முஹம்மத் பின் கைஸ் பின் மக்ரமா பின் முத்தலிப் (ரஹ்) அவர்கள் ஒரு நாள் (மக்களிடம்), "நான் என்னைப் பற்றியும், என் தாயாரைப் பற்றியும் உங்களுக்கு (ஒரு ஹதீஸ்) அறிவிக்கட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் தங்களைப் பெற்றெடுத்த தாயாரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று நாங்கள் நினைத்தோம். (ஆனால் அவர் முஃமின்களின் அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களைக் குறிப்பிட்டார்.)

(பிறகு) ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் அறிவிப்பதாக அவர் கூறியதாவது:
"நான் என்னைப் பற்றியும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைப் பற்றியும் உங்களுக்கு அறிவிக்கட்டுமா?" என்று ஆயிஷா (ரலி) கேட்டார்கள். நாங்கள், "ஆம்" என்றோம்.

ஆயிஷா (ரலி) கூறினார்கள்:
"நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னுடன் தங்கும் முறை வந்த இரவில், அவர்கள் (வீட்டிற்குத்) திரும்பியதும், தமது மேலாடையை (கழற்றி) வைத்துவிட்டு, தமது காலணிகளைக் கழற்றித் தம் கால்களுக்கு அருகில் வைத்தார்கள். மேலும் தமது கீழாடையின் ஒரு ஓரத்தைத் தமது படுக்கையில் விரித்து, (அதில்) படுத்துக்கொண்டார்கள்.

நான் உறங்கிவிட்டதாக அவர்கள் நினைக்கும் வரை (சிறிது நேரம்) காத்திருந்தார்கள். பிறகு தமது மேலாடையை மெதுவாக எடுத்தார்கள்; காலணிகளை மெதுவாக அணிந்துகொண்டார்கள்; கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று, பின்னர் அதை மெதுவாக மூடினார்கள்.

உடனே நான் எனது சட்டையை (விரைவாக) அணிந்து கொண்டு, எனது முக்காட்டைப் போட்டுக்கொண்டு, எனது கீழாடையால் (மேலதிகமாக) போர்த்திக்கொண்டு, அவர்கள் 'பகீஃ' (கப்றுஸ்தான்) வரும் வரை அவர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன்.

அவர்கள் அங்கே நின்றார்கள்; நீண்ட நேரம் நின்றார்கள். பின்னர் அவர்கள் மூன்று முறை தமது கைகளை உயர்த்தினார்கள். பிறகு திரும்பினார்கள்; நானும் திரும்பினேன். அவர்கள் விரைந்து நடந்தார்கள்; நானும் விரைந்து நடந்தேன். அவர்கள் வேகமாக நடந்தார்கள்; நானும் வேகமாக நடந்தேன். அவர்கள் மிக வேகமாக ஓடினார்கள்; நானும் மிக வேகமாக ஓடினேன்.

நான் அவர்களை முந்திக்கொண்டு (வீட்டிற்குள்) நுழைந்தேன். நான் படுத்தவுடனேயே அவர்களும் நுழைந்தார்கள். "ஆயிஷாவே! ஏன் மூச்சு வாங்குகிறாய்? ஏன் இந்த இரைப்பு?" என்று கேட்டார்கள். நான் "ஒன்றுமில்லை" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "நீயாகச் சொல்கிறாயா? அல்லது நுட்பமானவனும் நன்கறிந்தவனுமாகிய (அல்லாஹ்) எனக்கு அறிவித்துவிடட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தந்தையும் தாயும் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்!" என்று கூறிவிட்டு, (நடந்ததைச்) சொன்னேன்.

அவர்கள், "எனக்கு முன்னால் நான் கண்ட அந்த (நிழல்) உருவம் நீதானா?" என்று கேட்டார்கள். நான் "ஆம்" என்றேன். உடனே அவர்கள் என் நெஞ்சில் ஒரு (மெல்லிய) தள்ளுதல் தள்ளினார்கள்; அது எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தியது. பிறகு, "அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உனக்கு அநீதி இழைப்பார்கள் என்று நீ நினைத்தாயா?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு நான், "மக்கள் எதை மறைத்தாலும், அல்லாஹ் அதை அறிகிறான்" என்று கூறினேன்.

அவர்கள் (நபி (ஸல்)) கூறினார்கள்: "நீ (என்னை நிழலாகப்) பார்த்தாயே, அந்த நேரத்தில் ஜிப்ரீல் என்னிடம் வந்தார். அவர் என்னை அழைத்தார்; அதை உன்னிடமிருந்து மறைத்தார். நான் அவருக்குப் பதிலளித்தேன்; அதையும் உன்னிடமிருந்து மறைத்தேன். நீ ஆடையைக் களைந்திருந்த நிலையில் அவர் உன்னிடம் வரமாட்டார். மேலும் நீ உறங்கிவிட்டதாக நான் நினைத்தேன்; உன்னை எழுப்ப நான் விரும்பவில்லை; (நான் போய்விட்டால்) நீ தனிமையில் பயப்படுவாயோ என்றும் அஞ்சினேன்.

(ஜிப்ரீல் என்னிடம்), 'உங்கள் இறைவன் 'பகீஃ'வாசிகளிடம் (கல்லறைகளில் உள்ளவர்களிடம்) சென்று அவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருமாறு உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான்' என்று கூறினார்."

நான் கேட்டேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்களுக்காக நான் என்ன சொல்ல வேண்டும் (எப்படித் துஆச் செய்ய வேண்டும்)?"

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீ சொல்:

**'அஸ்ஸலாமு அலா அஹ்லித் தியாரி மினல் முஃமினீன வல் முஸ்லிமீன், வயர்ஹமுல்லாஹுல் முஸ்தக்திமீன மின்னா வல் முஸ்தஃகிரீன், வஇன்னா இன்ஷா அல்லாஹு பிக்கும் லலாஹிகூன்.'**

(பொருள்: முஃமின்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களான இந்த இடத்தின் வாசிகளுக்கு சாந்தி உண்டாகட்டும். நம்மில் முந்திச் சென்றவர்களுக்கும் பிந்தி வருபவர்களுக்கும் அல்லாஹ் அருள் புரிவானாக! அல்லாஹ் நாடினால், நாங்களும் உங்களுடன் வந்து சேருவோம்.)"

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"என்னைப் பற்றியும் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றியும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள், "ஆம்" என்று சொன்னோம்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர் என்னுடன் தங்கும் என்னுடைய இரவு வந்தபோது - அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் (தம் இல்லத்திற்கு) திரும்பினார்கள். தமது செருப்புகளைக் கழற்றி கால்களுக்கு அருகில் வைத்தார்கள். தமது கீழாடையின் (இசார்) ஓரத்தைத் தமது படுக்கையில் விரித்தார்கள். நான் உறங்கிவிட்டேன் என்று அவர்கள் நினைக்கும் வரை (சிறிது நேரம்) அங்கேயே இருந்தார்கள். பிறகு, அவர்கள் மெதுவாகத் தமது செருப்புகளை அணிந்து கொண்டார்கள்; மெதுவாகத் தமது மேலங்கியை (ரிதா) எடுத்துக் கொண்டார்கள். பின்னர் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து (வெளியேறி), மெதுவாக வெளியேறினார்கள்.

நான் எனது சட்டையை (விரைவாக) அணிந்து, எனது தலையை முக்காடிட்டு, எனது கீழாடையால் (இசார்) என்னை மறைத்துக் கொண்டு, அவர்கள் 'அல்-பகீஃ' மையவாடிக்கு வரும் வரை அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன். அவர்கள் (அங்கே) நின்று, மூன்று முறை கைகளை உயர்த்தி, (துஆவில்) நீண்ட நேரம் இருந்தார்கள். பிறகு அவர்கள் (திரும்பிப்) புறப்பட்டார்கள்; நானும் புறப்பட்டேன். அவர்கள் விரைந்து நடந்தார்கள்; நானும் விரைந்தேன். அவர்கள் ஓடினார்கள் (ஹர்லவா); நானும் ஓடினேன். அவர்கள் மிக வேகமாக ஓடினார்கள்; நானும் (மிக வேகமாக ஓடி) அவர்களை முந்தி (வீட்டிற்குள்) நுழைந்தேன்.

நான் படுத்ததுதான் தாமதம்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தார்கள். அவர்கள், "ஆயிஷாவே! உனக்கு என்ன நேர்ந்தது? (ஏன்) மூச்சிரைக்கிறாய்? (ஏன்) வயிறு எழும்புகிறது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஒன்றுமில்லை" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "(உண்மையை) நீ எனக்குச் சொல்கிறாயா? அல்லது நுட்பமானவனும், யாவற்றையும் அறிந்தவனுமாகிய (அல்லாஹ்) எனக்கு அறிவிக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்டார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தந்தையும் தாயும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்" என்று கூறி, அவர்களிடம் (நடந்த) செய்தியைச் சொன்னேன். அவர்கள், "அப்படியானால், எனக்கு முன்னால் நான் கண்ட அந்த கரிய உருவம் நீதானா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம்" என்றேன். அவர்கள் என் நெஞ்சில் (லேசாக) தட்டினார்கள், அது எனக்கு வலித்தது. பிறகு, "அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உனக்கு அநீதி இழைப்பார்கள் என்று நீ நினைத்தாயா?" என்று கேட்டார்கள்.

நான், "மக்கள் எதை மறைத்தாலும், அல்லாஹ் அதை அறிவான்" என்று (எனக்குள்) கூறிக் கொண்டேன்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீ பார்த்தாயே, அப்போது ஜிப்ரீல் என்னிடம் வந்தார்; ஆனால் நீ ஆடையைக் களைந்து (தூங்கும் நிலையில்) இருந்ததால் அவர் உள்ளே வரவில்லை. அவர் என்னை (உனக்குத் தெரியாமல்) அழைத்தார்; அதை உன்னிடமிருந்து மறைத்தார். நானும் அவருக்கு (உனக்குத் தெரியாமல்) பதிலளித்தேன்; அதையும் உன்னிடமிருந்து மறைத்தேன். நீ உறங்கிவிட்டாய் என்று நான் நினைத்தேன்; உன்னை எழுப்ப நான் விரும்பவில்லை; (நான் இல்லாததைக் கண்டு) நீ பயந்துவிடுவாய் என்றும் நான் அஞ்சினேன். 'அல்-பகீஃ' வாசிகள் இடத்திற்குச் சென்று அவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருமாறு அவர் எனக்குக் கட்டளையிட்டார்."

நான் கேட்டேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அவர்களுக்காக) நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?"

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீ சொல்:
*'அஸ்ஸலாமு அலா அஹ்லித் தியாரி மினல் முஃமினீன வல் முஸ்லிமீன், யர்ஹமுல்லாஹுல் முஸ்தக்திமீன மின்னா வல் முஸ்தஃகிரீன், வ இன்னா இன்ஷா அல்லாஹ் பிகும் லஹிகூன்'*
(பொருள்: இறைநம்பிக்கையாளர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களில் இம்மையவாடியில் வசிப்போர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். நம்மில் முந்திச் சென்றவர்களுக்கும் பிந்தி வருபவர்களுக்கும் அல்லாஹ் அருள் புரிவானாக. அல்லாஹ் நாடினால் நாங்களும் உங்களை வந்தடைவோம்)."