இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து, இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது (ஓய்வெடுக்கத்) தங்கினோம். ஒரு பயணிக்கு அதை விட இனிமையான ஓய்வு வேறேதும் இருக்காது (எனும் அளவுக்கு அயர்ந்து உறங்கினோம்). சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை எழுப்பவில்லை. முதலில் விழித்தவர் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் - (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் (ரஹ்) கூறுகிறார்: ‘அபூ ரஜா (ரஹ்) அந்தப் பெயர்களை எனக்குச் சொன்னார்; ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன்’) - நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) எழுந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் உறங்கும்போது, அவர்கள் தாமாக எழும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம். ஏனெனில் அவர்களின் உறக்கத்தில் அவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது (வஹீ அருளப்படுகிறதா) என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. உமர் (ரலி) விழித்தெழுந்து, மக்கள் (சூரியன் உதிக்கும் வரை உறங்கிவிட்ட) நிலையைக் கண்டபோது - அவர் உறுதியான மனிதராக இருந்தார் - “அல்லாஹு அக்பர்” (அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன்) என்று தக்பீர் முழங்கித் தம் குரலை உயர்த்தினார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரின் சப்தத்தைக் கேட்டு விழிக்கின்ற வரை அவர் தொடர்ந்து சப்தமிட்டு தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

அவர்கள் விழித்ததும், மக்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை நேரம் தவறியதை) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “தீங்கு ஏதுமில்லை (அல்லது ஒன்றும் ஆகாது); பயணத்தைத் தொடருங்கள்” என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்கள் இறங்கி, உளூச் செய்யத் தண்ணீர் கேட்டார்கள். (தண்ணீர் வந்ததும்) உளூச் செய்தார்கள். தொழுகைக்கு இகாமத் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

அவர்கள் தொழுகையை முடித்த பிறகு, மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் தனியாக ஒதுங்கி இருப்பதைக் கண்டார்கள். “இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “எனக்குக் குளிப்பு கடமையாகியுள்ளது (ஜுனூப்); ஆனால் தண்ணீர் இல்லை” என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “(சுத்தமான) மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்வீராக (தயம்மும் செய்வீராக); அதுவே உமக்குப் போதுமானது” என்றார்கள்.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களுடைய தாகத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். உடனே அவர்கள் இறங்கி, ஒருவரையும் (அறிவிப்பாளர் அபூ ரஜா (ரஹ்) பெயரைச் சொன்னார்; அவ்ஃப் (ரஹ்) மறந்துவிட்டார்) அலி (ரலி) அவர்களையும் அழைத்து, “நீங்கள் இருவரும் சென்று தண்ணீர் தேடுங்கள்” என்று அனுப்பினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சென்றபோது, இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளுக்கு (மஸாதா அல்லது ஸதீஹா) இடையில் ஒட்டகத்தில் அமர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், “தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “நேற்று இந்நேரம் தான் நான் தண்ணீர் எடுத்தேன் (தண்ணீர் வெகு தொலைவில் உள்ளது); எங்கள் கூட்டத்தினர் (ஆண்கள்) பின்தங்கியுள்ளனர்” என்று கூறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் அவளிடம், “சரி, நீ புறப்படு” என்றார்கள். அவள், “எங்கே?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்” என்றார்கள். அதற்கு அவள், “அந்த ‘ஸாபி’ என்று அழைக்கப்படுபவரிடமா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “நீ யாரைக் கருதுகிறாயோ அவரேதான்; நீ வா” என்று கூறி, அவளை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து நடந்ததைத் தெரிவித்தார்கள்.

(நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கச் சொன்னார்கள்). அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டு வரவழைத்தார்கள். அப்பெண்ணின் இரண்டு பைகளின் வாய்களிலிருந்தும் அந்தப் பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்றினார்கள். பிறகு பைகளின் மேல் வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்புறத் துவாரங்களைத் திறந்துவிட்டார்கள். “மக்களே! நீர் புகட்டுங்கள்; நீங்களும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

விருப்பமானவர்கள் (தங்கள் கால்நடைகளுக்கு) நீர் புகட்டினார்கள்; விருப்பமானவர்கள் (தாமும்) நீர் எடுத்துக் கொண்டார்கள். இறுதியாக, குளிப்பு கடமையான அந்த மனிதருக்கும் ஒரு பாத்திரம் நீர் வழங்கி, “சென்று உம்மீது ஊற்றிக் குளித்துக்கொள்வீராக” என்றார்கள்.

அப்பெண் எழுந்து நின்று, தன் தண்ணீருக்கு என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்தப் பைகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுப்பதை நிறுத்தியபோது, அவை முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாக நிறைந்திருப்பதைப் போன்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவளுக்காக உணவுப் பொருட்களைச் சேகரியுங்கள்” என்று கூறினார்கள். பேரீச்சம்பழம், மாவு, சத்துமாவு ஆகியவற்றைச் சேகரித்து, ஒரு துணியில் கட்டி உணவுத் தொகுப்பாக்கி அவளிடம் கொடுத்து, அவளை ஒட்டகத்தில் ஏற்றினார்கள். அந்தத் துணிமூட்டையை அவளுக்கு முன்னே வைத்தார்கள்.

நabi (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், “உன்னுடைய தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை நீ அறிவாய்; ஆயினும் அல்லாஹ்வே எங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டினான்” என்று கூறினார்கள்.

அவள் தன் வீட்டாரிடம் தாமதமாகச் சென்றாள். அவர்கள், “இன்னாரே! ஏன் தாமதம்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “ஒரு விசித்திரமான செயல்! இரண்டு பேர் என்னை வழிமறித்து, ‘ஸாபி’ என்று சொல்லப்படும் அந்த மனிதரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் இன்னின்னவாறு செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே உள்ளவர்களிலேயே மிகப் பெரும் சூனியக்காரராக அவர் இருக்க வேண்டும்;

அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்க வேண்டும்” என்று (வானத்தையும் பூமியையும் தன் நடுவிரலாலும் ஆள்காட்டி விரலாலும் சுட்டிக்காட்டிக்) கூறினாள்.

அதன் பிறகு முஸ்லிம்கள் அந்தப் பெண்ணின் ஊரைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது போர்தொடுப்பார்கள்; ஆனால், அவளுடைய குலத்தார் வசிக்கும் பகுதியை மட்டும் விட்டுவிடுவார்கள். ஒரு நாள் அவள் தன் மக்களிடம், “இந்த மக்கள் வேண்டுமென்றே உங்களை விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். உங்களுக்கு இஸ்லாத்தில் நாட்டம் உண்டா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளுக்குக் கட்டுப்பட்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அறிவிப்பாளர் அபூ அப்துல்லாஹ் (புகாரி இமாம்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: ‘ஸபாஅ’ என்றால் ஒரு மார்க்கத்தை விட்டுவிட்டு வேறொரு மார்க்கத்திற்குச் செல்வதாகும். அபுல் ஆலியா (ரஹ்) அவர்கள், “ஸாபியீன்கள் என்பவர்கள் வேதக்காரர்களில் ஒரு பிரிவினர்; அவர்கள் ‘ஸபூர்’ வேதத்தை ஓதுபவர்கள்” என்று கூறினார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கும், அவர்களுடைய குடும்பத்தாருக்கும் இடையில் நடந்தவை நடந்தபோது (அதாவது, ஸாரா (அலை) அவர்களின் பொறாமையின் காரணமாக ஹஜர் மற்றும் இஸ்மாயீலை அழைத்துச் செல்ல அல்லாஹ் கட்டளையிட்டபோது), அவர் இஸ்மாயீலையும், இஸ்மாயீலின் தாயாரையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்கள். அவர்களுடன் தண்ணீர் உள்ள ஒரு தோல் பை இருந்தது. இஸ்மாயீலின் தாயார் அந்தத் தோல் பையிலிருந்து (தண்ணீர்) குடித்து வந்தார். அதனால் அவருடைய குழந்தைக்குப் பால் சுரந்தது. இப்ராஹீம் (அலை) மக்காவை வந்தடைந்ததும், ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழே அவர்களை தங்க வைத்தார்.

பிறகு இப்ராஹீம் (அலை) தமது குடும்பத்தாரை நோக்கித் திரும்பினார். அப்போது இஸ்மாயீலின் தாயார் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். அவர்கள் 'கதா' எனும் இடத்தை அடைந்ததும், அவருக்குப் பின்னாலிருந்து அவரை அழைத்தார்: "இப்ராஹீமே! எங்களை யாரிடம் விட்டுச் செல்கிறீர்கள்?" அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்விடம்" என்றார். (அதைக் கேட்ட) அவர், "அல்லாஹ்வைக் கொண்டு நான் பொருந்திக்கொண்டேன் (திருப்தி அடைகிறேன்)" என்றார்.

பிறகு அவர் திரும்பி வந்து, அந்தத் தோல் பையிலிருந்து குடிக்கலானார்; அவருடைய குழந்தைக்குப் பால் சுரந்தது. தண்ணீர் தீர்ந்துபோனதும், "நான் சென்று பார்த்தால், யாரையாவது தென்படக்கூடும்" என்று (தனக்குத்தானே) கூறிக்கொண்டு சென்றார். அவர் சென்று 'ஸஃபா' மலையில் ஏறினார். யாரையாவது தென்படுகிறார்களா என்று உற்று நோக்கினார்; யாரும் தென்படவில்லை. அவர் பள்ளத்தாக்கை அடைந்ததும் (வேகமாக) ஓடி வந்து 'மர்வா'வை அடைந்தார். இவ்வாறு பல முறை (ஓடிச்) செய்தார்.

பிறகு, "நான் சென்று அக்குழந்தை என்ன செய்கிறது என்று பார்த்தால் (நன்றாக இருக்கும்)" என்று கூறிக்கொண்டு சென்று பார்த்தார். அந்தக் குழந்தை இருந்த நிலையிலேயே, உயிர் பிரியும் நிலையில் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவருடைய மனம் அதைத் தாங்கவில்லை. "நான் சென்று பார்த்தால் யாராவது தென்படக்கூடும்" என்று கூறிக்கொண்டு சென்று 'ஸஃபா'வில் ஏறினார். உற்று நோக்கினார்; யாரும் தென்படவில்லை. இவ்வாறு ஏழு முறை (ஓட்டத்தை) நிறைவு செய்தார்.

பிறகு, "நான் சென்று அக்குழந்தை என்ன செய்கிறது என்று பார்ப்பது நல்லது" என்று கூறினார். அப்போது அவர் ஒரு சப்தத்தைக் கேட்டார். உடனே அவர், "(உன்னால்) உதவ முடிந்தால் உதவுவாயாக! உம்மிடம் நன்மை ஏதேனும் உள்ளதா?" என்றார். அங்கே ஜிப்ரீல் (அலை) நின்றிருந்தார்.

ஜிப்ரீல் (அலை) தமது குதிகாலால் - இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) தமது குதிகாலால் பூமியில் சைகை செய்து காட்டினார்கள் - பூமியை மிதித்தார். உடனே தண்ணீர் பீறிட்டுக் கிளம்பியது. இஸ்மாயீலின் தாயார் திகைத்துப் போய், (தண்ணீர் ஓடிவிடாதவாறு கைகளால்) அதை அணைக்கட்டத் தொடங்கினார்.

அப்போது அபுல் காசிம் (நபி (ஸல்)) அவர்கள், "அவர் அதை (தடுக்காமல்) விட்டிருந்தால், தண்ணீர் (பூமியின்) மேல் ஓடிக்கொண்டே இருந்திருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவர் அந்தத் தண்ணீரிலிருந்து குடித்தார்; குழந்தைக்குப் பால் சுரந்தது. அப்போது 'ஜுர்ஹும்' குலத்தைச் சேர்ந்த சிலர் அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் வழியாகச் சென்றனர். அங்கே அவர்கள் பறவைகளைக் கண்டார்கள். அதை அவர்கள் விசித்திரமாகக் கருதினார்கள். "தண்ணீர் உள்ள இடத்தில்தான் பறவைகள் இருக்குமே!" என்று (பேசிக்கொண்டார்கள்). அவர்கள் தங்கள் தூதரை அனுப்பினார்கள். அவர் சென்று பார்த்தபோது அங்கே தண்ணீர் இருந்தது. அவர் அவர்களிடம் வந்து செய்தியைச் சொன்னார். உடனே அவர்கள் அங்கே வந்தார்கள். "இஸ்மாயீலின் தாயே! நாங்கள் உங்களுடன் தங்கிக்கொள்ள அல்லது குடியேறிக்கொள்ள எங்களுக்கு அனுமதியளிப்பீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். (அவர் சம்மதித்தார்). பிறகு அவருடைய மகன் (இஸ்மாயீல்) வாலிப வயதை அடைந்ததும், அவர்களிலிருந்தே ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் முடித்துக்கொண்டார்.

பிறகு இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கு (அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற) எண்ணம் தோன்றியது. அவர் தம் குடும்பத்தாரிடம், "நான் விட்டுச் சென்றவர்களைப் போய்ப் பார்த்து வருகிறேன்" என்று கூறினார். அவர் வந்து சலாம் கூறினார். "இஸ்மாயீல் எங்கே?" என்று கேட்டார். அவருடைய மனைவி, "அவர் வேட்டையாடச் சென்றிருக்கிறார்" என்றார். "அவர் வந்தால் அவருடைய வாசலின் நிலைப்படியை மாற்றிவிடுமாறு சொல்" என்று இப்ராஹீம் (அலை) கூறினார். இஸ்மாயீல் வந்தபோது, மனைவி அவரிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார். அதற்கு அவர், "நீதான் அந்த நிலைப்படி. எனவே உன் குடும்பத்தாரிடம் சென்றுவிடு" என்று கூறினார்.

பிறகு இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கு (மீண்டும்) ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. "நான் விட்டுச் சென்றவர்களைப் போய்ப் பார்த்து வருகிறேன்" என்று தம் குடும்பத்தாரிடம் கூறினார். அவர் வந்து, "இஸ்மாயீல் எங்கே?" என்று கேட்டார். அவருடைய மனைவி, "வேட்டையாடச் சென்றிருக்கிறார்; நீங்கள் இறங்கி சாப்பிடவும் பருகவும் கூடாதா?" என்று கேட்டார். "உங்களுடைய உணவு என்ன? பானம் என்ன?" என்று அவர் கேட்டார். "எங்கள் உணவு இறைச்சி; பானம் தண்ணீர்" என்று அவர் பதிலளித்தார். "அல்லாஹ்வே! இவர்களுடைய உணவிலும் பானத்திலும் பரக்கத் (அருள் வளம்) செய்வாயாக!" என்று இப்ராஹீம் (அலை) பிரார்த்தித்தார்.

அபுல் காசிம் (நபி (ஸல்)) அவர்கள், "இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் பிரார்த்தனயால்தான் (அந்த) பரக்கத் ஏற்பட்டது" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கு (மீண்டும்) ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. "நான் விட்டுச் சென்றவர்களைப் போய்ப் பார்த்து வருகிறேன்" என்று தம் குடும்பத்தாரிடம் கூறினார். அவர் வந்தபோது, இஸ்மாயீல் ஜம்ஜம் கிணற்றுக்குப் பின்னால் தமது அம்புகளைச் சீர்செய்து கொண்டிருந்தார். "இஸ்மாயீலே! உனது இறைவன் தனக்காக ஒரு வீட்டைக் கட்டும்படி எனக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான்" என்று இப்ராஹீம் (அலை) கூறினார். "உமது இறைவனுக்குக் கட்டுப்படுங்கள்" என்று இஸ்மாயீல் கூறினார். "நான் கட்டும்போது நீ எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்றும் இறைவன் கட்டளையிட்டுள்ளான்" என்று அவர் கூறினார். "அப்படியானால் நான் செய்கிறேன்" என்று இஸ்மாயீல் கூறினார் (அல்லது அவர் கூறியது போல).

இருவரும் நின்றார்கள். இப்ராஹீம் (அலை) கட்டத் தொடங்கினார்; இஸ்மாயீல் (அலை) அவருக்குக் கற்களை எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். இருவரும்,

**"ரப்பனா தகப்பல் மின்னா இன்னக்க அன்த்தஸ் ஸமீஉல் அலீம்"**
(எங்கள் இறைவா! எங்களிடமிருந்து இதனை ஏற்றுக்கொள்வாயாக! நிச்சயமாக நீயே செவியேற்பவனும் அறிபவனும் ஆவாய்)

என்று கூறிக் கொண்டிருந்தனர்.

கட்டடம் உயர்ந்ததும், பெரியவர் (இப்ராஹீம்) கற்களைத் தூக்க முடியாமல் பலவீனமடைந்தபோது, 'மகாமு(ல் இப்ராஹீம்)' கல்லின் மீது ஏறினார். இஸ்மாயீல் அவருக்குக் கற்களை எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். இருவரும்,

**"ரப்பனா தகப்பல் மின்னா இன்னக்க அன்த்தஸ் ஸமீஉல் அலீம்"**

என்று கூறிக் கொண்டிருந்தனர்.