அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

வயிற்றில் கொழுப்பு மிக்கவர்களும், ஆனால் உள்ளத்தில் விளக்கம் குறைந்தவர்களுமான பனூ ஸகீஃப் குலத்தைச் சேர்ந்த இருவரும், குறைஷிக் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரும் (அல்லது குறைஷிக் குலத்தைச் சேர்ந்த இருவரும், பனூ ஸகீஃப் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரும்) கஅபாவிற்கு அருகில் கூடினார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர், “நாம் பேசுவதை அல்லாஹ் கேட்கிறான் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?” என்று கேட்டார்.
மற்றவர், “நாம் சப்தமாகப் பேசினால் அவன் கேட்கிறான்; ஆனால் நாம் மெதுவாக (இரகசியமாக) பேசினால் அவன் கேட்பதில்லை” என்று கூறினார்.
வேறொருவர், “நாம் சப்தமாகப் பேசும்போது அவன் கேட்டால், நிச்சயமாக நாம் மெதுவாகப் பேசும்போதும் அவன் கேட்பான்” என்று கூறினார்.

ஆகவே, அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை அருளினான்:

**"வமா குன்தும் தஸ்ததி(ர்)ரூன அன் யஷ்ஹத அலைகும் ஸம்உகும் வலா அப்ஸா(ர்)ருகும் வலா ஜுலூதுகும்"**

(பொருள்: ‘மேலும், உங்கள் செவிகளும், உங்கள் கண்களும், உங்கள் தோல்களும் உங்களுக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதற்காக நீங்கள் உங்களை மறைத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை...’) (41:22)

இப்னு மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(கஅபா) இல்லத்திற்கு அருகில் மூன்று நபர்கள் ஒன்று கூடினார்கள். அவர்களில் இருவர் குறைஷியர்களாகவும், ஒருவர் தகஃபியாகவும் அல்லது இருவர் தகஃபியர்களாகவும், ஒருவர் குறைஷியாகவும் இருந்தார்கள். அவர்கள் (மார்க்க) ஞானம் குறைந்தவர்களாகவும், உடல்பருமன் மிக்கவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர், "நாம் பேசும்போது அல்லாஹ் கேட்கிறான் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார்.

மற்றொருவர், "நாம் சப்தமாகப் பேசும்போது அவன் கேட்கிறான்; நாம் மெதுவாகப் பேசும்போது அவன் கேட்பதில்லை" என்று கூறினார்.

இன்னும் மற்றொருவர், "நாம் சப்தமாகப் பேசும்போது அவன் கேட்டால், நாம் மெதுவாகப் பேசும்போதும் அவன் கேட்பான்" என்று கூறினார்.

அப்போதுதான் அல்லாஹ் கண்ணியமும் மகத்துவமும் மிக்கவன் (பின்வரும் வசனத்தை) அருளினான்:

**"வமா குன்தும் தஸ்ததிருவூன அன் யஷ்ஹத அலைக்கும் ஸம்உக்கும் வலா அப்ஸாருக்கும் வலா ஜுலூதுக்கும்"**

(பொருள்: "உங்கள் செவிகளும், உங்கள் கண்களும், உங்கள் தோல்களும் உங்களுக்கு எதிராக சாட்சி சொல்லுமே என அஞ்சி நீங்கள் உங்களை மறைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை") (41:22).

இப்னு மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(கஅபா) ஆலயத்தருகே மூன்று மனிதர்கள் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் இருவர் குறைஷியர், ஒருவர் தகீஃப் குலத்தவர் - அல்லது இருவர் தகீஃப் குலத்தவர், ஒருவர் குறைஷியர். அவர்களது இதயங்களில் (மார்க்க) விளக்கவுணர்வு குறைவாகவும், அவர்களது வயிறுகளில் கொழுப்பு அதிகமாகவும் இருந்தது. அவர்களில் ஒருவர், "நாம் சொல்வதை அல்லாஹ் கேட்கிறான் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?" என்று கேட்டார். மற்றொருவர், "நாம் உரக்கப் பேசினால் அவன் கேட்கிறான்; நாம் இரகசியமாகப் பேசினால் அவன் கேட்பதில்லை" என்று கூறினார். வேறொருவர், "நாம் உரக்கப் பேசும்போது அவன் கேட்கிறான் என்றால், நிச்சயமாக நாம் இரகசியமாகப் பேசும்போதும் அவன் கேட்பான்" என்று கூறினார்.

ஆகவே அல்லாஹ் (பின்வரும் வசனத்தை) அருளினான்:
"(வமா குன்தும் தஸ்ததிரூன அன் யஷ்ஹத அலைக்கும் ஸம்உக்கும் வலா அப்ஸாருக்கும் வலா ஜுலூதுக்கும்)"
(பொருள்: "மேலும், உங்கள் காதுகளும், உங்கள் கண்களும், உங்கள் தோல்களும் உங்களுக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்லிவிடாதபடிக்கு நீங்கள் உங்களை மறைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை.")