حَدَّثَنَا أَصْبَغُ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو يَحْيَى، هُوَ فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ هِلاَلِ بْنِ أُسَامَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمْ يَكُنِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَبَّابًا وَلاَ فَحَّاشًا وَلاَ لَعَّانًا، كَانَ يَقُولُ لأَحَدِنَا عِنْدَ الْمَعْتَبَةِ مَا لَهُ، تَرِبَ جَبِينُهُ .
அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் (மற்றவர்களைத்) திட்டுபவராகவோ, அருவருப்பான வார்த்தைகளைப் பேசுபவராகவோ, அல்லது (மற்றவர்களைச்) சபிப்பவராகவோ இருக்கவில்லை. மேலும், எங்களில் எவரையேனும் அவர்கள் கண்டிக்க விரும்பினால், "அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது? அவரது நெற்றி மண்ணில் புழுதிபடட்டும்!" (இது ஒரு சாபமல்ல, மாறாக மென்மையான கண்டனம் அல்லது ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சொற்றொடர்.) என்று கூறுவார்கள்.