இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

4141ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا، وَبَعْضُهُمْ كَانَ أَوْعَى لِحَدِيثِهَا مِنْ بَعْضٍ وَأَثْبَتَ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا، وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ، قَالُوا قَالَتْ عَائِشَةُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيُّهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا، خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ فِيهَا سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَكُنْتُ أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ، دَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، قَالَتْ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يُرَحِّلُونِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي، فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ عَلَيْهِ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَهْبُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، إِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَحَمَلُوهُ، وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ فَسَارُوا، وَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا مِنْهُمْ دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ، فَتَيَمَّمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ، فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي، وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ، فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي، فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي، وَاللَّهِ مَا تَكَلَّمْنَا بِكَلِمَةٍ وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ، وَهَوَى حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ عَلَى يَدِهَا، فَقُمْتُ إِلَيْهَا فَرَكِبْتُهَا، فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، وَهُمْ نُزُولٌ ـ قَالَتْ ـ فَهَلَكَ ‏{‏فِيَّ‏}‏ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَ الإِفْكِ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ‏.‏ قَالَ عُرْوَةُ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ كَانَ يُشَاعُ وَيُتَحَدَّثُ بِهِ عِنْدَهُ، فَيُقِرُّهُ وَيَسْتَمِعُهُ وَيَسْتَوْشِيهِ‏.‏ وَقَالَ عُرْوَةُ أَيْضًا لَمْ يُسَمَّ مِنْ أَهْلِ الإِفْكِ أَيْضًا إِلاَّ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ، وَمِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ، وَحَمْنَةُ بِنْتُ جَحْشٍ فِي نَاسٍ آخَرِينَ، لاَ عِلْمَ لِي بِهِمْ، غَيْرَ أَنَّهُمْ عُصْبَةٌ ـ كَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ـ وَإِنَّ كُبْرَ ذَلِكَ يُقَالُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ‏.‏ قَالَ عُرْوَةُ كَانَتْ عَائِشَةُ تَكْرَهُ أَنْ يُسَبَّ عِنْدَهَا حَسَّانُ، وَتَقُولُ إِنَّهُ الَّذِي قَالَ:

فَإِنَّ أَبِي وَوَالِدَهُ وَعِرْضِي     لِعِرْضِ مُحَمَّدٍ مِنْكُمْ وِقَاءُ

قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا، وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ، وَهْوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي، إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏ ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَذَلِكَ يَرِيبُنِي وَلاَ أَشْعُرُ بِالشَّرِّ، حَتَّى خَرَجْتُ حِينَ نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ مَعَ أُمِّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، وَكَانَ مُتَبَرَّزَنَا، وَكُنَّا لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا‏.‏ قَالَتْ وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ قِبَلَ الْغَائِطِ، وَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا، قَالَتْ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهْىَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ بْنِ عَبَّادِ بْنِ الْمُطَّلِبِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي، حِينَ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا، فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ‏.‏ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ أَىْ هَنْتَاهْ وَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ وَقُلْتُ مَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ ـ قَالَتْ ـ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ لَهُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهُ مَاذَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةً عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا لَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا‏.‏ قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ، حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ أَبْكِي ـ قَالَتْ ـ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ يَسْأَلُهُمَا وَيَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ ـ قَالَتْ ـ فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلَكَ وَلاَ نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا‏.‏ وَأَمَّا عَلِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ، وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ‏.‏ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ ‏"‏ أَىْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ لَهُ بَرِيرَةُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا قَطُّ أَغْمِصُهُ، غَيْرَ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا، فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ ـ قَالَتْ ـ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ ‏"‏ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي عَنْهُ أَذَاهُ فِي أَهْلِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ‏"‏‏.‏ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ أَخُو بَنِي عَبْدِ الأَشْهَلِ فَقَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْذِرُكَ، فَإِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ‏.‏ قَالَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الْخَزْرَجِ، وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بِنْتَ عَمِّهِ مِنْ فَخِذِهِ، وَهْوَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ، وَهْوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ ـ قَالَتْ ـ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا، وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ، وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ، وَلَوْ كَانَ مِنْ رَهْطِكَ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ يُقْتَلَ‏.‏ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ ـ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدٍ ـ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ‏.‏ قَالَتْ فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ ـ قَالَتْ ـ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ ـ قَالَتْ ـ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ كُلَّهُ، لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ـ قَالَتْ ـ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي، وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا، لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، حَتَّى إِنِّي لأَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي، فَبَيْنَا أَبَوَاىَ جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْنَا، فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ ـ قَالَتْ ـ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي بِشَىْءٍ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَمَّا بَعْدُ، يَا عَائِشَةُ إِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً، فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ، فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً، فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِّي فِيمَا قَالَ‏.‏ فَقَالَ أَبِي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ‏.‏ قَالَتْ أُمِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ مِنَ الْقُرْآنِ كَثِيرًا إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَقَدْ سَمِعْتُمْ هَذَا الْحَدِيثَ حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، فَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي مِنْهُ بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي، فَوَاللَّهِ لاَ أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ ‏{‏فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ‏}‏ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ وَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي حِينَئِذٍ بَرِيئَةٌ، وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ مُنْزِلٌ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، لَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ، وَلَكِنْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَجْلِسَهُ، وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ، حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِنَ الْعَرَقِ مِثْلُ الْجُمَانِ وَهْوَ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَيْهِ ـ قَالَتْ ـ فَسُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَضْحَكُ، فَكَانَتْ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ أَمَّا اللَّهُ فَقَدْ بَرَّأَكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ‏.‏ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، فَإِنِّي لاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ ـ قَالَتْ ـ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ‏}‏ الْعَشْرَ الآيَاتِ، ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَفَقْرِهِ ـ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ‏.‏ فَأَنْزَلَ اللَّهُ ‏{‏ وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏غَفُورٌ رَحِيمٌ‏}‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ بَلَى وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ وَقَالَ وَاللَّهِ لَا أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَأَلَ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي فَقَالَ لِزَيْنَبَ مَاذَا عَلِمْتِ أَوْ رَأَيْتِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ إِلَّا خَيْرًا قَالَتْ عَائِشَةُ وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ قَالَتْ وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَهَذَا الَّذِي بَلَغَنِي مِنْ حَدِيثِ هَؤُلَاءِ الرَّهْطِ ثُمَّ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ وَاللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ الَّذِي قِيلَ لَهُ مَا قِيلَ لَيَقُولُ سُبْحَانَ اللَّهِ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا كَشَفْتُ مِنْ كَنَفِ أُنْثَى قَطُّ قَالَتْ ثُمَّ قُتِلَ بَعْدَ ذَلِكَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
இப்னு ஷிஹாப் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: எனக்கு உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர், ஸயீத் பின் அல்-முஸய்யப், அல்கமா பின் வக்காஸ், மற்றும் உபைதுல்லாஹ் பின் அப்துல்லாஹ் பின் உத்பா பின் மஸ்ஊத் ஆகியோர் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், (நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி) இஃப்க் (அவதூறு) பரப்பியவர்கள் அவரிடம் கூறியதைச் சொன்னபோது (அதாவது, அவதூறு பரப்பப்பட்டபோது) அறிவித்தார்கள். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின் ஹதீஸின் ஒரு பகுதியை அறிவித்தார்கள். அவர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட ஹதீஸை மனனம் செய்வதிலும், அதை விவரிப்பதிலும் உறுதியானவர்களாக இருந்தனர். அவர்களில் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்த ஹதீஸை நான் மனனம் செய்துள்ளேன். அவர்களது ஹதீஸ்களில் சில மற்றவற்றை உறுதிப்படுத்துகின்றன, அவர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட அதை மனனம் செய்வதில் உறுதியானவர்களாக இருந்தபோதிலும். அவர்கள் (அனைவரும்) கூறினார்கள்: ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பயணம் மேற்கொள்ள நாடியபோதெல்லாம், தம்முடைய மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருக்கு சீட்டு விழுகிறதோ அவரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் புரிந்த ஒரு கஸ்வா போரின்போது எங்களிடையே அவர்கள் சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். சீட்டு என் மீது விழுந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன், (பெண்களுக்கு) ஹிஜாப் குறித்த அல்லாஹ்வின் கட்டளை அருளப்பட்ட பின்னர் புறப்பட்டேன். நான் என் சிவிகையில் (ஒட்டகத்தின் முதுகில்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன். நாங்கள் (ஓரிடத்தில்) தங்கியபோது அதிலேயே இறக்கி வைக்கப்பட்டேன்.

அவ்வாறே நாங்கள் சென்றோம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது அந்த கஸ்வா போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பும் வரை. நாங்கள் மதீனா நகரை நெருங்கியபோது அவர்கள் இரவில் புறப்படும் நேரம் வந்துவிட்டதாக அறிவித்தார்கள். எனவே, புறப்படும் செய்தியை அவர்கள் அறிவித்தபோது, நான் எழுந்து படை முகாம்களிலிருந்து விலகிச் சென்றேன். இயற்கை உபாதையை முடித்துக்கொண்டு, என் சவாரி மிருகத்திடம் திரும்பினேன். நான் என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். ‘ஸிஃபார்’ மணிகளால் (அதாவது, யமன் நாட்டு மணிகள்) செய்யப்பட்ட என் கழுத்து மாலை காணாமல் போயிருந்தது தெரியவந்தது. எனவே நான் என் கழுத்து மாலையைத் தேடத் திரும்பினேன். அதைத் தேடுவது என்னைத் தாமதப்படுத்தியது.

(இதற்கிடையில்) என்னை என் ஒட்டகத்தில் சுமந்து செல்ல (அல்லது சிவிகையை ஏற்ற) வந்தவர்கள் வந்து என் சிவிகையை எடுத்து, நான் வழக்கமாக சவாரி செய்யும் என் ஒட்டகத்தின் முதுகில் வைத்தார்கள், நான் அதனுள் இருப்பதாக அவர்கள் கருதியதால். அக்காலத்தில் பெண்கள் எடை குறைவாக இருந்தார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பருமனாகவில்லை. மேலும் அவர்கள் சிறிதளவே உணவு உட்கொண்டதால் உடலில் சதை அதிகம் பற்றவில்லை. எனவே அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கிச் செல்லும்போது அதன் லேசான எடையைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மேலும் அச்சமயம் நான் இன்னும் இளம் பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழச் செய்தார்கள், அவர்களனைவரும் (அதனுடன்) புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். படை சென்ற பிறகு நான் என் கழுத்து மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பின்னர் நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு அவர்களில் அழைப்பவரோ, அழைப்புக்குப் பதிலளிப்பவரோ யாரும் இல்லை.

எனவே நான் வழக்கமாக தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல நினைத்தேன், அவர்கள் என்னைக் காணாமல் தேடி என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நினைத்து. நான் என் ஓய்வெடுக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, தூக்கம் என்னை ஆட்கொண்டது, நான் தூங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் பின் அல்முஅத்தல் அஸ்ஸுலமீ அத்தக்வானீ (ரழி) அவர்கள் படைக்குப் பின்தங்கி வந்தார்கள். காலையில் அவர்கள் என் இருப்பிடத்தை அடைந்தபோது, தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒருவரின் உருவத்தைக் கண்டார்கள். கட்டாய ஹிஜாப் ஆணை (விதிக்கப்படுவதற்கு) முன்பு அவர்கள் என்னைப் பார்த்திருந்ததால், என்னைப் பார்த்ததும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.

அவர்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும் ‘இஸ்திர்ஜா’ (அதாவது, ‘இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்’) ஓதிய சப்தம் கேட்டு நான் விழித்துக்கொண்டேன். நான் உடனே என் முந்தானையால் என் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. அவருடைய இஸ்திர்ஜாவைத் தவிர வேறு எந்த வார்த்தையையும் அவர் கூறியதை நான் கேட்கவில்லை. அவர்கள் தம் ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கினார்கள், அதை மண்டியிடச் செய்தார்கள், அதன் முன்னங்கால்களில் தன் காலை வைத்து (மிதித்துக் கொண்டார்கள்). பின்னர் நான் எழுந்து அதன் மீது சவாரி செய்தேன். பின்னர் அவர்கள் என்னைச் சுமந்து சென்ற ஒட்டகத்தை வழிநடத்திச் சென்றார்கள், நண்பகல் உச்சகட்ட வெயிலில் படை ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களை முந்தும் வரை.

(இந்த அவதூறு சம்பவத்தில்) என்னைப் பற்றி அழிந்தவர்கள் அழிந்தார்கள். இஃப்க் (அதாவது, அவதூறு) அதிகமாகப் பரப்பியவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் இப்னு சலூல் ஆவார். (உர்வா அவர்கள் கூறினார்கள்: "மக்கள் அவதூறைப் பரப்பி, அது பற்றி (அப்துல்லாஹ்வின்) முன்னிலையில் பேசினார்கள். அவரும் அதை உறுதிப்படுத்தி, அதைக் கேட்டு, அது பரவ வேண்டும் என்பதற்காக அதுபற்றி விசாரித்தார்." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "அவதூறு பரப்பிய குழுவில் (அப்துல்லாஹ் பின் உபய்யைத் தவிர) எனக்குப் பெயரிடப்பட்டவர்கள் ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்களும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களும், ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களும் மற்றும் எனக்குத் தெரியாத மற்ற சிலரும் இருந்தனர். ஆனால் அல்லாஹ் கூறியது போல் அவர்கள் ஒரு குழுவாக இருந்தனர். அவதூறில் பெரும்பகுதியை சுமந்தவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் பின் சலூல் என்று கூறப்படுகிறது." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தம் முன்னிலையில் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள் நிந்திக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. அவர்கள் கூறுவார்கள், 'என் தந்தையும், ஹஸ்ஸானின் தந்தையும், என் கண்ணியமும் உங்களிலிருந்து முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உள்ளன' என்று கவிதை பாடியவர் அவர்தான்.")

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: நாங்கள் மதீனாவுக்குத் திரும்பிய பிறகு, நான் ஒரு மாதமாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். மக்கள் அவதூறு பரப்புபவர்களின் பொய்யான கூற்றுகளைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள், ஆனால் நான் அதைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல் இருந்தேன். ஆனால், என் தற்போதைய நோயில், நான் நோய்வாய்ப்படும்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து நான் வழக்கமாகப் பெறும் அதே அன்பை நான் பெறவில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். (ஆனால் இப்போது) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எனக்கு ஸலாம் கூறி, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவார்கள். அது என் சந்தேகங்களைத் தூண்டியது, ஆனால் நான் என் உடல்நலம் தேறிய பிறகு வெளியே செல்லும் வரை அந்தத் தீமையை (அதாவது, அவதூறை) நான் கண்டறியவில்லை.

நான் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுடன் அல்-மனாஸிஃ பகுதிக்குச் சென்றேன், அங்கு நாங்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழிப்பது வழக்கம். நாங்கள் இரவில் மட்டுமே (இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க) வெளியே செல்வோம். அது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் கட்டுவதற்கு முன்பாகும். மலம் கழிப்பது தொடர்பான எங்களின் இந்தப் பழக்கம், பாலைவனங்களில் வசிக்கும் பழைய அரேபியர்களின் பழக்கவழக்கங்களைப் போன்றது, ஏனெனில் எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பது எங்களுக்கு சிரமமாக இருக்கும். எனவே நானும், அபூ ருஹ்ம் பின் அல்-முத்தலிப் பின் அப்து மனாஃபின் மகளும், ஸக்ர் பின் ஆமிரின் மகளும், அபூபக்ர் அஸ்ஸித்தீக் (ரழி) அவர்களின் அத்தையும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா பின் அப்பாஸ் பின் அல்முத்தலிபின் தாயாருமான உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் வெளியே சென்றோம்.

நானும் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்து முடித்துவிட்டு என் வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் தன் ஆடை காலில் சிக்கி தடுமாறினார்கள். அப்போது அவர்கள், 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார்கள். நான், 'நீர் என்ன கடுமையான வார்த்தை கூறிவிட்டீர். பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரை நீர் நிந்திக்கிறீரா?' என்றேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஓ ஹன்தாஹ்! (அறிவிலியே!) அவன் என்ன சொன்னான் என்று நீ கேட்கவில்லையா?' என்றார்கள். நான், 'அவன் என்ன சொன்னான்?' என்றேன். பின்னர் அவர்கள் இஃப்க் சம்பவத்தில் மக்கள் கூறிய அவதூறை என்னிடம் தெரிவித்தார்கள். அதனால் என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டை அடைந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, எனக்கு ஸலாம் கூறிய பிறகு, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டார்கள். நான், 'என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?' என்று கேட்டேன். ஏனெனில் அவர்கள் மூலம் அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நான் விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள் (நான் என் பெற்றோரிடம் சென்றேன்).

என் தாயிடம், 'அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர்கள், 'என் மகளே! கவலைப்படாதே, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படும் ஒரு அழகான பெண்ணுக்கு, அவளுடைய கணவனுக்கு அவளைத் தவிர வேறு மனைவிகள் இருந்தால், அவர்கள் (அதாவது, மற்ற பெண்கள்) அவளிடம் குறை காண்பது அரிது' என்றார்கள். நான், 'ஸுப்ஹானல்லாஹ்!' (அல்லாஹ்வின் தனித்துவத்தை நான் சான்றளிக்கிறேன்) 'மக்கள் உண்மையில் இப்படிப் பேசுகிறார்களா?' என்றேன். அந்த இரவு முழுவதும் விடியும் வரை நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என்னால் அழுகையை நிறுத்தவோ, தூங்கவோ முடியவில்லை.

மறுநாள் காலையிலும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். வஹீ (இறைச்செய்தி) தாமதமானபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, என்னை விவாகரத்து செய்வது குறித்து அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டார்கள். உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள் என் குற்றமற்ற தன்மையைப் பற்றியும், என்னைப் பற்றி அவர்கள் மனதில் வைத்திருந்த மரியாதையைப் பற்றியும் அறிந்ததை கூறினார்கள். உஸாமா (ரழி) அவர்கள், '(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) அவர்கள் உங்கள் மனைவி, அவர்களைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நாங்கள் அறியவில்லை' என்றார்கள். அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் உங்களைச் சிரமத்தில் ஆழ்த்துவதில்லை. அவளைத் தவிர வேறு பல பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஆயினும், பணிப்பெண்ணிடம் கேளுங்கள், அவள் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வாள்' என்றார்கள்.

அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை (அதாவது, பணிப்பெண்) அழைத்து, 'பரீராவே! உனது சந்தேகத்தைத் தூண்டும் எதையாவது நீ பார்த்தாயா?' என்று கேட்டார்கள். பரீரா (ரழி) அவர்கள், 'உங்களை சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவளிடம் (அதாவது, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம்) நான் மறைக்கக்கூடிய எதையும் நான் பார்த்ததில்லை. அவள் ஒரு இளம் பெண், தன் குடும்பத்தின் மாவை பிசைந்து வைத்துவிட்டு தூங்கிவிடுவாள், அதனால் வீட்டு ஆடுகள் வந்து அதைத் தின்றுவிடும் என்பதைத் தவிர' என்றார்கள்.

எனவே, அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் ஏறி, அப்துல்லாஹ் பின் உபய் (பின் சலூல்) பற்றி தம் தோழர்களிடம் முறையிட்டு, 'முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தைப் பற்றி தீய வார்த்தைகளைக் கூறி என்னைக் காயப்படுத்திய அந்த மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் உதவி செய்வீர்கள் (அல்லது அவனைக் கவனித்துக் கொள்வீர்கள்)? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் குடும்பத்தைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. மேலும் அவர்கள் ஒரு மனிதனைப் பழி சுமத்தியிருக்கிறார்கள், அவனைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. அவன் என்னுடன் இல்லாமல் ஒருபோதும் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை' என்று கூறினார்கள்.

பனூ அப்துல் அஷ்ஹல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த சஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களுக்கு உதவி செய்கிறேன் (அல்லது அவனைக் கவனித்துக் கொள்கிறேன்); அவன் அல்-அவ்ஸ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நான் அவன் தலையை வெட்டிவிடுவேன். அல்லது அவன் எங்கள் சகோதரர்களான அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், எங்களுக்கு உத்தரவிடுங்கள், நாங்கள் உங்கள் உத்தரவை நிறைவேற்றுவோம்' என்றார்கள். அதன்பேரில், அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் எழுந்தார். உம் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள், அவருடைய தந்தையின் சகோதரரின் மகள் (அதாவது, அத்தை மகள்) மற்றும் அவருடைய கிளைக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்தான் அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தின் தலைவரான சஅத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள். இந்தச் சம்பவத்திற்கு முன்பு, அவர் ஒரு பக்தியுள்ள மனிதராக இருந்தார். ஆனால் தன் கோத்திரத்தின் மீதான அன்பு அவரை ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ பொய் சொல்லிவிட்டாய்; அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நீ அவனை கொல்லவும் முடியாது, கொல்லவும் மாட்டாய். அவன் உன் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், அவன் கொல்லப்படுவதை நீ விரும்பமாட்டாய்' என்று கூறத் தூண்டியது.

அதன்பேரில், ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களின் உறவினரான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, சஅத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ ஒரு பொய்யன்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் நிச்சயமாக அவனைக் கொல்வோம். நீ நயவஞ்சகர்களின் சார்பாக வாதிடும் ஒரு நயவஞ்சகன்' என்றார்கள். இதன் மீது, அல்-அவ்ஸ் மற்றும் அல்-கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு கோத்திரங்களும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்றுகொண்டிருந்தபோதே சண்டையிடத் தயாராகிவிட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள், அவர்கள் அமைதியாகும் வரை. அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

அந்த நாள் முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை, என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தார்கள். நான் இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் இடைவிடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. என் ஈரல் அழுவதால் வெடித்துவிடும் என்று நான் நினைத்தேன். எனவே, என் பெற்றோர் என்னுடன் அமர்ந்திருந்தபோது நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். ஒரு அன்சாரிப் பெண்மணி என்னை உள்ளே வர அனுமதிக்கக் கேட்டார். நான் அவரை உள்ளே வர அனுமதித்தேன். அவர் உள்ளே வந்ததும், அமர்ந்து என்னுடன் அழ ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எங்களுக்கு ஸலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். அவதூறு நடந்த அந்த நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னுடன் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டது, என் விஷயமாக அவர்களுக்கு எந்த வஹீ (இறைச்செய்தி)யும் வரவில்லை. பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதிவிட்டு, 'அம்மா பஃது, ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது; நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால், விரைவில் அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான். நீ பாவம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மன்னிப்புக் கேள். ஏனெனில் ஒரு அடிமை தன் பாவங்களை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேட்டால், அல்லாஹ் அவனுடைய தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்றார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் பேச்சை முடித்ததும், என் கண்ணீர் முழுவதுமாக நின்றுவிட்டது, ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட வழிவதை நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். என் தந்தை, 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள். பின்னர் நான் என் தாயிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள்.

நான் ஒரு இளம் பெண்ணாகவும், குர்ஆன் பற்றி சிறிதளவே அறிவு பெற்றிருந்தபோதிலும், நான் கூறினேன்: "வல்லாஹி! (அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக), நீங்கள் இந்த (அவதூறான) பேச்சைக் கேட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அது உங்கள் இதயங்களில் (அதாவது, மனதில்) பதியவைக்கப்பட்டு, நீங்கள் அதை உண்மையாக எடுத்துக்கொண்டீர்கள். இப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்று சொன்னால், நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். நான் அதைப் பற்றி உங்களிடம் ஒப்புக்கொண்டால்—நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும்—நீங்கள் நிச்சயமாக என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, எனக்கும் உங்களுக்கும் யூஸுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் தவிர வேறு எந்த உவமையையும் நான் காணவில்லை, அவர் கூறியபோது: ‘ஃபஸ்பருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆன் அலா மா தஸிஃபூன்’ (அழகிய பொறுமையே (எனக்கு உகந்தது); நீங்கள் வர்ணிப்பதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே உதவி தேட முடியும்)."

பின்னர் நான் மறுபுறம் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன்; நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்கு அப்போது தெரியும், அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான் என்று நம்பினேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் விஷயமாக, (என்றென்றும்) ஓதப்படும் வஹீ (இறைச்செய்தி)யை அல்லாஹ் வெளிப்படுத்துவான் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஏனெனில் என் விஷயமாக அல்லாஹ் பேசுவதற்கு நான் மிகவும் தகுதியற்றவளாக என்னைக் கருதினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவைக் காணலாம், அதில் அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை நிரூபிப்பான் என்று நான் நம்பினேன்.

ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் இருக்கையை விட்டு எழுவதற்கு முன்பும், வீட்டிலுள்ள யாரும் வெளியேறுவதற்கு முன்பும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது. எனவே, (அவர்களுக்கு வஹீ அருளப்படும்போது) வழக்கமாக ஏற்படும் அதே கடினமான நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், அவர்களின் உடலில் இருந்து வியர்வை முத்துக்களைப் போல் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அது அவர்களுக்கு அருளப்பட்ட கனமான கூற்றின் காரணமாகும்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்த நிலை முடிந்ததும், அவர்கள் புன்னகையுடன் எழுந்தார்கள். அவர்கள் முதலில் கூறிய வார்த்தை, 'ஆயிஷாவே! அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவித்துவிட்டான்!' என்பதுதான். அப்போது என் தாய் என்னிடம், 'எழுந்து அவரிடம் (அதாவது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் அவரிடம் செல்லமாட்டேன். அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் புகழமாட்டேன்' என்று பதிலளித்தேன்.

எனவே அல்லாஹ்: {இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்க்கி...} (நிச்சயமாக, எவர்கள் அவதூறு பரப்பினார்களோ அவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே...) என்று தொடங்கி பத்து வசனங்களை என் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவிக்க அருளினான்.

அபூபக்ர் அஸ்ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு அவரின் உறவின் காரணமாகவும், அவரின் வறுமையின் காரணமாகவும் பணம் கொடுத்துவந்தார்கள். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி அவன் கூறிய பிறகு மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு நான் ஒருபோதும் எதுவும் கொடுக்கமாட்டேன்' என்றார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் அருளினான்: {வலா யஃதலி உலூல ஃபள்லி மின்கும்...} என்று தொடங்கி {...கஃபூருர் ரஹீம்} என்பது வரை. (பொருள்: "உங்களில் செல்வம் படைத்தவர்களும், வசதியுள்ளவர்களும், தம் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (எவ்வித உதவியும்) கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்; அவர்கள் மன்னித்து, கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவன், நிகரற்ற அன்புடையவன்.")

அபூபக்ர் அஸ்ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள், 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' என்று கூறி, மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுக்கு முன்பு கொடுத்துவந்த பணத்தைத் தொடர்ந்து கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் மேலும், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் ஒருபோதும் அதை அவரிடமிருந்து பறிக்கமாட்டேன்' என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடம் (அதாவது, தம் மனைவியிடம்) என் விஷயமாகக் கேட்டார்கள். அவர்கள் ஸைனப் (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய், என்ன பார்த்தாய்?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் (எதையாவது கேட்டதாகவோ அல்லது பார்த்ததாகவோ பொய்யாகக் கூறி) என் காதுகளையும் என் கண்களையும் (பாவத்திலிருந்து) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, (ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை" என்றார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஸைனப் (ரழி) அவர்கள் (அழகிலும், நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து பெற்ற அன்பிலும்) எனக்குப் போட்டியிடுபவராக (அல்லது சமமானவராக) இருந்தார்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அவர்களின் இறையச்சத்தின் காரணமாக அந்தத் தீமையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றினான். அவர்களின் சகோதரி ஹம்னா (ரழி) அவர்கள், அவர்களுக்காக (ஆயிஷாவுக்கு எதிராக) போராட ஆரம்பித்து, அழிக்கப்பட்டவர்களுடன் சேர்ந்து அழிக்கப்பட்டார்கள்.

(பழி சுமத்தப்பட்ட அந்த) மனிதர், 'ஸுப்ஹானல்லாஹ்! என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக, நான் எந்தப் பெண்ணின் திரையையும் (அதாவது, முக்காட்டையும்) விலக்கியதில்லை' என்றார்கள். பின்னர் அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் கொல்லப்பட்டு ஷஹீத் ஆக்கப்பட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6032ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَوَاءٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ الْقَاسِمِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَآهُ قَالَ ‏"‏ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ، وَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا جَلَسَ تَطَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطَ إِلَيْهِ، فَلَمَّا انْطَلَقَ الرَّجُلُ قَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ حِينَ رَأَيْتَ الرَّجُلَ قُلْتَ لَهُ كَذَا وَكَذَا، ثُمَّ تَطَلَّقْتَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطْتَ إِلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا عَائِشَةُ مَتَى عَهِدْتِنِي فَحَّاشًا، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ شَرِّهِ ‏"‏‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் உள்ளே வர அனுமதி கேட்டார். அவரைக் கண்டதும் நபி (ஸல்) அவர்கள், "இவர் இந்தக் கூட்டத்தாரில் மிகத் தீய சகோதரர்; இந்தக் கூட்டத்தாரில் மிகத் தீய மகன்" என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவர் அமர்ந்ததும், நபி (ஸல்) அவர்கள் மலர்ந்த முகத்துடனும் கனிவுடனும் அவருடன் பேசினார்கள். அந்த மனிதர் சென்றதும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் அந்த மனிதரைப் பார்த்தபோது, அவரைப் பற்றி இன்னின்னவாறு கூறினீர்கள்; பிறகு அவருடன் மலர்ந்த முகத்துடனும் கனிவுடனும் நடந்து கொண்டீர்களே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஆயிஷாவே! நான் கெட்ட வார்த்தை பேசுபவனாக இருப்பதை எப்போதாவது நீ கண்டதுண்டா? மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடத்தில் அந்தஸ்தால் மக்களில் மிக மோசமானவர் யாரென்றால், எவருடைய தீங்கிற்கு அஞ்சி மக்கள் அவரைவிட்டு விலகி விடுகிறார்களோ அவர்தான்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6054ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَخْبَرَتْهُ قَالَتِ، اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ ائْذَنُوا لَهُ بِئْسَ، أَخُو الْعَشِيرَةِ أَوِ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْكَلاَمَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ الَّذِي قُلْتَ، ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ الْكَلاَمَ قَالَ ‏"‏ أَىْ عَائِشَةُ، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ ـ أَوْ وَدَعَهُ النَّاسُ ـ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ ‏"‏‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவரை அனுமதியுங்கள். அவர் தம் சமூகத்தாரிலேயே மிக மோசமான சகோதரர்; அல்லது (அதே) சமூகத்தாரிலேயே மிக மோசமான மகன்" என்று கூறினார்கள். ஆனால் அந்த மனிதர் உள்ளே வந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் மிகவும் மென்மையாகப் பேசினார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் (அவரைப் பற்றி) அப்படிச் சொன்னீர்கள்; பிறகு அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினீர்களே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஆயிஷாவே! மக்களில் மிக மோசமானவர் யாரெனில், எவருடைய தீய பேச்சுக்கு அஞ்சி மக்கள் அவரைவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்களோ அவர்தான்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6131ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، حَدَّثَهُ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ‏.‏ أَنَّهُ، اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ فَقَالَ ‏"‏ ائْذَنُوا لَهُ فَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ‏"‏‏.‏ أَوْ ‏"‏ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْكَلاَمَ‏.‏ فَقُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ مَا قُلْتَ، ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ فِي الْقَوْلِ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَىْ عَائِشَةُ، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللَّهِ مَنْ تَرَكَهُ ـ أَوْ وَدَعَهُ ـ النَّاسُ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ ‏"‏‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது அவர்கள், “அவரை உள்ளே வர அனுமதியுங்கள்; அவர் இந்தக் கூட்டத்தாரின் மகன்களில் மிக மோசமானவர்” - அல்லது “இந்தக் கூட்டத்தாரின் சகோதரர்களில் மிக மோசமானவர்” - என்று கூறினார்கள். அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினார்கள். நான் அவர்களிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் (அவரைப் பற்றி முன்பு) சொன்னதைச் சொன்னீர்கள்; பிறகு அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினீர்களே?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், “ஆயிஷாவே! எவருடைய தீய பேச்சுக்கு (அல்லது மோசமான குணங்களுக்கு) அஞ்சி மக்கள் அவரைவிட்டு ஒதுங்கி விடுகிறார்களோ, அவரே அல்லாஹ்விடத்தில் அந்தஸ்தால் மக்களில் மிகவும் கெட்டவர்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6596ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ
وَابْنُ نُمَيْرٍ كُلُّهُمْ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - وَهُوَ ابْنُ عُيَيْنَةَ
- عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، يَقُولُ حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُ، أَنَّ رَجُلاً، اسْتَأْذَنَ عَلَى
النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ ائْذَنُوا لَهُ فَلَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ أَوْ بِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ
‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ أَلاَنَ لَهُ الْقَوْلَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ لَهُ الَّذِي قُلْتَ
ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ قَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ وَدَعَهُ
أَوْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ ‏"‏ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (சந்திப்பதற்கு) அனுமதி கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவருக்கு அனுமதி கொடுங்கள். அவர் தன் கோத்திரத்தின் கெட்ட மகன்" அல்லது "அவர் தன் கோத்திரத்தின் கெட்ட மனிதர்" என்று கூறினார்கள். அவர் உள்ளே வந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் கனிவான வார்த்தைகளைப் பேசினார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் அவரைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதைச் சொன்னீர்கள். பின்னர் தாங்கள் அவரிடம் கனிவாகப் பேசினீர்களே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஆயிஷாவே! நிச்சயமாக மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடத்தில் மக்களில் மிகவும் கீழான தரத்தில் இருப்பவர், யாருடைய தீய நடத்தைக்குப் பயந்து (அவரது கெட்ட பேச்சு அல்லது செயல்களுக்கு அஞ்சி) மக்கள் அவரை விட்டுவிடுகிறார்களோ அவரே ஆவார்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4791சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ بِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ ‏"‏ ‏.‏ أَوْ ‏"‏ بِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ ائْذَنُوا لَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْقَوْلَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ وَقَدْ قُلْتَ لَهُ مَا قُلْتَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ إِنَّ شَرَّ النَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ وَدَعَهُ - أَوْ تَرَكَهُ - النَّاسُ لاِتِّقَاءِ فُحْشِهِ ‏"‏ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், "இவர் அந்தக் குலத்தாரில் (அல்லது சமூகத்தில்) மிகக் கெட்ட மகன்" அல்லது "இவர் அந்தக் குலத்தாரில் (அல்லது சமூகத்தில்) மிகக் கெட்ட மனிதர்" என்று கூறினார்கள். பிறகு "அவருக்கு அனுமதி கொடுங்கள்" என்றார்கள். அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினீர்கள்; ஆனால் (முன்பு) அவரைப் பற்றி நீங்கள் அப்படிச் சொன்னீர்களே?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடத்தில் மிக மோசமான நிலையில் இருப்பவன் யாரெனில், எவனுடைய தீய குணங்கள் (மற்றும் பேச்சு) காரணமாக அஞ்சி மக்கள் அவனை விட்டு ஒதுங்கி விடுகிறார்களோ அவன்தான்" என்று பதிலளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صحيح (الألباني)
4792சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَجُلاً، اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَلَّمَهُ فَلَمَّا خَرَجَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمَّا اسْتَأْذَنَ قُلْتَ ‏"‏ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطْتَ إِلَيْهِ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفَاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ ‏"‏ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "அந்தக் கூட்டத்தாரின் சகோதரர்களிலேயே அவர் மிகக் கெட்டவர்" என்று கூறினார்கள். அவர் உள்ளே வந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் முகமலர்ச்சியுடன் நடந்துகொண்டு பேசினார்கள். அவர் வெளியேறியதும் நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர் அனுமதி கேட்டபோது, 'அந்தக் கூட்டத்தாரின் சகோதரர்களிலேயே அவர் மிகக் கெட்டவர்' என்று கூறினீர்கள். ஆனால் அவர் உள்ளே வந்ததும், அவரிடம் முகமலர்ச்சியுடன் நடந்துகொண்டீர்களே" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "ஆயிஷா! அருவருப்பாகப் பேசுபவனையும், வேண்டுமென்றே வரம்புமீறிப் பேசுபவனையும் நிச்சயமாக அல்லாஹ் விரும்புவதில்லை" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹஸன் ஸஹீஹ் (அல்பானி)
حسن صحيح (الألباني)
1996ஜாமிஉத் திர்மிதீ
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا عِنْدَهُ فَقَالَ ‏"‏ بِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ أَوْ أَخُو الْعَشِيرَةِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ أَذِنَ لَهُ فَأَلاَنَ لَهُ الْقَوْلَ فَلَمَّا خَرَجَ قُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ لَهُ مَا قُلْتَ ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ إِنَّ مِنْ شَرِّ النَّاسِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ أَوْ وَدَعَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
"நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் இருந்தபோது ஒரு மனிதர் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது அவர்கள், 'தன் கோத்திரத்திலேயே இவன் ஒரு தீய மகன், அல்லது தன் கோத்திரத்திலேயே இவன் ஒரு தீய சகோதரன்' என்று கூறினார்கள். பின்னர் அவரை உள்ளே அனுமதித்து, அவருடன் கனிவாகப் பேசினார்கள். அவர் சென்றதும், நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் அவரைப் பற்றி அவ்வாறு கூறினீர்கள். பின்னர் அவருடன் கனிவாகப் பேசினீர்களே?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஆயிஷாவே! நிச்சயமாக, மக்களில் மிகவும் தீயவர், யாருடைய இழிவான பேச்சு (அல்லது மோசமான குணநலன்கள்/நடத்தைகள்) காரணமாக மக்கள் அஞ்சி அவரைத் தவிர்த்துவிடுகிறார்களோ அல்லது அவரை விட்டுவிடுகிறார்களோ, அவரே ஆவார்' என்று கூறினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (தாருஸ்ஸலாம் பதிப்பு)
24106முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُنْكَدِرِ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ ﷺ فَقَالَ ائْذَنُوا لَهُ فَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ أَوْ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ وَقَالَ مَرَّةً رَجُلٌ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ أَلَانَ لَهُ الْقَوْلَ فَلَمَّا خَرَجَ قَالَتْ عَائِشَةُ قُلْتَ لَهُ الَّذِي قُلْتَ ثُمَّ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ فَقَالَ أَيْ عَائِشَةُ شَرُّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ وَدَعَهُ النَّاسُ أَوْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒருவர் (உயைனா பின் ஹிஸ்ன்) நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்டார். அப்போது நபியவர்கள், "அவருக்கு அனுமதி கொடுங்கள். அவர் தனது கூட்டத்தாரிலேயே மிகக் கெட்ட மனிதர் (அல்லது மிகக் கெட்ட சகோதரர்) ஆவார்" என்று (அவர் வருவதற்கு முன்பே) கூறினார்கள்.

அவர் உள்ளே வந்ததும் அவரிடம் நபியவர்கள் மிக மென்மையாகப் பேசினார்கள். அவர் (பேசி முடித்து) வெளியே சென்றதும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) அவரைப் பற்றி (அவர் வருவதற்கு முன்) நீங்கள் அவ்வாறு (கடுமையாகக்) கூறிவிட்டு, பின்பு அவரிடம் இவ்வளவு மென்மையாகப் பேசினீர்களே?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு நபியவர்கள், "ஆயிஷாவே! மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடம் அந்தஸ்தால் மக்களில் மிக மோசமானவன் எவனென்றால், அவனது தகாத (அநாகரீகமான) வார்த்தைகளுக்கு (அல்லது தீமைக்கு) அஞ்சி, மக்கள் அவனை விட்டு விலகியிருக்கிறார்களோ (அல்லது அவனைப் புறக்கணிக்கிறார்களோ) அவன்தான்" என்று பதிலளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
4829மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. فَقَالَ: «ائْذَنُوا لَهُ فَبِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ» فَلَمَّا جَلَسَ تَطَلَّقَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطَ إِلَيْهِ. فَلَمَّا انْطَلَقَ الرَّجُلُ قَالَتْ عَائِشَةُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ قُلْتَ لَهُ: كَذَا وَكَذَا ثُمَّ تَطَلَّقْتَ فِي وَجْهِهِ وَانْبَسَطْتَ إِلَيْهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَتى عهدتني فحاشا؟ ؟ إِن شَرّ النَّاس مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ شَرِّهِ» وَفِي رِوَايَةٍ: «اتِّقَاءَ فُحْشِهِ» . مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவருக்கு அனுமதி கொடுங்கள்; (அவர்) தனது கோத்திரத்திலேயே மிக மோசமான சகோதரர் ஆவார்" என்று கூறினார்கள். அவர் (உள்ளே வந்து) அமர்ந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் மலர்ந்த முகத்துடனும் கனிவாகவும் நடந்துகொண்டார்கள். அந்த மனிதர் சென்ற பிறகு ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அவர் வருவதற்கு முன்) அவரைப் பற்றி அவ்வாறு (மோசமானவர் என்று) கூறினீர்கள்; பின்னர் அவரிடம் மலர்ந்த முகத்துடனும் கனிவாகவும் நடந்துகொண்டீர்களே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "(ஆயிஷாவே!) நான் எப்போதாவது அருவருப்பாக/கடுமையாகப் பேசுபவனாக நீ கண்டதுண்டா? நிச்சயமாக, மறுமை நாளில் அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் மக்களில் மிக மோசமான நிலையில் இருப்பவர் யாரெனில், எவருடைய தீங்கிற்கு (மற்றும் அநாகரீகமான பேச்சிற்கு) அஞ்சி மக்கள் அவரை விட்டு ஒதுங்கி விடுகிறார்களோ அவரே ஆவார்" என்று கூறினார்கள்.

மற்றொரு அறிவிப்பில், '(அவருடைய) ஆபாசமான/கடுமையான பேச்சிலிருந்து (தங்களைக் காத்துக்கொள்வதற்காக)' என்று இடம்பெற்றுள்ளது.

(ஆதாரம்: புகாரி மற்றும் முஸ்லிம்)
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
755அல்-அதப் அல்-முஃபரத்
حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتِ‏:‏ اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ‏:‏ بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ، فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطَ إِلَيْهِ، فَقُلْتُ لَهُ‏؟‏ فَقَالَ‏:‏ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفَاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள், "ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பார்க்க அனுமதி கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அவர் தனது கோத்திரத்தாரிலேயே ஒரு மோசமான சகோதரர் ஆவார்' என்று குறிப்பிட்டார்கள். அந்த மனிதர் உள்ளே வந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் மலர்ந்த முகத்துடன் இருந்தார்கள். நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அதைப் பற்றிக் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஆபாசமாகப் பேசுபவர் அல்லது நடந்துகொள்பவர், மேலும் (அதை) வழக்கமாக்கிக் கொள்பவரை அல்லாஹ் விரும்புவதில்லை' என்று கூறினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صـحـيـح (الألباني)
1311அல்-அதப் அல்-முஃபரத்
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ‏:‏ سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ قَالَ‏:‏ سَمِعَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ أَخْبَرَتْهُ‏:‏ اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ‏:‏ ائْذَنُوا لَهُ، بِئْسَ أَخُو الْعَشِيرَةِ، فَلَمَّا دَخَلَ أَلاَنَ لَهُ الْكَلاَمَ، فَقُلْتُ‏:‏ يَا رَسُولَ اللهِ، قُلْتَ الَّذِي قُلْتَ، ثُمَّ أَلَنْتَ الْكَلاَمَ، قَالَ‏:‏ أَيْ عَائِشَةُ، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ، أَوْ وَدَعَهُ النَّاسُ، اتِّقَاءَ فُحْشِهِ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

"ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அவருக்கு அனுமதி கொடுங்கள். அவர் தனது கோத்திரத்திலேயே மிக மோசமான சகோதரர்' என்று கூறினார்கள். அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவர்கள் அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினார்கள். நான் கேட்டேன், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் அவரைப் பற்றி அவ்வாறு கூறினீர்கள், பின்னர் அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினீர்களே!' அதற்கு அவர்கள் பதிலளித்தார்கள், 'ஆயிஷாவே! மக்களில் மிகவும் மோசமானவர் யாரென்றால், யாருடைய தீய பேச்சு அல்லது நடத்தைக்கு அஞ்சி மக்கள் அவரை விட்டுவிடுகிறார்களோ (அல்லது அவரைத் தவிர்த்துவிடுகிறார்களோ) அவர்தான்.'"
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صـحـيـح (الألباني)
أَخْبَرَنَا أَبُو الْحُسَيْنِ بْنُ بِشْرَانَ , بِبَغْدَادَ , أنبأ إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , ثنا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى الْمَرْوَزِيُّ , ثنا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ , عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ , أَنَّهُ سَمِعَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: حَدَّثَتْنَا عَائِشَةُ , ؓ أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ عَلَى النَّبِيِّ ﷺ , فَقَالَ: " ائْذَنُوا لَهُ , فَبِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ " أَوْ " بِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ " , فَلَمَّا دَخَلَ أَلَانَ لَهُ الْقَوْلَ , قَالَتْ عَائِشَةُ: يَا رَسُولَ اللهِ , قُلْتَ لَهُ الَّذِي قُلْتَ , فَلَمَّا دَخَلَ الْبَيْتَ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ قَالَ: " يَا عَائِشَةُ , إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ وَدَعَهُ " أَوْ " تَرَكَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ فُحْشِهِ " رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ وَمُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ قُتَيْبَةَ , وَغَيْرِهِ , عَنْ سُفْيَانَ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது நபியவர்கள், "அவருக்கு அனுமதி அளியுங்கள். (அவர்) தனது கூட்டத்தாரிலேயே மிகவும் கெட்ட மனிதர்" அல்லது "(தனது) குலத்தாரிலேயே மிகவும் மோசமான மனிதர்" என்று கூறினார்கள். அவர் (உள்ளே) வந்தபோது, அவரிடம் (நபியவர்கள்) கனிவாகப் பேசினார்கள்.

(இதைக் கண்ட) ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் (அவரைப் பற்றி) சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டு, அவர் (வீட்டிற்குள்) வந்ததும் அவரிடம் கனிவாகப் பேசினீர்களே?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு நபியவர்கள், "ஆயிஷாவே! மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடம் அந்தஸ்தால் மிகவும் கெட்ட மனிதர் யாரெனில், எவருடைய அநாகரிகத்திற்கு (அல்லது தீய குணத்திற்கு) அஞ்சி மக்கள் அவரை விட்டு ஒதுங்கி விடுகிறார்களோ அவர்தான்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
4538ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ الْحُبَابِ الْجُمَحِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمَدِينِيِّ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ: سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، يَقُولُ: حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ تَقُولُ: اسْتَأْذَنَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ، فَقَالَ: «ائْذَنِي لَهُ، فَبِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ أَوْ بِئْسَ رَجُلُ الْعَشِيرَةِ»، فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ أَلَانَ لَهُ الْقَوْلَ، فَلَمَّا خَرَجَ قُلْتُ: أَيْ رَسُولَ اللَّهِ، قُلْتَ لَهُ الَّذِي قُلْتَ، فَلَمَّا دَخَلَ أَلَنْتَ لَهُ الْقَوْلَ، قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَيْ عَائِشَةُ، إِنَّ §شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللَّهِ مَنْ تَرَكَهُ النَّاسُ، أَوْ وَدَعَهُ النَّاسُ اتِّقَاءَ شَرِّهِ»
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அப்போது அவர்கள், “அவருக்கு அனுமதி அளியுங்கள்; அவர் தமது கூட்டத்தாரிலேயே மிகவும் கெட்ட மகன் (அல்லது மிகவும் கெட்ட மனிதர்)” என்று கூறினார்கள்.

அவர் உள்ளே வந்ததும் அவரிடம் (நபி (ஸல்) அவர்கள்) கனிவாகப் பேசினார்கள். அவர் வெளியே சென்றதும் நான், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் அவரைப் பற்றி (அவர் வருவதற்கு முன்) அவ்வாறு கூறினீர்கள்; ஆனால், அவர் உள்ளே வந்தபோது அவரிடம் கனிவாகப் பேசினீர்களே?” என்று கேட்டேன்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “ஆயிஷாவே! திண்ணமாக, எவருடைய தீமையிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக (அல்லது தற்காத்துக் கொள்வதற்காக) மக்கள் அவரை விட்டு விலகியிருக்கிறார்களோ (அல்லது ஒதுக்கியிருக்கிறார்களோ), அவரே மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடம் அந்தஸ்தால் மக்களில் மிகவும் கெட்டவராவார்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
5696ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ الْخَلِيلِ، قَالَ: حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حَرْمَلَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا سَمِعَ صَوْتَهُ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَائِشَةَ: «بِئْسَ الرَّجُلُ، أَوْ بِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ» فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا خَرَجَ، كَلَّمَتْهُ عَائِشَةُ فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، قُلْتَ «بِئْسَ الرَّجُلُ، أَوْ بِئْسَ ابْنُ الْعَشِيرَةِ» فَلَمَّا دَخَلَ انْبَسَطْتَ إِلَيْهِ، فَقَالَ: «يَا عَائِشَةُ §شَرُّ النَّاسِ مَنْ يَتَّقِي النَّاسُ فُحْشَهُ»
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார். அவருடைய குரலைக் கேட்டதும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம், "இவர் ஒரு மோசமான மனிதர்" அல்லது "தம் கூட்டத்தாரிலேயே மிகக் கெட்ட மகன்" என்று கூறினார்கள். அவர் உள்ளே வந்ததும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம் இன்முகத்துடன் (கனிவாக) நடந்துகொண்டார்கள்.

அவர் வெளியே சென்றதும், ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் நபிகளாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் (இவரைப் பற்றி), 'இவர் ஒரு மோசமான மனிதர்' அல்லது 'தம் கூட்டத்தாரிலேயே மிகக் கெட்ட மகன்' என்று கூறினீர்கள். ஆனால், அவர் உள்ளே வந்ததும் அவரிடம் இன்முகத்துடன் நடந்துகொண்டீர்களே (ஏன்)?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஆயிஷாவே! எவனுடைய ஆபாசமான (தீய) வார்த்தைகளுக்கு (அல்லது தீய செயல்களுக்கு) அஞ்சி மக்கள் அவனை விட்டு விலகியிருக்கிறார்களோ, அவன்தான் மறுமை நாளில் அல்லாஹ்விடம் மனிதர்களில் மிகவும் கெட்டவன் ஆவான்" என்று பதிலளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح