறையின் வாசலில் வழக்காடுபவர்களின் கூச்சலைக் கேட்டார்கள். அவர்கள் அவர்களிடம் சென்று கூறினார்கள்: 'நான் ஒரு மனிதன் மட்டுமே. என்னிடம் வழக்காடுபவர்கள் வருகிறார்கள். அவர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட அதிக வாக்கு சாதுரியம் உடையவர்களாக இருக்கலாம். (அவர்களின் வாதத்தைக் கேட்டு) அவர் உண்மையாளர் என்று நான் எண்ணி, அவருக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பளித்து விடுகிறேன். எனவே, ஒரு முஸ்லிமுக்குச் சொந்தமான உரிமையை (உண்மையில் மற்றொரு முஸ்லிமுக்குச் சொந்தமான ஒன்றை) என்னுடைய தீர்ப்பின் மூலம் நான் யாருக்கு வழங்குகிறேனோ, அது நரக நெருப்பின் ஒரு துண்டு மட்டுமே. அவர் அதைச் சுமந்து கொள்ளலாம் அல்லது விட்டுவிடலாம் (அதாவது, அந்த அநியாயமான சொத்தை அனுபவிப்பதன் மூலம் நரக நெருப்பைச் சுமந்து கொள்ளலாம் அல்லது அதைத் துறப்பதன் மூலம் அதிலிருந்து தப்பிக்கலாம்).'