இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

1354, 1355ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ ‏"‏ تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ‏.‏ فَقَالَ لَهُ ‏"‏ مَاذَا تَرَى ‏"‏‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏‏.‏ وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ، يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ‏"‏‏.‏ وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ، أَوْ زَمْزَمَةٌ‏.‏ وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ‏.‏ وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ‏.‏
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

உமர் (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு குழுவினரோடு இப்னு ஸய்யாதை நோக்கிச் சென்றார்கள். பனூ முகலா கோட்டைக்கு அருகில் சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அந்நேரத்தில் இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் கையால் அவனைத் தட்டும் வரை அவன் (தங்களை) உணரவில்லை. பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் இப்னு ஸய்யாதிடம், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத் அவர்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மிய்யீன்களின்) தூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்” என்றான். பிறகு இப்னு ஸய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?” என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை நிராகரித்து, “நான் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதர்களையும் ஈமான் கொள்கிறேன் (நம்புகிறேன்)” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவர்கள் (இப்னு ஸய்யாதிடம்), “உனக்கு என்ன தெரிகிறது?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத், “என்னிடம் உண்மையாளனும் பொய்யனும் வருகிறார்கள்” என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “விஷயம் உனக்குக் குழப்பப்பட்டுள்ளது” என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனிடம், “நான் உனக்காக (என் மனதில்) ஒரு விஷயத்தை மறைத்து வைத்துள்ளேன்” என்றார்கள். இப்னு ஸய்யாத், “அது ‘அத்-துக்’ (புகை)” என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “இழிந்து போ! உன்னால் உனது தகுதியை மீறவே முடியாது” என்று கூறினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என்னை விடுங்கள்; இவனுடைய கழுத்தை நான் வெட்டிவிடுகிறேன்” என்று கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவன் அவனாக (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், இவனை உம்மால் வெல்ல முடியாது. அவனாக இல்லையென்றால், இவனைக் கொல்வதில் உமக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

(இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்): பின்னர் (ஒரு முறை), அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் உபை இப்னு கஅப் (ரழி) அவர்களும் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த பேரீச்சந் தோட்டத்திற்குச் சென்றார்கள். இப்னு ஸய்யாத் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்பு அவனிடமிருந்து எதையாவது செவியுற (அவன் அறியாமல்) நபி (ஸல்) அவர்கள் (மறைந்து) சென்றார்கள். அவன் ஒரு போர்வையால் தன்னை மூடிக்கொண்டு படுத்திருப்பதையும், அதிலிருந்து முணுமுணுப்பு சத்தம் வருவதையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கண்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் பேரீச்ச மரங்களின் அடிமரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, இப்னு ஸய்யாத்தின் தாய் அவர்களைப் பார்த்துவிட்டாள். அவள் இப்னு ஸய்யாதிடம், “ஸாஃப்! (இது இப்னு ஸய்யாத்தின் பெயர்) இதோ முஹம்மது!” என்று கூறினாள். உடனே இப்னு ஸய்யாத் கிளர்ந்தெழுந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “அவள் அவனை (அப்படியே) விட்டிருந்தால், (அவனது நிலை) தெளிவாகியிருக்கும்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
3055ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ فِي رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ يَوْمَئِذٍ ابْنُ صَيَّادٍ يَحْتَلِمُ، فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ‏.‏ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ‏"‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَاذَا تَرَى ‏"‏‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏‏.‏ قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، ائْذَنْ لِي فِيهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏‏.‏
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
உமர் (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுடனும் நபித்தோழர்கள் சிலருடனும் இப்னு ஸைய்யாத் என்பவனை நோக்கிச் சென்றார்கள். பனீ மஃகாலாவின் கோட்டைக்கு அருகில் சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அப்போது இப்னு ஸைய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கியவனாக இருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கரத்தால் அவனது முதுகில் தட்டும் வரை அவன் (அவர்களின் வருகையை) உணரவில்லை. (தட்டிய) பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள்.

இப்னு ஸைய்யாத் அவர்களைப் பார்த்து, "நீங்கள் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் தூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்றான். பிறகு இப்னு ஸைய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?" என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் (அவனிடம்), "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதர்களையும் நம்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "உனக்கு என்ன தெரிகிறது?" என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸைய்யாத், "உண்மையானவனும் பொய்யானவனும் என்னிடம் வருகிறார்கள்" என்று பதிலளித்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள், "உனக்குக் காரியம் குழம்பிவிட்டது" என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக (என் மனதில்) ஒன்றை மறைத்து வைத்திருக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். இப்னு ஸைய்யாத், "அது அத்-துக்" என்றான்.

நபி (ஸல்) அவர்கள், "இழிவடைந்து போ! உன் தகுதியை மீறி நீ செல்லவே முடியாது" என்று கூறினார்கள். அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இவனது கழுத்தை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவன் அவனாக (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவன் மீது உனக்கு ஆதிக்கம் வழங்கப்படாது; அவன் அவனாக இல்லாவிட்டால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2930 a, 2931, 169 dஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَرْمَلَةَ بْنِ عِمْرَانَ التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنِي ابْنُ،
وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ
أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ
صَيَّادٍ حَتَّى وَجَدَهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ
فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم لاِبْنِ صَيَّادٍ ‏"‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ
أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي
رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏"‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ
قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَاذَا تَرَى ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ
وَكَاذِبٌ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ ‏"‏ هُوَ الدُّخُّ ‏"‏
‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ
الْخَطَّابِ ذَرْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏
إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏ ‏.‏

وَقَالَ سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ الأَنْصَارِيُّ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ حَتَّى
إِذَا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّخْلَ طَفِقَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ
يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشٍ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا زَمْزَمَةٌ فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ - وَهُوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ
- هَذَا مُحَمَّدٌ ‏.‏ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ
‏"‏ ‏.‏

قَالَ سَالِمٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ
فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي لأُنْذِرُكُمُوهُ مَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ وَقَدْ
أَنْذَرَهُ قَوْمَهُ لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ وَلَكِنْ أَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ تَعَلَّمُوا أَنَّهُ
أَعْوَرُ وَأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ ثَابِتٍ
الأَنْصَارِيُّ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ بَعْضُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم قَالَ يَوْمَ حَذَّرَ النَّاسَ الدَّجَّالَ ‏"‏ إِنَّهُ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ كَافِرٌ يَقْرَؤُهُ مَنْ
كَرِهَ عَمَلَهُ أَوْ يَقْرَؤُهُ كُلُّ مُؤْمِنٍ ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ تَعَلَّمُوا أَنَّهُ لَنْ يَرَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ
حَتَّى يَمُوتَ ‏"‏ ‏.‏
அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் இப்னு அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு குழுவினரோடு இப்னு ஸய்யாத் இருந்த திசை நோக்கிச் சென்றார்கள். பனீ மஃகாலா கோட்டைக்கு அருகில் சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். அப்போது இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கியிருந்தான். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனது முதுகில் கையை வைக்கும் வரை அவன் அவர்களை உணரவில்லை (அதாவது, அவன் அவர்களைக் கவனிக்கவில்லை).

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இப்னு ஸய்யாதிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத் அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்த்து, "நீர் படிப்பறிவில்லாதவர்களின் (அரபிகளின்) தூதர் எனச் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்று கூறினான். பிறகு இப்னு ஸய்யாத் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீர் சாட்சி கூறுகிறீரா?" என்று கேட்டான். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனது கூற்றை நிராகரித்துவிட்டு, "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதர்களையும் நம்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவனிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உனக்கு என்ன தெரிகிறது (யார் வருகிறார்கள்)?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இப்னு ஸய்யாத், "என்னிடம் உண்மையாளனும் பொய்யனும் வருகிறார்கள்" என்றான். அவனிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உனக்குக் காரியம் குழப்பமாக்கப்பட்டுவிட்டது" என்றார்கள்.

பிறகு அவனிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக ஒரு விஷயத்தை (மனதில்) மறைத்து வைத்துள்ளேன் (அது என்ன சொல்?)" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இப்னு ஸய்யாத், "(அது) துக்" (அதாவது துகான்-புகை) என்றான். அவனிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அடங்கிப் போ! (உனது) தகுதியை மீறி உன்னால் செல்ல முடியாது" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது உமர் இப்னு அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என்னை விடுங்கள்; இவனது கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவன் (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவன் மீது உனக்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்படாது. அவன் (தஜ்ஜால்) இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.

சாலிம் இப்னு அப்துல்லாஹ் (ரஹ்) கூறுகிறார்: அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரலி) கூறினார்:
அதன் பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் உபை இப்னு கஅப் அல்அன்சாரி (ரலி) அவர்களும் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த பேரீச்சை தோட்டத்திற்குச் சென்றார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்தத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்ததும், இப்னு ஸய்யாத் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் அவனிடமிருந்து எதையாவது செவியுற வேண்டும் என்பதற்காக பேரீச்சை மரங்களின் தண்டுப் பகுதிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து செல்லலானார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனைப் பார்த்தார்கள்; அவன் ஒரு வேலைப்பாடுள்ள போர்வையை (கதீஃபா) போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தான். அதிலிருந்து ஒரு முணுமுணுப்புச் சத்தம் (ஜம்ஜமா) வந்து கொண்டிருந்தது.

அப்போது இப்னு ஸய்யாதின் தாய், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பேரீச்சை மரத்தடியில் மறைந்து வருவதைப் பார்த்துவிட்டு, இப்னு ஸய்யாதிடம் "யா ஸாஃப்! (இது இப்னு ஸய்யாதின் பெயர்) இதோ முஹம்மத்!" என்று கூறினாள். உடனே இப்னு ஸய்யாத் (தன் நிலையிலிருந்து) திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவள் அவனை (அழைக்காமல்) விட்டிருந்தால் அவன் (தன் நிலைமையை) தெளிவுபடுத்தியிருப்பான்" என்று கூறினார்கள்.

சாலிம் கூறுகிறார், அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரலி) கூறினார்:
பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடையே எழுந்து நின்று, அல்லாஹ்வுக்குத் தகுதியான புகழைக் கூறிய பின், தஜ்ஜாலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்கள். "நான் அவனைக் குறித்து உங்களை எச்சரிக்கிறேன். அவனைக் குறித்துத் தன் சமூகத்தை எச்சரிக்காத இறைத்தூதர் எவரும் இல்லை. நூஹ் (அலை) அவர்கள் தம் சமூகத்தை அவனைக் குறித்து எச்சரித்துள்ளார்கள். ஆயினும், எந்த இறைத்தூதரும் தம் சமூகத்திடம் சொல்லாத ஒரு செய்தியை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அறிந்துகொள்ளுங்கள்! அவன் ஒற்றைக் கண்ணன்; அல்லாஹ் (தபாரக வதஆலா) ஒற்றைக் கண்ணன் அல்லன்" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) கூறுகிறார்: உமர் இப்னு தாபித் அல்அன்சாரி (ரஹ்) எனக்கு அறிவித்தார்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் சிலர் அவரிடம் அறிவித்தார்களாம்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தஜ்ஜாலைப் பற்றி மக்களை எச்சரித்த நாளில் பின்வருமாறும் கூறினார்கள்: "அவனது இரு கண்களுக்கிடையே 'காஃபிர்' (இறைமறுப்பாளன்) என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். அவனது செயலை வெறுக்கக்கூடியவர் எவரும் அதை வாசிப்பார்" அல்லது "ஒவ்வொரு இறைநம்பிக்கையாளரும் (மூஃமின்) அதை வாசிப்பார்." மேலும், "அறிந்துகொள்ளுங்கள்! உங்களில் எவரும் இறக்கும் வரை தன் இறைவனான கண்ணிய மிக்க அல்லாஹ்வைப் பார்க்க முடியாது" என்றும் கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
958அல்-அதப் அல்-முஃபரத்
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ‏:‏ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِهِ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فِي أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ، فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ، ثُمَّ قَالَ‏:‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللهِ‏؟‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ فَقَالَ‏:‏ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ، قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ‏:‏ فَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللهِ‏؟‏ فَرَصَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ‏:‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ، ثُمَّ قَالَ لِابْنِ صَيَّادٍ‏:‏ مَاذَا تَرَى‏؟‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ‏:‏ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ إِنِّي خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئًا، قَالَ‏:‏ هُوَ الدُّخُّ، قَالَ‏:‏ اخْسَأْ فَلَمْ تَعْدُ قَدْرَكَ، قَالَ عُمَرُ‏:‏ يَا رَسُولَ اللهِ، أَتَأْذَنُ لِي فِيهِ أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ‏؟‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ إِنْ يَكُ هُوَ لاَ تُسَلَّطُ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُ هُوَ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுடன் நபித்தோழர்கள் சிலரடங்கிய ஒரு குழுவில் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த திசையை நோக்கிச் சென்றார்கள். இறுதியில், பனூ மஃகாலாவிற்குச் சொந்தமான கோட்டைக்கு அருகே சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். அக்காலகட்டத்தில் இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கியவனாகவும் இருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கரத்தால் அவனது முதுகில் அடிக்கும் வரை அவன் அதை உணரவில்லை. பிறகு அவனிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். அவன் அவர்களைப் பார்த்து, "நீங்கள் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மி சமுதாயத்தின்) தூதர் என நான் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்றான்.

பிறகு இப்னு ஸய்யாத், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?" என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனை (அழுத்தி) நிராகரித்து, "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் ஈமான் கொள்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். பிறகு இப்னு ஸய்யாதிடம், "உனக்கு என்ன தெரிகிறது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இப்னு ஸய்யாத், "என்னிடம் உண்மையாளனும் பொய்யனும் வருகின்றனர்" என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், "உனக்குக் காரியம் குழப்பப்பட்டு விட்டது" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக (மனதில்) ஒன்றை மறைத்து வைத்துள்ளேன்" என்று கூறினார்கள். அவன், "அது அத்-துக்..." (புகை) என்றான். அவர்கள், "தொலைந்து போ! உனது தகுதியை நீ மீறவே முடியாது" என்று கூறினார்கள். உமர் (ரலி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இவனது கழுத்தை வெட்ட எனக்கு அனுமதியளியுங்கள்" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஒருவேளை அவன் அவனாக (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவன் மீது உனக்கு ஆதிக்கமோ அதிகாரமோ வழங்கப்படாது. அவன் அவனாக இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்-அல்பானீ)
صـحـيـح (الألباني)