حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ الْمِقْدَادِ قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ لِي قَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنَ الْجَهْدِ قَالَ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ لَيْسَ أَحَدٌ يَقْبَلُنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلَاثُ أَعْنُزٍ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِرَسُولِ اللهِ ﷺ نَصِيبَهُ فَيَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لَا يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُهُ قَالَ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الْأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَاشْرَبْهَا قَالَ مَا زَالَ يُزَيِّنُ لِي حَتَّى شَرِبْتُهَا فَلَمَّا وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَرَفَ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ قَالَ نَدَّمَنِي فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ شَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ وَلَا يَرَاهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكَ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ قَالَ وَعَلَيَّ شَمْلَةٌ مِنْ صُوفٍ كُلَّمَا رَفَعْتُ عَلَى رَأْسِي خَرَجَتْ قَدَمَايَ وَإِذَا أَرْسَلْتُ عَلَى قَدَمَيَّ خَرَجَ رَأْسِي وَجَعَلَ لَا يَجِيءُ لِي نَوْمٌ قَالَ وَأَمَّا صَاحِبَايَ فَنَامَا فَجَاءَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى فَأَتَى شَرَابَهُ فَكَشَفَ عَنْهُفَلَمْ يَجِدْ فِيهِ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ قَالَ قُلْتُ الْآنَ يَدْعُو عَلَيَّ فَأَهْلِكُ فَقَالَ اللهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَاسْقِ مَنْ سَقَانِي قَالَ فَعَمَدْتُ إِلَى الشَّمْلَةِ فَشَدَدْتُهَا عَلَيَّ فَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الْأَعْنُزِ أَجُسُّهُنَّ أَيُّهُنَّ أَسْمَنُ فَأَذْبَحُ لِرَسُولِ اللهِ ﷺ فَإِذَا هُنَّ حُفَّلٌ كُلُّهُنَّ فَعَمَدْتُ إِلَى إِنَاءٍ لِآلِ مُحَمَّدٍ مَا كَانُوا يَطْمَعُونَ أَنْ يَحْلِبُوا فِيهِ وَقَالَ أَبُو النَّضْرِ مَرَّةً أُخْرَى أَنْ يَحْتَلِبُوا فِيهِ فَحَلَبْتُ فِيهِ حَتَّى عَلَتْهُ الرَّغْوَةُ ثُمَّ جِئْتُ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَقَالَ أَمَا شَرِبْتُمْ شَرَابَكُمُ اللَّيْلَةَ يَا مِقْدَادُ؟ قَالَ قُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللهِ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ اشْرَبْ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَأَخَذْتُ مَا بَقِيَ فَشَرِبْتُ فَلَمَّا عَرَفْتُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَدْ رَوِيَ فَأَصَابَتْنِي دَعْوَتُهُ ضَحِكْتُ حَتَّى أُلْقِيتُ إِلَى الْأَرْضِ قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ إِحْدَى سَوْآتِكَ يَا مِقْدَادُ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ كَانَ مِنْ أَمْرِي كَذَا صَنَعْتُ كَذَا فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ مَا كَانَتْ هَذِهِ إِلَّا رَحْمَةً مِنَ اللهِ أَلَا كُنْتَ آذَنْتَنِي نُوقِظُ صَاحِبَيْكَ هَذَيْنِ فَيُصِيبَانِ مِنْهَا قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُبَالِي إِذَا أَصَبْتَهَا وَأَصَبْتُهَا مَعَكَ مَنْ أَصَابَهَا مِنَ النَّاسِ
மிக்தாத் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நானும் எனது இரண்டு தோழர்களும் வந்தோம். கடுமையான பசியின் (மற்றும் சோர்வின்) காரணமாக எங்களின் செவித்திறனும் பார்வையும் (மங்கும் அளவிற்குப்) போய்விட்டிருந்தது. நாங்கள் எங்களை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களிடம் (விருந்தாளிகளாக ஏற்குமாறு) முன்வைத்தோம், ஆனால் எங்களை எவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
பின்னர் நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றோம். அவர்கள் எங்களைத் தம் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே மூன்று வெள்ளாடுகள் இருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இந்த (ஆடுகளின்) பாலை நமக்கிடையே (பங்கிட்டுக் குடிக்கக்) கறந்து கொள்ளுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
நாங்கள் (அவ்வாறே) கறப்போம்; ஒவ்வொரு மனிதரும் தத்தமது பங்கை அருந்துவோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கான பங்கை நாங்கள் (தனியாக) எடுத்து வைப்போம். அவர்கள் இரவில் வந்து, உறங்குபவரை எழுப்பாத வகையிலும் விழித்திருப்பவருக்குக் கேட்கும் வகையிலும் ஸலாம் கூறுவார்கள். பின்னர் பள்ளிவாசலுக்குச் சென்று தொழுவார்கள். அதன் பிறகு, தமக்கான பானத்தின் (பாலின்) அருகே வந்து அதனை அருந்துவார்கள்.
ஒரு நாள் இரவு ஷைத்தான் என்னிடம் வந்து, "முஹம்மது அன்சாரிகளிடம் செல்கிறார், அவர்கள் அவருக்கு உபசரிக்கிறார்கள்; அவருக்குத் தேவையானவை அங்கேயே கிடைத்துவிடுகின்றன. (எனவே) இந்தப் பால் அவருக்குத் தேவையில்லை; (அதனால் நீயே குடித்துவிடு)" என்று (எனது மனதில் ஊசலாட்டத்தை ஏற்படுத்திக்) கூறினான். நான் அதைக் குடிக்கும் வரை அவன் (அச்செயலை) எனக்கு அழகாகக் காட்டிக்கொண்டே இருந்தான்.
அந்தப் பால் என் வயிற்றுக்குள் சென்றதும், இனி அதை (மீண்டும் வெளியே எடுக்க) வழியில்லை என்று அவன் (ஷைத்தான்) அறிந்தபோது, என்னை வருத்தப்படச் செய்தான். அவன் (என்னிடம்), "உனக்குக் கேடுதான்! நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? முஹம்மதின் பானத்தை நீ குடித்துவிட்டாய். அவர் வந்து, (பாலைக்) காணாதபோது உனக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்வார்; நீ அழிந்துபோவாய்; உனது இம்மை மற்றும் மறுமை (இரண்டும்) போய்விடும்" என்று கூறினான்.
என் மீது ஒரு கம்பளிப் போர்வை இருந்தது. அதை என் தலையின் மீது இழுத்தால் கால்கள் வெளியே தெரிந்தன; கால்களை மூடினால் தலை வெளியே தெரிந்தது. எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. எனது இரண்டு தோழர்களோ (கவலையின்றி) உறங்கிவிட்டார்கள்.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்தார்கள்; வழக்கம்போல் ஸலாம் கூறினார்கள். பின்னர் பள்ளிவாசலுக்குச் சென்று தொழுதார்கள். பிறகு தமக்கான பானத்தின் அருகே வந்து அதனைத் திறந்து பார்த்தார்கள்; அதில் ஏதுமில்லை. உடனே தமது தலையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினார்கள். "இப்போது அவர் எனக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்யப் போகிறார், நான் அழியப் போகிறேன்" என்று (எனக்குள்) நான் கூறிக் கொண்டேன்.
அப்போது அவர்கள், "யா அல்லாஹ்! எனக்கு உணவளித்தவருக்கு நீ உணவளிப்பாயாக! எனக்குப் புகட்டியவருக்கு நீயும் புகட்டுவாயாக!" என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.
உடனே நான் அந்தப் போர்வையை எடுத்து என் மீது இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு அந்த ஆடுகளிடம் சென்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக அறுப்பதற்காக, அவற்றில் எது கொழுத்தது எனத் தடவிப் பார்த்தேன். ஆச்சரியமாக, அந்த ஆடுகள் அனைத்தும் பால் நிரம்பிய மடிகளுடன் காணப்பட்டன!
உடனே, முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் பால் கறப்பதற்கு (அவ்வளவு பால் கிடைக்கும் என்று) எதிர்பார்க்காத ஒரு பாத்திரத்தை நான் எடுத்து, அதில் நுரை பொங்கி வரும் அளவிற்குப் பாலைக் கறந்தேன். பின்னர் அதை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்தேன். அவர்கள், "மிக்தாதே! இன்றிரவு நீங்கள் உங்கள் பானத்தைக் குடிக்கவில்லையா?" என்று கேட்டார்கள்.
அதற்கு நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (தாங்கள்) குடியுங்கள்" என்றேன். அவர்கள் குடித்துவிட்டு அதை என்னிடம் கொடுத்தார்கள். நான் மீண்டும், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! குடியுங்கள்" என்றேன். அவர்கள் குடித்துவிட்டு அதை என்னிடம் கொடுத்தார்கள். எஞ்சியதை நான் வாங்கிப் பருகினேன்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தாகம் தணிந்துவிட்டது என்பதையும், அவர்களின் (சிறந்த) பிரார்த்தனை எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது என்பதையும் நான் உணர்ந்தபோது, நான் (மகிழ்ச்சியில்) தரையில் விழும் அளவிற்குச் சிரித்தேன்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "மிக்தாதே! இது உன்னுடைய குறும்புகளில் (விபரீதச் செயல்களில்) ஒன்றுதானே?" என்றார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனது நிலைமை இவ்வாறு இருந்தது, நான் இவ்வாறு செய்தேன்" என்று (நடந்ததைக்) கூறினேன்.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இது அல்லாஹ்வின் புறத்திலிருந்து கிடைத்த அருளேயன்றி வேறில்லை. நீ இதை (முன்பே) எனக்குத் தெரிவித்திருக்கக் கூடாதா? உனது இவ்விரு தோழர்களையும் நாம் எழுப்பியிருப்போம், அவர்களும் இதில் தங்களது பங்கைப் பெற்றிருப்பார்களே!" என்று கூறினார்கள்.
நான் கூறினேன்: "உங்களைச் சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது சத்தியமாக! நீங்கள் இதைப் பெற்றுக் கொண்டீர்கள், உங்களுடன் சேர்ந்து நானும் இதைப் பெற்றுக் கொண்டேன். (இதன் பிறகு) மக்களில் வேறு யார் இதைப் பெற்றாலும் சரி, பெறாவிட்டாலும் சரி, அதைப்பற்றி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை!"