ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட நாடினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) அவர் மேற்கொண்ட ஒரு போரின்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. பர்தாவுடைய சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நான் அவர்களுடன் (அப்பயணத்தில்) சென்றேன். நான் எனது சிவிகையில் (ஒட்டகச் சேணத்தில்) தூக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும், அதிலேயே கீழே இறக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும் இருந்தேன்.

நாங்கள் சென்றோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கினோம். ஓர் இரவில் பயணம் செய்யுமாறு (புறப்பட) அறிவித்தார்கள். அவர்கள் புறப்பட அறிவித்தபோது நான் எழுந்து, படையைக் கடந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) சென்றேன். எனது தேவையை முடித்துக்கொண்டு எனது வாகனத் திற்குத் திரும்பினேன். அப்போது என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டிலுள்ள) ழிஃபார் நகரத்து மணிகளாலான என் கழுத்து மாலை அறுந்து (விழுந்து) விட்டிருந்தது. உடனே நான் திரும்பிச் சென்று எனது மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது (நான் திரும்ப) தாமதமாக்கிவிட்டது.

எனக்காக ஒட்டகத் தயார் செய்பவர்கள் வந்து, எனது சிவிகையைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்தார்கள். நான் அதனுள் இருக்கிறேன் என்றே அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், உடல் பருமன் அற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். சதை போடும் அளவுக்கு அவர்கள் உண்பதில்லை; மிகக் குறைந்த உணவையே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கி மேலே வைத்தபோது, அதன் எடையில் மாற்றத்தை உணரவில்லை. மேலும் நான் வயது குறைந்த சிறிய பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி(க் கூட்டிக்கொண்டு) சென்றுவிட்டார்கள்.

படை சென்றுவிட்ட பிறகு நான் எனது மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதிலளிப்பவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்தைத் தேடிச் சென்றேன். என்னைக் காணாதபோது அவர்கள் என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நான் கருதினேன். நான் எனது இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது என் கண்கள் மேலிடவே நான் உறங்கிவிட்டேன்.

ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்-சுலமீ அத்-தக்வானீ என்பவர் படைக்குப் பின்னால் வருபவராக இருந்தார். அவர் காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் உருவத்தைப் பார்த்தார். பர்தா சட்டம் வருவதற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். (என்னை அடையாளம் கண்டதும்) அவர், "இன்னா லில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிஊன்" (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் நாம் அவனிடமே திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே எனது முகத்திரை ஆடையால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவர் "இன்னா லில்லாஹி..." கூறியதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அவரிடமிருந்து கேட்கவில்லை. அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன் காலை மிதித்துக்கொண்டார். நான் அதில் ஏறிக் கொண்டேன். அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகல் நேரத்தில் படைவீரர்கள் (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்த இடத்தில் நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

(என் விஷயத்தில்) யாரெல்லாம் அழிய வேண்டுமென்று இருந்ததோ அவர்கள் அழிந்தார்கள். இந்த அவதூறு விஷயத்தில் பெரும்பங்கு வகித்தவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு சலூல் ஆவான்.

பிறகு நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். நான் மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். அவதூறு பேசுவோரின் சொற்களில் மக்கள் மூழ்கிக்கிடந்தனர். ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், நான் நோயுற்றிருந்தபோது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் அந்த அன்பு என் நோயின்போது அவர்களிடம் எனக்குக் கிடைக்காதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் உள்ளே வருவார்கள்; சலாம் சொல்வார்கள்; பிறகு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று (மட்டும்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடையும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் (இயற்கைத் தேவைக்காக) "மனாஸி" என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அது நாங்கள் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும் இடமாகும். இரவு நேரத்தைத் தவிர மற்ற நேரங்களில் நாங்கள் வெளியே செல்லமாட்டோம். வீடுகளுக்கு அருகிலேயே கழிப்பறைகளை நாங்கள் அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்னால் (நடந்த நிகழ்வு) இதுவாகும். வெட்டவெளியில் சென்று மலஜலம் கழிக்கும் முந்தைய அரபிகளின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம்.

நானும், அபூ ருஹ்ம் என்பவரின் மகளான மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் நடந்து சென்றோம். அவர் தனது ஆடைத் தடுக்கி (விழுந்து), "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "மிக மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அடிப் பெண்ணே! அவர் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று நான் கேட்டேன். அவதூறு பேசுபவர்கள் சொன்னதை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (அதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் கூறிவிட்டு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். (அப்போது) என் பெற்றோரிடமிருந்து செய்தியைத் தீர்க்கமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள்.

நான் என் பெற்றோரிடம் வந்து என் தாயாரிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு என் தாயார், "என் அருமை மகளே! இந்த விஷயத்தை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்து, அவர்கள் அவள் மீது (இப்படிப்பட்ட குறைகளை) அதிகப்படுத்தாமல் இருந்ததில்லை" என்று ஆறுதல் கூறினார்கள். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்); மக்களா இப்படிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று (வியப்புடன்) கேட்டேன். அன்றிரவு விடியும் வரை அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் கண்ணீரும் நிற்கவில்லை; உறக்கமும் என்னைத் தழுவவில்லை. காலையில் விடிந்த பின்பும் அழுதுகொண்டிருந்தேன்.

வஹீ (வேத அறிவிப்பு) வருவது தாமதமானதால், தம் மனைவியைப் பிரிந்து விடுவது பற்றி ஆலோசனை கேட்பதற்காக அலீ இப்னு அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அழைத்தார்கள். உஸாமா (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் மீது தாம் கொண்டிருந்த நேசத்தின் அடிப்படையிலும், அவர்கள் மீது தாம் கொண்டிருந்த நன்மதிப்பின் அடிப்படையிலும் ஆலோசனை கூறினார்கள். "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்கள் உங்கள் மனைவி (குடும்பத்தார்); அவர்களைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை" என்று உஸாமா (ரழி) கூறினார்.

ஆனால் அலீ (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தவிர பெண்கள் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். (உண்மை நிலவரத்தை) பணிப்பெண்ணிடம் விசாரியுங்கள்; அவர் உங்களிடம் உண்மையைச் சொல்வார்" என்று கூறினார்கள். உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (பணிப்பெண்) பரீராவை அழைத்து, "பரீராவே! உனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும் எதையாவது நீ ஆயிஷாவிடம் பார்த்திருக்கிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு பரீரா, "இல்லை; உங்களைச் சத்திய மார்க்கத்துடன் அனுப்பியவன் மீதாணையாக! அவர் (வயது குறைந்த) இளம்பெண் என்பதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லும் எதையும் அவரிடம் நான் பார்க்கவில்லை. அவர் குழைத்து வைத்த மாவை அப்படியே போட்டுவிட்டு உறங்கிவிடுவார்; வீட்டில் வளர்க்கும் ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும்" என்று கூறினார்.

அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மிம்பரில்) நின்று அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு சலூலைத் தாம் தண்டிப்பதற்கு யார் உதவியளிப்பார் என்று வினவினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "என் வீட்டார் விஷயத்தில் எனக்குத் தொல்லை தந்த ஒரு மனிதனைத் தண்டிக்க எனக்கு யார் உதவி செய்வார்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் வீட்டாரிடம் நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. அவர்கள் ஒரு மனிதரையும் (இந்த விஷயத்தில்) சம்பந்தப்படுத்திக் கூறியுள்ளார்கள்; அவரிடமும் நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. என்னுடனல்லாமல் அவர் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை" என்று கூறினார்கள்.

உடனே ஸஃத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவனைத் தண்டிப்பதற்கு அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன். அவன் 'அவ்ஸ்' குலத்தைச் சார்ந்தவனாக இருந்தால் அவனது கழுத்தை வெட்டி விடுகிறோம். அவன் எங்கள் சகோதரர்களான 'கஸ்ரஜ்' குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால் நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை நாங்கள் நிறைவேற்றுகிறோம்" என்று கூறினார்கள்.

உடனே கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான ஸஃத் இப்னு உப்பாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்தார்கள் - இதற்கு முன் அவர் நல்ல மனிதராகவே இருந்தார்; ஆயினும் குலப் பற்று அவரைப் பிடித்துக் கொண்டது. அவர் (ஸஃத் இப்னு முஆதைப் பார்த்து), "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீர் பொய்யுரைத்துவிட்டீர். அவனை நீர் கொல்லவும் மாட்டீர்; அதற்கு உம்மால் முடியவும் செய்யாது" என்று கூறினார்.

உடனே உஸைத் இப்னு ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து (ஸஃத் இப்னு உப்பாதாவைப் பார்த்து), "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீர் தான் பொய்யுரைக்கிறீர். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நாங்கள் அவனைக் கொல்வோம். நீர் நயவஞ்சகர்; அதனால் தான் நயவஞ்சகர்களுக்காக வாதாடுகிறீர்" என்று கூறினார். உடனே அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் பாய்ந்து சண்டையிடத் தயாராகிவிட்டனர். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பர் மீதே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களை அமைதிப்படுத்தினார்கள். அவர்கள் அமைதியானார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் கண்ணீரும் நிற்கவில்லை; உறக்கமும் என்னைத் தழுவவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தனர். இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அழுகை என் கல்லீரலைப் பிளந்துவிடுமோ என்று நான் எண்ணினேன். என் பெற்றோர் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிகளில் ஒரு பெண் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதி அளித்தேன். அவர் வந்து என்னுடன் அமர்ந்து அழுதார்.

நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து (அருகில்) அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதமாக என் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு எந்த வஹியும் (இறைச்செய்தியும்) அருளப்படவில்லை.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் "கலிமா ஷஹாதத்" மொழிந்தார்கள். பிறகு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குச் செய்தி எட்டியது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள்; அவனிடம் மீளு. ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, திருந்தி (அல்லாஹ்விடம்) மீளும்போது, அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னிக்கிறான்" என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது எனது கண்ணீர் நின்றுவிட்டது. அதிலிருந்து ஒரு துளிகூட (வருவதாய்) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன். அதற்கு என் தந்தை, "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். பிறகு என் தாயாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்று சொன்னேன். அவர்களும், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் சொன்னேன்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! மக்கள் பேசிக்கொண்டதை நீங்கள் செவியுற்றிருக்கிறீர்கள்; அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்துவிட்டது; அதை உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். 'நான் நிரபராதி' என்று உங்களிடம் சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - இருந்தாலும் நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். (நான் செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை நானாக ஒப்புக்கொண்டால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் (நபி) யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யகூப் (அலை)) அவர்களையே உவமையாகக் கருதுகிறேன். (அவர் கூறியது போல்):

**'ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்'** ('ஆகவே, (எனக்கு) அழகான பொறுமையே சிறந்தது; நீங்கள் கூறுவதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது.') (திருக்குர்ஆன் 12:18)"

பிறகு நான் எனது படுக்கையில் (மறுபுறம்) திரும்பிக்கொண்டேன். அல்லாஹ் நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அறிவிப்பான் என்று அப்போதே நான் நம்பினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் விஷயத்தில் ஓதப்படக்கூடிய வஹி (வேத வசனம்) இறங்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. என் விஷயம் பற்றி அல்லாஹ் குர்ஆனில் பேசுவதற்குரிய தகுதியைவிட நான் அற்பமானவள் என்றே கருதினேன். மாறாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஏதேனும் கனவு கண்டு, அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னை இப்பழியிலிருந்து நீக்குவான் என்றே ஆதரவு வைத்திருந்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார் எவரும் வெளியேறவும் இல்லை. அதற்குள் அல்லாஹ், தனது தூதர் மீது வஹியை இறக்கி அருளினான். வஹி அருளப்படும்போது ஏற்படும் வேதனை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது கடுங்குளிர்காலமாக இருந்தும், அவர் மேலிருந்து வியர்வை முத்துக்களாய் வழிந்தோடியது. அந்த அளவுக்கு இறைச்செய்தி கனமானதாக இருந்தது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியபோது அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தையாக, "ஆயிஷாவே! அல்லாஹ்வைப் புகழ்வீராக! அல்லாஹ் உம்மை (இப்பழியிலிருந்து) தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்" என்று கூறினார்கள். என் தாயார் என்னிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான், "இல்லை; அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன்" என்று கூறினேன்.

(அப்போது) அல்லாஹ், **"இன்னல்லதீன ஜாஊ பில்இஃப்கி உஸ்பத்துன் மின்கும்..."** (நிச்சயமாக உங்கள் மீது அவதூறு கூறியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தாரே...) என்று தொடங்கும் (திருக்குர்ஆன் 24:11) பத்து வசனங்களை அருளினான்.

அல்லாஹ் நான் நிரபராதி என (வசனங்களை) இறக்கியபோது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் இப்னு உதாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி மிஸ்தஹ் இத்தகைய சொல்லைச் சொன்ன பிறகு அவருக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்யமாட்டேன்" என்று கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை இறக்கி அருளினான்:

**"உங்களில் செல்வம் மற்றும் வசதி படைத்தவர்கள், உறவினர்களுக்கோ, ஏழைகளுக்கோ, அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கோ (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளை) மன்னித்து, (குறைகளைப்) பொருட்படுத்தாமல் இருக்கட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவனும், பெருங்கருணையாளனும் ஆவான்."** (திருக்குர்ஆன் 24:22)

உடனே அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்துவந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவருக்கான உதவியை நான் ஒருபோதும் நிறுத்தமாட்டேன்" என்றும் கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என் விஷயத்தில்) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் விசாரித்தார்கள். "ஸைனபே! என்ன அறிவீர்? என்ன கண்டீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் (பத்திரமாகப்) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அவரைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஸைனப் (ரழி) அவர்கள் தாம் எனக்குப் போட்டியாக இருந்தார்கள். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பயணம் மேற்கொள்ள நாடியபோதெல்லாம், தம்முடைய மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருக்கு சீட்டு விழுகிறதோ அவரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் புரிந்த ஒரு கஸ்வா போரின்போது எங்களிடையே அவர்கள் சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். சீட்டு என் மீது விழுந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன், (பெண்களுக்கு) ஹிஜாப் குறித்த அல்லாஹ்வின் கட்டளை அருளப்பட்ட பின்னர் புறப்பட்டேன். நான் என் சிவிகையில் (ஒட்டகத்தின் முதுகில்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன். நாங்கள் (ஓரிடத்தில்) தங்கியபோது அதிலேயே இறக்கி வைக்கப்பட்டேன்.

அவ்வாறே நாங்கள் சென்றோம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது அந்த கஸ்வா போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பும் வரை. நாங்கள் மதீனா நகரை நெருங்கியபோது அவர்கள் இரவில் புறப்படும் நேரம் வந்துவிட்டதாக அறிவித்தார்கள். எனவே, புறப்படும் செய்தியை அவர்கள் அறிவித்தபோது, நான் எழுந்து படை முகாம்களிலிருந்து விலகிச் சென்றேன். இயற்கை உபாதையை முடித்துக்கொண்டு, என் சவாரி மிருகத்திடம் திரும்பினேன். நான் என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். ‘ஸிஃபார்’ மணிகளால் (அதாவது, யமன் நாட்டு மணிகள்) செய்யப்பட்ட என் கழுத்து மாலை காணாமல் போயிருந்தது தெரியவந்தது. எனவே நான் என் கழுத்து மாலையைத் தேடத் திரும்பினேன். அதைத் தேடுவது என்னைத் தாமதப்படுத்தியது.

(இதற்கிடையில்) என்னை என் ஒட்டகத்தில் சுமந்து சென்றவர்கள் வந்து என் சிவிகையை எடுத்து, நான் வழக்கமாக சவாரி செய்யும் என் ஒட்டகத்தின் முதுகில் வைத்தார்கள், நான் அதனுள் இருப்பதாக அவர்கள் கருதியதால். அக்காலத்தில் பெண்கள் எடை குறைவாக இருந்தார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பருமனாகவில்லை. மேலும் அவர்கள் சிறிதளவே உணவு உட்கொண்டதால் உடலில் சதை அதிகம் பற்றவில்லை. எனவே அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கிச் செல்லும்போது அதன் லேசான எடையைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மேலும் அச்சமயம் நான் இன்னும் இளம் பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழச் செய்தார்கள், அவர்களனைவரும் (அதனுடன்) புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். படை சென்ற பிறகு நான் என் கழுத்து மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பின்னர் நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு அவர்களில் அழைப்பவரோ, அழைப்புக்குப் பதிலளிப்பவரோ யாரும் இல்லை.

எனவே நான் வழக்கமாக தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல நினைத்தேன், அவர்கள் என்னைக் காணாமல் தேடி என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நினைத்து. நான் என் ஓய்வெடுக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, தூக்கம் என்னை ஆட்கொண்டது, நான் தூங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் பின் அல்-முஅத்தல் அஸ்-ஸுலமீ அத்-தக்வானீ (ரழி) அவர்கள் படைக்குப் பின்தங்கி வந்தார்கள். காலையில் அவர்கள் என் இருப்பிடத்தை அடைந்தபோது, தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒருவரின் உருவத்தைக் கண்டார்கள். கட்டாய ஹிஜாப் ஆணை (விதிக்கப்படுவதற்கு) முன்பு அவர்கள் என்னைப் பார்த்திருந்ததால், என்னைப் பார்த்ததும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.

அவர்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும் ‘இஸ்திர்ஜா’ (அதாவது, **‘இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்’**) ஓதிய சப்தம் கேட்டு நான் விழித்துக்கொண்டேன். நான் உடனே என் முந்தானையால் என் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. அவருடைய இஸ்திர்ஜாவைத் தவிர வேறு எந்த வார்த்தையையும் அவர் கூறியதை நான் கேட்கவில்லை. அவர்கள் தம் ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கினார்கள், அதை மண்டியிடச் செய்தார்கள், அதன் முன்னங்கால்களில் தன் காலை வைத்து (மிதித்துக் கொண்டார்கள்). பின்னர் நான் எழுந்து அதன் மீது சவாரி செய்தேன். பின்னர் அவர்கள் என்னைச் சுமந்து சென்ற ஒட்டகத்தை வழிநடத்திச் சென்றார்கள், நண்பகல் உச்சகட்ட வெயிலில் படை ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களை முந்தும் வரை.

(இந்த நிகழ்வின் காரணமாக) சிலர் தங்களுக்குத் தாங்களே அழிவைத் தேடிக்கொண்டார்கள். இஃப்க் (அதாவது, அவதூறு) அதிகமாகப் பரப்பியவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் இப்னு சலூல் ஆவார். (உர்வா அவர்கள் கூறினார்கள்: "மக்கள் அவதூறைப் பரப்பி, அது பற்றி (அப்துல்லாஹ்வின்) முன்னிலையில் பேசினார்கள். அவரும் அதை உறுதிப்படுத்தி, அதைக் கேட்டு, அது பரவ வேண்டும் என்பதற்காக அதுபற்றி விசாரித்தார்." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "அவதூறு பரப்பிய குழுவில் (அப்துல்லாஹ்வைத்) தவிர வேறு யாரும் குறிப்பிடப்படவில்லை, ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்களும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களும், ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களும் மற்றும் எனக்குத் தெரியாத மற்ற சிலரும் இருந்தனர். ஆனால் அல்லாஹ் கூறியது போல் அவர்கள் ஒரு குழுவாக இருந்தனர். அவதூறில் பெரும்பகுதியை சுமந்தவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் பின் சலூல் என்று கூறப்படுகிறது." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தம் முன்னிலையில் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள் நிந்திக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. அவர்கள் கூறுவார்கள், 'என் தந்தையும், அவரின் (அதாவது, என் தந்தையின்) தந்தையும், என் கண்ணியமும் உங்களிலிருந்து முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உள்ளன' என்று கவிதை பாடியவர் அவர்தான்.")

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: நாங்கள் மதீனாவுக்குத் திரும்பிய பிறகு, நான் ஒரு மாதமாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். மக்கள் அவதூறு பரப்புபவர்களின் பொய்யான கூற்றுகளைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள், ஆனால் நான் அதைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல் இருந்தேன். ஆனால், என் தற்போதைய நோயில், நான் நோய்வாய்ப்படும்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து நான் வழக்கமாகப் பெறும் அதே அன்பை நான் பெறவில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். (ஆனால் இப்போது) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எனக்கு சலாம் கூறி, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவார்கள். அது என் சந்தேகங்களைத் தூண்டியது, ஆனால் நான் என் உடல்நலம் தேறிய பிறகு வெளியே செல்லும் வரை அந்தத் தீமையை (அதாவது, அவதூறை) நான் கண்டறியவில்லை.

நான் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுடன் அல்-மனாஸிஃ பகுதிக்குச் சென்றேன், அங்கு நாங்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழிப்பது வழக்கம். நாங்கள் இரவில் மட்டுமே (இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க) வெளியே செல்வோம். அது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் கட்டுவதற்கு முன்பாகும். மலம் கழிப்பது தொடர்பான எங்களின் இந்தப் பழக்கம், பாலைவனங்களில் வசிக்கும் பழைய அரேபியர்களின் பழக்கவழக்கங்களைப் போன்றது, ஏனெனில் எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பது எங்களுக்கு சிரமமாக இருக்கும். எனவே நானும், அபூ ருஹ்ம் பின் அல்-முத்தலிப் பின் அப்து மனாஃபின் மகளும், ஸக்ர் பின் ஆமிரின் மகளும், அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் அத்தையும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா பின் அப்பாஸ் பின் அல்-முத்தலிபின் தாயாருமான உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் வெளியே சென்றோம்.

நானும் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்து முடித்துவிட்டு என் வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் தன் ஆடை காலில் சிக்கி தடுமாறினார்கள். அப்போது அவர்கள், 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார்கள். நான், 'நீர் என்ன கடுமையான வார்த்தை கூறிவிட்டீர். பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரை நீர் நிந்திக்கிறீரா?' என்றேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஓ ஹன்தாஹ்! (அறிவிலியே!) அவன் என்ன சொன்னான் என்று நீ கேட்கவில்லையா?' என்றார்கள். நான், 'அவன் என்ன சொன்னான்?' என்றேன். பின்னர் அவர்கள் இஃப்க் சம்பவத்தில் மக்கள் கூறிய அவதூறை என்னிடம் தெரிவித்தார்கள். அதனால் என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டை அடைந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, எனக்கு சலாம் கூறிய பிறகு, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டார்கள். நான், 'என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?' என்று கேட்டேன். ஏனெனில் அவர்கள் மூலம் அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நான் விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள் (நான் என் பெற்றோரிடம் சென்றேன்).

என் தாயிடம், 'அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர்கள், 'என் மகளே! கவலைப்படாதே, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படும் ஒரு அழகான பெண்ணுக்கு, அவளுடைய கணவனுக்கு அவளைத் தவிர வேறு மனைவிகள் இருந்தால், அவர்கள் (அதாவது, மற்ற பெண்கள்) அவளிடம் குறை காண்பது அரிது' என்றார்கள். நான், **'சுப்ஹானல்லாஹ்!'** (அல்லாஹ்வின் தனித்துவத்தை நான் சான்றளிக்கிறேன்) 'மக்கள் உண்மையில் இப்படிப் பேசுகிறார்களா?' என்றேன். அந்த இரவு முழுவதும் விடியும் வரை நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என்னால் அழுகையை நிறுத்தவோ, தூங்கவோ முடியவில்லை.

மறுநாள் காலையிலும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். வஹீ (இறைச்செய்தி) தாமதமானபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, என்னை விவாகரத்து செய்வது குறித்து அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டார்கள். உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள் என் குற்றமற்ற தன்மையைப் பற்றியும், என்னைப் பற்றி அவர்கள் மனதில் வைத்திருந்த மரியாதையைப் பற்றியும் அறிந்ததை கூறினார்கள். உஸாமா (ரழி) அவர்கள், '(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) அவர்கள் உங்கள் மனைவி, அவர்களைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நாங்கள் அறியவில்லை' என்றார்கள். அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் உங்களைச் சிரமத்தில் ஆழ்த்துவதில்லை. அவளைத் தவிர வேறு பல பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஆயினும், பணிப்பெண்ணிடம் கேளுங்கள், அவள் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வாள்' என்றார்கள்.

அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை (அதாவது, பணிப்பெண்) அழைத்து, 'பரீராவே! உனது சந்தேகத்தைத் தூண்டும் எதையாவது நீ பார்த்தாயா?' என்று கேட்டார்கள். பரீரா (ரழி) அவர்கள், 'உங்களை சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவளிடம் (அதாவது, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம்) நான் மறைக்கக்கூடிய எதையும் நான் பார்த்ததில்லை. அவள் ஒரு இளம் பெண், தன் குடும்பத்தின் மாவை பிசைந்து வைத்துவிட்டு தூங்கிவிடுவாள், அதனால் வீட்டு ஆடுகள் வந்து அதைத் தின்றுவிடும் என்பதைத் தவிர' என்றார்கள்.

எனவே, அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் ஏறி, அப்துல்லாஹ் பின் உபய் (பின் சலூல்) பற்றி தம் தோழர்களிடம் முறையிட்டு, 'முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தைப் பற்றி தீய வார்த்தைகளைக் கூறி என்னைக் காயப்படுத்திய அந்த மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் ஆறுதல் அளிப்பீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் குடும்பத்தைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. மேலும் அவர்கள் ஒரு மனிதனைப் பழி சுமத்தியிருக்கிறார்கள், அவனைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. அவன் என்னுடன் இல்லாமல் ஒருபோதும் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை' என்று கூறினார்கள்.

பனூ அப்துல் அஷ்ஹல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஸஃத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் அவனிடமிருந்து உங்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறேன்; அவன் அல்-அவ்ஸ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நான் அவன் தலையை வெட்டிவிடுவேன். அல்லது அவன் எங்கள் சகோதரர்களான அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், எங்களுக்கு உத்தரவிடுங்கள், நாங்கள் உங்கள் உத்தரவை நிறைவேற்றுவோம்' என்றார்கள். அதன்பேரில், அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் எழுந்தார். உம் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள், அவருடைய உறவினர், அவருடைய கிளைக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்தான் அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தின் தலைவரான ஸஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள். இந்தச் சம்பவத்திற்கு முன்பு, அவர் ஒரு பக்தியுள்ள மனிதராக இருந்தார். ஆனால் தன் கோத்திரத்தின் மீதான அன்பு அவரை ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ பொய் சொல்லிவிட்டாய்; அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நீ அவனை கொல்லவும் முடியாது, கொல்லவும் மாட்டாய். அவன் உன் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், அவன் கொல்லப்படுவதை நீ விரும்பமாட்டாய்' என்று கூறத் தூண்டியது.

அதன்பேரில், ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களின் உறவினரான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, ஸஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ ஒரு பொய்யன்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் நிச்சயமாக அவனைக் கொல்வோம். நீ நயவஞ்சகர்களின் சார்பாக வாதிடும் ஒரு நயவஞ்சகன்' என்றார்கள். இதன் மீது, அல்-அவ்ஸ் மற்றும் அல்-கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு கோத்திரங்களும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்றுகொண்டிருந்தபோதே சண்டையிடத் தயாராகிவிட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள், அவர்கள் அமைதியாகும் வரை. அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

அந்த நாள் முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை, என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தார்கள். நான் இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் இடைவிடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. என் ஈரல் அழுவதால் வெடித்துவிடும் என்று நான் நினைத்தேன். எனவே, என் பெற்றோர் என்னுடன் அமர்ந்திருந்தபோது நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். ஒரு அன்சாரிப் பெண்மணி என்னை உள்ளே வர அனுமதிக்கக் கேட்டார். நான் அவரை உள்ளே வர அனுமதித்தேன். அவர் உள்ளே வந்ததும், அமர்ந்து என்னுடன் அழ ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எங்களுக்கு சலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். அவதூறு நடந்த அந்த நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னுடன் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டது, என் விஷயமாக அவர்களுக்கு எந்த வஹீ (இறைச்செய்தி)யும் வரவில்லை. பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதிவிட்டு, 'அம்மா பஃது, ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது; நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால், விரைவில் அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான். நீ பாவம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மன்னிப்புக் கேள். ஏனெனில் ஒரு அடிமை தன் பாவங்களை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேட்டால், அல்லாஹ் அவனுடைய தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்றார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் பேச்சை முடித்ததும், என் கண்ணீர் முழுவதுமாக நின்றுவிட்டது, ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட வழிவதை நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். என் தந்தை, 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள். பின்னர் நான் என் தாயிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள்.

நான் ஒரு இளம் பெண்ணாகவும், குர்ஆன் பற்றி சிறிதளவே அறிவு பெற்றிருந்தபோதிலும், நான் கூறினேன்: "வல்லாஹி! (அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக), நீங்கள் இந்த (அவதூறான) பேச்சைக் கேட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அது உங்கள் இதயங்களில் (அதாவது, மனதில்) பதியவைக்கப்பட்டு, நீங்கள் அதை உண்மையாக எடுத்துக்கொண்டீர்கள். இப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்று சொன்னால், நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். நான் அதைப் பற்றி உங்களிடம் ஒப்புக்கொண்டால்—நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும்—நீங்கள் நிச்சயமாக என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, எனக்கும் உங்களுக்கும் யூஸுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் தவிர வேறு எந்த உவமையையும் நான் காணவில்லை, அவர் கூறியபோது: **‘ஃபஸ்பருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆன் அலா மா தஸிஃபூன்’** (அழகிய பொறுமையே (எனக்கு உகந்தது); நீங்கள் வர்ணிப்பதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே உதவி தேட முடியும்)."

பின்னர் நான் மறுபுறம் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன்; நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்கு அப்போது தெரியும், அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான் என்று நம்பினேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் விஷயமாக, (என்றென்றும்) ஓதப்படும் வஹீ (இறைச்செய்தி)யை அல்லாஹ் வெளிப்படுத்துவான் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஏனெனில் என் விஷயமாக அல்லாஹ் பேசுவதற்கு நான் மிகவும் தகுதியற்றவளாக என்னைக் கருதினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவைக் காணலாம், அதில் அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை நிரூபிப்பான் என்று நான் நம்பினேன்.

ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் இருக்கையை விட்டு எழுவதற்கு முன்பும், வீட்டிலுள்ள யாரும் வெளியேறுவதற்கு முன்பும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது. எனவே, (அவர்களுக்கு வஹீ அருளப்படும்போது) வழக்கமாக ஏற்படும் அதே கடினமான நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், அவர்களின் உடலில் இருந்து வியர்வை முத்துக்களைப் போல் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அது அவர்களுக்கு அருளப்பட்ட கனமான கூற்றின் காரணமாகும்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்த நிலை முடிந்ததும், அவர்கள் புன்னகையுடன் எழுந்தார்கள். அவர்கள் முதலில் கூறிய வார்த்தை, 'ஆயிஷாவே! அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவித்துவிட்டான்!' என்பதுதான். அப்போது என் தாய் என்னிடம், 'எழுந்து அவரிடம் (அதாவது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் அவரிடம் செல்லமாட்டேன். அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் புகழமாட்டேன்' என்று பதிலளித்தேன்.

எனவே அல்லாஹ்: **{இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்க்கி...}** (நிச்சயமாக, எவர்கள் அவதூறு பரப்பினார்களோ அவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே...) என்று தொடங்கி பத்து வசனங்களை என் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவிக்க அருளினான்.

அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்கள் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு அவரின் உறவின் காரணமாகவும், அவரின் வறுமையின் காரணமாகவும் பணம் கொடுத்துவந்தார்கள். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி அவன் கூறிய பிறகு மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு நான் ஒருபோதும் எதுவும் கொடுக்கமாட்டேன்' என்றார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் அருளினான்: **{வலா யஃதலி உலூல ஃபள்லி மின்கும்...}** என்று தொடங்கி **{...கஃபூருர் ரஹீம்}** என்பது வரை. (பொருள்: "உங்களில் செல்வம் படைத்தவர்களும், வசதியுள்ளவர்களும், தம் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (எவ்வித உதவியும்) கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்; அவர்கள் மன்னித்து, கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவன், நிகரற்ற அன்புடையவன்.")

அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்கள், 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' என்று கூறி, மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுக்கு முன்பு கொடுத்துவந்த பணத்தைத் தொடர்ந்து கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் மேலும், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் ஒருபோதும் அதை அவரிடமிருந்து பறிக்கமாட்டேன்' என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடம் (அதாவது, தம் மனைவியிடம்) என் விஷயமாகக் கேட்டார்கள். அவர்கள் ஜைனப் (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய், என்ன பார்த்தாய்?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் (எதையாவது கேட்டதாகவோ அல்லது பார்த்ததாகவோ பொய்யாகக் கூறி) என் காதுகளையும் என் கண்களையும் (பாவத்திலிருந்து) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, (ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை" என்றார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஜைனப் (ரழி) அவர்கள் (அழகிலும், நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து பெற்ற அன்பிலும்) எனக்கு நிகரானவராக இருந்தார்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அவர்களின் இறையச்சத்தின் காரணமாக அந்தத் தீமையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றினான். அவர்களின் சகோதரி ஹம்னா (ரழி) அவர்கள், அவர்களுக்காகப் போராட ஆரம்பித்து, அழிக்கப்பட்டவர்களுடன் சேர்ந்து அழிக்கப்பட்டார்கள்.

(பழி சுமத்தப்பட்ட அந்த) மனிதர், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக, நான் எந்தப் பெண்ணின் திரையையும் (அதாவது, முக்காட்டையும்) விலக்கியதில்லை' என்றார்கள். பின்னர் அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் கொல்லப்பட்டு ஷஹீத் ஆக்கப்பட்டார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

என் விவகாரத்தில் (அவதூறு) மக்கள் பேசியபோது, நான் அதைப் பற்றி அறியாதிருந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எழுந்து நின்று மக்களிடம் உரையாற்றினார்கள். அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வை அவனுக்குரியவாறு போற்றிப் புகழ்ந்த பிறகு, "அடுத்து: மக்களே! என் மனைவி மீது பொய்க் கதை புனைந்த அந்த நபர்கள் குறித்து உங்கள் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவளைப் பற்றி நான் எந்தக் கெட்ட விஷயத்தையும் அறியவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் அவளை ஒரு நபருடன் தொடர்புபடுத்தி குற்றம் சாட்டினார்கள். அந்த நபரைப் பற்றியும் நான் எந்தக் கெட்ட விஷயத்தையும் ஒருபோதும் அறியவில்லை. நான் வீட்டில் இருக்கும்போது தவிர அவர் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை. நான் எப்போதெல்லாம் பயணம் மேற்கொண்டேனோ, அப்போதெல்லாம் அவரும் என்னுடன் வந்தார்" என்று கூறினார்கள்.

ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்களின் தலைகளை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்றார்கள். பிறகு, அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நபர் (ஸஅத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள்) – இவரின் தாயார் (கவிஞர்) ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்களின் உறவினர் ஆவார் – எழுந்து (ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்களிடம்), "நீங்கள் பொய் சொல்லிவிட்டீர்கள்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்த நபர்கள் அவ்ஸ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், அவர்களின் தலைகளை வெட்ட நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்கள்" என்றார்கள்.

பள்ளிவாசலில் அவ்ஸ் மற்றும் கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தினரிடையே ஏதேனும் தீய சம்பவம் நிகழக்கூடும் என்று தோன்றியது, இதைப் பற்றியெல்லாம் நான் அறியாதிருந்தேன். அன்றைய தினம் மாலையில், நான் எனது சில தேவைகளுக்காக (அதாவது, இயற்கை உபாதையை கழிப்பதற்காக) வெளியே சென்றேன், உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் என்னுடன் வந்தார்கள். நாங்கள் திரும்பி வரும்போது, உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் இடறி, "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்" என்றார்கள். நான் அவர்களிடம், "அன்னையே! ஏன் உங்கள் மகனை திட்டுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதன்பேரில் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, மீண்டும் இடறி, "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்" என்றார்கள். நான் அவர்களிடம், "ஏன் உங்கள் மகனை திட்டுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் மூன்றாவது முறையாக இடறி, "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்" என்றார்கள், அதற்காக நான் அவர்களைக் கடிந்துகொண்டேன். அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! உங்களை முன்னிட்டே தவிர நான் அவனைத் திட்டவில்லை" என்றார்கள். நான் அவர்களிடம், "என் விவகாரங்களில் எதைப் பற்றி?" என்று கேட்டேன். எனவே அவர்கள் முழு கதையையும் என்னிடம் வெளிப்படுத்தினார்கள். நான், "இது உண்மையில் நடந்ததா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக" என்று பதிலளித்தார்கள். நான் எதற்காக வெளியே சென்றேன் என்பதே தெரியாமல் திகைப்புடனும் (துயரத்துடனும்) என் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன். பிறகு நான் நோய்வாய்ப்பட்டேன் (காய்ச்சல்), மேலும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், "என்னை என் தந்தையின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வையுங்கள்" என்று கூறினேன். எனவே அவர்கள் என்னுடன் ஒரு அடிமையை அனுப்பினார்கள், நான் வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, என் தாய் உம் ரூமான் (ரழி) அவர்கள் கீழ்த்தளத்தில் இருப்பதையும், (என் தந்தை) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மேல்தளத்தில் ஏதோ ஓதிக்கொண்டிருப்பதையும் கண்டேன். என் தாய், "மகளே! உன்னை இங்கு அழைத்து வந்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். நான் அவர்களுக்குத் தகவல் தெரிவித்து முழு கதையையும் அவர்களிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர்கள் என்னைப் போல் அதை உணரவில்லை. அவர்கள், "என் மகளே! இதை எளிதாக எடுத்துக்கொள், ஏனெனில் கணவனால் நேசிக்கப்படும், பிற மனைவிகளைக் கொண்ட ஒரு வசீகரமான பெண்மணி ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, அவர்கள் அவளைப் பற்றி பொறாமைப்பட்டு அவதூறாகப் பேசாமல் இருந்ததில்லை" என்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் அந்தச் செய்தியை நான் உணர்ந்தது போல் உணரவில்லை. நான் (அவர்களிடம்), "என் தந்தைக்கு இது பற்றி தெரியுமா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இது பற்றி தெரியுமா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் தெரியும்" என்றார்கள். எனவே என் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின, நான் அழுதேன். மேல்தளத்தில் ஓதிக்கொண்டிருந்த அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் என் குரலைக் கேட்டு கீழே வந்து என் தாயிடம், "அவளுக்கு என்னாயிற்று?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "அவளைப் பற்றி (அல்-இஃப்க் கதை தொடர்பாக) கூறப்பட்டதை அவள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறாள்" என்றார்கள். அதன்பேரில் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அழுது, "என் மகளே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உன்னை வேண்டுகிறேன், உன் வீட்டிற்குத் திரும்பிப் போ" என்றார்கள். நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து என் பணிப்பெண்ணிடம் என்னைப் பற்றி (என் நடத்தை பற்றி) கேட்டார்கள். அந்தப் பணிப்பெண், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவள் தூங்கி, ஆடுகள் (அவள் வீட்டிற்குள்) நுழைந்து அவளுடைய மாவை சாப்பிட அனுமதிப்பதைத் தவிர, அவளுடைய நடத்தையில் எந்தக் குறையையும் நான் அறியவில்லை" என்றாள். அதன்பேரில், நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் சிலர் அவளிடம் கடுமையாகப் பேசி, "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் உண்மையைச் சொல்" என்றார்கள். இறுதியாக அவர்கள் அவதூறு விவகாரத்தைப் பற்றி அவளிடம் கூறினார்கள். அவள், "சுப்ஹானல்லாஹ்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஒரு பொற்கொல்லர் ஒரு தூய தங்கத் துண்டைப் பற்றி அறிவதைத் தவிர அவளுக்கு எதிராக நான் எதையும் அறியவில்லை" என்றாள். பிறகு இந்தச் செய்தி குற்றம் சாட்டப்பட்ட மனிதரை அடைந்தது, அவர், "சுப்ஹானல்லாஹ்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் எந்தப் பெண்ணின் அந்தரங்க உறுப்புகளையும் ஒருபோதும் திறந்ததில்லை" என்றார். பின்னர் அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் வீரமரணம் அடைந்தார்.

மறுநாள் காலை என் பெற்றோர் என்னைப் பார்க்க வந்தார்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அஸ்ர் தொழுகையை தொழுத பிறகு என்னிடம் வரும் வரை அவர்கள் என்னுடன் தங்கினார்கள். என் பெற்றோர் என் வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் என்னைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தபோது அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் போற்றிப் புகழ்ந்துவிட்டு, "சரி, ஆயிஷாவே! நீங்கள் ஒரு கெட்ட செயலைச் செய்திருந்தாலோ அல்லது (உங்களுக்கு நீங்களே) அநீதி இழைத்தாலோ, அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்யுங்கள், ஏனெனில் அல்லாஹ் தன் அடிமைகளிடமிருந்து தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்கிறான்" என்று கூறினார்கள். ஒரு அன்சாரிப் பெண்மணி வந்து வாசலுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தார்கள். நான் (நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம்), "இந்தப் பெண்மணியின் முன்னிலையில் நீங்கள் இவ்வாறு பேசுவது முறையற்றது அல்லவா?" என்று கேட்டேன். பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு அறிவுரை வழங்கினார்கள், நான் என் தந்தையிடம் திரும்பி, (என் சார்பாக) அவர்களுக்கு பதிலளிக்கும்படி அவரைக் கேட்டுக்கொண்டேன். என் தந்தை, "நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?" என்றார்கள். பிறகு நான் என் தாயிடம் திரும்பி, அவர்களுக்கு பதிலளிக்கும்படி அவளைக் கேட்டேன். அவள், "நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?" என்றாள். என் பெற்றோர் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுக்கு பதில் அளிக்காதபோது, நான், "அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரியவர் யாருமில்லை என்றும், முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அவனுடைய தூதர் என்றும் நான் சாட்சி கூறுகிறேன்!" என்றேன். அல்லாஹ்வை அவனுக்குரியவாறு போற்றிப் புகழ்ந்த பிறகு, நான், "சரி, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் (இந்தத் தீய செயலை) செய்யவில்லை என்றும், நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன் என்பதற்கு அல்லாஹ்வே சாட்சி என்றும் நான் உங்களிடம் கூறினால், அது உங்கள் தரப்பில் எனக்கு எந்தப் பயனையும் தராது, ஏனென்றால் நீங்கள் (மக்கள்) அதைப் பற்றிப் பேசிவிட்டீர்கள், உங்கள் இதயங்கள் அதை உள்வாங்கிக் கொண்டன; நான் இந்த பாவத்தைச் செய்தேன் என்றும், நான் அதைச் செய்யவில்லை என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் என்றும் நான் உங்களிடம் கூறினால், நீங்கள், 'அவள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டாள்' என்று கூறுவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் பொருத்தமான உதாரணம் (நான் யாக்கோபு (அலை) அவர்களின் பெயரை நினைவுகூர முயன்றேன், ஆனால் முடியவில்லை) யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை கூறிய உதாரணத்தைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை; எனவே (எனக்கு) "நீங்கள் கூறுவதற்கு எதிராக பொறுமையே மிகவும் பொருத்தமானது. அல்லாஹ் (ஒருவனே) உதவி தேடப்பட வேண்டியவன்" என்றேன். அந்த நேரத்திலேயே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது, நாங்கள் அமைதியாக இருந்தோம். பிறகு வஹீ (இறைச்செய்தி) முடிந்தது, அவர்கள் நெற்றியில் இருந்து (வியர்வையை) துடைத்துக்கொண்டே, "ஆயிஷாவே! நற்செய்தி பெறுங்கள்! அல்லாஹ் உங்கள் நிரபராதித்துவத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளான்" என்று கூறியபோது அவர்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியின் அறிகுறிகளைக் கண்டேன். அந்த நேரத்தில் நான் மிகவும் கோபமாக இருந்தேன். என் பெற்றோர் என்னிடம், "எழுந்து அவரிடம் போ" என்றார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அதைச் செய்ய மாட்டேன், அவருக்கு நன்றி சொல்ல மாட்டேன், உங்கள் இருவருக்கும் நன்றி சொல்ல மாட்டேன், ஆனால் என் நிரபராதித்துவத்தை வெளிப்படுத்திய அல்லாஹ்வுக்கு நான் நன்றி சொல்வேன். நீங்கள் இந்தக் கதையைக் கேட்டீர்கள், ஆனால் அதை மறுக்கவோ அல்லது (என்னைப் பாதுகாக்க) மாற்றவோ இல்லை" என்றேன்.

(ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுவார்கள்:) "ஆனால் ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களைப் பொறுத்தவரை, (நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவி), அல்லாஹ் அவர்களின் இறையச்சத்தின் காரணமாக அவர்களைப் பாதுகாத்தான், எனவே அவர்கள் (என்னைப் பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் கூறவில்லை, ஆனால் அவர்களின் சகோதரி ஹம்னா (ரழி) அவர்கள், நாசமானவர்களுடன் நாசமானார்கள். என்னைப் பற்றி தீய வார்த்தைகளைப் பேசியவர்கள் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள், ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்கள் மற்றும் நயவஞ்சகர் அப்துல்லாஹ் பின் உபை ஆவார்கள், அவர் அந்தச் செய்தியைப் பரப்பி மற்றவர்களையும் அதைப் பற்றிப் பேசத் தூண்டினார், அவரும் ஹம்னா (ரழி) அவர்களுமே அதில் பெரும் பங்கைக் கொண்டிருந்தனர்."

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுக்கு ஒருபோதும் எந்த உதவியும் செய்ய மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்தார்கள். பிறகு அல்லாஹ் இந்த தெய்வீக வசனத்தை அருளினான்: "உங்களில் நல்லவர்களும் செல்வந்தர்களும் (அதாவது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள்) தங்கள் உறவினர்களுக்கும், தேவையுள்ளவர்களுக்கும் (அதாவது மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள்) (எந்த உதவியும்) கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்... அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பவில்லையா? மேலும் அல்லாஹ் மிகவும் மன்னிப்பவன், மிக்க கருணையுடையவன்." (24:22) அதன்பேரில், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எங்கள் இறைவனே! நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்" என்றார்கள். எனவே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுக்கு முன்பு கொடுத்து வந்த செலவினத்தை மீண்டும் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட விரும்பினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) ஒரு போருக்குப் புறப்படும்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். இது ‘ஹிஜாப்’ (திரை மறைவு) சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நடந்ததாகும். நான் ஒரு சிவிகையில் (ஹவ்தஜ்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன்; அதிலேயே இறக்கிவிடப்பட்டேன்.

நாங்கள் (போரை முடித்து) திரும்பும் வழியில் மதீனாவுக்கு அருகில் வந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இரவு பயணத்தைத் தொடர அறிவிப்புச் செய்தார்கள். அவர்கள் பயண அறிவிப்புச் செய்தபோது நான் எழுந்து, படையின் தங்குமிடத்தைத் தாண்டி (இயற்கைத் தேவைக்காக) வெளியே சென்றேன். என் தேவையை முடித்துவிட்டுத் திரும்பியபோது, என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டு) **ழஃபார்** நகரத்து மணிகளால் ஆன என் கழுத்து மாலை அறுந்து விழுந்திருந்தது. நான் (வந்த வழியே) திரும்பிச் சென்று என் மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது என்னை (நேரத்திற்குத் திரும்ப முடியாமல்) தாமதப்படுத்திவிட்டது.

(இதற்கிடையில்) எனக்குச் சேணம் பூட்டும் குழுவினர் வந்து, நான் பயணம் செய்யும் என் சிவிகையைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்துக்கட்டினர். நான் அதனுள் இருப்பதாகவே அவர்கள் எண்ணினர். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், சதைப்பற்று இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகக் குறைவாகவே உண்பார்கள். எனவே, சிவிகையைத் தூக்கி வைத்தபோது அதன் எடையை அவர்கள் வித்தியாசமாகக் காணவில்லை. மேலும் நான் அப்போது வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாகவும் இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி, (பயணத்தைத்) தொடர்ந்துவிட்டார்கள்.

படை சென்ற பிறகு நான் என் மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பிறகு அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு நான் வந்தபோது, அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதில் கொடுப்பவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (மீண்டும்) சென்றுவிட்டேன். ‘மக்கள் என்னைக் காணாதபோது, நிச்சயம் என்னைத் தேடிக்கொண்டு இங்குதான் வருவார்கள்’ என்று கருதினேன். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்திருக்கையில், என் கண்கள் சுழன்று எனக்குத் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

(படைக்குத் பின்னால் வரும் பொருட்களைச் சேகரிப்பதற்காக) ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்ஸுலமீ அத்-தக்வானீ (ரழி) என்பவர், படைக்குப் பின்னால் தங்கிவிட்டு, இரவின் பின்பகுதியில் புறப்பட்டு, காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைக் கண்ட அவர், (அருகில் வந்து) என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். ஏனெனில், ஹிஜாப் சட்டம் வருவதற்கு முன்னர் அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் என்னை அறிந்து கொண்டு, “இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்” (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் அவனிடமே நாம் திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே என் மேலங்கியால் (ஜில்பாப்) என் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. ‘இன்னா லில்லாஹி’ என்பதைத் தவிர வேறெந்த வார்த்தையையும் அவரிடமிருந்து நான் கேட்கவில்லை. அவர் தனது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன்னங்காலையை மிதித்துக்கொள்ள, நான் அதன் மீது ஏறிக் கொண்டேன். பிறகு அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு முன்செல்ல, (நண்பகல்) நேரத்தில் கடும் வெயிலில் படைரிவினர் ஓய்வெடுக்கத் தங்கியிருந்த இடத்தில் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

(இதன் காரணமாக) என் விஷயத்தில் நாசமாகப் போனவர்கள் நாசமாகிப் போனார்கள். இந்தப் பெரும்பழிச் சொல்லை முதன்முதலில் பரப்பிவிட்டவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூல் ஆவான். (பிறகு) நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாத காலம் நான் நோயுற்றிருந்தேன். அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சில் மக்கள் மூழ்கியிருந்தனர். ஆனால், இதுபற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், எனது நோயின்போது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் கனிவை இப்போது காணாதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் (வீட்டிற்குள்) நுழைந்து சலாம் உரைப்பார்கள். பிறகு, **“இவர் எப்படி இருக்கிறார்?” (கைஃப தீகும்)** என்று (என்னைக் குறித்துக்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடைந்து வெளியே வரும்வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் ‘அல்-மனாஸி’ (எனும் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும்) இடத்திற்குச் சென்றோம். நாங்கள் இரவு நேரத்திலன்றி வெளியே செல்வதில்லை. மிஸ்தஹ் உடைய தாயார், அபூ ருஹ்ம் இப்னு முத்தலிப் இப்னு அப்து மனாஃபின் மகளாவார். அவருடைய தாயார், அபூபக்ர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயாரின் சகோதரி (பெரியம்மா) ஆவார். அவருடைய மகன் மிஸ்தஹ் இப்னு உஸாஸா ஆவார்.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் எங்கள் தேவையை முடித்துக்கொண்டு என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது மிஸ்தஹ் உடைய தாயார் தனது ஆடைத் தடுக்கி இடறிவிழுந்தார். உடனே அவர், “மிஸ்தஹ் நாசமாகப் போகட்டும்!” என்றார். நான் அவரிடம், “தவறான ஒன்றைச் சொன்னீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையுமா ஏசுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “அம்மா! அவர் என்ன சொன்னார் என்று நீங்கள் கேட்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். “அவர் என்ன சொன்னார்?” என்று நான் வினவ, அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (இதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் உரைத்து, “இவர் எப்படி இருக்கிறார்?” என்று கேட்டார்கள். நான், “என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி அளிப்பீர்களா?” என்று கேட்டேன். எப்படியாவது இச்செய்தியின் உண்மை நிலையை என் பெற்றோரிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே அப்போது என் விருப்பமாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள்.

நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயாரிடம், “அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “என் அருமை மகளே! உன் மீது (வருத்தத்தை) எளிதாக்கிக்கொள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்துவிட்டால், அவள் மீது (குறை கூறி) அவர்கள் அதிகம் பேசத்தான் செய்வார்கள்; இதில் அழகான பெண் தப்புவது மிக அரிது” என்று கூறினார். அதற்கு நான், “சுப்ஹானல்லாஹ்! (தூயவன் அல்லாஹ்); மக்களா (இப்படிப்) பேசிக் கொள்கிறார்கள்?” என்று (வியப்புடன்) கூறினேன்.

அன்று இரவு முழுவதும் அழுதுகொண்டிருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை. நான் தூங்கவுமில்லை. விடிந்த பிறகும் அழுதுகொண்டிருந்தேன். (இவ்விஷயத்தில்) வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானது. எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியைப் (என்னை) பிரிந்து விடுவது குறித்து ஆலோசனை கேட்பதற்காக அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்தார்கள்.

உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி), நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் (மீது கொண்ட) அன்பையும், அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று தாம் அறிந்திருந்ததையும் வைத்து ஆலோசனை கூறினார். “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தார். அவர்களைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை” என்று கூறினார்.

அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தவிர பெண்கள் நிறைய பேர் உள்ளனர். பணிப்பெண்ணிடம் (பரீராவிடம்) நீங்கள் விசாரித்தால் அவர் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வார்” என்று கூறினார்கள். எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை அழைத்து, “பரீராவே! ஆயிஷாவிடம் உனக்குச் சந்தேகம் அளிக்கும் படி எதையேனும் நீ பார்த்திருக்கிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு பரீரா (ரழி), “தங்களைச் சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவர் ஒரு இளம்பெண்; குழைத்த மாவை அப்படியே போட்டுவிட்டுத் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும். இதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லும்படி வேறெதையும் நான் அவரிடம் பார்க்கவில்லை” என்று கூறினார்.

அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மேடையில் (மிம்பர்) ஏறி, அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூலைக் குறித்துத் தமக்கு நியாயம் வழங்குமாறு கோரினார்கள். மேடையிலிருந்தபடியே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “முஸ்லிம்களே! என் வீட்டார் விஷயத்தில் எனக்கு மனவேதனை அளித்த ஒரு மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் நியாயம் பெற்றுத் தருவார்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் வீட்டார் மீது நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. (இப்பழியில்) அவர்கள் ஒரு மனிதரின் (ஸஃப்வானின்) பெயரையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்கின்றனர். அவரைக் குறித்தும் நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை. அவர் என்னுடன் அல்லாமல் (தனியாக) என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

அப்போது ஸஅத் இப்னு முஆத் அல்-அன்ஸாரி (ரழி) எழுந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவனிடமிருந்து நான் உங்களுக்கு நியாயம் பெற்றுத் தருகிறேன். அவன் (எங்கள்) ‘அவ்ஸ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால் அவனது கழுத்தை நாங்கள் வெட்டிவிடுவோம். அவன் எங்கள் சகோதரர்களான ‘கஸ்ரஜ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், (அவன் விஷயத்தில்) நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை நாங்கள் நிறைவேற்றுகிறோம்” என்று கூறினார்.

உடனே கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான ஸஅத் இப்னு உபாதா (ரழி) எழுந்தார். அவர் அதற்கு முன் நல்ல மனிதராகவே திகழ்ந்தார்; ஆயினும் (இப்போது) குலவெறி அவரைத் தூண்டிவிட்டது. அவர் ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அவனைக் கொல்ல உம்மால் முடியாது; அதற்கு உமக்குச் சக்தியும் கிடையாது” என்று கூறினார்.

உடனே ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களின் தந்தையின் சகோதரர் மகன் உஸைத் இப்னு ஹுளைர் (ரழி) எழுந்து, ஸஅத் இப்னு உபாதாவை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் அவனைக் கொல்வோம். நீர் நயவஞ்சகர்; அதனால் நயவஞ்சகர்களுக்காக வாதாடுகிறீர்” என்று கூறினார்.

இதனால் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கிளர்ந்தெழுந்து, சண்டையிட்டுக் கொள்ளத் தயாரானார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (இன்னும்) மேடை மீதே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இறுதியில் அவர்கள் அமைதியுற்றார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

(ஆயிஷா (ரழி) தொடர்கிறார்):
அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை; நான் தூங்கவுமில்லை. அன்றிரவும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் அழுகை என் ஈரலை உடைத்துவிடுமோ என்று என் பெற்றோர் எண்ணினார்கள். அவர்கள் இருவரும் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்ஸாரிப் பெண் ஒருவர் என்னிடம் அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதியளித்தேன். அவரும் (வந்து) என்னுடன் அழுதுகொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள். என் பற்றிப் பேசப்பட்ட நாளிலிருந்து அதுவரை அவர்கள் என் அருகில் அமர்ந்ததே இல்லை. ஒரு மாத காலம் என் விஷயத்தில் எந்தத் தீர்ப்பும் வஹீயாக அருளப்படாமல் இருந்தது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் ஏகத்துவ உறுதிமொழி (ஷஹாதத்) கூறிவிட்டு, “ஆயிஷா! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இவ்வாறெல்லாம் செய்தி எட்டியுள்ளது. நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மீண்டுவிடு (தவ்பா செய்). ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, (வருந்தி) மீண்டால், அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்கிறான்” என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது, என் கண்ணீர் வற்றிப்போய், அதிலிருந்து ஒரு துளியும் (வருவதை) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவர், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார். நான் என் தாயாரிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவரும், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார்.

நான் வயது குறைந்த ஒரு இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் கூறினேன்: “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! மக்கள் பேசியதை நீங்கள் செவியுற்று, அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்து, அதை நீங்கள் உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே, ‘நான் குற்றமற்றவள்’ என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை நம்பப்போவதில்லை. நான் (செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் (யாகூப் நபியைத்) தவிர வேறு யாரையும் நான் உதாரணமாகக் காணவில்லை. (அவர் கூறியது போல்):

*‘எனவே, (எனக்குத் தேவை) அழகிய பொறுமையே! நீங்கள் புனைந்துரைப்பவற்றில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்’* (அல்குர்ஆன் 12:18)”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு நான் (முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு) படுக்கையில் சாய்ந்து படுத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்பதையும், அல்லாஹ் என் தூய்மையை நிச்சயம் வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஓதப்படக்கூடிய வஹீ (திருக்குர்ஆன் வசனம்) என் விஷயத்தில் அருளப்படும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. அல்லாஹ், தன்னுடைய வேதத்தில் ஓதப்படும் அளவிற்கு நான் தகுதியானவள் அல்ல என்று நான் என்னைக் கருதினேன். மாறாக, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவு காண்பார்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் என் தூய்மையை வெளிப்படுத்துவான்’ என்றே நான் எதிர்பார்த்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார்களில் யாரும் வெளியே செல்லவும் இல்லை. அதற்குள், அல்லாஹ் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீயை அருளினான். வஹீ அருளப்படும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் சிரமமான நிலை ஏற்பட்டது. அது குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், (அருளப்பட்ட) இறைவசனத்தின் பாரத்தால் அவர்களிடமிருந்து **முத்துக்களைப் போன்று** வியர்வை வழிந்தோடியது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியதும் அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே பேசிய முதல் வார்த்தை இதுதான்: “ஆயிஷா! நற்செய்தி (பெற்றுக்கொள்)! அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்” என்று கூறினார்கள். உடனே என் தாயார், “எழுந்து அவர்களிடம் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்லுங்கள்” என்றார். அதற்கு நான், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன். அவன்தான் என் தூய்மையை அருளினான்” என்று கூறினேன்.

(அப்போது) அல்லாஹ், *“நிச்சயமாக (இட்டுக்கட்டப்பட்ட) இப்பெரும் பொய்யைக் கொண்டு வந்தவர்கள் உங்களிலுள்ள ஒரு கூட்டத்தாரே...”* (அல்குர்ஆன் 24:11) என்பது முதல் பத்து வசனங்களை இறக்கி வைத்தான். அல்லாஹ் இந்த வசனங்களை என் தூய்மைக்காக அருளினான்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், மிஸ்தஹ் தமக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவிட்டு வந்தார்கள். (மிஸ்தஹ் எனக்கெதிராகப் பேசியதால்), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஆயிஷா குறித்து அவன் இப்படிப் பேசிய பிறகு, இனி ஒருபோதும் அவனுக்காக நான் எதுவும் செலவு செய்யமாட்டேன்” என்று (சத்தியம் செய்து) கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ், *“உங்களில் (இறைவனின்) அருட்கொடையையும், வசதி வாய்ப்பையும் பெற்றவர்கள், உறவினர்களுக்கோ... (கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்)... அல்லாஹ் உங்களுக்கு மன்னிப்பளிப்பதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா?”* (அல்குர்ஆன் 24:22) என்ற வசனத்தை இறக்கினான்.

(இதைக் கேட்ட) அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ் எனக்கு மன்னிப்பளிப்பதையே நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்து வந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இதை அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் நான் நிறுத்தமாட்டேன்” என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தம் மனைவி ஸைனப் பிந்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் என் விஷயத்தில், “நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்? அல்லது (அவரிடம்) எதைக் கண்டாய்?” என்று விசாரித்தார்கள். அதற்கு அவர், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். (கேட்காததையும் பார்க்காததையும் சொல்ல மாட்டேன்). அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை” என்று கூறினார். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் அவர் ஒருவர்தான் எனக்குப் போட்டியாகத் திகழ்ந்தார். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (அவதூறு சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான். ஆனால், அவருடைய சகோதரி ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ், அவருக்காக (என் மீது பொறாமை கொண்டு) வாதாடினார்; அதனால் நாசமானவர்களுடன் அவரும் நாசமாகிப் போனார்.

ஹிப்பான் இப்னு மூஸா கூறினார்: “இதுவே (இறை)நூலில் உள்ள வசனங்களில் மிக அதிக நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய வசனமாகும்” என்று அப்துல்லாஹ் இப்னு முபாரக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுவார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"என்னைப்பற்றி (வதந்திகள்) பேசப்பட்டவை பேசப்பட்ட நிலையில், நான் அது பற்றி ஏதும் அறியாதிருந்தேன். (இந்நிலையில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடையே உரையாற்ற எழுந்தார்கள். அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வுக்குத் தகுதியான புகழைக் கொண்டு அவனைப் புகழ்ந்தார்கள். பிறகு கூறினார்கள்: 'அம்மா பஃது (இறைவாழ்த்துரைக்குப் பின்), என் குடும்பத்தார் மீது அவதூறு கற்பித்த சில மனிதர்கள் விஷயத்தில் எனக்கு ஆலோசனை கூறுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் குடும்பத்தாரிடம் எந்தத் தீமையையும் நான் அறியவில்லை. அவர்கள் (என் மனைவியை) ஒரு மனிதருடன் தொடர்புபடுத்திப் பேசுகிறார்கள்; அந்த மனிதரிடமும் நான் எந்தத் தீமையையும் அறியவில்லை. நான் வீட்டில் இருக்கும் போதே தவிர அவர் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை. நான் பயணமாகச் சென்றால் அவரும் என்னுடனேயே பயணிப்பார்.'

உடனே ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்களின் கழுத்துகளை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்' என்றார்கள். அப்போது கஸ்ரஜ் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் எழுந்தார் - ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் அவர்களின் தாயார் அந்த மனிதரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் - அவர் (ஸஅத் பின் முஆத் அவர்களைப் பார்த்து), 'நீர் பொய் சொல்கிறீர்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் அவ்ஸ் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்திருந்தால் அவர்களின் கழுத்துகளை வெட்ட நீர் விரும்பியிருக்க மாட்டீர்' என்றார். மஸ்ஜிதுக்குள் அவ்ஸ் மற்றும் கஸ்ரஜ் குலத்தினரிடையே சண்டை மூளும் நிலை உருவானது; ஆனால் நான் அதை அறிந்திருக்கவில்லை.

அன்றைய தினம் மாலையில், நான் எனது சில தேவைகளுக்காக (இயற்கை உபாதையை கழிக்க) வெளியே சென்றேன். என்னுடன் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் வந்தார்கள். (வழியில்) அவர்கள் தடுமாறினார்கள். அப்போது, 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்று கூறினார்கள். நான் அவரிடம், 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு இரண்டாவது முறையாகத் தடுமாறியபோதும், 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார். நான், 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர் மௌனமாக இருந்தார். மூன்றாவது முறையும் தடுமாறியபோது, 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார். நான் அவரை அதட்டி, 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! உன்னை முன்னிட்டே தவிர நான் அவரை ஏசவில்லை' என்றார்.

நான், 'எந்த விஷயத்தில்?' என்று கேட்டேன். உடனே அவர் நடந்த விபரத்தை எனக்குத் தெரிவித்தார். நான், 'இது உண்மையிலேயே நடந்துவிட்டதா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'ஆம்' என்றார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் எதற்காக வெளியே வந்தேனோ, அந்தத் தேவை நிறைவேறாதது போன்ற நிலையில் நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன். எனக்குக் காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், 'என்னை என் தந்தையின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வையுங்கள்' என்று கேட்டேன். அவர்கள் என்னுடன் ஒரு பையனை அனுப்பி வைத்தார்கள்.

நான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். என் தாயார் உம்மு ரூமான் வீட்டின் கீழ்தளத்திலும், என் தந்தை அபூபக்ர் (ரழி) மேல்தளத்தில் குர்ஆன் ஓதிக்கொண்டும் இருந்தார்கள். என் தாயார், 'மகளே! உன்னை இங்கு வரவழைத்தது எது?' என்று கேட்டார். நான் அவரிடம் நடந்த செய்தியைக் கூறினேன். ஆனால் அந்தச் செய்தி என்னைப் பாதித்த அளவுக்கு அவரைப் பாதிக்கவில்லை. அவர், 'மகளே! உன் மீது (இவ்விஷயத்தை) இலகுவாக்கிக்கொள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படுபவளாகவும், சக்களத்திகள் இருப்பவளாகவும் உள்ள ஓர் அழகான பெண், அவர்கள் அவள் மீது பொறாமை கொள்ளாமலும், அவளைப் பற்றி (குறைகள்) பேசப்படாமலும் இருப்பது அரிது' என்று கூறினார். நான், 'என் தந்தைக்கும் இது தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். அவர் 'ஆம்' என்றார். 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். அதற்கும் அவர் 'ஆம்' என்றார்.

என் கண்கள் கலங்கி நான் அழுதேன். மேல்தளத்தில் ஓதிக்கொண்டிருந்த அபூபக்ர் (ரழி) என் குரலைக் கேட்டு இறங்கி வந்து, என் தாயாரிடம், 'அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது?' என்று கேட்டார். தாயார், 'தன்னைப் பற்றிப் பேசப்படும் செய்தியை அவள் அறிந்துவிட்டாள்' என்றார். என் தந்தை அழுதுகொண்டே, 'மகளே! நான் உன்னிடம் சத்தியமிட்டுக் கேட்கிறேன், நீ உன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்' என்றார். எனவே நான் (என் கணவர் வீட்டிற்குத்) திரும்பினேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து, என் பணிப்பெண்ணிடம் என்னைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். அதற்கு அந்தப் பணிப்பெண், 'இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் (வயது முதிராத சிறுமியாக இருப்பதால்) உறங்கிவிடுவார்; ஆடு உள்ளே நுழைந்து அவர் பிசைந்து வைத்திருக்கும் மாவை தின்றுவிடும். இந்தக் குறையைத் தவிர அவர் மீது நான் எந்தக் குறையையும் அறியவில்லை' என்றார். நபித்தோழர்களில் சிலர் அப்பெண்ணை அதட்டி, 'அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் உண்மையைச் சொல்' என்றார்கள். அப்பெண் நடந்த விபரத்தை அறிந்ததும், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! (தூய) தங்கத்தைப் பற்றி ஒரு பொற்கொல்லர் அறிவதை விட அதிகமாக நான் அவரைப் பற்றி அறியவில்லை (அவர் அவ்வளவு தூயவர்)' என்று கூறினார்.

(என் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்ட) அந்த மனிதருக்கும் செய்தி எட்டியது. அவர், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் எந்தப் பெண்ணின் ஆடையையும் (தவறான நோக்கத்தில்) விலக்கியதில்லை' என்று கூறினார்."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(பிற்காலத்தில்) அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஷஹீத் (உயிர் தியாகி) ஆனார்."

(ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்): "மறுநாள் காலை என் பெற்றோர் என்னிடம் வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அஸர் தொழுதுவிட்டு என்னிடம் வரும் வரை அவர்கள் இருவரும் என்னுடனேயே இருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் வந்தபோது என் பெற்றோர் எனக்கு வலப்புறமும் இடப்புறமும் அமர்ந்திருந்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வை அவனுக்குரிய தகுதியோடு புகழ்ந்துவிட்டு, 'அம்மா பஃது! ஆயிஷாவே! நீ ஏதேனும் தவறு செய்திருந்தாலோ, அல்லது அநீதி இழைத்திருந்தாலோ அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள். நிச்சயமாக அல்லாஹ் தன் அடியார்களின் பாவமன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்றார்கள்.

அப்போது அன்சாரிப் பெண்மணி ஒருவர் வந்து வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். நான் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்), 'இந்தப் பெண்மணியிடம் (இத்தகைய விஷயத்தைக் கூறுவதற்கு) தாங்கள் வெட்கப்படவில்லையா?' என்று கேட்டேன். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (பொதுவான) அறிவுரை வழங்கினார்கள்.

நான் என் தந்தையிடம் திரும்பி, 'இவருக்குப் பதிலளியுங்கள்' என்றேன். அவர், 'நான் என்ன சொல்வது?' என்றார். பிறகு என் தாயாரிடம் திரும்பி, 'இவருக்குப் பதிலளியுங்கள்' என்றேன். அவரும், 'நான் என்ன சொல்வது?' என்றார். அவர்கள் இருவரும் பதிலளிக்காதபோது, நான் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வை அவனுக்குரிய தகுதியோடு புகழ்ந்துவிட்டுப் பின்வருமாறு கூறினேன்:

'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் (இக்குற்றத்தைச்) செய்யவில்லை என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் உண்மை சொல்கிறேன் என்று அல்லாஹ் அறிகிறான் - ஆனால் அது உங்களுக்குப் பயனளிக்காது; ஏனெனில் நீங்கள் (வதந்திகளைப்) பேசியிருக்கிறீர்கள்; உங்கள் உள்ளங்களில் அது பதிந்துவிட்டது. நான் (இக்குற்றத்தைச்) செய்தேன் என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் அதைச் செய்யவில்லை என்று அல்லாஹ் நன்கறிவான் - உடனே நீங்கள், 'அவள் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டாள்' என்று சொல்வீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யஃகூப் (அலை) அவர்களின் பெயரை என்னால் நினைவுபடுத்த முடியவில்லை - யூசுஃபுடைய தந்தை கூறியதைத் தவிர வேறு உதாரணத்தை நான் காணவில்லை:

**"ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்" (எனக்குத் தேவை) அழகிய பொறுமையே. நீங்கள் புனையும் விஷயத்தில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்** (12:18).'"

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அந்த நேரத்தில்தான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளப்பட்டது. நாங்கள் மௌனமானோம். வஹீ நிலை அவர்களை விட்டு விலகியபோது, அவர்கள் தங்கள் நெற்றியைத் துடைத்துக்கொண்டே, 'ஆயிஷாவே! நற்செய்தி! அல்லாஹ் உன் நிரபராதித் தன்மையை இறக்கிவைத்துவிட்டான்' என்று கூறினார்கள். அவர்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியை நான் கண்டேன்.

அப்போது நான் மிகுந்த கோபத்தில் இருந்தேன். என் பெற்றோர் என்னிடம், 'எழுந்து அவரிடம் செல்' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரிடம் செல்லமாட்டேன்; அவரையும் புகழமாட்டேன், உங்கள் இருவரையும் புகழமாட்டேன். என் நிரபராதித் தன்மையை இறக்கிவைத்த அல்லாஹ்வையே புகழ்வேன். நீங்கள் (வதந்திகளைக்) கேட்டும் அதை மறுக்கவில்லை; (என்னைக் காக்க) அதை மாற்றவுமில்லை' என்று கூறினேன்."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களைப் பொறுத்தவரை, அல்லாஹ் அவரைத் தன் மார்க்கப்பற்றின் காரணமாகப் பாதுகாத்தான்; அவர் (என்னைப்பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவரின் சகோதரி ஹம்னா, நாசமானவர்களுடன் சேர்ந்து நாசமானார். மிஸ்தஹ், ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித், நயவஞ்சகன் அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் சலூல் ஆகியோர் (இவ்வவதூறைப்) பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவன்தான் (அப்துல்லாஹ் பின் உபை) இதைத் தூண்டிவிட்டு, திரட்டி, அவர்களில் முக்கியப் பங்காற்றினான். அவனும் ஹம்னாவும் இதில் (ஈடுபாடு) கொண்டிருந்தனர்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'இனி ஒருபோதும் மிஸ்தஹுக்கு எந்த உதவியும் செய்யமாட்டேன்' என்று சத்தியம் செய்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ் உன்னதமானவன் இந்த வசனத்தை இறக்கிவைத்தான்:

**(நபியே!) உங்களில் செல்வாக்கும் வசதியும் உடையவர்கள், உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்...** (மிஸ்தஹ் விஷயத்தில் அபூபக்ர் (ரழி) சத்தியம் செய்ததைக் குறித்து இவ்வசனம் இறங்கியது)... **அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக மன்னிப்பவன்; மிக்க கிருபையுடையவன்** (24:22).

இதைக் கேட்ட அபூபக்ர் (ரழி), 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எங்கள் இறைவா! நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்' என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்கு முன்பு செய்து கொண்டிருந்த உதவியைத் தொடர்ந்தார்கள்."