மாலிக் பின் ஹுவைரித் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தோம்; நாங்கள் (அனைவரும்) இளைஞர்களாக இருந்தோம். நாங்கள் அவர்களுடன் சுமார் இருபது இரவுகள் தங்கினோம். நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகவும் கருணையுள்ளவர்களாக இருந்தார்கள்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீங்கள் உங்கள் ஊர்களுக்குத் திரும்பிச் சென்று, அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்; மேலும் அவர்களுக்கு ஏவுங்கள். இன்னின்ன தொழுகையை இன்னின்ன நேரத்திலும், இன்னின்ன தொழுகையை இன்னின்ன நேரத்திலும் தொழுங்கள்.

மேலும் தொழுகை (நேரம்) வந்துவிட்டால் உங்களில் ஒருவர் உங்களுக்காக பாங்கு (அதான்) சொல்லட்டும்; உங்களில் வயதில் பெரியவர் உங்களுக்குத் தலைமை தாங்கி (தொழுகை) நடத்தட்டும்."

அபூ கிலாபா அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

மாலிக் பின் அல்-ஹுவைரித் (ரலி) அவர்கள் தம் தோழர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு தொழுதார்கள் என்பதை நான் உங்களுக்கு அறிவிக்கட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். அது (கடமையான) தொழுகைக்குரிய நேரம் அல்லாத ஒரு நேரமாக இருந்தது. பிறகு அவர் எழுந்து, ருகூஃ செய்து தக்பீர் கூறினார்கள். பிறகு தம் தலையை உயர்த்தி சிறிது நேரம் நின்றார்கள். பிறகு சஜ்தாச் செய்து, பிறகு தம் தலையை உயர்த்தி சிறிது நேரம் (அமர்ந்து) இருந்தார்கள். அவர், நம்முடைய இந்த ஷேக் அம்ர் இப்னு ஸலமா தொழுவதைப் போன்று தொழுதார்கள்.

(அறிவிப்பாளர்) அய்யூப் அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர் (அம்ர் இப்னு ஸலமா) மக்கள் செய்வதை நான் பார்த்திராத ஒரு செயலைச் செய்வார்; அவர் மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது (ரக்அத்தில்) அமருவார்."

(மாலிக் பின் அல்-ஹுவைரித் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:) "நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தோம்; அவர்களுடன் தங்கினோம். அப்போது அவர்கள், 'நீங்கள் உங்கள் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பிச் சென்றால், இன்னின்ன நேரத்தில் இன்னின்ன தொழுகையைத் தொழுங்கள்; இன்னின்ன நேரத்தில் இன்னின்ன தொழுகையைத் தொழுங்கள். தொழுகை நேரம் வந்துவிட்டால் உங்களில் ஒருவர் உங்களுக்காக பாங்கு (அதான்) சொல்லட்டும்; உங்களில் வயதில் மூத்தவர் உங்களுக்குத் தலைமை தாங்கி தொழுகை நடத்தட்டும்' என்று கூறினார்கள்."

அம்ர் பின் ஸலமா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் மக்கள் கடந்து செல்லும் ஒரு நீர்நிலைக்கு அருகில் (குடியிருந்து) வந்தோம். எங்களைக் கடந்து செல்லும் பயணிகளிடம், "மக்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? மக்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? இந்த மனிதர் யார்?" என்று கேட்போம். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ் இவரை (தூதராக) அனுப்பியுள்ளான்; இவருக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளினான்; அல்லாஹ் இவருக்கு இன்னின்னவற்றை வஹீயாக அறிவித்தான் என்று இவர் கூறுகிறார்" என்று (பதிலாக) சொல்வார்கள்.

நான் அந்த வார்த்தைகளை மனனம் செய்துகொள்வேன். அவை என் நெஞ்சில் பதிக்கப்பட்டது போன்று ஆகிவிடும். அரபியர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்பதற்கு 'மக்கா வெற்றியை' எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர். "அவரையும் அவருடைய சமூகத்தாரையும் விட்டுவிடுங்கள்; அவர் அவர்கள் மீது வெற்றி கொண்டால், அவர் உண்மையான இறைத்தூதர் ஆவார்" என்று அவர்கள் சொல்வார்கள்.

மக்கா வெற்றி கொள்ளப்பட்டதும், ஒவ்வொரு கூட்டத்தாரும் முந்திச் சென்று இஸ்லாத்தை ஏற்றனர். என் தந்தை என் கூட்டத்தாருக்கு முன்பாகவே இஸ்லாத்தை தழுவ விரைந்தார். அவர் (நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து) திரும்பி வந்தபோது, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் உண்மையாகவே நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து உங்களிடம் வந்துள்ளேன்" என்று கூறினார்கள். (பிறகு), "இன்ன நேரத்தில் இன்ன தொழுகையையும், இன்ன நேரத்தில் இன்ன தொழுகையையும் தொழுங்கள். தொழுகை நேரம் வந்துவிட்டால், உங்களில் ஒருவர் பாங்கு சொல்லட்டும். உங்களில் குர்ஆனை அதிகம் அறிந்தவர் உங்களுக்குத் தலைமை தாங்கி (இமாமாகத்) தொழுகை நடத்தட்டும் என்று நபி (ஸல்) கூறினார்கள்" என்று சொன்னார்கள்.

ஆகவே அவர்கள் (யார் இமாமாக நிற்பது என்று) பார்த்தார்கள்; பயணிகளிடமிருந்து நான் (குர்ஆனை) செவிமடுத்துக் கற்றுக்கொண்டிருந்த காரணத்தால், என்னைவிட குர்ஆனை அதிகம் அறிந்தவர் யாரும் அங்கு இருக்கவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் என்னைத் தங்களுக்கு முன்னால் (இமாமாக) நிறுத்தினார்கள். அப்போது நான் ஆறு அல்லது ஏழு வயதுடையவனாக இருந்தேன்.

என் மீது ஒரு சால்வை (போர்வை) இருந்தது. நான் ஸஜ்தாச் செய்யும்போது அது (சுருங்கி) என் உடலைவிட்டு மேலே ஏறிவிடும். அப்போது அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி, "உங்கள் ஓதுபவரின் (இமாமின்) பின்புறத்தை எங்களுக்கு மறைக்கமாட்டீர்களா?" என்று கேட்டார். உடனே அவர்கள் (துணி) வாங்கி, எனக்காக ஒரு சட்டையைத் தைத்துக் கொடுத்தார்கள். அந்தச் சட்டையைப் பெற்றபோது நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியைப் போன்று (வேறெதனாலும்) நான் மகிழ்ச்சி அடைந்ததில்லை.