அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அபூ சுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரலி) அவர்கள் எனக்குத் தெரிவித்தார்கள்: ரோமப் பேரரசர் ஹிரக்ள் (ஹெராக்ளியஸ்) என்னிடம் ஆள் அனுப்பி அழைத்தார். அப்போது நான் குறைஷியரின் வணிகக் கூட்டத்துடன் சென்றுகொண்டிருந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்களுடனும் குறைஷி இறைமறுப்பாளர்களுடனும் சமாதான ஒப்பந்தம் செய்திருந்த காலகட்டத்தில், அவர்கள் ஷாம் (சிரியா) பகுதியில் வணிகம் செய்பவர்களாக இருந்தார்கள். ஆகவே, அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்களும் அவருடைய தோழர்களும் இல்யா (ஜெருசலேம்) நகரில் ஹிரக்ளிடம் சென்றார்கள்.

ஹிரக்ள் அவர்களைத் தனது அரசவைக்கு அழைத்தார். அவரைச் சுற்றி ரோமானியப் பிரமுகர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர் தம்முடைய மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து, "தம்மை ஒரு நபி என்று கூறும் அந்த மனிதருடன் உங்களில் யார் நெருங்கிய உறவினர்?" என்று கேட்டார்.

அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்கள், "நானே அவருக்கு (இங்குள்ளவர்களில்) மிக நெருங்கிய உறவினர்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

ஹிரக்ள், "அவரை (அபூ சுஃப்யான்) என் அருகே கொண்டு வாருங்கள்; அவருடைய தோழர்களை அவருக்குப் பின்னால் நிற்க வையுங்கள்" என்றார். பிறகு தம்முடைய மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "நான் இவரிடம் அந்த மனிதரைப் (நபி (ஸல்) அவர்களைப்) பற்றி சில கேள்விகளைக் கேட்க விரும்புகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (அவருக்குப் பின்னால் நிற்கும்) நீங்கள் இவர் சொல்வதை மறுக்க வேண்டும் என்று இவரின் தோழர்களிடம் கூறுவீராக" என்று சொன்னார்.

அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்கள் (தமது மனநிலையை) விவரிக்கிறார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் தோழர்கள் என்னைப் பொய்யன் என்று பழி சுமத்தி விடுவார்களோ என்ற அச்சம் எனக்கு இல்லையென்றால், நான் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி (அப்போது) பொய்யுரைத்திருப்பேன். அவர் என்னிடம் அவரைப் பற்றிக் கேட்ட முதல் கேள்வி இதுதான்:

'உங்களிடையே அவருடைய குடும்ப நிலை என்ன?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'அவர் எங்களிடையே மிக உயர்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.'

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'உங்களில் எவரேனும் இதற்கு முன் இத்தகைய வாதத்தை (அதாவது, தாம் ஒரு நபி என்று) முன்வைத்திருக்கிறார்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'இல்லை.'

அவர் கேட்டார்: 'அவருடைய மூதாதையர்களில் எவரேனும் அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'இல்லை.'

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'மக்களில் உயர்ந்தவர்களா அல்லது சாமானியர்களா அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'சாமானியர்கள்தான் (ஏழைகள்) அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.'

அவர் கேட்டார்: 'அவருடைய பின்பற்றுபவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்.'

அவர் கேட்டார்: 'அவருடைய மார்க்கத்தைத் தழுவியவர்களில் எவரேனும் அதிருப்தியுற்று பின்னர் அந்த மார்க்கத்தைக் கைவிடுகிறார்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'இல்லை.'

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'அவர் (ஒரு நபியாக) தன்னை அறிவிப்பதற்கு முன்பு, எப்போதாவது அவர் பொய் சொன்னதாக நீங்கள் அவர் மீது குற்றம் சாட்டியிருக்கிறீர்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'இல்லை.'

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'அவர் வாக்குறுதி மீறுகிறாரா (மோசடி செய்வாரா)?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'இல்லை. நாங்கள் அவருடன் ஒரு சமாதான ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறோம். அதில் அவர் என்ன செய்வார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது.' (அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்: இதைத் தவிர அவருக்கு எதிராக (சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும்) வேறு எந்த வார்த்தையையும் என்னால் நுழைக்க முடியவில்லை).

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'நீங்கள் எப்போதாவது அவருடன் போர் புரிந்திருக்கிறீர்களா?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'ஆம்.'

அவர் கேட்டார்: 'அப்போரின் முடிவு என்னவாக இருந்தது?'
நான் பதிலளித்தேன்: 'எங்களுக்கும் அவருக்குமான போர் ஏற்றத்தாழ்வு நிறைந்தது (கிணற்று வாளி மாறி மாறி வருவது போன்றது). சில சமயங்களில் அவர் எங்களை வென்றார்; சில சமயங்களில் நாங்கள் அவரை வென்றோம்.'

ஹிரக்ள் கேட்டார்: 'அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?'
நான் சொன்னேன்: 'அவர், அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்கும்படியும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாதென்றும், நம் முன்னோர்கள் சொல்லி வந்ததை (வழிபாடுகளை) விட்டுவிடுமாறும் கூறுகிறார். மேலும் தொழுகை, உண்மை, கற்பொழுக்கம் மற்றும் உறவுகளைப் பேணுதல் ஆகியவற்றை எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.'

பிறகு ஹிரக்ள் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் பின்வருமாறு கூறினார்:
"நீ இவரிடம் சொல்: நான் உம்மிடம் அவருடைய குடும்பத்தைப் பற்றிக் கேட்டேன். அவர் உங்களில் மிக உயர்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று பதிலளித்தீர். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் அவர்களது சமுதாயத்தின் உயர்ந்த குடும்பங்களிலிருந்தே அனுப்பப்படுவார்கள்.

உங்களில் வேறு எவரேனும் இது போன்ற வாதத்தை முன்வைத்திருக்கிறார்களா என்று நான் கேட்டேன். உமது பதில் 'இல்லை' என்பதாக இருந்தது. ஒருவேளை எவரேனும் இதற்கு முன் இவ்வாறு சொல்லியிருந்தால், முன்னோர்கள் சொன்ன சொல்லையே இவரும் பின்பற்றுகிறார் என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.

அவருடைய மூதாதையர்களில் எவரேனும் அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா என்று நான் கேட்டேன். உமது பதில் 'இல்லை' என்றிருந்தது. ஒருவேளை அவருடைய மூதாதையரில் அரசர் இருந்திருந்தால், இவர் தன் தந்தையின் ஆட்சியைக் கோருகிறார் என்று நான் கருதியிருப்பேன்.

அவர் இதைச் சொல்வதற்கு முன்பு எப்போதாவது பொய் சொன்னதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறாரா என்று நான் கேட்டேன். உமது பதில் 'இல்லை' என்றிருந்தது. ஆகவே, மக்களிடமே பொய் சொல்லாத ஒருவர், அல்லாஹ்வின் மீது எப்படிப் பொய் சொல்வார் என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.

மக்களில் மேல்தட்டு மக்களா அல்லது சாமானியர்களா அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று நான் கேட்டேன். சாமானியர்கள்தான் அவரைப் பின்பற்றினார்கள் என்று பதிலளித்தீர். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் அவர்கள்தான்.

அவருடைய பின்பற்றுபவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா என்று நான் கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள் என்று பதிலளித்தீர். இறைநம்பிக்கை முழுமையடையும் வரை அதன் நிலை இதுவேதான்.

அவருடைய மார்க்கத்தைத் தழுவிய பிறகு, அதிருப்தியுற்று யாரேனும் மதம் மாறுகிறார்களா என்று நான் கேட்டேன். உமது பதில் 'இல்லை' என்றிருந்தது. இறைநம்பிக்கையின் மகிழ்ச்சி இதயங்களில் கலந்துவிட்டால் இப்படித்தான் இருக்கும்.

அவர் எப்போதாவது மோசடி செய்திருக்கிறாரா என்று நான் கேட்டேன். நீர் 'இல்லை' என்று பதிலளித்தீர். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் ஒருபோதும் மோசடி செய்வதில்லை.

அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார் என்று நான் கேட்டேன். அவர் அல்லாஹ்வை வணங்கும்படியும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது என்றும், சிலைகளை வணங்குவதைத் தடுத்து, தொழுகை, வாய்மை மற்றும் கற்பொழுக்கத்தை ஏவுகிறார் என்றும் நீர் பதிலளித்தீர்.

நீர் சொல்வது உண்மையானால், என் இரு கால்களுக்கும் கீழே உள்ள இந்த இடத்(ஜெருசலேம்)தை அவர் மிக விரைவில் ஆளப்போகிறார். அவர் வெளிப்படுவார் என்று எனக்கு (முன்பே) தெரியும். ஆனால் அவர் உங்களிலிருந்து வருவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. என்னால் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நான் கருதினால், சிரமப்பட்டேனும் அவரைச் சந்தித்திருப்பேன். நான் அவரிடத்தில் இருந்தால், நிச்சயமாக அவருடைய பாதங்களைக் கழுவியிருப்பேன்."

பின்னர் ஹிரக்ள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எழுதிய கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொன்னார். அக்கடிதத்தை திஹ்யா (ரலி) அவர்கள் ஊடாக புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள் கொடுத்தனுப்பியிருந்தார்கள். ஆளுநர் அதை ஹிரக்ளிடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஹிரக்ள் அதை வாசித்தார். அதில் பின்வருமாறு இருந்தது:

**"பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்.**
(அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).

அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமாகிய முஹம்மதுவிடமிருந்து ரோமர்களின் தலைவரான ஹிரக்ளுக்கு (எழுதப்படுவது). நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக!

அம்மா பஅது (இதற்குப் பின்),
நான் உமக்கு இஸ்லாத்தின் அழைப்பை விடுக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்பீராக! நீர் ஈடேற்றம் பெறுவீர் (பாதுகாப்புப் பெறுவீர்). அல்லாஹ் உமக்குரிய கூலியை இருமுறை வழங்குவான். நீர் (இதை) புறக்கணித்தால், 'அரிஸிய்யீன்'களின் (உமது குடிமக்கள் அல்லது விவசாயிகளின்) பாவமும் உம்மைச் சாரும்.

மேலும் (அல்லாஹ் கூறுகிறான்):
**{யா அஹ்லல் கிதாபி தஆலவ் இலா கலிமதின் சவாயின் பைனனா வபைனகும் அல்லா நஅபுத இல்லல்லாஹ, வலா நுஷ்ரிக பிஹி ஷைஅன், வலா யத்தகிற பஅதுனா பஅடன் அர்பாபன் மின் தூனில்லாஹ். ஃபஇன் தவல்லவ் ஃபகூலுஷ்ஹதூ பிஅன்னா முஸ்லிமூன்.}**

(இதன் பொருள்: 'வேதத்தையுடையோரே! உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள்; (அது) நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்கக் கூடாது என்பதும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது என்பதும், நம்மில் யாரும் அல்லாஹ்வையன்றி மற்றவர்களை இறைவனாக ஆக்கிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதுமாகும். பின்னர், அவர்கள் புறக்கணித்தால், கூறுங்கள்: நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்கு அடிபணிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள்.') (திருக்குர்ஆன் 3:64)."

அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஹிரக்ள் தான் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லி, கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும், அவரிடம் பெரும் கூச்சலும் குழப்பமும் ஏற்பட்டது. சப்தங்கள் உயர்ந்தன. நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டோம். நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டதும் நான் என் தோழர்களிடம், 'இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) விவகாரம் பெரிதாகிவிட்டது; பனீ அல்-அஸ்ஃபர் (ரோமர்களின்) அரசர் கூட அவருக்குப் பயப்படுகிறார்' என்று சொன்னேன். அப்போதிலிருந்தே அவர் (நபிகள் நாயகம்) வெற்றியாளராக வருவார் என்று நான் உறுதியாக நம்ப ஆரம்பித்தேன். இறுதியில் அல்லாஹ் எனக்குள் இஸ்லாத்தை நுழையச் செய்தான்."

(அறிவிப்பாளர் இப்னு ஷிஹாப் அஸ்-ஸுஹ்ரி கூறுகிறார்): இல்யாவின் (ஜெருசலேம்) ஆளுநரும், ஷாம் தேசத்துக் கிறிஸ்தவர்களின் தலைவருமான இப்னுந் நாதூர் அறிவிக்கிறார்:

ஒருமுறை ஹிரக்ள் இல்யாவுக்கு (ஜெருசலேம்) வந்திருந்தபோது, ஒரு நாள் காலை மிகவும் கவலையுடன் காணப்பட்டார். அவருடைய பிரதானிகள் சிலர் அவரிடம், "நாங்கள் உங்களை ஒரு மாறுபட்ட தோற்றத்தில் காண்கிறோமே (ஏன்)?" என்று கேட்டார்கள். ஹிரக்ள் ஜோதிடராகவும், நட்சத்திரங்களை வைத்து குறிசொல்பவராகவும் இருந்தார். அவர் பதிலளித்தார்: "இன்றிரவு நான் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபோது, 'விருத்தசேதனம் செய்பவர்களின் அரசர்' மேலோங்கி விட்டதைக் கண்டேன். இந்தச் சமுதாயத்தில் யார் விருத்தசேதனம் செய்கிறார்கள்?"

மக்கள் பதிலளித்தார்கள்: "யூதர்களைத் தவிர வேறு யாரும் விருத்தசேதனம் செய்வதில்லை; அவர்களைப் பற்றி நீர் கவலைப்பட வேண்டாம். உமது அரசாங்கத்தின் நகரங்களுக்கெல்லாம் கடிதம் எழுதி, அங்கிருக்கும் யூதர்களைக் கொன்றுவிடுங்கள்."

அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, கஸ்ஸான் மன்னரால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு தூதுவர் ஹிரக்ளிடம் கொண்டு வரப்பட்டார். அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிய செய்தியைத் தெரிவித்தார். செய்தியைக் கேட்ட ஹிரக்ள், "நீங்கள் போய் இவன் விருத்தசேதனம் செய்திருக்கிறானா இல்லையா என்று பாருங்கள்" என்று உத்தரவிட்டார். மக்கள் அவரைப் பார்த்துவிட்டு வந்து, அவர் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டிருப்பதாகக் கூறினார்கள். ஹிரக்ள் அவரிடம் அரேபியர்களைப் பற்றிக் கேட்டார். அதற்கு அவர், "அவர்களும் விருத்தசேதனம் செய்கிறார்கள்" என்றார்.

அப்போது ஹிரக்ள், "இவர்தான் இந்தச் சமுதாயத்தின் அரசர்; அவர் தோன்றிவிட்டார்" என்று கூறினார். பிறகு ஹிரக்ள் ரோமில் உள்ள தனது நண்பர் ஒருவருக்குக் கடிதம் எழுதினார். அவரும் அறிவில் ஹிரக்ளுக்கு நிகரானவர். பின்னர் ஹிரக்ள் ஹிம்ஸ் நகருக்குப் புறப்பட்டார். ஹிம்ஸ் நகரை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பே அவருக்கு அந்த நண்பரிடமிருந்து பதில் கடிதம் வந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் வெளியாகிவிட்டதையும், அவர் ஒரு இறைத்தூதர் என்பதையும் அவரும் ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்.

அதன்பேரில் ஹிரக்ள், ஹிம்ஸில் உள்ள தனது அரண்மனையில் ரோமப் பிரதானிகள் அனைவரையும் ஒன்று கூடுமாறு அழைத்தார். அவர்கள் கூடியதும், அரண்மனையின் கதவுகளை மூடுமாறு உத்தரவிட்டார். பின்னர் அவர் (அவர்கள் முன்) தோன்றி, "ரோமர்களே! நீங்கள் வெற்றியையும் நேர்வழியையும் அடைந்து, உங்கள் அரசாங்கம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்களா? அப்படியானால் இந்த நபிக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்யுங்கள்" என்றார்.

இதைக் கேட்டதும் மக்கள் காட்டுக் கழுதைகளைப் போல மிரண்டுபோய் வாசல்களை நோக்கி ஓடினார்கள். ஆனால் கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். ஹிரக்ள் இஸ்லாத்தின் மீதான அவர்களின் வெறுப்பை உணர்ந்து, அவர்கள் ஈமான் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையை இழந்தபோது, "அவர்களை என்னிடம் திருப்பி அனுப்புங்கள்" என்றார்.

(அவர்கள் திரும்ப வந்தபோது) அவர் கூறினார்: "நான் சற்றுமுன் கூறியது உங்கள் மார்க்கத்தின் மீது உங்களுக்குள்ள பிடிப்பைச் சோதிப்பதற்காகவே! அதை நான் இப்போது பார்த்துவிட்டேன்." உடனே அவர்கள் அவருக்குச் சிரம் பணிந்தார்கள்; அவர் மீது திருப்தியடைந்தார்கள். இதுவே ஹிரக்ளின் இறுதி நிலையாக இருந்தது.

ஸயீத் பின் ஜுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடம், "நௌஃப் அல்-பகாலி என்பவர், (கிழ்ருடைய தோழரான) மூஸா, பனீ இஸ்ராயீலர்களின் மூஸா அல்லர்; அவர் வேறொரு மூஸா என்று வாதிடுகிறார்" என்று கூறினேன். அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் எதிரி பொய் உரைக்கிறான்" என்று கூறினார்கள்.

உபை பின் கஅப் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"மூஸா நபி (அலை) அவர்கள் பனீ இஸ்ராயீலர்களிடையே எழுந்து நின்று உரையாற்றினார்கள். அப்போது அவரிடம், 'மக்களில் மிகவும் அறிந்தவர் யார்?' என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர், 'நானே (மிகவும்) அறிந்தவன்' என்று பதிலளித்தார். (அறிவை) அல்லாஹ் பால் மீட்டாத காரணத்தால் அல்லாஹ் அவர் மீது கண்டிப்பு காட்டினான். 'இரு கடல்கள் சங்கமிக்கும் இடத்தில் என்னுடைய அடியார்களில் ஒருவர் இருக்கிறார்; அவர் உன்னை விட அதிகம் அறிந்தவர்' என்று அல்லாஹ் அவருக்கு வஹீ அறிவித்தான்.

மூஸா (அலை), 'இறைவா! அவரை நான் எவ்வாறு சந்திப்பது?' என்று கேட்டார். அதற்கு (இறைவன்), 'ஒரு மீனைப் பிடித்துக் கூடையில் இட்டுச் செல்வீராக! எங்கே அந்த மீனைத் தவறவிடுகிறீரோ, அங்கே அவரைப் பார்ப்பீர்' என்று கூறினான்.

அவ்வாறே மூஸா (அலை) அவர்களும், அவருடைய உதவியாளரான யூஷா பின் நூனும் ஒரு மீனைப் பிடித்துக் கூடையில் இட்டுக்கொண்டு பயணமானார்கள். அவர்கள் ஒரு பாறையை அடைந்ததும், தங்கள் தலைகளைச் சாய்த்துப் படுத்து உறங்கினர். (அப்போது) அந்தக் கூடையில் இருந்த மீன் நழுவிச் சென்று, கடலில் சுரங்கம் போன்றதொரு பாதையை அமைத்துக்கொண்டு சென்றது. இது மூஸாவுக்கும் அவருடைய உதவியாளருக்கும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவ்விரவின் எஞ்சிய பகுதியிலும் (மறுநாள்) பகலிலும் அவர்கள் நடந்தார்கள். பொழுது விடிந்ததும் மூஸா (அலை) தம் உதவியாளரிடம், 'நமது காலை உணவைக் கொண்டு வா! இப்பயணத்தினால் நாம் களைப்படைந்து விட்டோம்' என்று கூறினார். தமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அந்த இடத்தைக் கடந்து செல்லும் வரை மூஸா (அலை) களைப்பை உணராதவராகவே இருந்தார்.

அப்போது உதவியாளர் அவரிடம், 'நாம் அந்தப் பாறையில் தங்கியிருந்தபோது நான் மீனை மறந்துவிட்டது நினைவிருக்கிறதா?' என்று கூறினார். அதற்கு மூஸா (அலை), 'அதைத்தான் நாமும் தேடிக்கொண்டிருந்தோம்' என்று கூறிவிட்டு, வந்த வழியே தங்கள் காலடித் தடங்களைப் பின்பற்றித் திரும்பினார்கள்.

அவர்கள் அந்தப் பாறையை அடைந்தபோது, அங்கே ஒரு மனிதர் ஆடையால் போர்த்தப்பட்ட நிலையில் இருப்பதைக் கண்டார்கள். மூஸா (அலை) அவருக்கு ஸலாம் கூறினார். அதற்கு (அந்த மனிதரான) கிழ்ர், 'உமது பூமியில் ஸலாம் ஏது?' என்று (ஆச்சரியத்துடன்) கேட்டார்.

'நான்தான் மூஸா' என்று அவர் கூறினார். கிழ்ர், 'பனீ இஸ்ராயீல்களின் மூஸாவா?' என்று கேட்க, மூஸா (அலை) 'ஆம்' என்றார்.

தொடர்ந்து மூஸா (அலை), 'உமக்குக் கற்றுத்தரப்பட்ட நேர்வழியை, எனக்கு நீர் கற்றுத்தரும் பொருட்டு நான் உம்மைப் பின்தொடரலாமா?' என்று கேட்டார்.

அதற்கவர், 'என்னுடன் இருக்க உம்மால் பொறுமை காக்க முடியாது. மூஸாவே! உமக்கு அறிவிக்கப்படாத, அல்லாஹ் எனக்குக் கற்றுத்தந்த இறைஞானம் என்னிடம் உள்ளது. (அதுபோல்) எனக்கு அறிவிக்கப்படாத, அல்லாஹ் உமக்குக் கற்றுத்தந்த இறைஞானம் உம்மிடம் உள்ளது' என்று கூறினார்.

அதற்கு மூஸா (அலை), 'அல்லாஹ் நாடினால் என்னைப் பொறுமையாளராகக் காண்பீர்; உமது எந்தக் கட்டளைக்கும் நான் மாறு செய்யமாட்டேன்' என்று கூறினார்.

பிறகு இருவரும் கடற்கரையோரமாக நடந்தார்கள். அவர்களுக்குப் படகு ஏதும் இருக்கவில்லை. அப்போது (அந்த வழியாக) ஒரு படகு வந்தது. தங்களை ஏற்றிக்கொள்ளுமாறு அவர்கள் படகோட்டிகளிடம் பேசினார்கள். கிழ்ரை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவர்கள், கூலி ஏதுமின்றி அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டார்கள்.

அப்போது சிட்டுக்குருவி ஒன்று வந்து படகின் விளிம்பில் அமர்ந்து, கடலில் ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை தன் அலகால் கொத்தியது (நீரைக் குடித்தது).

கிழ்ர் (அலை), 'மூஸாவே! இந்தக் குருவி கடலில் (தன் அலகால்) குறைத்த அளவேயன்றி, என் அறிவும் உமது அறிவும் அல்லாஹ்வின் அறிவிலிருந்து எதையும் குறைத்துவிடவில்லை' என்று கூறினார்.

பிறகு கிழ்ர் அந்தப் படகின் பலகைகளில் ஒன்றை கழற்றிவிட்டார். இதைக் கண்ட மூஸா (அலை), 'கூலி ஏதுமின்றி நம்மை ஏற்றி வந்த இவர்களது படகில் உள்ளவர்களை மூழ்கடிப்பதற்காகவா நீர் இதில் ஓட்டையிட்டீர்?' என்று கேட்டார்.

அதற்கவர், 'என்னுடன் இருக்க உம்மால் பொறுமை காக்க முடியாது என்று நான் கூறவில்லையா?' என்றார். அதற்கு மூஸா (அலை), 'நான் மறந்துவிட்டதற்காக என்னைக் குற்றம் பிடிக்காதீர்' என்று கூறினார். இது மூஸாவிடமிருந்து ஏற்பட்ட முதலாவது மறதியாகும்.

பிறகு இருவரும் நடந்தனர். அங்கே சிறுவர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனை கிழ்ர் (அலை) கண்டார். அவனது தலையை மேலிருந்து பிடித்து (உயிரைப் போக்கி)க் கொன்றார்.

மூஸா (அலை), '(கொலைக்குப் பழி வாங்கும் விதத்திலன்றி) அநியாயமாக ஒருத் தூய ஆன்மாவை நீர் கொன்றுவிட்டீரே!' என்று கேட்டார். அதற்கவர், 'என்னுடன் இருக்க உம்மால் பொறுமை காக்க முடியாது என்று நான் உமக்குக் கூறவில்லையா?' என்றார்.

பிறகு இருவரும் நடந்தனர். ஓர் ஊரை அடைந்த அவர்கள், அங்கிருந்தவர்களிடம் உணவு கேட்டார்கள். ஆனால் அவ்வூரார் இவர்களுக்கு விருந்தளிக்க மறுத்துவிட்டனர். அந்த ஊரில் சாய்ந்து விழும் நிலையில் இருந்த ஒரு சுவரை அவர்கள் கண்டனர். கிழ்ர் (அலை) அதைத் தம் கையால் நிமிர்த்தி வைத்தார்.

இதைக் கண்ட மூஸா (அலை), 'நீர் நாடியிருந்தால் இதற்குக் கூலி வாங்கியிருக்கலாமே!' என்றார். அதற்கு கிழ்ர் (அலை), 'இதுதான் எனக்கும் உமக்குமான பிரிவு' என்று கூறினார்."

நபி (ஸல்) அவர்கள் (இதை விவரித்த பின்), "அல்லாஹ் மூஸாவுக்கு கருணை புரிவானாக! அவர் பொறுமையாக இருந்திருந்தால், அவ்விருவரின் விபரங்களும் நமக்கு (மேலும்) விவரிக்கப்பட்டிருக்கும் என்று நாம் ஆசைப்படுகிறோம்" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது: முஹம்மது பின் ஜுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹததான் (ரலி) அவர்களின் இந்த ஹதீஸின் ஒரு பகுதியை எனக்குக் குறிப்பிட்டார்கள். எனவே, நான் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று, அந்த ஹதீஸ் குறித்துக் கேட்டேன். அதற்கு மாலிக் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நான் என் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தபோது, பகல் பொழுது நன்கு உயர்ந்து (வெப்பம் அதிகரித்து) விட்டது. அப்போது உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரலி) அவர்களின் தூதுவர் என்னிடம் வந்து, "விசுவாசிகளின் தலைவர் உங்களை அழைக்கிறார்கள், வாருங்கள்" என்றார். ஆகவே நான் அவருடன் சென்று உமர் (ரலி) அவர்களிடம் சென்றேன். அவர்கள் ஒரு பேரீச்சம்பாய் பின்னப்பட்ட கட்டிலில், விரிப்பு ஏதுமின்றி, பதனிடப்பட்ட தோலினாலான ஒரு தலையணையின் மீது சாய்ந்தவாறு அமர்ந்திருந்தார்கள். நான் அவர்களுக்கு சலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தேன்.

அவர்கள், "ஓ மாலிக்! உன் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தார் (வறுமையுடன்) என்னிடம் வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிது பொருளுதவி செய்ய நான் உத்தரவிட்டுள்ளேன். எனவே நீ இதைப் பெற்றுக்கொண்டு அவர்களிடையே பங்கிட்டு விடுவாயாக!" என்றார்கள். நான், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! இதற்கு வேறொருவரை நீங்கள் பணித்திருக்கலாமே?" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "மனிதரே! இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்றார்கள்.

நான் அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களின் வாயிற்காப்பாளர் யர்ஃபா வந்து, "உஸ்மான் (ரலி), அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப் (ரலி), ஸுபைர் (ரலி) மற்றும் ஸஃத் பின் அபீ வக்காஸ் (ரலி) ஆகியோர் வர அனுமதி கேட்கின்றனர், அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரலி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்கள் உள்ளே வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் மீண்டும் யர்ஃபா வந்து, "அலி (ரலி) அவர்களையும் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களையும் அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரலி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்கள் இருவரும் உள்ளே வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தனர்.

அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பளியுங்கள்" என்றார்கள். பனூ நளீர் போரில் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) "ஃபைஃ" (போரில்லாச் செல்வம்) ஆக அளித்த சொத்து விவகாரத்தில் அவர்கள் இருவரும் தர்க்கித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது (அங்கு அமர்ந்திருந்த) உஸ்மான் (ரலி) மற்றும் அவர்களின் தோழர்கள், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரை ஆசுவாசப்படுத்துங்கள்" என்றனர்.

அதற்கு உமர் (ரலி), "நிதானியுங்கள்! எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமே (ஸதகா)' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். (இதன் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள்).

அதற்கு அந்தக் குழுவினர், "ஆம், அவர்கள் அவ்வாறுதான் கூறினார்கள்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கவர்கள், "ஆம், அவர்கள் அவ்வாறு கூறினார்கள்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அப்படியானால், இவ்விஷயத்தைப் பற்றி நான் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன். அல்லாஹ் இந்த 'ஃபைஃ' செல்வத்தில் தன் தூதருக்கு (ஸல்) மட்டும் தனிச்சிறப்பான ஒன்றை வழங்கினான்; அதை அவர்களுக்கு வேறெவருக்கும் வழங்கவில்லை." பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் பின்வரும் இறைவசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள்:

*"வமா அஃபாஅல்லாஹு அலா ரசூலிஹி மின்ஹும் ஃபமா அவ்ஜஃப்தும் அலைஹி மின் கைலின் வலா ரகாபின் வலாகின்னல்லாஹ யுசல்லிது ருசுலஹு அலா மன் யஷாவ்; வல்லாஹு அலா குல்லி ஷையின் கதீர்."*

(பொருள்: "அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து தன் தூதருக்கு (மீட்டு) அளித்தவற்றுக்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ, ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை. எனினும், அல்லாஹ் தன் தூதர்களை, தான் நாடியவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தச் செய்கிறான். அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்.") - (அல்குர்ஆன் 59:6).

மேலும் உமர் (ரலி) கூறினார்கள்: "எனவே, இச்செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதருக்கே (ஸல்) உரித்தானதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் உங்களைத் தவிர்த்து அதைத் தனதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்கள் பங்கைப் பறித்துக் கொண்டு அவர்கள் மட்டும் அதை அனுபவிக்கவுமில்லை. அதை உங்களுக்கே வழங்கினார்கள்; உங்களிடையே பரவச் செய்தார்கள். இறுதியில் இச்செல்வம் எஞ்சியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் இச்செல்வத்திலிருந்து தம் குடும்பத்தாருக்குரிய ஒரு வருடச் செலவை எடுத்துச் செலவிட்டு வந்தார்கள். பிறகு எஞ்சியதை எடுத்து, இறைச் செல்வங்கள் வைக்கப்படும் (பைத்துல் மால்) நிதியில் சேர்த்து விடுவார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செய்து வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?"

அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். பிறகு அலி (ரலி), அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்க, அவர்களும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) தொடர்ந்து கூறினார்கள்: "பின்னர் அல்லாஹ் தன் நபியை (ஸல்) கைப்பற்றிக்கொண்டான். அப்போது அபூபக்கர் (ரலி), 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதருடைய பொறுப்பாளர் (வலியு)' என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரலி) அச்செல்வத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டதைப் போன்றே செயல்பட்டார்கள். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அபூபக்கர் (ரலி) அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையே நாடுபவராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவுமே இருந்தார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்கரை (ரலி) கைப்பற்றிக்கொண்டான். நான் அபூபக்கருடைய பொறுப்பாளராக (வலியு) ஆனேன். எனது ஆட்சியின் இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அச்செல்வத்தை என் கைவசம் வைத்திருந்து, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டு வருகிறேன். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக நான் இதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையே நாடுபவராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவுமே இருக்கிறேன்.

இப்போது நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்துள்ளீர்கள். உங்கள் இருவரின் சொல்லும் ஒன்றே; உங்கள் கோரிக்கையும் ஒன்றே. (அப்பாஸ் அவர்களே!) நீங்கள் உங்கள் சகோதரரின் மகனிடமிருந்து (நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து) உங்கள் பங்கைக் கேட்டு என்னிடம் வந்தீர்கள். இவரும் (அலி) தம் மனைவியின் தந்தை (நபி (ஸல்)) அவர்களிடமிருந்து தம் மனைவிக்கான பங்கைக் கேட்டு என்னிடம் வந்தார்.

நான் உங்கள் இருவரிடமும், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமே (ஸதகா)' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நினைவூட்டினேன்.

அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்க எனக்குத் தோன்றியபோது, நான் உங்களிடம், 'நீங்கள் விரும்பினால் அதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும், (அவர்களுக்குப் பின்) நான் பொறுப்பேற்றதிலிருந்து இன்றுவரை நானும் எவ்விதம் இதில் செயல்பட்டோமோ, அதே போன்றுதான் நீங்களும் இதில் செயல்பட வேண்டும் என்று அல்லாஹ்வின் பெயரால் உறுதியான வாக்குறுதியையும் உடன்படிக்கையையும் நீங்கள் அளிக்க வேண்டும்' என்ற நிபந்தனையின் பேரில் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன் என்றேன்.

நீங்களும் (நிபந்தனையை ஏற்று) 'அதை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கூறினீர்கள். அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே அதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் (குழுவினரைக்) கேட்கிறேன், அந்த நிபந்தனையின் பெயரில்தானே நான் அதை இவர்களிடம் ஒப்படைத்தேன்?"

அதற்கு அக்குழுவினர் "ஆம்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், அந்த நிபந்தனையின் பெயரில்தானே நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்?" என்று கேட்க, அவர்கள் இருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) கூறினார்கள்: "இப்போது நீங்கள் என்னிடம் இதுவல்லாத வேறு தீர்ப்பையா எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் வரை இதில் நான் இதைத் தவிர வேறு தீர்ப்புக் கூற மாட்டேன். (நிபந்தனைப்படி) உங்களால் அதை நிர்வகிக்க இயலாவிட்டால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள். உங்கள் சார்பாக நானே அதை நிர்வகிக்கிறேன்."

மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் அன்-நஸ்ரி (ரஹ்) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(ஒரு முறை) உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் என்னை அழைத்து அனுப்பினார்கள். (நான் சென்று) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய வாயிற்காவலர் யர்ஃபா (எங்களிடம்) வந்து, “உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், அஸ்ஸுபைர் மற்றும் சஅத் (பின் அபீவக்காஸ் ஆகியோருக்கு உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். அதற்கு உமர் (ரலி) அவர்கள், “ஆம் (அனுமதியுங்கள்)” என்றார்கள். அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு யர்ஃபா (மீண்டும்) வந்து, “அப்பாஸ் மற்றும் அலீ ஆகியோருக்கு (உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். உமர் (ரலி) அவர்கள், “ஆம்” என்றார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் உள்ளே வந்தார்கள். அப்போது அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலீக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்” என்று கூறினார்கள். பனூ நளீர் குலத்தாரிடமிருந்து போரிடாமலேயே கிடைத்தச் செல்வத்திலிருந்து (ஃபைஃ) அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கிய சொத்து தொடர்பாக அவர்கள் இருவரிடையே தகராறு இருந்தது. அப்போது அவர்கள் இருவரும் (கடுமையான) வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அப்போது அங்கிருந்தவர்கள் (உஸ்மான் (ரலி) மற்றும் அவர்களுடன் இருந்தவர்கள்), “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரையொருவர் விட்டும் நிம்மதிப்படுத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு உமர் (ரலி) அவர்கள், “நிதானியுங்கள்! எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன்; ‘நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். (அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள்). அதற்கு அவர்கள் (உஸ்மான் (ரலி) உள்ளிட்ட குழுவினர்), “அவ்வாறு அவர்கள் கூறியது உண்மைதான்” என்றார்கள்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள், அப்பாஸ் (ரலி), அலீ (ரலி) ஆகியோரை நோக்கித் திரும்பி, “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களை வினவுகிறேன்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் இருவரும், “ஆம் (அறிவோம்)” என்றார்கள்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இவ்விஷயம் குறித்து உங்களுக்கு நான் அறிவிக்கிறேன்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் இந்த ‘ஃபைஃ’ (போரிடாமல் கிடைத்த) செல்வத்திலிருந்து தன் தூதருக்கு மட்டுமே சிலவற்றைச் சிறப்பாக்கினான்; அவற்றை வேறெவருக்கும் கொடுக்கவில்லை. (இதை விளக்கும் விதமாக) அல்லாஹ் தனது திருமறையில் கூறுகிறான்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு அவர்களிடமிருந்து (போரின்றி) அளித்த (ஃபைஃ) செல்வத்தைப் பொறுத்தவரை, அதற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை... (அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்)’ (அல்குர்ஆன் 59:6). எனவே, இது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விடுத்து அதைத் தனதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்களுக்கு வழங்காமல் அதைத் தமக்கென்று ஒதுக்கிக் கொள்ளவுமில்லை. அதை உங்களுக்கே வழங்கினார்கள்; உங்களிடையே பங்கிட்டார்கள். இறுதியில் இந்தச் செல்வம் மட்டுமே எஞ்சியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், இச்செல்வத்திலிருந்து தம் குடும்பத்தாருக்கு ஓர் ஆண்டிற்குத் தேவையான செலவுத் தொகையை வழங்கி வந்தார்கள். எஞ்சியதை இறைவழியில் (அல்லாஹ்வின் சொத்து செலவிடப்பட வேண்டிய வழியில்) செலவிட்டு வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செய்து வந்தார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணமடைந்தார்கள். அப்போது அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பொறுப்பாளர் (வலிய்யு ரசூலில்லாஹ்)’ என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் அந்தச் சொத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள். -அப்போது நீங்கள் இருவரும் அங்கு இருந்தீர்கள்.- பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, ‘அபூபக்கர் (ரலி) அதில் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள் என்று நீங்கள் இருவரும் (முன்பு) ஒப்புக்கொண்டீர்கள் (அல்லவா)?’ என்று கேட்டார்கள். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்கள்.”

“பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களை மரணிக்கச் செய்தான். அப்போது நான், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மற்றும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் பொறுப்பாளர்’ என்று கூறினேன். எனவே, எனது ஆட்சியின் இரண்டு ஆண்டுகள் அதை நான் கைப்பற்றி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டேன். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக நான் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன்.”

“பிறகு நீங்கள் இருவரும் (அலீயும் அப்பாஸும்) என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் வார்த்தையும் ஒன்றாகவே இருந்தது; உங்கள் விவகாரமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. (அப்பாஸே!) நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள். ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நான் உங்களிடம் கூறினேன். பிறகு அதை உங்கள் இருவரிடமும் ஒப்படைக்க நான் எண்ணியபோது, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும், நான் பொறுப்பேற்ற காலத்திலும் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் உடன்படிக்கை மற்றும் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் நீங்கள் விரும்பினால் இதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையெனில் இது குறித்து என்னிடம் பேசாதீர்கள்’ என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், ‘அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையில் எங்களிடம் அதை ஒப்படையுங்கள்’ என்று கூறினீர்கள். அதன்படியே நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.”

“இப்போது என்னிடம் இதுவல்லாத வேறு தீர்ப்பையா நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? வானமும் பூமியும் எவன் அனுமதியால் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் வரும் வரை இதில் இதைத் தவிர வேறு தீர்ப்பை நான் வழங்க மாட்டேன். இதை நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலாவிட்டால் அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பில் நான் அதை நிர்வகித்துக் கொள்கிறேன்” என்று உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்.

(அறிவிப்பாளர் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்): நான் இந்த ஹதீஸை உர்வா பின் அஸ்ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்களிடம் அறிவித்தேன். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: “மாலிக் பின் அவ்ஸ் அவர்கள் உண்மையே கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூற நான் கேட்டுள்ளேன்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கியிருந்த ‘ஃபைஃ’ செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய பங்கை (எட்டில் ஒரு பாகத்தை)க் கேட்டு வருமாறு நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் உஸ்மான் (ரலி) அவர்களை அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களிடம் அனுப்பினார்கள். ஆனால் நான் அவர்களைத் தடுத்து, ‘நீங்கள் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்ச மாட்டீர்களா? நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று தங்களைப் பற்றிக் கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா? முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான உணவை மட்டும்) உண்ணலாம்’ என்று கூறினேன். (ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறிய) இச்செய்தி சென்றடைந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அப்பங்கைக் கேட்பதைக் கைவிட்டனர்.”

ஆகவே, இந்த (தர்மச்) சொத்து அலீ (ரலி) அவர்களின் கரங்களில் இருந்தது. அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களை விட்டும் அதைத் தடுத்து அலீ (ரலி) அதனைத் தன்வசம் வைத்துக்கொண்டார்கள். பிறகு அது ஹஸன் பின் அலீ (ரலி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு ஹுஸைன் பின் அலீ (ரலி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு அலீ பின் ஹுஸைன் மற்றும் ஹஸன் பின் ஹஸன் ஆகியோரின் கைகளுக்கும் வந்தது. அவர்கள் இருவரும் முறை வைத்து அதை நிர்வகித்து வந்தனர். பிறகு அது ஸைத் பின் ஹஸன் அவர்களின் கைகளுக்கு வந்தது. அது உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஸதகாவாக (தர்மச் சொத்தாக) இருந்தது.

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சாரணர் படையை (உளவாளிகளாக) அனுப்பினார்கள். அவர்களுக்கு ஆஸிம் பின் தாபித் (ரழி) அவர்களைத் தலைவராக்கினார்கள். இவர் ஆஸிம் பின் உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்களின் பாட்டனார் ஆவார்.

அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். உஸ்ஃபான் மற்றும் மக்காவுக்கு இடைப்பட்ட இடத்தை அவர்கள் அடைந்தபோது, ஹுதைல் குலத்தைச் சேர்ந்த பனூ லிஹ்யான் என்ற கூட்டத்தாருக்கு இவர்களைப் பற்றித் தெரிவிக்கப்பட்டது. எனவே, சுமார் நூறு வில்லாளர்களுடன் அவர்கள் இவர்களைப் பின்தொடர்ந்தார்கள். அவர்களின் காலடித் தடங்களைப் பின்தொடர்ந்து, அவர்கள் தங்கியிருந்த ஒரு இடத்தை அடைந்தபோது, அங்கே அவர்கள் மதீனாவிலிருந்து உணவாகக் கொண்டு வந்திருந்த பேரீச்சம்பழக் கொட்டைகளைக் கண்டார்கள். உடனே அவர்கள், "இது யத்ரிப் (மதீனா) நகரின் பேரீச்சம்பழம்" என்று கூறி, (மீண்டும்) அவர்களின் தடங்களைப் பின்தொடர்ந்து அவர்களை அடைந்தார்கள்.

ஆஸிம் (ரழி) அவர்களையும் அவர்களது தோழர்களையும் அவர்கள் நெருங்கியபோது, ஸஹாபாக்கள் ஒரு மேட்டுப்பாங்கான இடத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அந்த (எதிரிக்) கூட்டத்தார் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். அவர்கள், "நீங்கள் எங்களிடம் இறங்கி வந்தால், உங்களில் எவரையும் நாங்கள் கொல்ல மாட்டோம் என்பதற்கு உங்களுக்கு ஓர் உடன்படிக்கையும் வாக்குறுதியும் உண்டு" என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு ஆஸிம் (ரழி), "என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் ஒரு காஃபிரின் பாதுகாப்பில் இறங்க மாட்டேன். யா அல்லாஹ்! உமது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு எங்களைப் பற்றித் தெரிவிப்பாயாக" என்று கூறினார்கள். எனவே அவர்கள் இவர்களுடன் போரிட்டார்கள். ஆஸிம் (ரழி) அவர்களையும் ஏழு தோழர்களையும் அம்புகளால் எய்து கொன்றார்கள். குபைப் (ரழி), ஸைத் (ரழி) மற்றும் இன்னொரு மனிதர் மட்டும் எஞ்சியிருந்தார்கள். எதிரிகள் அவர்களுக்கு உடன்படிக்கையையும் வாக்குறுதியையும் கொடுத்தார்கள். அவர்களுக்கு உடன்படிக்கை அளிக்கப்பட்டதும் அவர்கள் கீழே இறங்கி வந்தார்கள்.

அவர்கள் இவர்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்ததும், தங்கள் விற்களின் நாண்களைக் கழற்றி, அதனைக் கொண்டு இவர்களைக் கட்டினார்கள். அவர்களுடன் இருந்த மூன்றாவது மனிதர், "இது (உடன்படிக்கையில் செய்யப்பட்ட) முதல் துரோகம்" என்று கூறி, அவர்களுடன் செல்ல மறுத்தார். அவர்கள் அவரை இழுத்துச் சென்று, தங்களுடன் வருமாறு கட்டாயப்படுத்தினர். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார்; எனவே அவர்கள் அவரைக் கொன்றுவிட்டார்கள்.

பின்னர் அவர்கள் குபைப் (ரழி) அவர்களையும் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் மக்காவில் கொண்டு போய் விற்கும் வரை அழைத்துச் சென்றார்கள். பனூ அல்-ஹாரித் பின் ஆமிர் பின் நௌஃபல் கூட்டத்தார் குபைப் (ரழி) அவர்களை விலைக்கு வாங்கினார்கள். பத்ர் போரில் அல்-ஹாரிதைக் கொன்றவர் குபைப் (ரழி) அவர்கள்தான். அவரைக் கொல்ல அவர்கள் முடிவு செய்யும் வரை குபைப் (ரழி) அவர்கள் சிறிது காலம் அவர்களிடம் கைதியாக இருந்தார்கள்.

(அப்போது) குபைப் (ரழி) அவர்கள் அல்-ஹாரித்தின் மகள்களில் ஒருவரிடமிருந்து, மறைவிட முடிகளை மழிக்க ஒரு சவரக்கத்தியைக் இரவலாகக் கேட்டார்கள். அவளும் அதை அவருக்குக் கொடுத்தாள். அவள் (பின்னர்) கூறினாள்: "நான் எனது சிறு குழந்தையைப் பற்றிக் கவனக்குறைவாக இருந்தேன். அக்குழந்தை குபைப் (ரழி) அவர்களை நோக்கிச் சென்றது. அக்குழந்தை அவரிடம் சென்றதும், அவர் அதைத் தன் தொடையில் அமர்த்தினார். நான் அதைப் பார்த்தபோது மிகவும் அஞ்சினேன். என் அச்சத்தை குபைப் அறிந்து கொண்டார். அப்போது அவர் கையில் சவரக்கத்தி இருந்தது. அவர், 'நான் இக்குழந்தையைக் கொன்றுவிடுவேன் என்று அஞ்சுகிறாயா? இன்ஷா அல்லாஹ் (அல்லாஹ் நாடினால்), நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன்' என்று கூறினார்."

அவள் கூறுவாள்: "குபைப் (ரழி) அவர்களை விடச் சிறந்த ஒரு கைதியை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஒருமுறை அவர் திராட்சைக் குலையிலிருந்து (பழம்) சாப்பிடுவதை நான் பார்த்தேன். அப்போது மக்காவில் பழங்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை; மேலும் அவர் இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார். நிச்சயமாக, அது அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கிய உணவேயன்றி வேறில்லை."

அவரைக் கொல்வதற்காக அவர்கள் (மக்காவின்) புனித எல்லைக்கு (ஹரம்) வெளியே அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர், "என்னை இரண்டு ரக்அத்துகள் தொழ விடுங்கள்" என்று கூறினார். (தொழுதுவிட்டு) அவர்களிடம் திரும்பி வந்து, "நான் மரணத்திற்குப் பயப்படுகிறேன் என்று நீங்கள் நினைப்பீர்கள் என்ற அச்சம் எனக்கில்லாவிட்டால், நான் (தொழுகையை) அதிகப்படுத்தியிருப்பேன்" என்று கூறினார். கொலை செய்யப்படும் போது இரண்டு ரக்அத் தொழும் வழிமுறையை முதன்முதலில் ஏற்படுத்தியவர் அவர்தான்.

பின்னர் அவர், "அல்லாஹ்வே! இவர்களை எண்ணிக்கொள்வாயாக (அழிப்பாயாக)" என்று கூறிவிட்டு, (கவிதை பாடினார்):

"நான் ஒரு முஸ்லிமாக கொல்லப்படும்போது, (அல்லாஹ்வின் பொருட்டு) நான் எந்தப் பக்கத்தில் சாய்ந்து விழுகிறேன் என்பதைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை.
இது அல்லாஹ்வின் திருப்பொருத்தத்திற்காகவே (நிகழ்கிறது). அவன் நாடினால், துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்ட என் உடல் உறுப்புகளின் மீது அவன் பரக்கத் செய்வான்."

பின்னர் உக்பா பின் அல்-ஹாரித் எழுந்து அவரைக் கொன்றார்.

குறைஷிகள் ஆஸிம் (ரழி) அவர்களின் உடலிலிருந்து ஒரு பகுதியை (அடையாளத்திற்காக) கொண்டு வருமாறு சிலரை அனுப்பினார்கள். ஏனெனில் பத்ர் நாளன்று ஆஸிம் (ரழி) அவர்கள் அவர்களின் தலைவர்களில் ஒருவரைக் கொன்றிருந்தார்கள். ஆனால் அல்லாஹ், குளவிக் கூட்டத்தை ஒரு மேகத்தைப் போல அவர் மீது அனுப்பினான். அது அவர்களின் ஆட்களிடமிருந்து அவருடைய உடலைப் பாதுகாத்தது. எனவே அவர்களால் அவரது உடலில் எதையும் நெருங்க முடியவில்லை.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அபூ சுஃப்யான் (ரலி) அவர்கள் என்னிடம் நேரில் தெரிவித்ததாவது:
"எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின்) காலக்கெடு இருந்த நேரத்தில் நான் (வியாபாரத்திற்காக) புறப்பட்டேன். நான் ஷாம் (சிரியா) தேசத்தில் இருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து ஒரு கடிதம் ஹிரக்ள் (ரோமப் பேரரசர்) அவர்களிடம் கொண்டு வரப்பட்டது. அக்கடிதத்தை (நபித்தோழர்) திஹ்யா அல்கல்பீ (ரலி) கொண்டு வந்து, 'புஸ்ரா'வின் ஆளுநரிடம் கொடுத்தார். அவர் அதை ஹிரக்ளிடம் சேர்ப்பித்தார்.

(கடிதத்தைப் பெற்ற) ஹிரக்ள், 'தன்னை நபி என்று வாதிடும் இந்த மனிதருடைய சமூகத்தைச் சார்ந்த யாரேனும் இங்கே இருக்கிறார்களா?' என்று கேட்டார். அதற்கு (அவைக்களத்தில் இருந்தவர்கள்) 'ஆம்' என்றனர். உடனே குறைஷிப் பிரமுகர்கள் சிலருடன் நானும் அழைக்கப்பட்டேன். நாங்கள் ஹிரக்ளிடம் சென்றோம். எங்களை அவருக்கு முன்னால் அமரவைத்தனர்.

அவர், 'தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதருக்கு உங்களில் மிக நெருங்கிய உறவினர் யார்?' என்று கேட்டார். அதற்கு அபூ சுஃப்யான் ஆகிய நான், 'நான்தான்' என்றேன். அவர்கள் என்னை அவருக்கு மிக அருகில் அமர வைத்தார்கள். என் தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமர வைத்தார்கள். பிறகு அவர் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து, 'நான் இவரிடம் அந்த மனிதரைப் பற்றிக் கேட்கப் போகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (அவருக்குப் பின்னால் இருக்கும்) நீங்கள் இவர் சொல்வது பொய் என்று சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் என இவர்களிடம் கூறு' என்றார்.

(அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்:) அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் தோழர்கள் என் மீது பொய்யன் என்று பழி சுமத்துவார்கள் என்ற அச்சம் மட்டும் எனக்கில்லை என்றால், நான் (நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிப்) பொய் சொல்லியிருப்பேன்.

பிறகு ஹிரக்ள் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், 'உங்களில் அவருடைய குலப் பெருமை எத்தகையது என்று இவரிடம் கேள்' என்றார். நான், 'எங்களில் அவர் மிகச் சிறந்த குலப் பெருமை உடையவர்' என்றேன்.
'அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசராக இருந்திருக்கின்றனரா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'அவர் இந்த (நபித்துவம் எனும்) வாதத்தை முன்வைப்பதற்கு முன்பு, அவர் பொய் சொல்வார் என்று எப்போதாவது நீங்கள் அவர் மீது குற்றம் சாட்டியதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'மக்களில் மேட்டுக்குடியினர் அவரைப் பின்பற்றுகின்றனரா? அல்லது சாமானிய மக்களா?' என்று கேட்டார். நான், 'சாமானிய மக்களே (பின்பற்றுகின்றனர்)' என்றேன்.
'அவர்கள் அதிகரிக்கின்றனரா? அல்லது குறைகின்றனரா?' என்று கேட்டார். நான், 'இல்லை; அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கின்றனர்' என்றேன்.
'அவருடைய மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதன் மீதள்ள வெறுப்பினால் யாரேனும் மதம் மாறியதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'அவருடன் நீங்கள் போரிட்டதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'ஆம்' என்றேன்.
'அவருடன் உங்கள் போர் எத்தகையதாக இருந்தது?' என்று கேட்டார். 'எங்களுக்கிடையேயான போர் (கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைக்கும் வாளியைப் போன்று) மாறி மாறி வெற்றியைத் தரக்கூடியதாக இருந்தது. அவர் எங்களை வெல்வார்; நாங்கள் அவரை வெல்வோம்' என்று கூறினேன்.
'அவர் மோசடி செய்வாரா?' என்று கேட்டார். நான், 'இல்லை. ஆனால், நாங்கள் இப்போது அவருடன் ஒரு (சமாதான) காலக்கெடுவில் இருக்கிறோம். அதில் அவர் என்ன செய்வார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது' என்றேன். (அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்: அவர் மீது குறை சொல்வதற்கு, இந்த வாக்கியத்தைத் தவிர வேறு எந்த வாய்ப்பும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை).
'இவருக்கு முன்பு யாரேனும் (உங்களில்) இப்படி (நபி என்று) வாதிட்டதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.

பிறகு ஹிரக்ள் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் (என்னுடைய பதில்களுக்கான விளக்கத்தை) என்னிடம் கூறுமாறு பணித்தார்:
'உங்களில் அவருடைய குலத்தைப் பற்றி நான் உன்னிடம் கேட்டேன். அவர் உங்களில் நற்குலத்தைச் சார்ந்தவர் என்று கூறினாய். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் தங்கள் சமூகத்தின் நற்குலத்தில்தான் அனுப்பப்படுவார்கள்.
அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசர் இருந்தனரா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசர் இருந்திருந்தால், தன் தந்தையின் ஆட்சியை இவர் அடைய விரும்புகிறார் என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.
சாமானியர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகின்றனரா அல்லது மேட்டுக்குடியினரா என்று கேட்டேன். சாமானியர்கள்தாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று கூறினாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களும் அவர்களே ஆவர்.
இதற்கு முன் அவர் மீது நீங்கள் பொய்யர் என்று குற்றம் சுமத்தியதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். மக்களிடமே பொய் சொல்லாதவர், அல்லாஹ்வின் மீது எப்படிப் பொய் சொல்வார் என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.
அவருடைய மார்க்கத்தில் இணைந்தபின், யாரேனும் வெறுப்புற்று மதம் மாறியதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) இதயத்தின் ஆழத்தில் கலந்துவிட்டால் இதுதான் நிலை.
அவர்கள் அதிகரிக்கின்றனரா அல்லது குறைகின்றனரா என்று கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கின்றனர் என்று கூறினாய். இறைநம்பிக்கை முழுமை பெறும்வரை அதன் நிலை இதுவேதான்.
அவருடன் போர் புரிந்தது பற்றி உன்னிடம் கேட்டேன். நீங்களும் அவரும் போரிட்டதாகவும், போர் வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வருவதாகவும், அவர் உங்களை மிகைப்பார், நீங்கள் அவரை மிகைப்பீர்கள் என்றும் கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே சோதிக்கப்படுவார்கள்; இறுதியில் (வெற்றி) முடிவு அவர்களுக்கே சாதகமாக அமையும்.
அவர் மோசடி செய்வாரா என்று கேட்டேன். அவர் மோசடி செய்யமாட்டார் என்று கூறினாய். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் மோசடி செய்யமாட்டார்கள்.
இவருக்கு முன் யாரேனும் இப்படி வாதிட்டதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். இவருக்கு முன் யாரேனும் இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல்லையே இவரும் பின்பற்றுகிறார் என்று நான் கூறியிருப்பேன்.'

பிறகு ஹிரக்ள், 'அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?' என்று கேட்டார். நான், 'தொழுகை, ஜகாத், உறவுகளைப் பேணுதல், கற்பொழுக்கம் ஆகியவற்றைப் பேணும்படி அவர் எங்களை ஏவுகிறார்' என்றேன்.
அதற்கு அவர், 'நீ சொல்வது உண்மையானால், நிச்சயமாக அவர் ஒரு இறைத்தூதர்தாம். (இறுதித்) தூதர் ஒருவர் தோன்றுவார் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், அவர் உங்களிலிருந்து வருவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நான் உறுதியாக அறிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திக்க விரும்பி இருப்பேன். நான் அவர் அருகில் இருந்தால், அவரது பாதங்களைக் கழுவிவிட்டிருப்பேன். நிச்சயமாக அவரது அதிகாரம் என் பாதங்களுக்குக் கீழுள்ள இந்த இடத்தையே வந்தடையும்' என்றார்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லிப் படித்தார். அதில் இருந்ததாவது:

"அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்...
அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதிடமிருந்து ரோமப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு (எழுதப்படுவது). நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்!
இதற்குப் பின்,
நான் உம்மை இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்! ஈடேற்றம் (பாதுகாப்பு) பெறுவாய். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்! அல்லாஹ் உனக்குரிய நற்கூலியை இரண்டு முறை வழங்குவான். நீ (இதை) புறக்கணித்தால், (உன் நாட்டு) குடிமக்களின் பாவமும் உன்னைச் சாரும்.
'வேதத்தை உடையவர்களே! நமக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள். (அதாவது) நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வை விடுத்து நம்மில் சிலர் சிலரைக்கடவுள்களாக ஆக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. (இதனை) அவர்கள் புறக்கணித்தால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்களே சாட்சியாக இருங்கள் என்று (முஸ்லிம்களே!) நீங்கள் கூறிவிடுங்கள்.'" (திருக்குர்ஆன் 3:64).

ஹிரக்ள் அக்கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும், அவருக்கு அருகில் கூச்சல்கள் அதிகமாயின; சப்தங்கள் உயர்ந்தன. நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
நாங்கள் வெளியேறியதும் நான் என் தோழர்களிடம், "இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) விவகாரம் பெரிதாகிவிட்டது. பனூ அஸ்ஃபர் (ரோமானியர்களின்) மன்னர் கூட அவருக்கு அஞ்சுகிறார்" என்று கூறினேன். அல்லாஹ் என் உள்ளத்தில் இஸ்லாத்தை நுழைக்கும் வரை, நபி (ஸல்) அவர்கள் வெற்றியடைவார்கள் என்ற உறுதியுடன் நான் இருந்து வந்தேன்."

(அறிவிப்பாளர்) அஸ்-ஸுஹ்ரி (ரஹ்) கூறுகிறார்:
பின்னர் ஹிரக்ள் ரோமப் பிரமுகர்களைத் தம்முடைய ஒரு மாளிகையில் ஒன்று திரட்டினார். பிறகு, "ரோமர்களே! உங்களுக்கு வெற்றியும், நேர்வழியும், உங்கள் ஆட்சி நிலைத்திருப்பதும் வேண்டுமா?" என்று கேட்டார். (இதைக்கேட்டவுடன்) அவர்கள் காட்டுக் கழுதைகள் மிரண்டு ஓடுவதைப் போன்று வாசல்களை நோக்கி ஓடினர். ஆனால் வாசல்கள் பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர்.
(அவர்களின் வெறுப்பைக் கண்ட) ஹிரக்ள், "அவர்களை என்னிடம் திரும்ப அழைத்து வாருங்கள்" என்றார். அவர்களை அழைத்ததும், "நான் உங்கள் மதத்தின் மீது உங்களுக்குள்ள பிடிப்பைச் சோதிப்பதற்காகவே சற்றுமுன் அவ்வாறு கூறினேன். (உங்கள் உறுதியை) நான் இப்போது பார்த்துவிட்டேன்" என்றார். உடனே அவர்கள் அவருக்குச் சிரவணக்கம் செய்து, அவரைப் பற்றித் திருப்தியடைந்தனர்.

அபூ ஸயீத் அல்-குத்ரீ (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! மறுமை நாளில் எங்கள் இறைவனை நாங்கள் காண்போமா?” என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர்கள், “வானம் மேகமூட்டமின்றி தெளிவாக இருக்கும்போது சூரியனையும் சந்திரனையும் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படுகிறீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் “இல்லை” என்றோம். அதற்கு அவர்கள், “அவ்வாறே, அவ்விரண்டையும் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படாதது போலவே, அந்நாளில் உங்கள் இறைவனைப் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படமாட்டீர்கள்” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு (நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: “ஒரு அழைப்பாளர், ‘ஒவ்வொரு கூட்டத்தாரும் தாங்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தவற்றுடன் செல்லட்டும்’ என்று அழைப்பார். எனவே சிலுவையை வணங்கியவர்கள் தங்கள் சிலுவையுடனும், சிலைகளை வணங்கியவர்கள் தங்கள் சிலைகளுடனும், ஒவ்வொரு தெய்வத்தை வணங்கியவர்களும் தங்கள் தெய்வங்களுடனும் செல்வார்கள். இறுதியில் அல்லாஹ்வை வணங்கிக்கொண்டிருந்த நல்லோர் மற்றும் தீயோர், மேலும் வேதக்காரர்களில் எஞ்சிய சிலர் மட்டும் மீதமிருப்பார்கள்.”

“பிறகு நரகம் கொண்டுவரப்படும். அது கானல் நீரைப் போன்று காட்சி அளிக்கப்படும். யூதர்களிடம், ‘நீங்கள் எதை வணங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்?’ என்று கேட்கப்படும். ‘நாங்கள் அல்லாஹ்வின் மகன் உசைரை வணங்கிக் கொண்டிருந்தோம்’ என்பார்கள். அதற்கு, ‘நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; அல்லாஹ் தனக்கென மனைவியையோ, பிள்ளையையோ ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘எங்களுக்கு நீர் புகட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்’ என்பார்கள். ‘குடியுங்கள்’ என்று கூறப்படும். உடனே அவர்கள் (ஒன்றன் பின் ஒன்றாக) நரகத்தில் விழுவார்கள்.”

“பிறகு கிறிஸ்தவர்களிடம், ‘நீங்கள் எதை வணங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘நாங்கள் அல்லாஹ்வின் மகன் மஸீஹை வணங்கிக் கொண்டிருந்தோம்’ என்பார்கள். அதற்கு, ‘நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; அல்லாஹ் தனக்கென மனைவியையோ, பிள்ளையையோ ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘எங்களுக்கு நீர் புகட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்’ என்பார்கள். ‘குடியுங்கள்’ என்று கூறப்படும். உடனே அவர்களும் (நரகத்தில்) விழுவார்கள்.”

“இறுதியில் அல்லாஹ்வை வணங்கிக்கொண்டிருந்த நல்லோர் மற்றும் தீயோர் மட்டும் மீதமிருப்பார்கள். அவர்களிடம், ‘மக்கள் சென்றுவிட்ட நிலையில் உங்களை இங்கேயே தடுத்து நிறுத்தியது எது?’ என்று கேட்கப்படும். அதற்கு அவர்கள், ‘நாங்கள் அவர்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டோம்; இன்றோ நாங்கள் அவர்களை விட இவன் (இறைவன்) பாலுள்ள தேவை அதிகம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறோம். ஒவ்வொரு கூட்டத்தாரும் தாங்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தவற்றுடன் சேரட்டும் என்று ஒரு அழைப்பாளர் அழைப்பதைச் செவியுற்றோம். ஆகவே நாங்கள் எங்கள் இறைவனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறோம்’ என்று கூறுவார்கள்.”

(நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: “அப்போது ‘அல்-ஜப்பார்’ (அடக்கி ஆள்பவன் - இறைவன்) அவர்களிடம் வருவான். அவன், ‘நானே உங்கள் இறைவன்’ என்று கூறுவான். அதற்கு அவர்கள், ‘நீயே எங்கள் இறைவன்’ என்று சொல்வார்கள். நபிமார்களைத் தவிர வேறு யாரும் அவனிடம் பேசமாட்டார்கள். அவன், ‘அவனை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள உங்களுக்கும் அவனுக்குமிடையே ஏதேனும் அடையாளம் உண்டா?’ என்று கேட்பான். அதற்கு அவர்கள், ‘கெண்டைக்கால் (அஸ்-ஸாக்)’ என்று சொல்வார்கள். உடனே அவன் தன் கெண்டைக்காலைத் திறப்பான். இறைநம்பிக்கையாளர் ஒவ்வொருவரும் அவனுக்குச் சிரம் பணிவார்கள் (ஸுஜூது செய்வார்கள்). முகஸ்துதிக்காகவும், புகழுக்காகவும் அல்லாஹ்வுக்குச் சிரம் பணிந்தவர் மட்டும் எஞ்சியிருப்பார். அவர் சிரம் பணிய முற்படுவார்; ஆனால், அவரின் முதுகு ஒரே பலகையைப் போன்று (விறைப்பாக) மாறிவிடும்.”

“பிறகு பாலம் கொண்டுவரப்பட்டு நரகத்தின் இரு கரைகளுக்கிடையே வைக்கப்படும்.” நாங்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அது என்ன பாலம்?” என்று கேட்டோம். அவர்கள், “வழுக்கக்கூடியது; சறுக்கக்கூடியது; அதில் கொக்கிகளும், வளைந்த முட்களும் இருக்கும். அவை நஜ்த் பகுதியில் விளையக்கூடிய ‘சஅதான்’ முட்செடியின் முட்களைப் போன்று அகன்றிருக்கும்; அதற்கு வளைந்த முள் இருக்கும்.”

“இறைநம்பிக்கையாளர் அதைக் கண் இமைப்பதைப் போன்றும், மின்னலைப் போன்றும், காற்றைப் போன்றும், பந்தயக் குதிரைகள் மற்றும் ஒட்டகங்களைப் போன்றும் (வேகமாக) கடந்து விடுவார். (அவர்களில்) சேதமின்றி தப்புபவரும் உண்டு; காயங்களுடன் தப்புபவரும் உண்டு; நரக நெருப்பில் தள்ளப்படுபவரும் உண்டு. அவர்களின் கடைசி நபர் தரதரவென இழுத்துச் செல்லப்படுவார்.”

“உரிமை தனக்குரியது என்று தெளிவாகிவிட்ட நிலையில், அதைக் கேட்டுப் பெறுவதில் உங்களில் எவரும், அந்நாளில் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் தங்கள் சகோதரர்களுக்காக ‘ஜப்பார்’ ஆகிய இறைவனிடம் மன்றாடுவதை விட அதிக பிடிவாதம் காட்டுபவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் தாங்கள் தப்பித்துவிட்டோம் என்று காணும்போது, ‘எங்கள் இறைவா! எங்கள் சகோதரர்கள் எங்களுடன் தொழுது வந்தார்கள்; எங்களுடன் நோன்பு நோற்றார்கள்; எங்களுடன் நற்செயல்கள் புரிந்தார்கள் (அவர்களைக் காப்பாற்றுவாயாக)’ என்று கூறுவார்கள்.”

“அல்லாஹ் கூறுவான்: ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு தீனார் அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்.’ அல்லாஹ் அவர்களின் உருவங்களை (முகங்களை) எரிப்பதை நரகத்திற்குத் தடுத்துவிடுவான். அவர்கள் இவர்களிடம் வருவார்கள். இவர்களில் சிலர் பாதம் வரையிலும், சிலர் கெண்டைக்கால் வரையிலும் நெருப்பில் மூழ்கியிருப்பார்கள். எனவே தாங்கள் அறிந்தவர்களை அவர்கள் வெளியேற்றுவார்கள். பிறகு (இறைவனிடம்) திரும்புவார்கள். அவன், ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் அரைத் தீனார் அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்’ என்று கூறுவான். அவ்வாறே அவர்கள், தாங்கள் அறிந்தவர்களை வெளியேற்றிவிட்டுத் திரும்புவார்கள். பிறகு அவன், ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் ஓர் அணு அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்’ என்று கூறுவான். அவ்வாறே அவர்கள், தாங்கள் அறிந்தவர்களை வெளியேற்றுவார்கள்.”

அபூ ஸயீத் (ரலி) அவர்கள், “நீங்கள் என்னை நம்பாவிட்டால், ‘நிச்சயமாக அல்லாஹ் ஓர் அணுவளவும் அநீதி இழைக்கமாட்டான்; அது நன்மையாக இருந்தால் அதனை இரட்டிப்பாக்குவான்...’ (திருக்குர்ஆன் 4:40) என்ற இறைவசனத்தை ஓதிக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

“பிறகு நபிமார்கள், வானவர்கள் மற்றும் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் பரிந்துரை செய்வார்கள். அப்போது ‘ஜப்பார்’ (இறைவன்), ‘என் பரிந்துரை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது’ என்று கூறுவான். அவன் நரகத்திலிருந்து ஒரு பிடியை அள்ளி, எரிந்து கருகிப்போன கூட்டத்தாரை வெளியேற்றுவான். சொர்க்கத்தின் வாசலில் உள்ள ‘வாழ்வு நீர்’ (மாவுல் ஹயாத்) எனப்படும் ஆற்றில் அவர்கள் போடப்படுவார்கள். வெள்ளம் அடித்து வரும் வண்டலில் விதை முளைப்பதைப் போன்று அவர்கள் அதன் கரைகளில் முளைப்பார்கள். பாறை ஓாரத்திலோ அல்லது மரத்தின் ஓரத்திலோ அவ்விதை இருப்பதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் வெயிலின் பக்கம் உள்ளது பச்சையாகவும், நிழலின் பக்கம் உள்ளது வெள்ளையாகவும் இருக்கும். அவர்கள் முத்துக்களைப் போன்று வெளியே வருவார்கள். அவர்களின் கழுத்துக்களில் முத்திரைகள் (காவாத்தீம்) இடப்படும். பிறகு சொர்க்கத்தில் நுழைவார்கள். சொர்க்கவாசிகள், ‘இவர்கள் அர்-ரஹ்மானால் (அளவற்ற அருளாளனால்) விடுதலை செய்யப்பட்டவர்கள்; இவர்கள் எவ்வித நற்செயலும் செய்யாமலும், எந்த நன்மையும் புரியாமலும் இறைவன் இவர்களைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்தான்’ என்று கூறுவார்கள். அவர்களிடம், ‘நீங்கள் கண்டதும், அதைப் போன்று இன்னொரு மடங்கும் உங்களுக்கு உண்டு’ என்று சொல்லப்படும்.”

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: அபூ சுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் (தமக்கு நேரிட்டதை) தம் வாய்மொழியாகவே (நேரடியாக) விவரித்ததாவது: (அதாவது, இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அபூ சுஃப்யான் (ரழி) அவர்களிடமிருந்து நேரடியாகக் கேட்டதை அறிவிக்கிறார்கள்.)

எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா) உடன்படிக்கை (செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த) காலத்தில் நான் (ஒரு பயணமாக சிரியாவுக்கு) புறப்பட்டுச் சென்றேன். (அப்போது நான் இன்னும் இஸ்லாத்தை ஏற்கவில்லை.) நான் ‘ஷாம்’ (சிரியா) தேசத்தில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் ரோமானியப் பேரரசர் ஹிரக்ளிடம் கொண்டு வரப்பட்டது. (ஹிரக்ள் அப்போது ஜெருசலேமில் இருந்தார்.) இந்தக் கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் கொண்டு வந்து புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் கொடுத்தார்கள். புஸ்ராவின் ஆளுநர் அதனை ஹிரக்ளிடம் (கொண்டு சென்று) கொடுத்தார்.

(நபியவர்களின் கடிதத்தைப் பெற்றதும்) ஹிரக்ள், “தன்னை நபி என்று வாதிடும் இந்த மனிதரின் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த யாராவது இங்கே இருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். மக்கள் “ஆம்” என்றனர். எனவே, குறைஷிகளில் சிலருடன் நானும் அழைக்கப்பட்டேன். நாங்கள் ஹிரக்ளிடம் அனுமதிக்கப்பட்டோம். அவர் எங்களைத் தமக்கு முன்பாக அமர வைத்தார். பிறகு, “தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதருடன் உங்களில் யார் மிக நெருங்கிய உறவு கொண்டவர்?” என்று கேட்டார்.

அபூ சுஃப்யான் (ரழி) கூறுகிறார்கள்: “நான்” என்று பதிலளித்தேன். எனவே (ஹிரக்ளின் ஆட்கள்) என்னை அவருக்கு முன்பாக அமர வைத்து, என் தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமர்த்தினர். பின்னர், அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து அவரிடம் கூறினார்: “நான் இந்த நபரிடம் (அபூ சுஃப்யானிடம்), தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி கேட்கப் போகிறேன் என்று அவர்களிடம் சொல். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (இவருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும்) இவருடைய தோழர்கள் இவரைப் பொய்யர் என்று மறுத்துவிடுங்கள்.”

அபூ சுஃப்யான் (ரழி) கூறினார்கள்: “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! (நான் பொய் சொன்னால்) என் மீது பொய் சுமத்தப்படும் (என்று என் தோழர்கள் சாட்சி கூறுவார்கள்) என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லையென்றால் நான் (நபியைப் பற்றி) பொய் சொல்லியிருப்பேன்.”

பிறகு ஹிரக்ள் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்: “அவரிடம் (முஹம்மது நபியின்) குடும்ப வம்சாவளியைப் பற்றிக் கேள்.”
நான் சொன்னேன்: “அவர் எங்களில் சிறந்த வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் (மரியாதைக்குரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்).”
அவர் கேட்டார்: “அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “அவர் இந்தச் சொல்லைச் சொல்வதற்கு (தன்னை நபி என்று அறிவிப்பதற்கு) முன்பு நீங்கள் அவர் மீது பொய் சொன்னதாகக் குற்றம் சாட்டினீர்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் மக்களில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களா அல்லது பலவீனமான (ஏழை)வர்களா?” (அதாவது, சமூகத்தில் செல்வாக்கு மிக்கவர்களா அல்லது எளியவர்களா?)
நான் சொன்னேன்: “பலவீனமான (எளிய)வர்கள்தாம்.”
அவர் கேட்டார்: “அவர்கள் (நம்பிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை) அதிகரித்து வருகிறதா அல்லது குறைகிறதா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை; மாறாக அவர்கள் அதிகரித்து வருகின்றனர்.”
அவர் கேட்டார்: “யாராவது அந்த மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீது அதிருப்தி கொண்டு (அதிலிருந்து) மதம் மாறுகிறார்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “நீங்கள் அவருடன் போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்களா?”
நான் சொன்னேன்: “ஆம்.”
அவர் கேட்டார்: “அவருடனான உங்கள் போர் எவ்வாறு இருந்தது?”
நான் சொன்னேன்: “எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான போர் (வெற்றி தோல்விகளில்) மாறி மாறி வருகிறது. (ஒருமுறை) அவர் எங்களை வெல்கிறார்; (மறுமுறை) நாங்கள் அவரை வெல்கிறோம்.” (அதாவது, கிணற்றிலிருந்து இறைக்கும் வாளியைப் போல, ஒருமுறை ஒரு பக்கம் வெற்றி, மறுமுறை மறுபக்கம் வெற்றி.)
அவர் கேட்டார்: “அவர் (உடன்படிக்கைகளை) மோசடி செய்கிறாரா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை. ஆனால் நாங்கள் இப்போது அவருடன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒரு சமாதான உடன்படிக்கை செய்துள்ளோம். அதில் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது.” (அபூ சுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இந்த வாக்கியத்தைத் தவிர வேறு எதையும் (நபியவர்களுக்கு எதிராக) என்னால் அந்தப் பேச்சில் இடைச்செருகலாகச் சேர்க்க முடியவில்லை.”)
அவர் கேட்டார்: “அவருக்கு முன்பு யாராவது இப்படி (இறைத்தூதர் என்று) சொன்னதுண்டா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”

பிறகு அவர் (ஹிரக்ள்) தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்:
“அவரிடம் சொல்: நான் அவனுடைய வம்சாவளியைப் பற்றிக் கேட்டேன், அவனுக்கு உங்களில் சிறந்த வம்சாவளி இருப்பதாக நீ பதிலளித்தாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே தங்கள் சமுதாயத்தின் நற்குலத்தில்தான் அனுப்பப்படுவார்கள் (என்பது இறைவனின் வழக்கம்).
அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசர் இருந்தாரா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று சொன்னாய். அவருடைய முன்னோர்களில் ஒரு அரசர் இருந்திருந்தால், ‘இவர் தனது முன்னோர்களின் ஆட்சியைத் தேடும் ஒரு மனிதர்’ என்று நான் சொல்லியிருப்பேன் (என்று சந்தேகித்திருப்பேன்).
அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் பலவீனமான (எளிய)வர்களா அல்லது மேல்தட்டு மக்களா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘பலவீனமான (எளிய)வர்கள்’ என்று சொன்னாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் (பெரும்பாலும்) அவர்கள்தாம்.
அவர் இதைச் சொல்வதற்கு முன்பு நீ அவர் மீது பொய் குற்றம் சாட்டினாயா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று சொன்னாய். எனவே, மக்களிடமே பொய் சொல்லத் துணியாத அவர், அல்லாஹ்வின் மீது ஒருபோதும் பொய்யை இட்டுக்கட்ட மாட்டார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன் (என்று ஹிரக்ள் கூறினார்).
யாராவது அந்த மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீது அதிருப்தி கொண்டு (அதிலிருந்து) மதம் மாறுகிறார்களா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று பதிலளித்தாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) இதயத்தின் மகிழ்ச்சியில் கலந்துவிட்டால் (அதாவது, இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டால்) அது இப்படித்தான் இருக்கும். (அவர்கள் அதிலிருந்து விலக மாட்டார்கள்.)
அவர்கள் (நம்பிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை) அதிகரித்து வருகிறதா அல்லது குறைகிறதா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ அவர்கள் அதிகரித்து வருவதாகச் சொன்னாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) அதன் முழுமையை அடையும் வரை இப்படித்தான் (அதிகரித்துக்கொண்டே) இருக்கும்.
நீ அவருடன் போரிட்டாயா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘நாங்கள் போரிட்டோம், எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான வெற்றி மாறி மாறி வருகிறது; அவர் உங்களை வெல்கிறார், நீங்கள் அவரை வெல்கிறீர்கள்’ என்று பதிலளித்தாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே சோதிக்கப்படுவார்கள்; பின்னர் (இறுதி) முடிவு அவர்களுக்குச் சாதகமாகவே அமையும் (என்பது இறைவனின் நியதி).
அவர் (உடன்படிக்கைகளை) மோசடி செய்வாரா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘அவர் மோசடி செய்யமாட்டார்’ என்று சொன்னாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே மோசடி செய்யமாட்டார்கள்.
அவருக்கு முன்பு யாராவது இப்படி (இறைத்தூதர் என்று) சொன்னதுண்டா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று பதிலளித்தாய். இதற்கு முன்பு யாராவது இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், ‘இவர் தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல்லைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதர்’ என்று நான் சொல்லியிருப்பேன் (என்று சந்தேகித்திருப்பேன்).”

பின்னர் ஹிரக்ள் கேட்டார்: “அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?”
நான் சொன்னேன்: “அவர் எங்களுக்குத் தொழுகையை நிறைவேற்றவும், ஜகாத் கொடுக்கவும், உறவினர்களுடன் நல்ல முறையில் நடந்துகொள்ளவும் (அதாவது, உறவுப் பாலத்தைப் பேணவும்), கற்பொழுக்கத்தைப் பேணவும் கட்டளையிடுகிறார்.”
ஹிரக்ள் கூறினார்: “நீ அவரைப் பற்றிச் சொன்னது உண்மையானால், அவர் நிச்சயமாக ஒரு இறைத்தூதர்தாம். அவர் (இறுதித் தூதராக) தோன்றுவார் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அவர் உங்களில் ஒருவராக இருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று தெரிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திக்க விரும்பி இருப்பேன்; நான் அவருடன் இருந்திருந்தால், அவருடைய பாதங்களைக் கழுவியிருப்பேன் (அவருக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருப்பேன்). அவருடைய அதிகாரம் நிச்சயமாக என் காலடியில் உள்ள இந்த இடம் வரை பரவும்.”

பின்னர் அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லி அதைப் படித்தார். அதில் பின்வருமாறு இருந்தது:
“பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம். (அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).
அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதிடமிருந்து, ரோமானியப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு.
நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக.
இதற்குப் பிறகு, இஸ்லாத்தை ஏற்குமாறு நான் உங்களை அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக! நீர் பாதுகாப்பாக இருப்பீர். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக! அல்லாஹ் உமக்கு இரு மடங்கு நற்கூலி வழங்குவான். நீர் புறக்கணித்தால், (உம்மைப் பின்பற்றும்) குடிகளின் (அதாவது, விவசாயிகளின், எளிய மக்களின்) பாவமும் உம்மைச் சாரும்.

**{யா அஹ்லல் கிதாப்! தஆலவ் இலா கலிமதின் ஸவாயின் பைனனா வபைனகும் அல்லா நஅபுத இல்லல்லாஹு வலா நுஷ்ரிக பிஹி ஷைஅன் வலா யத்தகித பஅளுனா பஅளன் அர்பாபன் மின் தூனில்லாஹ். ஃபஇன் தவல்லவ் ஃபகூலுஷ்ஹதூ பிஅன்னா முஸ்லிமூன்.}** (பொருள்: ‘வேதத்தையுடையோரே! எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள்; (அது) அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் நாம் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வையன்றி நம்மில் சிலர் மற்றவர்களைக் கடவுள்களாக ஆக்கிக் கொள்ளக்கூடாது என்பதாகும். அவர்கள் (இந்த அழைப்பைப்) புறக்கணித்தால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள்’ என்று நீங்கள் கூறுங்கள். - அல்குர்ஆன் 3:64)”

அவர் கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும், அவரைச் சுற்றி சத்தங்கள் உயர்ந்தன; கூச்சலும் குழப்பமும் அதிகமானன. அவர் எங்களை வெளியேறும்படி கட்டளையிட்டார். எனவே நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
நாங்கள் வெளியே வந்தபோது நான் என் தோழர்களிடம், “இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (முஹம்மது நபியின்) விவகாரம் பெரிதாகிவிட்டது. இதோ! பனூ அஸ்பர் (ரோமானியர்களின்) மன்னர் கூட அவருக்குப் பயப்படுகிறார்” என்று கூறினேன். (அன்று முதல்) அல்லாஹ் இஸ்லாத்தை என் உள்ளத்தில் புகுத்தும் வரை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மார்க்கம் வெற்றியடையும் என்று நான் உறுதியாக நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.