முகீரா பின் ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஒரு பெண், கர்ப்பிணியாக இருந்த தன் சக்களத்தியை ஒரு கூடார முளையால் தாக்கி, அவளைக் கொன்றுவிட்டாள். அவ்விருவரில் ஒருத்தி லிஹ்யான் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், கொல்லப்பட்ட பெண்ணுக்கான இரத்த ஈட்டுத்தொகையை கொலையாளியின் உறவினர்கள் (அசபா) மீது விதித்தார்கள்; மேலும், அவளது வயிற்றில் இருந்த (குழந்தை)க்காக ஒரு 'குர்ரா'வை (ஓர் அடிமை அல்லது ஓர் அடிமைப் பெண்ணை நஷ்டஈடாக) நிர்ணயித்தார்கள். கொலையாளியின் உறவினர்களில் ஒருவர் கூறினார்: "உண்ணவும் இல்லை, குடிக்கவும் இல்லை, (பிறக்கும்போது) சப்தம் எதுவும் எழுப்பவும் இல்லை (என்ற நிலையில் இருந்த) ஒன்றுக்காகவா நாங்கள் இரத்த ஈட்டுத்தொகை செலுத்த வேண்டும்? (அத்தகைய ஒன்றுக்கு நஷ்டஈடு இல்லை)." அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “இது பாலைவனத்து மக்களின் எதுகை மோனைப் பேச்சுப் போன்றதா?” என்று (கேட்டு) கூறினார்கள். அவர் (நபி ஸல்) அவர்கள் மீது (அதாவது கொலையாளியின் உறவினர்கள் மீது) இரத்த ஈட்டுத்தொகையை விதித்தார்கள்.

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
"ஹுதைல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு பெண்கள் சண்டையிட்டுக் கொண்டார்கள். அவர்களில் ஒருத்தி மற்றொருத்தி மீது கல்லை எறிந்து, அவளையும் அவளது வயிற்றில் இருந்த குழந்தையையும் கொன்றுவிட்டாள். அவர்கள் அந்த வழக்கை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு சென்றார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், அவளது சிசுவின் திய்யாவாக (நஷ்டஈடாக) ஓர் ஆண் அடிமை அல்லது பெண் அடிமையை வழங்க வேண்டும் என்றும், (கொல்லப்பட்ட) அந்தப் பெண்ணின் திய்யாவை (கொலை செய்த) அவளுடைய 'ஆக்கிலா' (தந்தையின் பக்கத்து ஆண் உறவினர்கள்) செலுத்த வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்தார்கள். மேலும், அவளுடைய குழந்தைகளையும், அவர்களுடன் இருந்தவர்களையும் அவளுக்கு வாரிசாக்கினார்கள் (அதாவது, அவளது திய்யாவை அவர்கள் பெற வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்). ஹமல் பின் மாலிக் பின் அந்-நாபிகா அல்-ஹுத்லி (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உண்ணவும் இல்லை, பருகவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை, சப்தமிடவும் கூட செய்யாத ஒரு ஜீவனுக்காக நான் எப்படி நஷ்டஈடு கொடுப்பது? அப்படிப்பட்ட ஒன்று தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டும்" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவர் குறிசொல்பவர்களின் சகோதரர்களில் ஒருவர்" என்று, அவர் பேசிய எதுகை மோனைக்காகக் கூறினார்கள்."

அல்-முகீரா பின் ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஒரு பெண் தனது சகக்களத்தியை ஒரு கூடாரக் கம்பத்தால் அடித்துக் கொன்றுவிட்டாள். (கொல்லப்பட்ட) அவள் கர்ப்பிணியாக இருந்தாள். இந்த வழக்கு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வரப்பட்டது. கொலையாளியின் அஸபா (ஆண் வாரிசுகள்) தியத் (நஷ்டஈடு) செலுத்த வேண்டும் என்றும், சிசுவிற்காக ஓர் அடிமை (நஷ்டஈடாக) வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தீர்ப்பளித்தார்கள். அவளுடைய அஸபா (ஆண் வாரிசுகள்) கேட்டார்கள்: "(உண்ணவும் இல்லை, பருகவும் இல்லை, (பிறந்தவுடன்) கத்தவும் இல்லை, அழவும் இல்லை! அப்படிப்பட்ட ஒருவருக்காக தியத் (நஷ்டஈடு) செலுத்த வேண்டுமா?) இத்தகையது தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டியதே!" நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "கிராமப்புற அரபியர்களின் எதுகை மோனைப் பேச்சைப் போன்ற பேச்சு."

அல்-முகீரா பின் ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

ஒரு பெண், கர்ப்பிணியாக இருந்த தனது சக்களத்தியை ஒரு கூடாரக் கம்பத்தால் தாக்கி கொன்றுவிட்டாள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், கொல்லப்பட்டவளுக்கான திய்யாவை (நஷ்டஈட்டை) கொலையாளியின் அஸபாவினர் (தந்தை வழி உறவினர்) மீது சுமத்தினார்கள்; மேலும் அவளது வயிற்றில் இருந்த சிசுவிற்காக 'குர்ரா' (ஓர் அடிமை அல்லது அதன் மதிப்பு) வழங்கும்படி தீர்ப்பளித்தார்கள்.

கொலையாளியின் அஸபாவைச் சேர்ந்த ஒருவர், "உண்ணவும் இல்லை, பருகவும் இல்லை, (பிறக்கும் போது) கத்திச் சத்தமிடவும் இல்லை; அத்தகைய ஒருவருக்காக நாங்கள் நஷ்டஈடு செலுத்த வேண்டுமா? இத்தகையவை தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டியவையே!" என்று கூறினார்.

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "கிராமப்புற அரபியர்களின் எதுகை மோனையைப் போன்று (நியாயமற்ற முறையில்) பேசுகிறாயா?" என்று கேட்டு, அவர்கள் மீது (சிசுவிற்கான) திய்யாவை (குர்ராவை) செலுத்துமாறு விதித்தார்கள்.

அல்-முஃகீரா பின் ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

ஹுதைல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு இரண்டு பெண்கள் மனைவியராக இருந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி, மற்றொருத்தி மீது கூடாரக் கம்பை எறிந்ததால், அவளுக்குக் கருச்சிதைவு ஏற்பட்டது. அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கைக் கொண்டு சென்றனர். அப்போது அவர்கள், "(பிறக்கும்போது) சப்தமிடாத, குரல் எழுப்பாத, பருகாத, உண்ணாத ஒன்றுக்கு நாங்கள் எவ்வாறு நஷ்டஈடு (தியா) அளிப்பது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "இது நாட்டுப்புற அரபியர்களின் எதுகை மோனைப் பேச்சு போன்றதா?" என்று கேட்டார்கள். மேலும், அப்பெண்ணின் (தந்தையின் வழி) ஆண் உறவினர்கள் ('ஆக்கிலா') ஒரு 'குர்ரா'வை (அதாவது, ஓர் அடிமையை அல்லது அதன் மதிப்புக்குரியதை) (நஷ்டஈடாக) வழங்க வேண்டும் என்று (நபி ஸல் அவர்கள்) தீர்ப்பளித்தார்கள்.

இப்ராஹீம் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"ஒரு பெண், கர்ப்பிணியாக இருந்த தன் சக்களத்தியை ஒரு கல்லால் அடித்துக் கொன்றுவிட்டாள். (இதற்குத் தீர்ப்பளித்த) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், அவளுடைய வயிற்றில் இருந்த (சிசுவின் மரணத்திற்காக) ஒரு 'குர்ரா'வை (அதாவது, ஓர் அடிமையை அல்லது அதன் மதிப்பை) வழங்க வேண்டும் என்றும், (கொல்லப்பட்ட) அப்பெண்ணுக்கான திய்யத் (இரத்தப் பணம்/நஷ்ட ஈடு) அவளுடைய தந்தை வழி உறவினர்களால் (அஸபாக்களால்) செலுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்தார்கள். அதற்கு அவர்கள் (அஸபாக்கள்), 'உண்ணவும் இல்லை, பருகவும் இல்லை, (பிறந்து) சப்தமிடவும் இல்லை (என்று உயிர் வாழத் தொடங்காத) ஒருவருக்காக நாங்கள் நஷ்ட ஈடு வழங்க வேண்டுமா? அத்தகைய ஒன்று தள்ளுபடி செய்யப்பட வேண்டியதே' என்று கூறினார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'இது கிராமப்புறவாசிகளின் எதுகை மோனைப் பேச்சு போன்றதா (அதாவது, வெறும் சொல்லழகுக்காகப் பேசப்படும் ஆதாரமற்ற வாதமா)? நான் உங்களுக்குச் சொல்வதுதான் (சரியான) தீர்ப்பு' என்று கூறினார்கள்."

அல்-முஃகீரா பின் ஷுஃபா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஹுதைல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி தனது சகக்களத்தியைக் கூடாரத்தின் கம்பத்தால் அடித்து, அவளையும் அவளது கருவிலிருந்த சிசுவையும் கொன்றுவிட்டாள். அவர்கள் இந்த வழக்கை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்தார்கள். (வழக்கின் இரு தரப்பினரில்) ஒரு மனிதர், "சப்தமிடாத, உண்ணாத, பருகாத, (பிறக்கும்போது) குரலெழுப்பாத ஒரு சிசுவுக்கு நாம் எப்படி நஷ்டஈடு கொடுப்பது?" என்று கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "இது என்ன கிராமப்புற அரபிகளின் எதுகை மோனைப் பேச்சா?" என்று கேட்டார்கள். மேலும், அவர்கள் (கருவிலிருந்த சிசுவுக்காக) மிகச் சிறந்த தரத்தையுடைய ஓர் ஆண் அல்லது பெண் அடிமையை (குர்ரா) நஷ்டஈடாக வழங்க வேண்டும் என்றும், அதை (கொன்ற) பெண்ணின் தந்தை வழி உறவினர்கள் (ஆக்கிலா) செலுத்த வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்தார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

”ஒரு நிராகரிப்பாளரைக் கொன்றதற்காக ஒரு நம்பிக்கையாளர் பழிக்குப் பழியாகக் கொல்லப்படக்கூடாது. மேலும், உடன்படிக்கை செய்தவர் (முஸ்லிம் ஆட்சியின் கீழ் பாதுகாப்புடன் வாழும் முஸ்லிமல்லாதவர்) அவரது உடன்படிக்கைக் காலத்தில் (அவர் பாதுகாப்புடன் வாழும் காலத்தில்) கொல்லப்படக்கூடாது.”