அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில், எவர்கள் குறித்து அல்லாஹ், **"இன் ததூபா இலல்லாஹி ஃபகத் ஸகத் குலூபுகுமா"** (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால் (நன்று); ஏனெனில் உங்கள் இருவரின் உள்ளங்களும் சாய்ந்துவிட்டன - அல்குர்ஆன் 66:4) என்று கூறினானோ அந்த இருவர் யார் என்று உமர் (ரலி) அவர்களிடம் கேட்க நான் நீண்ட காலமாக ஆவலுடனிருந்தேன்.

நான் அவர்களுடன் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன். (பயணத்தின்போது) அவர்கள் (இயற்கை உபாதையை நிறைவேற்ற) ஒதுங்கியபோது நானும் அவர்களுடன் (தண்ணீர்) பாத்திரத்துடன் ஒதுங்கினேன். அவர்கள் வந்து (இயற்கை உபாதையை முடித்தபின்), நான் அவர்களின் கைகளில் அப்பாதிரத்திலிருந்து தண்ணீரை ஊற்றினேன். அவர்கள் ஒளுச் செய்தார்கள். அப்போது நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில், எவர்களைக் குறித்து அல்லாஹ் **'இன் ததூபா இலல்லாஹி...'** (நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால்...) என்று கூறினானோ அந்த இரு பெண்கள் யார்?" என்று கேட்டேன்.

அதற்கு உமர் (ரலி), "இப்னு அப்பாஸே! உம்மைக் கண்டு நான் வியக்கிறேன்! அவர்கள் ஆயிஷாவும் ஹஃப்ஸாவும் ஆவர்" என்று கூறினார்கள். பிறகு உமர் (ரலி) அந்த ஹதீஸை (முழுமையாக) விவரிக்கலானார்கள்:

"நானும், அன்சாரிகளில் உள்ள என்னுடைய ஒரு அண்டை வீட்டாரும் மதீனாவின் மேட்டுப் பகுதியில் உள்ள பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் குடியிருப்புப் பகுதியில் வசித்து வந்தோம். நாங்கள் முறை வைத்துக்கொண்டு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று வருவோம். ஒரு நாள் அவரும், ஒரு நாள் நானும் செல்வோம். நான் இறங்கிச் சென்றால், அன்றைய தினத்தில் அருளப்பட்ட வஹி (வேத அறிவிப்பு) மற்றும் இதர செய்திகளுடன் அவரிடம் வருவேன். அவர் சென்றால் அவரும் அவ்வாறே செய்வார்.

நாங்கள் குறைஷிக் கூட்டத்தினர்; பெண்களை ஆளக்கூடியவர்களாக இருந்தோம். ஆனால் நாங்கள் அன்சாரிகளிடம் வந்தபோது, அவர்கள் தங்கள் பெண்களிடம் அடங்கிப் போகக்கூடிய கூட்டத்தினராக இருந்தனர். எங்கள் பெண்கள் அந்த அன்சாரிப் பெண்களின் ஒழுக்கத்தை (பழக்கவழக்கங்களை) எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்கினர். ஒருமுறை நான் என் மனைவியிடம் சத்தமிட்டேன். அவள் என்னிடம் எதிரத்துப் பேசினாள். அவள் என்னை எதிரத்துப் பேசுவதை நான் வெறுத்தேன். அதற்கு அவள், 'நான் உங்களை எதிரத்துப் பேசுவதை ஏன் மறுக்கிறீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறார்கள். இன்னும் அவர்களில் ஒருவர், அந்த நாள் முழுதும் இரவு வரை அவர்களைப் பிரிந்து இருக்கிறார்கள் (பேசுவதில்லை)' என்று கூறினாள்.

இது எனக்குத் திடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நான், 'அவர்களில் எவர் அப்படிச் செய்தாரோ அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார்' என்று கூறிவிட்டு, என் ஆடையை அணிந்துகொண்டு (என் மகள்) ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன். 'ஹஃப்ஸாவே! உங்களில் ஒருவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை (அன்று) இரவு வரை கோபப்படுத்துகிறாரா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'ஆம்' என்றார். நான், 'அவர் நஷ்டமடைந்துவிட்டார்; தோல்வியுற்றுவிட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்திற்காக அல்லாஹ் கோபம் கொள்வதிலிருந்து, அதனால் நீ அழிந்து போவதிலிருந்து நீ அச்சமற்று இருக்கிறாயா? அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அதிகம் கேட்காதே! எந்த விஷயத்திலும் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசாதே! அவர்களைப் புறக்கணிக்காதே (பேசாமல் இருக்காதே)! உனக்குத் தோன்றியதை என்னிடம் கேள். உன்னுடைய தோழி (ஆயிஷா), உன்னைவிட அழகானவராகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமானவராகவும் இருப்பது உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்' என்று கூறினேன். (இங்குத் தோழி என்று ஆயிஷாவைக் குறிப்பிடுகிறார்).

கஸ்ஸான் கூட்டத்தார் நம் மீது படையெடுப்பதற்காகத் (தங்கள் குதிரைகளுக்கு) லாடம் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். என்னுடைய தோழர், அவருடைய முறை வந்த நாளில் சென்றுவிட்டு, இரவில் திரும்பி வந்து என்னுடைய கதவை மிக வேகமாகத் தட்டினார். 'அவர் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாரா?' என்று கேட்டார். நான் திடுக்கிட்டு அவரிடம் வெளியே வந்தேன். அவர், 'மிகப் பெரிய விபரீதம் நடந்துவிட்டது' என்றார். நான், 'என்னது? கஸ்ஸான் கூட்டத்தார் வந்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'இல்லை, அதைவிடப் பெரியதும் கொடுமையானதுமாகும்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்கள்' என்று கூறினார்.

நான், 'ஹஃப்ஸா நஷ்டமடைந்தாள்; தோல்வியுற்றாள். இப்படி நடக்கும் என்று நான் முன்பே நினைத்தேன்' என்று கூறினேன். நான் ஆடையை அணிந்துகொண்டு, நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஃபஜ்ர் தொழுதேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் (பள்ளிவாசலை அடுத்துள்ள) ஒரு மேல் அறைக்குச் சென்று அதில் தனித்திருந்தார்கள். நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்றேன்; அவர் அழுதுகொண்டிருந்தார். 'ஏன் அழுகிறாய்? நான் உன்னை (முன்பே) எச்சரிக்கவில்லையா? அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டார்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'எனக்குத் தெரியவில்லை; இதோ அவர்கள் அந்த மேல் அறையில் தனித்திருக்கிறார்கள்' என்றார்.

நான் வெளியே வந்து மிம்பருக்கு அருகில் சென்றேன். அங்கே ஒரு கூட்டத்தார் அழுதுகொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களுடன் சிறிது நேரம் அமர்ந்தேன். பிறகு என் துக்கம் மேலிடவே, நபி (ஸல்) அவர்கள் இருந்த மேல் அறைக்குச் சென்று, அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் ஒரு கருப்பு நிறப் பையனிடம், 'உமருக்காக அனுமதி கேள்' என்று கூறினேன். அவர் உள்ளே சென்று நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பேசிவிட்டு வெளியே வந்து, 'நான் உங்களுக்காக அவர்களிடம் கூறினேன்; ஆனால் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்' என்றார்.

எனவே நான் திரும்பி வந்து, மிம்பருக்கு அருகில் இருந்த கூட்டத்தினருடன் அமர்ந்தேன். மீண்டும் துக்கம் மேலிடவே அந்தப் பையனிடம் வந்து, 'உமருக்காக அனுமதி கேள்' என்றேன். அவரும் (முன்பு போன்றே) அதே பதிலைச் சொன்னார். நான் திரும்பச் செல்லும்போது அந்தப் பையன் என்னை அழைத்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை அனுமதிக்கிறார்கள்' என்றார்.

நான் உள்ளே நுழைந்தேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாயின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் பாய்க்கும் இடையில் விரிக்க எதுவும் இருக்கவில்லை. அவர்களின் விலாப்புறத்தில் பாயின் அச்சு பதிந்திருந்தது. ஈச்சநார் நிரப்பப்பட்ட ஒரு தோல்த் தலையணை மீது அவர்கள் சாய்ந்திருந்தார்கள். நான் ஸலாம் கூறிவிட்டு, நின்றவாறே, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்துச் செய்துவிட்டீர்களா?' என்று கேட்டேன். அவர்கள் பார்வையை என் பக்கம் திருப்பி, 'இல்லை' என்றார்கள்.

நான் நின்றுகொண்டே, (சூழலை இலகுவாக்க) மனதைவிட்டுப் பேசலானேன்: 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாம் குறைஷிக் கூட்டத்தினர்; பெண்களை அடக்கி ஆளக்கூடியவர்களாக இருந்தோம். ஆனால் பெண்கள் தங்கள் கணவர்களை அடக்கி ஆளக்கூடிய ஒரு கூட்டத்தாரிடம் (மதீனாவிற்கு) நாம் வந்தோம்...' என்று (முழு) விஷயத்தையும் கூறினேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். பிறகு, 'நான் ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, உன் தோழி (ஆயிஷா) உன்னை விட அழகானவராகவும் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு விருப்பமானவராகவும் இருப்பது உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம் என்று கூறினேன்' என்று சொன்னேன். அப்போதும் நபி (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்.

அவர்கள் சிரிப்பதைக் கண்டவுடன் நான் அமர்ந்தேன். அறையை நோட்டம் விட்டேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! பதப்படுத்தப்படாத மூன்று தோல் துண்டுகளைத் தவிர (குறிப்பிடத்தக்க) எதையும் நான் அங்கே பார்க்கவில்லை. நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் சமுதாயத்திற்குச் செல்வ வளம் வழங்க அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். பாரசீகர்களும் ரோமர்களும் அல்லாஹ்வை வணங்காதவர்களாக இருந்தும் அவர்களுக்குச் செல்வ வளம் வழங்கப்பட்டுள்ளது; அவர்களுக்கு உலகம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது' என்று கூறினேன்.

(அப்போது சாய்ந்திருந்த அவர்கள் எழுந்து உட்கார்ந்து,) **"இப்னுல் கத்தாபே! நீரும் சந்தேகத்திலா இருக்கிறீர்? அவர்கள், தங்களுடைய நன்மைகளுக்கான கூலியை இவ்வுலக வாழ்விலேயே விரைவாகக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்ட கூட்டத்தினர் ஆவர்"** என்று கூறினார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருங்கள்' என்றேன்.

ஹஃப்ஸா, ஆயிஷாவிடம் அந்த இரகசியத்தைப் பரப்பிய காரணத்தினால், நபி (ஸல்) அவர்கள் கோபமுற்று, ஒரு மாத காலத்திற்குத் தம் மனைவியரிடம் செல்வதில்லை என்று (சத்தியம் செய்திருந்தார்கள் அல்லது) முடிவு செய்திருந்தார்கள். அல்லாஹ் அவர்களைக் கண்டித்தபோது அவர்கள் இம்முடிவை எடுத்திருந்தார்கள்.

இருபத்தொன்பது நாட்கள் முடிந்ததும், (முதலில்) ஆயிஷாவிடம் சென்றார்கள். ஆயிஷா (ரலி), 'நீங்கள் ஒரு மாதத்திற்கு எங்களிடம் வருவதில்லை என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள்; ஆனால் நாங்கள் இப்போது இருபத்தொன்பது இரவுகளையே அடைந்துள்ளோம்; நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்' என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், **"மாதம் என்பது இருபத்தொன்பது நாட்களாகும்"** என்றார்கள். அந்த மாதம் இருபத்தொன்பது நாட்களைக் கொண்டதாக இருந்தது.

ஆயிஷா (ரலி) கூறினார்கள்: பிறகு (எங்களுக்கு) விருப்பத் தேர்வு அளிக்கும் இறைவசனம் இறங்கியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடமே முதலில் ஆரம்பித்தார்கள். 'நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்; உன் பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்கும் வரை இதில் நீ அவசரப்பட வேண்டாம்' என்றார்கள். நான், 'என் பெற்றோர் உங்களைப் பிரியுமாறு எனக்கு ஏவமாட்டார்கள் என்பதை நான் அறிவேன்' என்று கூறினேன். பிறகு அல்லாஹ் கூறியதாக பின்வரும் வசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள்:

**"யா அய்யுஹன் நபிய்யு குல் லி அஸ்வாஜிக்க..."**
(பொருள்: நபியே! உம் மனைவியரிடம் கூறும்: நீங்கள் இவ்வுலக வாழ்க்கையையும், இதன் அலங்காரத்தையும் விரும்புவீர்களானால் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு வசதியளித்து, அழகிய முறையில் உங்களை விடுவித்து விடுகிறேன். அவ்வாறின்றி, நீங்கள் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் மறுமை வீட்டையும் விரும்புவீர்களானால், உங்களில் நன்மை செய்வோருக்கு அல்லாஹ் மகத்தான நற்கூலியைச் சித்தப்படுத்தியுள்ளான் - அல்குர்ஆன் 33:28-29).

நான், 'இந்த விஷயத்திலா நான் என் பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்பேன்? நான் அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும், மறுமை வீட்டையுமே விரும்புகிறேன்' என்று கூறினேன். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் மற்ற மனைவியருக்கும் விருப்பத் தேர்வு அளித்தார்கள். அவர்களும் ஆயிஷா (ரலி) கூறியவாறே கூறினார்கள்.

இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது: முஹம்மது பின் ஜுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹததான் (ரலி) அவர்களின் இந்த ஹதீஸின் ஒரு பகுதியை எனக்குக் குறிப்பிட்டார்கள். எனவே, நான் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று, அந்த ஹதீஸ் குறித்துக் கேட்டேன். அதற்கு மாலிக் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நான் என் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தபோது, பகல் பொழுது நன்கு உயர்ந்து (வெப்பம் அதிகரித்து) விட்டது. அப்போது உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரலி) அவர்களின் தூதுவர் என்னிடம் வந்து, "விசுவாசிகளின் தலைவர் உங்களை அழைக்கிறார்கள், வாருங்கள்" என்றார். ஆகவே நான் அவருடன் சென்று உமர் (ரலி) அவர்களிடம் சென்றேன். அவர்கள் ஒரு பேரீச்சம்பாய் பின்னப்பட்ட கட்டிலில், விரிப்பு ஏதுமின்றி, பதனிடப்பட்ட தோலினாலான ஒரு தலையணையின் மீது சாய்ந்தவாறு அமர்ந்திருந்தார்கள். நான் அவர்களுக்கு சலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தேன்.

அவர்கள், "ஓ மாலிக்! உன் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தார் (வறுமையுடன்) என்னிடம் வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிது பொருளுதவி செய்ய நான் உத்தரவிட்டுள்ளேன். எனவே நீ இதைப் பெற்றுக்கொண்டு அவர்களிடையே பங்கிட்டு விடுவாயாக!" என்றார்கள். நான், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! இதற்கு வேறொருவரை நீங்கள் பணித்திருக்கலாமே?" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "மனிதரே! இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்றார்கள்.

நான் அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களின் வாயிற்காப்பாளர் யர்ஃபா வந்து, "உஸ்மான் (ரலி), அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப் (ரலி), ஸுபைர் (ரலி) மற்றும் ஸஃத் பின் அபீ வக்காஸ் (ரலி) ஆகியோர் வர அனுமதி கேட்கின்றனர், அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரலி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்கள் உள்ளே வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் மீண்டும் யர்ஃபா வந்து, "அலி (ரலி) அவர்களையும் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களையும் அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரலி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்கள் இருவரும் உள்ளே வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தனர்.

அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பளியுங்கள்" என்றார்கள். பனூ நளீர் போரில் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) "ஃபைஃ" (போரில்லாச் செல்வம்) ஆக அளித்த சொத்து விவகாரத்தில் அவர்கள் இருவரும் தர்க்கித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது (அங்கு அமர்ந்திருந்த) உஸ்மான் (ரலி) மற்றும் அவர்களின் தோழர்கள், "விசுவாசிகளின் தலைவரே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரிடமிருந்து மற்றவரை ஆசுவாசப்படுத்துங்கள்" என்றனர்.

அதற்கு உமர் (ரலி), "நிதானியுங்கள்! எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமே (ஸதகா)' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். (இதன் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள்).

அதற்கு அந்தக் குழுவினர், "ஆம், அவர்கள் அவ்வாறுதான் கூறினார்கள்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கவர்கள், "ஆம், அவர்கள் அவ்வாறு கூறினார்கள்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அப்படியானால், இவ்விஷயத்தைப் பற்றி நான் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன். அல்லாஹ் இந்த 'ஃபைஃ' செல்வத்தில் தன் தூதருக்கு (ஸல்) மட்டும் தனிச்சிறப்பான ஒன்றை வழங்கினான்; அதை அவர்களுக்கு வேறெவருக்கும் வழங்கவில்லை." பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் பின்வரும் இறைவசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள்:

*"வமா அஃபாஅல்லாஹு அலா ரசூலிஹி மின்ஹும் ஃபமா அவ்ஜஃப்தும் அலைஹி மின் கைலின் வலா ரகாபின் வலாகின்னல்லாஹ யுசல்லிது ருசுலஹு அலா மன் யஷாவ்; வல்லாஹு அலா குல்லி ஷையின் கதீர்."*

(பொருள்: "அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து தன் தூதருக்கு (மீட்டு) அளித்தவற்றுக்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ, ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை. எனினும், அல்லாஹ் தன் தூதர்களை, தான் நாடியவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தச் செய்கிறான். அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்.") - (அல்குர்ஆன் 59:6).

மேலும் உமர் (ரலி) கூறினார்கள்: "எனவே, இச்செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதருக்கே (ஸல்) உரித்தானதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் உங்களைத் தவிர்த்து அதைத் தனதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்கள் பங்கைப் பறித்துக் கொண்டு அவர்கள் மட்டும் அதை அனுபவிக்கவுமில்லை. அதை உங்களுக்கே வழங்கினார்கள்; உங்களிடையே பரவச் செய்தார்கள். இறுதியில் இச்செல்வம் எஞ்சியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் இச்செல்வத்திலிருந்து தம் குடும்பத்தாருக்குரிய ஒரு வருடச் செலவை எடுத்துச் செலவிட்டு வந்தார்கள். பிறகு எஞ்சியதை எடுத்து, இறைச் செல்வங்கள் வைக்கப்படும் (பைத்துல் மால்) நிதியில் சேர்த்து விடுவார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செய்து வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?"

அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். பிறகு அலி (ரலி), அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்க, அவர்களும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) தொடர்ந்து கூறினார்கள்: "பின்னர் அல்லாஹ் தன் நபியை (ஸல்) கைப்பற்றிக்கொண்டான். அப்போது அபூபக்கர் (ரலி), 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதருடைய பொறுப்பாளர் (வலியு)' என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரலி) அச்செல்வத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டதைப் போன்றே செயல்பட்டார்கள். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அபூபக்கர் (ரலி) அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையே நாடுபவராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவுமே இருந்தார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்கரை (ரலி) கைப்பற்றிக்கொண்டான். நான் அபூபக்கருடைய பொறுப்பாளராக (வலியு) ஆனேன். எனது ஆட்சியின் இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அச்செல்வத்தை என் கைவசம் வைத்திருந்து, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டு வருகிறேன். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக நான் இதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையே நாடுபவராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவுமே இருக்கிறேன்.

இப்போது நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்துள்ளீர்கள். உங்கள் இருவரின் சொல்லும் ஒன்றே; உங்கள் கோரிக்கையும் ஒன்றே. (அப்பாஸ் அவர்களே!) நீங்கள் உங்கள் சகோதரரின் மகனிடமிருந்து (நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து) உங்கள் பங்கைக் கேட்டு என்னிடம் வந்தீர்கள். இவரும் (அலி) தம் மனைவியின் தந்தை (நபி (ஸல்)) அவர்களிடமிருந்து தம் மனைவிக்கான பங்கைக் கேட்டு என்னிடம் வந்தார்.

நான் உங்கள் இருவரிடமும், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமே (ஸதகா)' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நினைவூட்டினேன்.

அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்க எனக்குத் தோன்றியபோது, நான் உங்களிடம், 'நீங்கள் விரும்பினால் அதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும், (அவர்களுக்குப் பின்) நான் பொறுப்பேற்றதிலிருந்து இன்றுவரை நானும் எவ்விதம் இதில் செயல்பட்டோமோ, அதே போன்றுதான் நீங்களும் இதில் செயல்பட வேண்டும் என்று அல்லாஹ்வின் பெயரால் உறுதியான வாக்குறுதியையும் உடன்படிக்கையையும் நீங்கள் அளிக்க வேண்டும்' என்ற நிபந்தனையின் பேரில் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன் என்றேன்.

நீங்களும் (நிபந்தனையை ஏற்று) 'அதை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கூறினீர்கள். அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே அதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் (குழுவினரைக்) கேட்கிறேன், அந்த நிபந்தனையின் பெயரில்தானே நான் அதை இவர்களிடம் ஒப்படைத்தேன்?"

அதற்கு அக்குழுவினர் "ஆம்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன், அந்த நிபந்தனையின் பெயரில்தானே நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்?" என்று கேட்க, அவர்கள் இருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரலி) கூறினார்கள்: "இப்போது நீங்கள் என்னிடம் இதுவல்லாத வேறு தீர்ப்பையா எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் வரை இதில் நான் இதைத் தவிர வேறு தீர்ப்புக் கூற மாட்டேன். (நிபந்தனைப்படி) உங்களால் அதை நிர்வகிக்க இயலாவிட்டால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள். உங்கள் சார்பாக நானே அதை நிர்வகிக்கிறேன்."

அம்ர் பின் மைமூன் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் தாக்கப்படுவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு மதீனாவில் நான் அவர்களைக் கண்டேன். அவர்கள் ஹுதைஃபா பின் அல்-யமான் (ரழி) மற்றும் உஸ்மான் பின் ஹுனைஃப் (ரழி) ஆகியோருடன் நின்று, "நீங்கள் என்ன செய்திருக்கிறீர்கள்? அந்த நிலத்தின் (ஈராக்கின் மீது விதிக்கப்பட்ட வரி) மீது அது தாங்கக்கூடியதை விட அதிகமான சுமையை நீங்கள் விதித்திருக்கிறீர்களோ என்று அஞ்சுகிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அது தாங்கக்கூடிய சுமையையே நாங்கள் அதன் மீது விதித்திருக்கிறோம். அதில் பெரிய உபரி (விளைச்சல்) இல்லை" என்று பதிலளித்தார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், "அந்த நிலத்தின் மீது அது தாங்க முடியாததை நீங்கள் விதிக்கவில்லை என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவர்கள், "இல்லை (நாங்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை)" என்றார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ் என்னை உயிரோடு வைத்திருந்தால், ஈராக்கின் விதவைகள் எனக்குப் பிறகு வேறெந்த ஆணின் உதவியையும் நாடாதவாறு அவர்களை (செழிப்பாக) ஆக்குவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஆனால், அதிலிருந்து நான்காவது நாளிலேயே அவர்கள் தாக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் தாக்கப்பட்ட அந்த அதிகாலையில் நான் (தொழுகை வரிசையில்) நின்று கொண்டிருந்தேன்; எனக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. உமர் (ரழி) அவர்கள் இரு வரிசைகளுக்கு இடையே நடந்து செல்லும்போது, "வரிசைகளை நேராக்குங்கள்" என்று கூறுவார்கள். வரிசைகளில் எந்த இடைவெளியும் இல்லை என்பதைக் கண்டால், முன்னே சென்று தக்பீர் கூறுவார்கள். மக்கள் (தொழுகையில் வந்து இணைய) ஒன்றுசேர்வதற்காக முதல் ரக்அத்தில் 'சூரா யூஸுஃப்' அல்லது 'அன்-நஹ்ல்' அல்லது அது போன்ற அத்தியாயங்களை ஓதுவார்கள்.

அவர்கள் தக்பீர் கூறிய உடனேயே, "நாய் என்னைக் கொன்றுவிட்டது (அல்லது கடித்துவிட்டது)" என்று அவர்கள் கூறுவதைக் கேட்டேன்; அந்த (அபூ லுஃலுஆ எனும்) மஜூசி அவர்களைக் குத்திய நேரம் அது. அந்த இறைமறுப்பாளன் (விஷம்தோய்த்த) இருமுனைக் கத்தியை ஏந்தியபடி (வரிசைகளை ஊடுருவி) பாய்ந்து சென்றான். தனது வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் இருந்த எவரையும் அவன் குத்தாமல் விடவில்லை. அவ்வாறு பதிமூன்று நபர்களை அவன் குத்தினான்; அவர்களில் ஏழு பேர் இறந்துவிட்டனர். முஸ்லிம்களில் ஒருவர் இதைக் கண்டபோது, (அவன் மீது) ஒரு போர்வையை வீசினார். தான் பிடிபட்டுவிட்டதை உணர்ந்த அந்த இறைமறுப்பாளன் (கத்தியால்) தன்னைத்தானே அறுத்துக்கொண்டு தற்கொலை செய்துகொண்டான்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப் (ரழி) அவர்களின் கையைப் பிடித்து (தொழுகை நடத்த) முன்னே நிறுத்தினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்தவர்கள் (அதாவது நான் உள்ளிட்டவர்கள்) நடந்த சம்பவத்தைக் கண்டோம். ஆனால், பள்ளிவாசலின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்தவர்களுக்கு, உமர் (ரழி) அவர்களின் குரல் நின்றது தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது. அவர்கள் "சுப்ஹானல்லாஹ், சுப்ஹானல்லாஹ்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப் (ரழி) அவர்கள் மக்களுக்குச் சுருக்கமாகத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

அவர்கள் (தொழுது) திரும்பியதும், உமர் (ரழி) அவர்கள், "இப்னு அப்பாஸே! என்னைக் குத்தியவர் யார் என்று பாருங்கள்" என்றார்கள். இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் சிறிது நேரம் சென்று பார்த்துவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "முஃகீராவின் அடிமை" என்றார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், "அந்தக் கைவினைஞனா?" என்று கேட்க, "ஆம்" என்றார்கள். உமர் (ரழி), "அல்லாஹ் அவனை அழிப்பானாக! அவனுக்கு நான் நன்மை செய்யவே நாடினேன். தன்னை ஒரு முஸ்லிம் என்று வாதிடுபவனின் கையில் என் மரணத்தை ஏற்படுத்தாத அல்லாஹ்வுக்கே அனைத்துப் புகழும். (இப்னு அப்பாஸே!) மதீனாவில் (இது போன்ற) இறைமறுப்பாளர்கள் அதிகம் இருக்கவேண்டுமென்று நீங்களும் உங்கள் தந்தையும் (அப்பாஸ் (ரழி)) விரும்பினீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அதிகமான அடிமைகளை வைத்திருந்தார்கள். இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), "நீங்கள் விரும்பினால் நாங்கள் செய்துவிடுகிறோம் (அதாவது அவர்களைக் கொன்றுவிடுகிறோம்)" என்றார். உமர் (ரழி), "தவறாகச் சொன்னீர்; அவர்கள் உங்கள் மொழியைப் பேசி, உங்கள் கிப்லாவை முன்னோக்கித் தொழுது, உங்களைப் போன்று ஹஜ்ஜும் செய்த பிறகு (அவர்களை எப்படிக் கொல்ல முடியும்?)" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களது வீட்டிற்குச் சுமந்து செல்லப்பட்டார்கள்; நாங்களும் அவர்களுடன் சென்றோம். இதற்கு முன் மக்களுக்கு எந்த ஒரு சோதனையும் ஏற்படாதது போன்ற (ஒரு துயர) நிலை அது. சிலர் "பரவாயில்லை (குணமாகிவிடுவார்)" என்றார்கள்; சிலர் "இவரைப் பற்றிப் பயப்படுகிறோம்" என்றார்கள். பேரீச்சம்பழ ஊறல் (நபித்) கொண்டுவரப்பட்டது; அதை அவர்கள் அருந்தினார்கள். அது அவர்களின் வயிற்றுக் காயத்தின் வழியாக வெளியேறியது. பிறகு பால் கொண்டுவரப்பட்டது; அவர்கள் அருந்தினார்கள். அதுவும் காயத்தின் வழியாக வெளியேறியது. ஆகவே, அவர்கள் இறக்கப்போகிறார்கள் என்பதை மக்கள் அறிந்துகொண்டார்கள்.

நாங்கள் அவர்களிடம் சென்றோம்; மக்களும் வந்து அவர்களைப் புகழ்ந்தனர். ஒரு இளைஞர் வந்து, "அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! நற்செய்தி பெறுங்கள்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் நீங்கள் கொண்டிருந்த தோழமை, இஸ்லாத்தில் உங்களுக்கிருக்கும் முந்திய அந்தஸ்து ஆகியவற்றை அறிவீர்கள். பிறகு ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றீர்கள்; நீதியுடன் நடந்தீர்கள். இறுதியில் இதோ ஷஹாதத் (வீரமரணம்) அடைகிறீர்கள்" என்று கூறினார். அதற்கு உமர் (ரழி), "இவையனைத்தும் எனக்குச் சாதகமாகவும் இல்லாமல், பாதகமாகவும் இல்லாமல் (சமமாக) முடிந்தால் போதும் என்று நான் விரும்புகிறேன்" என்றார்கள். அந்த இளைஞர் திரும்பும்போது, அவரது ஆடை தரையில் படுவதைக் கண்ட உமர் (ரழி), "அந்த இளைஞரை என்னிடம் அழையுங்கள்" என்றார்கள். (அவர் வந்ததும்) "என் சகோதரரின் மகனே! உன் ஆடையை உயர்த்திக் கட்டிக்கொள். அது உன் ஆடைக்கும் நீண்ட உழைப்பைத் தரும்; உன் இறைவனிடத்திலும் அதிகச்சிறந்த பயபக்தியாக அமையும்" என்றார்கள்.

பிறகு, "அப்துல்லாஹ் பின் உமரே! எனக்கு எவ்வளவு கடன் உள்ளது என்று பார்" என்றார்கள். கணக்கிடப்பட்டபோது, அது சுமார் எண்பத்தாறாயிரம் (திர்ஹம்கள்) என்று தெரியவந்தது. உமர் (ரழி), "உமர் குடும்பத்தினரின் சொத்து இதற்குப் போதுமானதாக இருந்தால், அவர்களின் சொத்திலிருந்து இதைச் செலுத்திவிடு. போதவில்லை என்றால், 'பனு அதீ பின் கஅப்' குலத்தாரிடம் கேள். அவர்களின் சொத்தும் போதவில்லை என்றால், குறைஷிகளிடம் கேள். அவர்களைத் தாண்டி வேறு யாரிடமும் கேட்காதே. என் சார்பாக இந்தக் கடனை அடைத்துவிடு" என்றார்கள்.

பிறகு (மகனிடம்), "நீ அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் செல். 'உமர் உங்களுக்கு சலாம் கூறுகிறார்' என்று சொல். 'அமீருல் மூமினீன்' (நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவர்) என்று சொல்லாதே; ஏனெனில் இன்று நான் நம்பிக்கையாளர்களுக்குத் தலைவன் அல்லன். 'உமர் பின் அல்-கத்தாப் தனது இரு தோழர்களுடன் (நபி (ஸல்) மற்றும் அபூபக்கர் (ரழி)) அடக்கம் செய்யப்பட அனுமதி கோருகிறார்' என்று சொல்" என்றார்கள்.

அவர் சென்று சலாம் கூறி அனுமதி கேட்டு உள்ளே நுழைந்தார். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டார். "உமர் பின் அல்-கத்தாப் உங்களுக்கு சலாம் உரைக்கிறார்; தனது இரு தோழர்களுடன் அடக்கம் செய்யப்பட அனுமதி கோருகிறார்" என்றார். அதற்கு ஆயிஷா (ரழி), "அந்த இடத்தை எனக்காக (நான் இறப்பிற்குப் பின் அடக்கம் செய்யப்பட) விரும்பியிருந்தேன். ஆயினும், இன்று என்னை விட அவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரழி) திரும்பி வந்தபோது, "இதோ அப்துல்லாஹ் பின் உமர் வந்துவிட்டார்" என்று கூறப்பட்டது. உமர் (ரழி), "என்னைத் தூக்கி உட்கார வையுங்கள்" என்றார்கள். ஒரு நபர் அவர்களைத் தாங்கிப் பிடித்தார். "என்ன செய்தி?" என்று உமர் (ரழி) கேட்டார்கள். "அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! நீங்கள் விரும்பியவாறே அனுமதி கிடைத்துவிட்டது" என்றார். உமர் (ரழி), "அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும்! இதைவிட எனக்கு முக்கியமான விஷயம் வேறெதுவும் இல்லை. என் உயிர் பிரிந்ததும் என்னைச் சுமந்து செல்லுங்கள். பிறகு (மீண்டும்) சலாம் கூறி, 'உமர் பின் அல்-கத்தாப் அனுமதி கேட்கிறார்' என்று கூறு. அனுமதி அளித்தால் என்னை உள்ளே கொண்டு செல்லுங்கள்; இல்லையெனில், பொது முஸ்லிம்களின் மையவாடிக்கு என்னைத் திருப்பி அனுப்பிவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு (அன்னை) ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களும், அவருடன் சில பெண்களும் வந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டதும் நாங்கள் எழுந்து (விலகி) கொண்டோம். அவர் உமர் (ரழி) அவர்களிடம் சென்று சிறிது நேரம் அழுதார். பிறகு ஆண்கள் அனுமதி கேட்டபோது அவர் (திரைக்குள்) சென்றுவிட்டார். உள்ளே அவர் அழுவதை நாங்கள் கேட்டோம்.

மக்கள், "அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! வசிய்யத் (மரண சாசனம்) செய்யுங்கள்; (அடுத்த) கலீஃபாவை நியமியுங்கள்" என்றார்கள். உமர் (ரழி), "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவர்களைக் குறித்துத் திருப்தி அடைந்திருந்த நிலையில் மரணத்தைத் தழுவினார்களோ, அந்தக் குழுவினரை (அல்லது அந்த நபர்களைத்) தவிர, இந்த ஆட்சிப் பொறுப்புக்குத் தகுதியானவர்கள் என்று யாரையும் நான் காணவில்லை" என்று கூறி, அலீ, உஸ்மான், ஸுபைர், தல்ஹா, ஸஅத் மற்றும் அப்துர் ரஹ்மான் (பின் அவ்ஃப்) (ரழி அன்ஹும்) ஆகியோரின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார்கள். மேலும், "அப்துல்லாஹ் பின் உமர் உங்களுக்கு (கண்காணிப்பாளராக/சாட்சியாக) இருப்பார்; ஆனால் ஆட்சியில் அவருக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை" என்று கூறினார்கள் - இது அவருக்கு (அப்துல்லாஹ்வுக்கு) ஆறுதல் அளிப்பதற்காகக் கூறப்பட்டது. "ஸஅத் ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வந்தால் அவரே அதற்குத் தகுதியானவர்; இல்லையெனில், உங்களில் யார் பொறுப்பேற்றாலும் ஸஅத் உடைய உதவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், நான் அவரைத் திறமையின்மைக்காகவோ, மோசடிக்காகவோ பதவி நீக்கம் செய்யவில்லை" (என்று கூறினார்கள்).

மேலும் கூறினார்கள்: "எனக்குப் பின் வரும் கலீஃபாவுக்கு நான் வசிய்யத் செய்கிறேன்: ஆரம்பகால முஹாஜிர்களின் உரிமைகளை அறிந்து, அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பேண வேண்டும். முஹாஜிர்களுக்கு முன்பே மதீனாவில் தங்கியிருந்து, ஈமானை ஏற்றுக்கொண்ட அன்ஸார்களிடமும் நன்முறையில் நடக்க வேண்டும்; அவர்களில் நன்மை புரிபவரை ஏற்று, தவறு செய்பவரை மன்னிக்க வேண்டும். நகரங்களின் (மாகாணங்களின்) மக்களுக்கும் நன்மை செய்யும்படி உபதேசிக்கிறேன்; ஏனெனில் அவர்கள் இஸ்லாத்தின் பாதுகாவலர்கள், செல்வத்தைச் சேகரிப்பவர்கள், மற்றும் எதிரிகளுக்கு ஆத்திரம் ஊட்டுபவர்கள். அவர்களின் விருப்பப்படியே தவிர, (வரி என்ற பெயரில்) அவர்களின் உபரிச் செல்வத்திலிருந்து எதையும் எடுக்கக்கூடாது. அரபி நாட்டுப்புற மக்களிடமும் (பெடோயின்கள்) நன்முறையில் நடக்க உபதேசிக்கிறேன்; ஏனெனில் அவர்கள் அரபியர்களின் அசல் தோற்றமும், இஸ்லாத்தின் பக்கபலமும் ஆவர். அவர்களின் செல்வத்தில் (கால்நடைகளில்) நடுத்தரமானதை எடுத்து, அவர்களிலுள்ள ஏழைகளுக்கே அது திரும்ப வழங்கப்பட வேண்டும். மேலும், அல்லாஹ் மற்றும் அவனது தூதரின் பாதுகாப்பில் உள்ளவர்களிடம் (திம்மிகளிடம்) செய்த ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றவும், அவர்களுக்காகப் போரிடவும், அவர்களின் சக்திக்கு மீறிய சுமையை அவர்கள் மீது சுமத்தக் கூடாதென்றும் உபதேசிக்கிறேன்."

உமர் (ரழி) அவர்கள் உயிர் பிரிந்ததும், நாங்கள் அவர்களைச் சுமந்து சென்றோம். அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரழி) (ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம்) சலாம் கூறி, "உமர் பின் அல்-கத்தாப் அனுமதி கேட்கிறார்" என்றார். ஆயிஷா (ரழி), "அவரை உள்ளே கொண்டு வாருங்கள்" என்றார்கள். அவர்கள் உள்ளே கொண்டு செல்லப்பட்டு, தனது இரு தோழர்களுக்கு அருகே அடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள்.

அடக்கம் முடிந்ததும், (உமர் (ரழி) அவர்களால் நியமிக்கப்பட்ட) அந்தக் குழுவினர் ஒன்று கூடினார்கள். அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப் (ரழி), "உங்கள் விவகாரத்தை (ஆட்சித் தேர்வை) உங்களில் மூன்று பேரிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள் (சுருக்கிக்கொள்ளுங்கள்)" என்றார். ஸுபைர் (ரழி), "என் உரிமையை அலீயிடம் ஒப்படைக்கிறேன்" என்றார். தல்ஹா (ரழி), "என் உரிமையை உஸ்மானிடம் ஒப்படைக்கிறேன்" என்றார். ஸஅத் (ரழி), "என் உரிமையை அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃபிடம் ஒப்படைக்கிறேன்" என்றார்.

(இப்போது மூவர் மீதமிருந்தனர்: அப்துர் ரஹ்மான், அலீ, உஸ்மான்). அப்துர் ரஹ்மான் (ரழி) (மற்ற இருவரிடம்), "உங்களில் யார் இந்த ஆட்சிப் பொறுப்பிலிருந்து விலகிக்கொள்கிறாரோ, அவருக்குத் தலைமைப் பொறுப்பைத் தேர்வு செய்யும் உரிமையை நாம் வழங்கலாம்; அவர் (மீதமுள்ள) இருவரில் சிறந்தவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதற்கு அல்லாஹ்வும் இஸ்லாமும் சாட்சியாக இருப்பார்கள்" என்று கூறினார். அந்த இருவரும் (அலீ மற்றும் உஸ்மான்) அமைதியாக இருந்தனர். அப்துர் ரஹ்மான் (ரழி), "இதைத் தேர்வு செய்யும் பொறுப்பை என்னிடம் விட்டுவிடுகிறீர்களா? உங்களில் சிறந்தவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நான் எந்தக் குறையும் வைக்கமாட்டேன் என்று அல்லாஹ்வைச் சாட்சியாகக் கூறுகிறேன்" என்றார். இருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

அவர் இருவரில் ஒருவரின் (அலீயின்) கையைப் பிடித்து, "உங்களுக்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் உறவுமுறை உள்ளது; இஸ்லாத்தில் உங்களுக்குள்ள முந்திய சிறப்பை நீங்கள் அறிவீர்கள். நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தால் நீங்கள் நீதியுடன் நடப்பீர்களா? உஸ்மானை நான் தேர்ந்தெடுத்தால் நீங்கள் அவருக்குச் செவிசாய்த்து, கட்டுப்படுவீர்களா? இதற்கு அல்லாஹ்வே உங்கள் மீது சாட்சி" என்று கேட்டார். பிறகு மற்றவரை (உஸ்மானை) தனியாக அழைத்து அவரிடமும் அவ்வாறே கூறினார். (இருவரிடமிருந்தும்) உறுதிமொழியைப் பெற்றுக்கொண்டதும், "உஸ்மானே! உங்கள் கையை உயர்த்துங்கள்" என்று கூறி, அவருக்கு (பைஅத்) விசுவாசப் பிரமாணம் செய்தார். பிறகு அலீ (ரழி) அவர்களும் அவருக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்தார். பிறகு (மதீனா) மக்கள் அனைவரும் வந்து அவருக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்தார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: நான் விபரமறியத் தொடங்கியது முதல் என் பெற்றோர் (அபூபக்கர் மற்றும் உம்மு ரூமான்) இருவரும் இந்த (இஸ்லாமிய) மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாகவே அன்றி நான் பார்த்ததில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் காலையிலும் மாலையிலும் எங்களைச் சந்திக்க வராத ஒரு நாள் கூட எங்களைக் கடந்து சென்றதில்லை. (மக்காவில்) முஸ்லிம்கள் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டபோது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் (முதலாவதாக) எத்தியோப்பியா (ஹபஷா) நோக்கி ஹிஜ்ரத் செய்யப் புறப்பட்டார்கள். அவர்கள் 'பர்க் அல்-கிமாத்' என்ற இடத்தை அடைந்தபோது, 'காரா' கோத்திரத்தின் தலைவரான இப்னு அத்தஃகினா அவரைச் சந்தித்தார். அவர், “அபூபக்கரே! எங்கே செல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அபூபக்கர் (ரழி), “என் சமுதாயத்தார் என்னை வெளியேற்றிவிட்டார்கள்; எனவே நான் பூமியில் சுற்றித் திரிந்து என் இறைவனை வணங்க விரும்புகிறேன்” என்றார்.

இப்னு அத்தஃகினா கூறினார்: “அபூபக்கரே! உங்களைப் போன்றவர் வெளியேறவும் கூடாது; வெளியேற்றப்படவும் கூடாது. ஏனெனில் நீங்கள் இல்லாதவர்களுக்கு ஈட்டித் தருகிறீர்கள்; உறவினர்களுடன் நல்லுறவைப் பேணுகிறீர்கள்; சிரமப்படுபவர்களின் சுமையைச் சுமக்கிறீர்கள்; விருந்தினர்களை உபசரிக்கிறீர்கள்; சத்தியத்தால் ஏற்படும் சோதனைகளில் (மக்களுக்குத்) துணை நிற்கிறீர்கள். எனவே நான் உங்களுக்குப் தஞ்சமளிக்கிறேன் (பாதுகாப்புத் தருகிறேன்). திரும்பிச் சென்று உங்கள் ஊரிலேயே உங்கள் இறைவனை வணங்குங்கள்.” அவர் திரும்பினார்; இப்னு அத்தஃகினாவும் அவருடன் (மக்காவிற்கு) வந்தார்.

இப்னு அத்தஃகினா குறைஷிகளின் பிரமுகர்களைச் சந்தித்து, “அபூபக்கர் போன்ற ஒருவர் வெளியேற்றப்படக் கூடாது. இல்லாதவர்களுக்கு ஈட்டித் தருகிற, உறவுகளைப் பேணுகிற ஒரு மனிதரையா நீங்கள் வெளியேற்றுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். குறைஷிகள் அந்தத் தஞ்சத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர். அவர்கள், “அபூபக்கர் தம் வீட்டிற்குள் மட்டும் தொழட்டும்; அங்கே அவர் விரும்பியதை ஓதலாம். ஆனால் அதை வெளிப்படையாகச் செய்து எங்களுக்குத் தொல்லை தரக் கூடாது; ஏனெனில் அவர் எங்கள் பெண்களையும் பிள்ளைகளையும் குழப்பத்தில் (மார்க்க மாற்றத்தில்) ஆழ்த்திவிடுவார் என்று நாங்கள் அஞ்சுகிறோம்” என்றனர்.

அபூபக்கர் (ரழி) சில காலம் அவ்வாறே இருந்தார். பின்னர் அவருக்குத் தன் வீட்டின் முற்றத்தில் ஒரு மஸ்ஜிதை அமைக்கும் எண்ணம் தோன்றியது. அங்கே அவர் பகிரங்கமாகத் தொழவும் குர்ஆன் ஓதவும் ஆரம்பித்தார். இதைக் கண்டு இணைவைப்பாளர்களின் பெண்களும் பிள்ளைகளும் வியப்புடன் அவரைச் சூழ்ந்தனர். அபூபக்கர் (ரழி) அதிகம் அழக்கூடியவராக இருந்தார்; குர்ஆன் ஓதும்போது கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த மாட்டார். இது குறைஷிப் பிரமுகர்களைப் பயமுறுத்தியதால், அவர்கள் இப்னு அத்தஃகினாவை அழைத்து முறையிட்டனர். இப்னு அத்தஃகினா அபூபக்கரிடம் வந்து, “ஒன்று வரம்பிற்குள் நில்லுங்கள், அல்லது எனது தஞ்சத்தைத் திருப்பித் தந்துவிடுங்கள்” என்றார். அபூபக்கர் (ரழி), “உமது தஞ்சத்தை உமக்கே திருப்பித் தருகிறேன்; அல்லாஹ்வின் பாதுகாப்பையே நான் பொருந்திக் கொள்கிறேன்” என்றார்.

அந்த நாட்களில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்காவில் இருந்தார்கள். அவர்கள் முஸ்லிம்களிடம், “நீங்கள் ஹிஜ்ரத் செய்யுமிடம் (மதீனா) எனக்குக் காட்டப்பட்டது; அது இரண்டு எரிமலைக் கற்களுக்கு (லாபத்தைன்) இடையில் பேரீச்சை மரங்கள் நிறைந்த பூமி” என்றார்கள். மதீனாவிற்குப் புறப்படத் தயாரான அபூபக்கரிடம் நபி (ஸல்), “பொறுத்திருங்கள், எனக்கும் அனுமதி கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்” என்றார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) நபி (ஸல்) அவர்களுக்காகத் தம்மைத் தடுத்துக் கொண்டு, இரண்டு ஒட்டகங்களுக்கு நான்கு மாதங்களாகத் தீவனம் தந்து தயார் செய்தார்.

ஒரு நாள் நண்பகலில் நபி (ஸல்) அவர்கள் தலையை மறைத்தவாறு அபூபக்கர் இல்லத்திற்கு வந்தார்கள். நபி (ஸல்), “உங்களுடன் இருப்பவர்களை வெளியேற்றுங்கள்” என, அபூபக்கர் (ரழி) “இவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தினர் தான்” என்றார். நபி (ஸல்), “எனக்கு ஹிஜ்ரத் செய்ய அனுமதி கிடைத்துவிட்டது” என்றதும், அபூபக்கர் (ரழி) “உங்களுடன் வர எனக்கும் அனுமதி உண்டா?” எனக் கேட்டார். நபி (ஸல்) “ஆம்” என்றார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) ஒரு ஒட்டகத்தை வழங்க முன்வர, நபி (ஸல்) “விலைக்கு மட்டுமே (பெற்றுக் கொள்வேன்)” என்றார்கள்.

நாங்கள் பயண ஏற்பாடுகளைத் துரிதமாகச் செய்தோம். அஸ்மா (ரழி) தனது இடுப்புக் கச்சையைக் கிழித்து உணவுப் பையைக் கட்டியதால் 'தாத் அந்-நிதாகைன்' எனப் பெயர் பெற்றார். பின்னர் அவர்கள் 'தவ்ர்' குகையில் மூன்று இரவுகள் தங்கியிருந்தனர். அபூபக்கரின் மகன் அப்துல்லாஹ் செய்திகளைச் சேகரிப்பார்; ஆமிர் பின் ஃபுஹைரா பாலுணவு வழங்குவார். அவர்கள் 'பனூ தில்' கோத்திர வழிகாட்டியை (கிர்ரீத்) வாடகைக்கு அமர்த்தி கடற்கரை வழியாக (மதீனா நோக்கி) நடந்தனர்.

மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் அன்-நஸ்ரி (ரஹ்) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(ஒரு முறை) உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் என்னை அழைத்து அனுப்பினார்கள். (நான் சென்று) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய வாயிற்காவலர் யர்ஃபா (எங்களிடம்) வந்து, “உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், அஸ்ஸுபைர் மற்றும் சஅத் (பின் அபீவக்காஸ் ஆகியோருக்கு உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். அதற்கு உமர் (ரலி) அவர்கள், “ஆம் (அனுமதியுங்கள்)” என்றார்கள். அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு யர்ஃபா (மீண்டும்) வந்து, “அப்பாஸ் மற்றும் அலீ ஆகியோருக்கு (உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். உமர் (ரலி) அவர்கள், “ஆம்” என்றார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் உள்ளே வந்தார்கள். அப்போது அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலீக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்” என்று கூறினார்கள். பனூ நளீர் குலத்தாரிடமிருந்து போரிடாமலேயே கிடைத்தச் செல்வத்திலிருந்து (ஃபைஃ) அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கிய சொத்து தொடர்பாக அவர்கள் இருவரிடையே தகராறு இருந்தது. அப்போது அவர்கள் இருவரும் (கடுமையான) வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அப்போது அங்கிருந்தவர்கள் (உஸ்மான் (ரலி) மற்றும் அவர்களுடன் இருந்தவர்கள்), “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரையொருவர் விட்டும் நிம்மதிப்படுத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு உமர் (ரலி) அவர்கள், “நிதானியுங்கள்! எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன்; ‘நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். (அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள்). அதற்கு அவர்கள் (உஸ்மான் (ரலி) உள்ளிட்ட குழுவினர்), “அவ்வாறு அவர்கள் கூறியது உண்மைதான்” என்றார்கள்.

பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள், அப்பாஸ் (ரலி), அலீ (ரலி) ஆகியோரை நோக்கித் திரும்பி, “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களை வினவுகிறேன்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் இருவரும், “ஆம் (அறிவோம்)” என்றார்கள்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இவ்விஷயம் குறித்து உங்களுக்கு நான் அறிவிக்கிறேன்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் இந்த ‘ஃபைஃ’ (போரிடாமல் கிடைத்த) செல்வத்திலிருந்து தன் தூதருக்கு மட்டுமே சிலவற்றைச் சிறப்பாக்கினான்; அவற்றை வேறெவருக்கும் கொடுக்கவில்லை. (இதை விளக்கும் விதமாக) அல்லாஹ் தனது திருமறையில் கூறுகிறான்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு அவர்களிடமிருந்து (போரின்றி) அளித்த (ஃபைஃ) செல்வத்தைப் பொறுத்தவரை, அதற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை... (அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்)’ (அல்குர்ஆன் 59:6). எனவே, இது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விடுத்து அதைத் தனதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்களுக்கு வழங்காமல் அதைத் தமக்கென்று ஒதுக்கிக் கொள்ளவுமில்லை. அதை உங்களுக்கே வழங்கினார்கள்; உங்களிடையே பங்கிட்டார்கள். இறுதியில் இந்தச் செல்வம் மட்டுமே எஞ்சியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், இச்செல்வத்திலிருந்து தம் குடும்பத்தாருக்கு ஓர் ஆண்டிற்குத் தேவையான செலவுத் தொகையை வழங்கி வந்தார்கள். எஞ்சியதை இறைவழியில் (அல்லாஹ்வின் சொத்து செலவிடப்பட வேண்டிய வழியில்) செலவிட்டு வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செய்து வந்தார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணமடைந்தார்கள். அப்போது அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பொறுப்பாளர் (வலிய்யு ரசூலில்லாஹ்)’ என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் அந்தச் சொத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள். -அப்போது நீங்கள் இருவரும் அங்கு இருந்தீர்கள்.- பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் அலி (ரலி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரலி) ஆகியோரை நோக்கி, ‘அபூபக்கர் (ரலி) அதில் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள் என்று நீங்கள் இருவரும் (முன்பு) ஒப்புக்கொண்டீர்கள் (அல்லவா)?’ என்று கேட்டார்கள். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்கள்.”

“பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களை மரணிக்கச் செய்தான். அப்போது நான், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மற்றும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் பொறுப்பாளர்’ என்று கூறினேன். எனவே, எனது ஆட்சியின் இரண்டு ஆண்டுகள் அதை நான் கைப்பற்றி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டேன். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக நான் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன்.”

“பிறகு நீங்கள் இருவரும் (அலீயும் அப்பாஸும்) என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் வார்த்தையும் ஒன்றாகவே இருந்தது; உங்கள் விவகாரமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. (அப்பாஸே!) நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள். ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நான் உங்களிடம் கூறினேன். பிறகு அதை உங்கள் இருவரிடமும் ஒப்படைக்க நான் எண்ணியபோது, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும், நான் பொறுப்பேற்ற காலத்திலும் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் உடன்படிக்கை மற்றும் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் நீங்கள் விரும்பினால் இதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையெனில் இது குறித்து என்னிடம் பேசாதீர்கள்’ என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், ‘அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையில் எங்களிடம் அதை ஒப்படையுங்கள்’ என்று கூறினீர்கள். அதன்படியே நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.”

“இப்போது என்னிடம் இதுவல்லாத வேறு தீர்ப்பையா நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? வானமும் பூமியும் எவன் அனுமதியால் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் வரும் வரை இதில் இதைத் தவிர வேறு தீர்ப்பை நான் வழங்க மாட்டேன். இதை நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலாவிட்டால் அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பில் நான் அதை நிர்வகித்துக் கொள்கிறேன்” என்று உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்.

(அறிவிப்பாளர் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்): நான் இந்த ஹதீஸை உர்வா பின் அஸ்ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்களிடம் அறிவித்தேன். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: “மாலிக் பின் அவ்ஸ் அவர்கள் உண்மையே கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூற நான் கேட்டுள்ளேன்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கியிருந்த ‘ஃபைஃ’ செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய பங்கை (எட்டில் ஒரு பாகத்தை)க் கேட்டு வருமாறு நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் உஸ்மான் (ரலி) அவர்களை அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களிடம் அனுப்பினார்கள். ஆனால் நான் அவர்களைத் தடுத்து, ‘நீங்கள் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்ச மாட்டீர்களா? நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று தங்களைப் பற்றிக் கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா? முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான உணவை மட்டும்) உண்ணலாம்’ என்று கூறினேன். (ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறிய) இச்செய்தி சென்றடைந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அப்பங்கைக் கேட்பதைக் கைவிட்டனர்.”

ஆகவே, இந்த (தர்மச்) சொத்து அலீ (ரலி) அவர்களின் கரங்களில் இருந்தது. அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களை விட்டும் அதைத் தடுத்து அலீ (ரலி) அதனைத் தன்வசம் வைத்துக்கொண்டார்கள். பிறகு அது ஹஸன் பின் அலீ (ரலி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு ஹுஸைன் பின் அலீ (ரலி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு அலீ பின் ஹுஸைன் மற்றும் ஹஸன் பின் ஹஸன் ஆகியோரின் கைகளுக்கும் வந்தது. அவர்கள் இருவரும் முறை வைத்து அதை நிர்வகித்து வந்தனர். பிறகு அது ஸைத் பின் ஹஸன் அவர்களின் கைகளுக்கு வந்தது. அது உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஸதகாவாக (தர்மச் சொத்தாக) இருந்தது.

இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் (ரழி) அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள். (முஹம்மது பின் ஜுபைர் பின் முத்இம் (ரழி) அவர்கள் இந்த ஹதீஸின் ஒரு பகுதியை எனக்குக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். எனவே நான் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரழி) அவர்களிடம் சென்று அதைப் பற்றிக் கேட்டேன்.) மாலிக் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் உமர் (ரழி) அவர்களைச் சந்திக்கச் சென்றேன். (நான் அவர்களிடத்தில் இருந்தபோது) அவர்களுடைய வாயிற்காப்பாளர் யர்ஃபா வந்து, “உஸ்மான் (ரழி), அப்துர்ரஹ்மான் (பின் அவ்ஃப்) (ரழி), அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) மற்றும் சஅத் (பின் அபீ வக்காஸ்) (ரழி) ஆகியோர் (உங்களைச் சந்திக்க) அனுமதி கேட்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். உமர் (ரழி) அவர்கள், “ஆம்” என்று கூறினார்கள். எனவே அவர் அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்து, சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு யர்ஃபா மீண்டும் வந்து, “(இப்போது) அலி (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோருக்கு அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். உமர் (ரழி) அவர்கள், “ஆம்” என்று கூறினார்கள். அவர் அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும், சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள்.

அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், “அமீருல் மூமினீன் (நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே)! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பளியுங்கள்” என்று கூறினார்கள். (அங்கிருந்த) உஸ்மான் (ரழி) மற்றும் அவர்களுடைய தோழர்களான அந்தக் குழுவினர், “அமீருல் மூமினீன்! அவர்களுக்கிடையில் தீர்ப்பளித்து, ஒருவரை மற்றவரிடமிருந்து ஆசுவாசப்படுத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “பொறுங்கள்! எவனுடைய அனுமதியால் வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டுக் கேட்கிறேன்! ‘எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) வாரிசுரிமை கோரப்படமாட்டாது; நாங்கள் விட்டுச் சென்றதெல்லாம் தர்மமே (சதகா) ஆகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா? (இதன் மூலம்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள் (என்பதை அறிவீர்களா?)”

அந்தக் குழுவினர், “ஆம், அவர்கள் அவ்வாறு கூறினார்கள்” என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரின் பக்கம் திரும்பி, “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்கள் இருவரிடமும் கேட்கிறேன், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் இருவரும், “ஆம் (அறிவோம்)” என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இப்போது, இந்த விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். நிச்சயமாக அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (ஃபய்) ஒரு பகுதியைச் சிறப்பாக வழங்கினான்; அதை அவன் வேறு யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை. இது குறித்து அல்லாஹ் கூறினான்: ‘மேலும், அவர்களிடமிருந்து தன் தூதருக்கு அல்லாஹ் (ஃபய் எனும் போர்ச்செல்வமாக) எதைக் கொடுத்தானோ அதற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை... (நிச்சயமாக அல்லாஹ் எல்லாவற்றின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்)’ (அல்குர்ஆன் 59:6). எனவே இந்தச் செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் அதை உங்களிடமிருந்து தடுத்து வைக்கவுமில்லை; தனக்காக வைத்துக்கொண்டு உங்களை বঞ্চিতக்கவும் இல்லை. மாறாக அதையெல்லாம் உங்களுக்கே கொடுத்து, உங்களிடையே பரவச் செய்தார்கள். இறுதியில் இச்செல்வம் மட்டுமே மீதமிருந்தது.

மேலும் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரின் ஓராண்டுத் தேவைகளுக்கு வழங்கி வந்தார்கள்; மீதமிருந்ததை, அல்லாஹ்வின் செல்வம் (தர்மம்) எங்கே செலவிடப்படுமோ அங்கே செலவிடுவார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செயல்பட்டு வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டுக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் (குழுவினர்) அறிவீர்களா?” அவர்கள், “ஆம்” என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரிடம், “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்கள் இருவரிடமும் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் இருவரும், “ஆம்” என்றனர்.

பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “பிறகு அல்லாஹ் தனது நபியைத் (தம்மிடம்) கைப்பற்றிக்கொண்டான். அப்போது அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதரின் (ஸல்) பொறுப்பாளர் (வலிய்)’ என்று கூறினார்கள். எனவே அவர்கள் அந்தச் செல்வத்தைப் பொறுப்பேற்று, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டது போலவே செயல்பட்டார்கள். ஆனால் அப்போது நீங்கள் இருவரும் —(என்று உமர் (ரழி) அலி மற்றும் அப்பாஸ் பக்கம் திரும்பினார்கள்)— அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களைப் பற்றி ‘இப்படி, அப்படி’ என்று (தவறாகக்) கருதிக் கொண்டிருந்தீர்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அவர் (அபூபக்கர்) அவ்விஷயத்தில் உண்மையானவராகவும், நன்மையே நாடுபவராகவும், நேர்வழி நின்றவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்.

பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களைக் கைப்பற்றிக்கொண்டான். அப்போது நான், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) மற்றும் அபூபக்கர் (ரழி) ஆகியோரின் பொறுப்பாளர் (வலிய்)’ என்று கூறினேன். எனவே (எனது ஆட்சியின்) இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு இந்தச் செல்வத்தை நான் என்வசம் வைத்திருந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டது போலவே செயல்பட்டு வந்தேன்.

பின்னர் நீங்கள் இருவரும் (அலி மற்றும் அப்பாஸ்) ஒரே வார்த்தையுடனும், ஒரே கோரிக்கையுடனும் என்னிடம் வந்தீர்கள். (அப்பாஸ் ஆகிய) நீங்கள் உங்கள் சகோதரரின் மகனிடமிருந்து (நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து) உங்கள் பங்கைக் கேட்டு என்னிடம் வந்தீர்கள்; இவர் (அலி) தன் மனைவியின் தந்தைவழியிலான பங்கினை அவளுக்காகக் கேட்டு என்னிடம் வந்தார்.

எனவே நான் (உங்கள் இருவரிடமும்), ‘நீங்கள் விரும்பினால், இந்தச் செல்வத்தை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்விதம் இதில் செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டார்களோ, மேலும் நான் பொறுப்பேற்றதிலிருந்து எவ்விதம் செயல்பட்டேனோ, அவ்வாறே நீங்களும் இதில் செயல்பட வேண்டும் என்று அல்லாஹ்வின் மீது எனக்கு வாக்குறுதி அளித்தால் மட்டுமே (ஒப்படைப்பேன்); இல்லையெனில், இதுபற்றி என்னிடம் பேச வேண்டாம்’ என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், ‘அந்த நிபந்தனையின் பேரில் இதனை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்’ என்று கூறினீர்கள். அந்த நிபந்தனையின் பேரில்தான் நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டுக் கேட்கிறேன், நான் அந்த நிபந்தனையின் பேரில் அதை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தேனா?” அந்தக் குழுவினர், “ஆம்” என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்கள் இருவரிடமும் கேட்கிறேன், நான் அந்த நிபந்தனையின் பேரில் உங்கள் இருவரிடமும் அதை ஒப்படைத்தேனா?” என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் இருவரும், “ஆம்” என்றனர்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்: “இப்போது நான் இதைத் தவிர வேறு ஒரு தீர்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்று என்னிடம் கோருகிறீர்களா? எவனுடைய அனுமதியால் வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அவன் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் ஏற்படும் வரை நான் இதில் இதைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்ப்பையும் வழங்க மாட்டேன்! உங்களால் அதை நிர்வகிக்க இயலாவிட்டால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பாக நான் அதைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கின்றார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விட்டும் விலகி இருந்தபோது, நான் பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைந்தேன். அப்போது மக்கள் (கவலையுடன்) சிறுகற்களால் தரையைத் தட்டிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். மேலும், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள்' என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இது, அவர்கள் ஹிஜாப் அணியும்படி கட்டளையிடப்படுவதற்கு முன்பு நடந்ததாகும்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இன்று நான் இது குறித்த (உண்மையான நிலையை) அறிந்தாக வேண்டும் என்று (எனக்குள்) சொல்லிக்கொண்டேன். எனவே, நான் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் சென்று, 'அபூபக்ரின் மகளே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்கும் அளவிற்கு நீங்கள் சென்றுவிட்டீர்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'கத்தாபின் மகனே, எனக்கும் உமக்கும் என்ன சம்பந்தம்? உமது பொறுப்பில் உள்ளவரை (உமது மகள் ஹஃப்ஸாவை)க் கவனியும்' என்று கூறினார்கள்.

அவர் (உமர்) கூறினார்கள்: நான் ஹஃப்ஸா பின்த் உமர் அவர்களிடம் சென்று, 'ஹஃப்ஸா, நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்கும் அளவிற்குச் சென்றுவிட்டது எனக்கு எட்டியது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை நேசிக்கவில்லை என்பது உமக்குத் தெரியும். நான் இல்லாவிடில் அவர்கள் உங்களை விவாகரத்து செய்திருப்பார்கள்' என்று கூறினேன். (இதைக் கேட்டதும்) அவர் கடுமையாக அழுதார். நான் அவரிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்கே?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'அவர்கள் மாடி அறையில் உள்ள தமது சேமிப்புக் கிடங்கில் இருக்கிறார்கள்' என்றார்.

நான் உள்ளே சென்றபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பணியாளர் ரபாஹ், அந்த மாடி அறையின் வாசற்படியில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். அவர் தனது கால்களை, ஒரு மரப்பலகையின் மீது தொங்கவிட்டிருந்தார். அது ஒரு பேரீச்சை மரத்தின் தண்டு; அதன் வழியாகத்தான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (அறைக்கு) ஏறி இறங்குவார்கள். நான், 'ஓ ரபாஹ், எனக்காக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அனுமதி கேளுங்கள்' என்று சத்தமிட்டேன். ரபாஹ் அறையை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, பிறகு என்னைப் பார்த்தார், ஆனால் ஒன்றும் கூறவில்லை. நான் மீண்டும், 'ஓ ரபாஹ், எனக்காக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அனுமதி கேளுங்கள்' என்று கூறினேன். ரபாஹ் அறையை நோக்கிப் பார்த்துவிட்டு, பிறகு என்னைப் பார்த்தார், ஆனால் ஒன்றும் கூறவில்லை.

பிறகு நான் என் குரலை உயர்த்தி, 'ஓ ரபாஹ், எனக்காக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அனுமதி கேளுங்கள். நான் ஹஃப்ஸாவுக்காக வந்திருக்கிறேன் என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என நான் கருதுகிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவளுடைய கழுத்தை வெட்டும்படி எனக்குக் கட்டளையிட்டால், நான் நிச்சயமாக அவளுடைய கழுத்தை வெட்டிவிடுவேன்' என்றேன். நான் குரலை உயர்த்தியதும், அவர் (ரபாஹ்) மேலே ஏறி வரும்படி எனக்குச் சைகை காட்டினார்.

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன், அவர்கள் ஒரு பாயில் சாய்ந்து படுத்திருந்தார்கள். நான் அமர்ந்தேன், அவர்கள் தமது வேட்டியை தம்மீது இழுத்துவிட்டுக் கொண்டார்கள். அவர்கள் மீது வேறு (ஆடை) எதுவும் இருக்கவில்லை. மேலும் அந்தப் பாய் அவர்களின் விலாப்புறங்களில் தடங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சேமிப்பறையை என் கண்களால் பார்த்தேன். அங்கே ஒரு கைப்பிடி பார்லியும், அது ஒரு 'ஸா' அளவு இருக்கும், அதே அளவுள்ள கருவேல இலைகளும் (தோல் பதனிடப் பயன்படுபவை) அறையின் ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. மேலும், பதனிடப்படாத ஒரு தோல் பை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. (புனித நபி (ஸல்) அவர்களின் இந்த நிலையைக் கண்டு) என் கண்கள் முந்திக்கொண்டன (எனக்குக் கண்ணீர் வந்துவிட்டது).

அப்போது அவர்கள், 'கத்தாபின் மகனே, உங்களை அழவைத்தது எது?' என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: "அல்லாஹ்வின் நபியே, நான் ஏன் அழக்கூடாது? இந்தப் பாய் உங்கள் விலாப்புறங்களில் தழும்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது, மேலும் உங்கள் சேமிப்பறையில் நான் பார்ப்பவற்றைத் தவிர வேறு எதையும் காணவில்லையே! சீசரும் (ரோமப் பேரரசர்), கிஸ்ராவும் (பாரசீகப் பேரரசர்) பழங்களிலும் ஆறுகளிலும் (அருட்கொடைகளிலும்) திளைத்திருக்கிறார்கள். நீங்களோ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்), அவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், இதுதான் உங்கள் சேமிப்பறையின் நிலையா!"

அதற்கு அவர்கள், "கத்தாபின் மகனே, நமக்கு மறுமையும், அவர்களுக்கு இவ்வுலகமும் இருப்பதை நீங்கள் பொருந்திக்கொள்ளவில்லையா (திருப்தியடையவில்லையா)?" என்று கேட்டார்கள். நான், 'ஆம் (பொருந்திக்கொண்டேன்)' என்றேன்.

நான் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவர்களின் முகத்தில் கோபத்தின் அறிகுறிகளைக் கண்டேன். அதனால் நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, உங்கள் மனைவியரிடமிருந்து உங்களுக்கு என்ன சிரமம்? நீங்கள் அவர்களை விவாகரத்து செய்திருந்தாலும், நிச்சயமாக அல்லாஹ் உங்களோடு இருக்கிறான், அவனுடைய வானவர்கள், ஜிப்ரீல், மீக்காயீல், நான், அபூபக்ர் மற்றும் நம்பிக்கையாளர்கள் அனைவரும் உங்களோடு இருக்கிறோம்' என்றேன். நான் எப்போதாவதுதான் பேசுவேன், ஆனால் (அன்று நான் பேசிய) எனது வார்த்தைகளை அல்லாஹ் உறுதிப்படுத்துவான் என்று நம்பி அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்தேன். அவ்வாறே, தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை குறித்த வசனம் (ஆயத் அத்-தக்யீர்) அருளப்பட்டது.

*{அஸா ரப்புஹூ இன் தல்லக்ககுன்ன அன் யுப்திலஹூ அஸ்வாஜன் கைரன் மின்குன்ன...}*

"அவர் உங்களை விவாகரத்து செய்துவிட்டால், அவருடைய இறைவன் உங்களை விடச் சிறந்த மனைவியரை அவருக்குப் பதிலாகக் கொடுக்கக்கூடும்..." (அல்குர்ஆன் 66:5).

*{வ இன் தழாஹரா அலைஹி ஃபஇன்னல்லாஹ ஹுவ மவ்லாஹு வ ஜிப்ரீலு வ ஸாலிஹுல் முஃமினீன வல் மலாயிகத்து பஃத தாலிக ழஹீர்}*

"நீங்கள் இருவரும் அவருக்கு எதிராக ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொண்டால், நிச்சயமாக அல்லாஹ்வே அவருடைய பாதுகாவலன்; மேலும் ஜிப்ரீலும், நேர்மையான நம்பிக்கையாளர்களும், அதன் பின்னர் வானவர்களும் (அவருக்கு) உதவியாளர்கள் ஆவார்கள்" (அல்குர்ஆன் 66:4).

ஆயிஷா பின்த் அபீ பக்ர் (ரழி) அவர்களும், ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களும்தான் நபி (ஸல்) அவர்களின் மற்ற மனைவியருக்கு எதிராக ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைத்து வந்தார்கள்.

நான் கேட்டேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் அவர்களை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா?" அதற்கு அவர்கள், 'இல்லை' என்றார்கள். நான் கூறினேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைந்தேன், அங்கே முஸ்லிம்கள் சிறுகற்களால் தரையைத் தட்டியவாறு, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள்' என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் கீழே இறங்கிச் சென்று, நீங்கள் அவர்களை விவாகரத்து செய்யவில்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கட்டுமா?"

அதற்கு அவர்கள், 'ஆம், நீங்கள் விரும்பினால் (செய்யுங்கள்)' என்றார்கள். நான் அவர்களுடன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன், இறுதியில் அவர்களின் முகத்திலிருந்த கோபத்தின் அறிகுறிகள் மறைந்தன. மேலும் அவர்கள் பற்கள் தெரியும்படி சிரித்தார்கள்; மக்களிிலேயே மிக அழகான பற்கள் அமைப்பு கொண்டவராக அவர்கள் இருந்தார்கள்.

பிறகு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கீழே இறங்கினார்கள், நானும் இறங்கினேன். நான் (பயத்தில்) பேரீச்சை மரத்தின் தண்டைப் பிடித்துக்கொண்டே இறங்கினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தரையில் நடப்பதைப் போல (எளிதாக) இறங்கினார்கள், (ஆதரவிற்காக) தங்கள் கையால் எதையும் தொடவில்லை. நான் கூறினேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் உங்கள் அறையில் இருபத்தொன்பது நாட்கள் தங்கியிருந்தீர்கள்." அதற்கு அவர்கள், '(சில சமயங்களில்) மாதம் இருபத்தொன்பது நாட்களைக் கொண்டிருக்கும்' என்றார்கள்.

நான் பள்ளிவாசலின் வாசலில் நின்று, என் உயர்ந்த குரலில், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது மனைவியரை விவாகரத்து செய்யவில்லை' என்று சத்தமாக அறிவித்தேன். மேலும் இந்த வசனம் அருளப்பட்டது:

*{வ இதா ஜாஅஹும் அம்ருன் மினல் அம்னி அவில் கவ்ஃபி அதாஊ பிஹி வலவ் ரத்தூஹு இலர் ரசூலி வ இலா ஊலில் அம்ரி மின்கும் லஅலிமஹுல்லதீன யஸ்தன்பிதூனஹூ மின்கும்...}*

"அமைதி அல்லது அச்சம் சம்பந்தப்பட்ட ஏதேனும் ஒரு செய்தி அவர்களுக்கு எட்டினால், அவர்கள் அதை பரப்பி விடுகிறார்கள்; ஆனால், அதை அவர்கள் தூதரிடமோ அல்லது அவர்களில் அதிகாரம் உடையவர்களிடமோ கொண்டு சென்றிருந்தால், அவர்களிலிருந்து செய்திகளைத் துருவி அறியக்கூடியவர்கள் (அதன் உண்மை நிலையை) அறிந்திருப்பார்கள்..." (அல்குர்ஆன் 4:83).

நான்தான் அந்த விஷயத்தை (துருவி) அறிந்தவன் ஆவேன். மேலும், அல்லாஹ் (கண்ணியம் மிக்கவன்) தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை குறித்த வசனத்தை (ஆயத் அத்-தக்யீர்) அருளினான்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் இரு பெண்கள் குறித்து உமர் (ரழி) அவர்களிடம் நான் எப்போதும் கேட்க ஆவலாக இருந்தேன். அந்த இரு பெண்களைக் குறித்து உயர்ந்தவனான அல்லாஹ் கூறினான்: "நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால், நிச்சயமாக உங்கள் இதயங்கள் (சத்தியத்திலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன" (திருக்குர்ஆன் 66:4). உமர் (ரழி) அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குச் செல்லும் வரை நான் (அவர்களிடம் கேட்க) ஆவலாக இருந்தேன், நானும் அவர்களுடன் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றேன். நாங்கள் ஒரு பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்கள் (இயற்கை உபாதைக்காக) ஒதுங்கிச் சென்றார்கள், நானும் அவர்களுடன் ஒரு (தண்ணீர்) குவளையுடன் ஒதுங்கிச் சென்றேன். அவர்கள் இயற்கை உபாதையை முடித்துவிட்டு, பின்னர் என்னிடம் வந்தார்கள், நான் அவர்கள் கைகளில் தண்ணீர் ஊற்றினேன், அவர்கள் உளூச் செய்தார்கள். நான் கூறினேன்: நம்பிக்கையாளர்களின் தளபதியே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் அந்த இரு பெண்கள் யார், அவர்களைக் குறித்து உயர்ந்தவனும் மகத்துவமிக்கனுமான அல்லாஹ் கூறினான்: 'நீங்கள் இருவரும் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரினால், நிச்சயமாக உங்கள் இதயங்கள் (சத்தியத்திலிருந்து) சாய்ந்துவிட்டன'? உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இப்னு அப்பாஸ் அவர்களே, இது உங்களுக்கு எவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! (ஸுஹ்ரி அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அவர் கேட்டதைப் பற்றி உமர் (ரழி) அவர்கள் விரும்பவில்லை, ஆனால் அதை இரகசியமாக வைத்திருக்கவில்லை.) அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) கூறினார்கள்: அவர்கள் ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களும் ஆவார்கள்; பின்னர் அவர் ஹதீஸை விவரிக்கத் தொடங்கி கூறினார்கள்: நாங்கள் குறைஷிகளில் பெண்களை அடக்கி ஆளும் மக்களாக இருந்தோம். நாங்கள் மதீனாவை அடைந்தபோது, அங்கு தங்கள் பெண்களால் அடக்கி ஆளப்படும் மக்களைக் கண்டோம். (இதன் காரணமாக) எங்கள் பெண்களும் அவர்களின் பெண்களின் (பழக்கவழக்கங்களை) கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்.

அவர் மேலும் கூறினார்கள்: எனது வீடு மதீனாவின் புறநகரில் (அல்-அவாலி பகுதியில்) பனூ உமைய்யா பின் ஸைத் கோத்திரத்தில் அமைந்திருந்தது. ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபமடைந்தேன், அவள் எனக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்தாள். அவள் எனக்குப் பதிலளிப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அவள் சொன்னாள்: நான் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பதை நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவருக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறார்கள், அவர்களில் ஒருவர் பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறார். எனவே நான் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) வெளியே சென்று ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்துக் கேட்டேன்: நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறீர்களா? அவர்கள் ஆம் என்றார்கள். நான் கேட்டேன்: உங்களில் யாராவது பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்து இருக்கிறீர்களா? அவர்கள் ஆம் என்றார்கள். அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள்) கூறினார்கள்: உங்களில் அவ்வாறு செய்தவர் உண்மையில் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தின் காரணமாக அவள் மீது அல்லாஹ்வின் கோபம் ஏற்படும் என்று உங்களில் ஒவ்வொருவரும் பயப்படவில்லையா, (அதன் விளைவாக) அவள் அழிந்துவிடக்கூடும்? எனவே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்யாதீர்கள், அவரிடம் எதையும் கேட்காதீர்கள், ஆனால் நீங்கள் விரும்புவதை என்னிடம் கேளுங்கள். உங்கள் தோழி (அதாவது ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள்) உங்களை விட அழகானவராகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு பிரியமானவராகவும் இருந்தால், (அவருடைய) வெளிப்படையான நடத்தை உங்களைத் தவறாக வழிநடத்த வேண்டாம்.

அவர் (உமர் (ரழி) அவர்கள் மேலும்) கூறினார்கள்: எனக்கு அன்ஸாரைச் சேர்ந்த ஒரு தோழர் இருந்தார். நாங்கள் முறைவைத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சமூகத்திற்குச் சென்று (அவர்களுடன்) இருப்போம். அவர் ஒரு நாள் அங்கே இருப்பார், நான் மறுநாள் அங்கே இருப்பேன். அவர் எனக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) மற்றும் பிற (சம்பவங்கள்) பற்றிய செய்திகளைக் கொண்டு வருவார், நானும் அவருக்கு இது போன்ற (செய்திகளை) கொண்டு வருவேன். கஸ்ஸானியர்கள் நம்மீது படையெடுக்க குதிரைகளுக்கு லாடம் அடித்துக் கொண்டிருப்பதாக நாங்கள் பேசிக்கொண்டோம். ஒருமுறை என் தோழர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்தித்துவிட்டு) பின்னர் இரவில் என்னிடம் வந்து என் கதவைத் தட்டி என்னை அழைத்தார். நான் அவரிடம் வெளியே வந்தேன், அவர் கூறினார்: மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் நடந்துவிட்டது. நான் கேட்டேன்: அது என்ன? கஸ்ஸானியர்கள் வந்துவிட்டார்களா? அவர் கூறினார்: இல்லை, ஆனால் அதைவிட மிகவும் தீவிரமானதும், மிக முக்கியமானதுமான ஒன்று: நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்கள். நான் கூறினேன்: ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்கள் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்துவிட்டார், (இது நடக்கும் என்று) நான் பயந்தேன். விடிந்ததும் நான் ஃபஜ்ர் தொழுகையை நிறைவேற்றி, என் ஆடையை அணிந்துகொண்டு, பின்னர் (நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டிற்கு) வந்து ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தேன், அவர்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். நான் கேட்டேன்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களை (எல்லோரையும்) விவாகரத்து செய்துவிட்டார்களா? அவர்கள் கூறினார்கள்: எனக்குத் தெரியாது. இருப்பினும், அவர் தம் மாடி அறையில் தம்மைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்கள்.

நான் ஒரு கறுப்பு நிற ஊழியரிடம் சென்று அவரிடம் கூறினேன்: உமருக்காக (உள்ளே செல்ல) அனுமதி கேள். அவர் உள்ளே சென்று பின்னர் என்னிடம் வந்து கூறினார்: நான் உங்களைப் பற்றி அவரிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர் அமைதியாக இருந்தார்கள். (அனுமதி கிடைக்காததால்) நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டு மிம்பருக்குச் சென்று அங்கே அமர்ந்தேன். அங்கே ஒரு கூட்டம் மக்கள் அதன் அருகே அமர்ந்திருந்தார்கள், அவர்களில் சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். நான் சிறிது நேரம் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன், என் மனதில் இருந்த (கவலை மற்றும் ஆவல்) என்னைப் பெரும்பாடுபடுத்தும் வரை. பின்னர் நான் அந்தச் சிறுவனிடம் திரும்பிச் சென்று அவனிடம் கூறினேன்: உமருக்காக (உள்ளே செல்ல) அனுமதி கேள். அவன் உள்ளே சென்று என்னிடம் வந்து கூறினான்: நான் உங்களைப் பற்றி அவரிடம் குறிப்பிட்டேன், ஆனால் அவர் அமைதியாக இருந்தார்கள். நான் திரும்பிச் செல்லவிருந்தபோது அந்தச் சிறுவன் என்னை அழைத்துச் சொன்னான்: உள்ளே செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. நான் உள்ளே சென்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு ஸலாம் கூறினேன். அவர்கள் ஒரு பாயால் ஆன (கடுமையான) சாய்வு மஞ்சத்தின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள், அது அவர்கள் விலாவில் அதன் அடையாளங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நான் கேட்டேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் உங்கள் மனைவியரை விவாகரத்து செய்துவிட்டீர்களா? அவர்கள் என் பக்கம் தலையை உயர்த்தி, "இல்லை" என்றார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன். அல்லாஹ்வின் தூதரே, குறைஷிகளாகிய நாங்கள் பெண்களை எப்படி அடக்கி ஆண்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன், ஆனால் நாங்கள் மதீனாவுக்கு வந்தபோது, தங்கள் பெண்களால் அடக்கி ஆளப்படும் மக்களைக் கண்டோம். அதனால் எங்கள் பெண்கள் அவர்களின் பெண்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். ஒரு நாள் நான் என் மனைவியிடம் கோபமடைந்தேன், அவள் எனக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்ய ஆரம்பித்தாள். அவள் எனக்குப் பதிலளிப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அவள் சொன்னாள்: நான் உங்களுக்குப் பதிலளிப்பதை நீங்கள் விரும்பவில்லை, ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அவருக்குப் பதிலளித்து (தர்க்கம்) செய்கிறார்கள், அவர்களில் எவரேனும் ஒருவர் பகல் முதல் இரவு வரை அவரை விட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறார். நான் கூறினேன்: அவர்களில் அவ்வாறு செய்தவர் உண்மையில் தோல்வியடைந்து நஷ்டத்தை அடைந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கோபத்தின் காரணமாக அவள் மீது அல்லாஹ்வின் கோபம் ஏற்படும் என்பதிலிருந்து அவர்களில் எவரேனும் பாதுகாப்பாக உணர்கிறாரா, (அவ்வாறு நடந்தால்) அவள் நிச்சயமாக அழிந்துவிட்டாள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் ஹஃப்ஸா (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்துச் சொன்னேன்: உங்கள் தோழியின் ('ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின்) (நடத்தை) உங்களைத் தவறாக வழிநடத்த வேண்டாம், அவர் உங்களை விட அழகானவராகவும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு பிரியமானவராகவும் இருந்தால். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இரண்டாவது முறையாக புன்னகைத்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் உங்களிடம் (சற்று) இனிமையான விஷயங்களைப் பற்றி பேசலாமா? அவர்கள் "ஆம்" என்றார்கள். நான் அமர்ந்து வீட்டை (பொருட்களைப் பார்க்க) என் தலையை உயர்த்தினேன், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, மூன்று பதனிடப்பட்ட தோல்களைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை. நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, உங்கள் உம்மத்திற்கு (வாழ்க்கையை) வளமாக்க வேண்டும் என்று அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், ஏனெனில் அவன் பாரசீகம் மற்றும் ரோம் மக்களுக்கு (அவர்கள் அல்லாஹ்வை வணங்காத போதிலும்) ஏராளமாக வழங்கியுள்ளான். அதன்பேரில் அவர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்) சாய்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து அமர்ந்து, "கத்தாபின் மகனே! அவர்கள் இவ்வுலக வாழ்க்கையில் தங்கள் நன்மைகள் (மற்றும் இன்பங்கள்) முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு கூட்டத்தினர் என்பதில் உமக்குச் சந்தேகமா?" என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்காக மன்னிப்புக் கோருங்கள். மேலும் அவர் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்) (தம் மனைவியர் மீது ஏற்பட்ட) மிகுந்த எரிச்சலின் காரணமாக ஒரு மாதத்திற்கு அவர்களைச் சந்திக்க மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தார்கள், அல்லாஹ் அவரிடம் (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்) தன் அதிருப்தியைக் காட்டும் வரை.

ஸுஹ்ரி அவர்கள் கூறினார்கள்: உர்வா அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள், ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இருபத்தொன்பது இரவுகள் முடிந்ததும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க வந்தார்கள். அவர்கள் (தங்கள் வருகையை) என்னுடன் ஆரம்பித்தார்கள். நான் கூறினேன்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நீங்கள் ஒரு மாதத்திற்கு எங்களைச் சந்திக்க மாட்டீர்கள் என்று சத்தியம் செய்திருந்தீர்கள், ஆனால் நான் இருபத்தொன்பது (இரவுகளை) மட்டுமே கணக்கிட்ட பிறகு நீங்கள் வந்துள்ளீர்கள். அதன்பேரில் அவர்கள் கூறினார்கள்: "மாதம் இருபத்தொன்பது (நாட்களாகவும்) இருக்கலாம்." பின்னர் அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஆயிஷா (ரழி) அவர்களே, நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசப் போகிறேன், அதில் நீங்கள் உங்கள் பெற்றோரை ஆலோசிக்கும் வரை அவசரப்பட வேண்டாம் (உங்கள் இறுதி முடிவைக் கொடுக்காதீர்கள்)." பின்னர் அவர்கள் இந்த வசனத்தை எனக்கு ஓதிக் காட்டினார்கள்: "நபியே, உம் மனைவியரிடம் கூறுவீராக" என்பதிலிருந்து "மகத்தான வெகுமதி" (திருக்குர்ஆன் 33:28-29) என்பதை அடையும் வரை. ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் பெற்றோர் என்னை அவரிடமிருந்து பிரிய அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்று அவருக்குத் தெரியும். நான் கூறினேன்: இந்த விஷயத்தில் என் பெற்றோரை ஆலோசிக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளதா? நான் உண்மையில் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதரையும் மறுமையின் இருப்பிடத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். மஃமர் அவர்கள் கூறினார்கள்: அய்யூப் அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள், ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன் என்று உங்கள் (மற்ற) மனைவியருக்குத் தெரிவிக்காதீர்கள். அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ் என்னை ஒரு செய்தியைத் தெரிவிப்பவனாக அனுப்பியுள்ளான், அவன் என்னை (மற்றவர்களுக்கு) சிரமத்தை ஏற்படுத்துபவனாக அனுப்பவில்லை." கதாதா அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஸகத் குலூபுகும்" என்றால் "உங்கள் இதயங்கள் சாய்ந்துவிட்டன (சத்தியத்திலிருந்து விலகிவிட்டன)."

அப்துல்லாஹ் பின் அஸ்-ஸாமித் (ரஹ்) அவர்கள், அபூதர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாக அறிவிக்கிறார்கள்:

புனித மாதங்களின் புனிதம் பேணாத (அவற்றை ஆகுமாக்கிக் கொள்ளும்) எங்கள் ஃகிஃபார் கூட்டத்தாரிலிருந்து நாங்கள் வெளியேறினோம். நானும், என் சகோதரர் உனைஸும், எங்கள் தாயாரும் வெளியேறி எங்களுக்குரிய தாய்மாமன் ஒருவரிடம் சென்று தங்கினோம். அந்தத் தாய்மாமன் எங்களை கண்ணியப்படுத்தினார்; எங்களுக்கு உபகாரம் செய்தார். இதைக் கண்ட அவருடைய கூட்டத்தார் எங்கள் மீது பொறாமை கொண்டனர். அவர்கள் (எங்கள் மாமாவிடம்), "நீங்கள் உங்கள் குடும்பத்தை விட்டு வெளியே சென்றால், உனைஸ் அவர்களுக்கு மத்தியில் (தவறான நோக்கில்) செல்கிறார்" என்று கூறினார்கள். எங்கள் தாய்மாமன் வந்து தன்னிடம் சொல்லப்பட்டதை எங்களிடம் எடுத்துரைத்தார். நான் அவரிடம், "நீங்கள் (முன்பு) செய்த நன்மையை (இச்சொல்லின் மூலம்) பாழாக்கிவிட்டீர்கள்; இனி உங்களோடு நாங்கள் ஒன்றாக இருக்க முடியாது" என்று கூறினேன்.

நாங்கள் எங்கள் ஒட்டகங்களை நெருங்கி, (எங்கள்) சாமான்களை அவற்றின் மீது ஏற்றினோம். எங்கள் தாய்மாமன் ஆடையால் தன்னை மூடிக்கொண்டு அழலானார். நாங்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு மக்காவிற்கு அருகே வந்து இறங்கினோம். (அங்கே) உனைஸ் எங்கள் ஒட்டகங்கள் மீதும், அதே அளவுள்ள (வேறு ஒட்டகங்கள்) மீதும் பந்தயம் வைத்து (குறிசொல்லும்) ஒருவரிடம் சென்றார். அவர் உனைஸை வெற்றி பெறச் செய்தார். உனைஸ் எங்கள் ஒட்டகங்களையும், அதனோடு அதே அளவுள்ள (வெற்றி பெற்ற) ஒட்டகங்களையும் கொண்டு வந்தார்.

அபூதர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் சகோதரரின் மகனே! நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்திப்பதற்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தொழுது வந்தேன்." நான், "யாருக்காக (தொழுதீர்கள்)?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "அல்லாஹ்விற்காக" என்றார்கள். "எந்தத் திசையை முன்னோக்கித் தொழுதீர்கள்?" என்று நான் கேட்டேன். அதற்கவர்கள், "என் இறைவன் என்னைத் திருப்பிய திசையை முன்னோக்கித் தொழுவேன். இரவின் இறுதியில் நான் ஓர் ஆடையைப் போன்று (தரையில்) வீசப்படும் வரை (அயர்ந்து விழும் வரை) இஷா (இரவுத்) தொழுகையை தொழுவேன். சூரியன் என் மீது உதிக்கும் வரை (இப்படியே கிடப்பேன்)" என்று கூறினார்கள்.

உனைஸ் (என்னிடம்), "எனக்கு மக்காவில் ஒரு தேவையுள்ளது. (நான் திரும்பும் வரை) எனக்குப் பகரமாக நீர் பார்த்துக் கொள்வீராக!" என்று கூறிவிட்டு மக்காவிற்குச் சென்றார். அவர் என்னிடம் திரும்ப தாமதமானது. பிறகு அவர் வந்ததும், "என்ன செய்தீர்?" என்று கேட்டேன். அவர், "மக்காவில் உம்முடைய மார்க்கத்தில் உள்ள ஒருவரைச் சந்தித்தேன்; அல்லாஹ் தன்னைத் தூதராக அனுப்பியிருப்பதாக அவர் வாதிடுகிறார்" என்று கூறினார். "மக்கள் அவரைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்?" என்று நான் கேட்டேன். அதற்கவர், "அவர்கள் (அவரை) கவிஞர், குறிசொல்பவர், சூனியக்காரர் என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள்" என்றார். உனைஸ் கவிஞர்களில் ஒருவராக இருந்தார். உனைஸ் கூறினார்: "நான் குறிசொல்பவர்களின் சொல்லைக் கேட்டுள்ளேன்; ஆனால் இவர் சொல்வது அவர்களுடைய சொல் போன்றில்லை. இவருடைய சொல்லை கவிதை வகைகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன். எனக்குப் பின் யாரும் இதை கவிதை என்று சொல்லாத அளவுக்கு (அது கவிதையிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கிறது). அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் உண்மையாளர்; அவர்கள் (மக்கள்) பொய்யர்கள்."

நான், "நான் சென்று அவரைப் பார்க்கும் வரை எனக்குப் பகரமாக (இவற்றை) நீர் பார்த்துக் கொள்வீராக" என்று கூறிவிட்டு மக்காவிற்கு வந்தேன். அவர்களில் பலவீனமான ஒருவரைக் கண்டறிந்து, "நீங்கள் 'ஸாபி' (மதம் மாறியவர்) என்று அழைக்கிறாரே அவர் எங்கே?" என்று கேட்டேன். அவர் என்னைச் சுட்டிக்காட்டி, "இதோ ஸாபி!" என்று கூறினார். உடனே பள்ளத்தாக்கின் மக்கள் மண்கட்டிகளாலும், எலும்புகளாலும் என் மீது பாய்ந்தார்கள். நான் மயங்கி விழுந்தேன். நான் எழுந்தபோது, (இரத்தம் வழிந்ததால்) சிவந்த சிலையைப்போல் இருந்தேன். நான் ஜம்ஜம் கிணற்றுக்கு வந்து என் இரத்தத்தைக் கழுவி, அந்நீரைக் குடித்தேன். என் சகோதரரின் மகனே! முப்பது இரவும் பகலும் அங்கே தங்கினேன். ஜம்ஜம் நீரைத் தவிர எனக்கு வேறு உணவு இருக்கவில்லை. என் வயிற்றுச் சதை மடிப்புகள் விழும் அளவுக்கு நான் பருமனானேன். என் ஈரலில் பசியின் சோர்வை நான் காணவில்லை.

ஒரு நிலவுள்ள இரவில் மக்காவாசிகள் (தூங்கிக் கொண்டிருந்ததால்) கஅபாவைச் சுற்றி வருபவர் எவருமில்லை. அப்போது அவர்களிலுள்ள இரண்டு பெண்கள் 'இஸாஃப்', 'நாயிலா' (எனும் இரு சிலைகளை) அழைத்துப் பிரார்த்தித்தவாறு வந்தனர். அவர்கள் தவாஃப் செய்து கொண்டு என்னிடம் வந்தபோது, "அவ்விரண்டில் ஒன்றை மற்றொன்றோடு திருமணம் செய்து வையுங்கள்" என்று (கேலியாகக்) கூறினேன். அவர்கள் தங்கள் பேச்சை நிறுத்தவில்லை. மீண்டும் என்னிடம் வந்தபோது, "மரக்கட்டை போன்றது தான் (அதுவும்)..." என்று சொல்லி, நான் மறைமுகமாக அல்லாமல், வெளிப்படையாகவே (அச்சிலைகளின் மர்ம உறுப்பில் மரக்கட்டையைச் செருகுமாறு) வசைபாடினேன். அப்பெண்கள், "நம்மவர்களில் யாரேனும் இங்கே இருந்திருக்கக் கூடாதா?" என்று அலறியவாறு சென்றனர்.

அவர்களை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் மலையிலிருந்து இறங்கி வரும்போது சந்தித்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள், "உங்கள் இருவருக்கும் என்ன நேர்ந்தது?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "கஅபாவிற்கும் அதன் திரைக்கும் இடையில் ஒரு மதமாறி (ஸாபி) இருக்கிறான்" என்றார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவன் உங்களிடம் என்ன சொன்னான்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அவன் எங்களிடம் வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியாத (கேவலமான) ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான்" என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து ஹஜருல் அஸ்வத் கல்லை முத்தமிட்டு, தம் தோழருடன் கஅபாவைச் சுற்றி வந்து (தவாஃப் செய்து) தொழுதார்கள். தொழுகையை முடித்ததும் (அபூதர் ஆகிய) நான் தான் இஸ்லாமிய முறைப்படி முகமன் (சலாம்) கூறிய முதல் நபராவேன். "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும் (அஸ்ஸலாமு அலைக்க யா ரசூலல்லாஹ்)" என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர்கள், "உங்கள் மீதும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாகட்டும் (வ அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்). நீர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். "நான் ஃகிஃபார் குலத்தைச் சேர்ந்தவன்" என்றேன். உடனே அவர்கள் தம் கையைத் தூக்கி தம் விரல்களை நெற்றியில் வைத்தார்கள். "நான் ஃகிஃபார் குலத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதை அவர்கள் விரும்பவில்லையோ" என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். நான் அவர்களின் கையைப் பிடிக்கச் சென்றேன். அவர்களைப் பற்றி என்னை விட நன்கு அறிந்த அவர்களின் தோழர் (அபூபக்கர்) என்னைத் தடுத்தார். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் தலையை உயர்த்தி, "எவ்வளவு காலமாக இங்கே இருக்கிறீர்?" என்று கேட்டார்கள். "முப்பது இரவும் பகலும் இங்கே இருக்கிறேன்" என்றேன். "உமக்கு உணவளித்தவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஜம்ஜம் நீரைத் தவிர எனக்கு வேறு உணவு இல்லை; என் வயிற்றுச் சதை மடிப்புகள் விழும் அளவுக்கு நான் பருமனாகிவிட்டேன்; என் ஈரலில் பசியின் சோர்வை நான் காணவில்லை" என்றேன். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நிச்சயமாக அது பாக்கியம் நிறைந்தது; அது பசியாற்றும் உணவாகும்" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது அபூபக்கர் (ரலி), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்றிரவு அவருக்கு உணவளிக்க எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்று கேட்டார்கள். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் புறப்பட, நானும் அவர்களுடன் சென்றேன். அபூபக்கர் (ரலி) ஒரு கதவைத் திறந்து, தாயிஃப் நகர உலர்திராட்சைகளை எங்களுக்காக அள்ளிப் போட்டார்கள். அதுதான் நான் அங்கே உண்ட முதல் உணவாகும். பிறகு நான் தங்க வேண்டிய காலம் வரை அங்கே தங்கினேன்.

பிறகு நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தேன். அவர்கள், "பேரீச்ச மரங்கள் உள்ள ஒரு பூமி எனக்கு (ஹிஜ்ரத் தளமாக) உணர்த்தப்பட்டுள்ளது. அது 'யஸ்ரிப்' (மதீனா) ஆகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறேன். நீர் என் சார்பாக உம் கூட்டத்தாரிடம் (இச்செய்தியை) எத்திவைப்பீரா? உம்மைக் கொண்டு அல்லாஹ் அவர்களுக்கு பயனளிக்கலாம்; அதற்காக உமக்குக் கூலி வழங்கலாம்" என்று கூறினார்கள்.

நான் உனைஸிடம் வந்தேன். அவர், "என்ன செய்தீர்?" என்று கேட்டார். "நான் இஸ்லாத்தைத் தழுவி, (நபிமொழியை) உண்மைப்படுத்தினேன்" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர், "உம்முடைய மார்க்கத்தின் மீது எனக்கு எந்த வெறுப்பும் இல்லை; நானும் இஸ்லாத்தைத் தழுவி, உண்மைப்படுத்துகிறேன்" என்றார். பிறகு நாங்கள் எங்கள் தாயாரிடம் வந்தோம். அவரும், "உங்கள் இருவரின் மார்க்கத்தின் மீதும் எனக்கு எந்த வெறுப்பும் இல்லை; நானும் இஸ்லாத்தைத் தழுவி, உண்மைப்படுத்துகிறேன்" என்று கூறினார்.

பிறகு நாங்கள் (எங்கள் உடமைகளை) ஏற்றிக்கொண்டு எங்கள் ஃகிஃபார் கூட்டத்தாரிடம் வந்தோம். அவர்களில் பாதிப் பேர் இஸ்லாத்தைத் தழுவினர். அவர்களின் தலைவர் ஈமாஉ பின் ரஹளா அல்-ஃகிஃபாரி அவர்களுக்குத் தலைமை தாங்கினார். மீதமுள்ள பாதிப் பேர், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வரும்போது நாங்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்போம்" என்று கூறினர். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வந்தபோது, மீதமுள்ள பாதிப் பேரும் இஸ்லாத்தைத் தழுவினர். மேலும் அஸ்லம் கூட்டத்தினர் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எங்கள் சகோதரர்கள் (ஃகிஃபார் குலத்தினர்) இஸ்லாத்தை ஏற்றது போல் நாங்களும் ஏற்கிறோம்" என்று கூறி இஸ்லாத்தைத் தழுவினர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்: "ஃகிஃபார் (குலத்தார்) - அவர்களுக்கு அல்லாஹ் பிழை பொறுப்பானாக (மன்னிப்பானாக)! அஸ்லம் (குலத்தார்) - அவர்களை அல்லாஹ் ஈடேற்றுவானாக (சாந்தியை அளிப்பானாக)!" என்று கூறினார்கள்.

ஸஃது பின் ஹிஷாம் அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களைச் சந்தித்து வித்ரு தொழுகையைப் பற்றிக் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகையைப் பற்றி பூமியில் உள்ளவர்களிலேயே மிக நன்கறிந்த ஒருவரை உனக்கு நான் அறிவிக்கட்டுமா?” என்று கேட்டார்கள். நான், “ஆம்” என்றேன். அவர்கள், “ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள்தான் அது. எனவே, நீ அவரிடம் சென்று (இது பற்றி) கேள். பின்னர், அவர் உனக்குக் கூறும் பதிலை என்னிடம் வந்து தெரிவி” என்று கூறினார்கள்.

எனவே, நான் ஹகீம் பின் அஃப்லஹ் அவர்களிடம் சென்று, என்னுடன் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் வருமாறு அழைத்தேன். அதற்கு அவர், “நான் அவரிடம் செல்ல மாட்டேன். ஏனெனில், அந்த இரண்டு (மோதிக் கொள்ளும்) சாரார் பற்றி எதுவும் பேச வேண்டாம் என்று நான் அவரிடம் தடுத்திருந்தேன். ஆனால், அவர் (என் ஆலோசனையை) ஏற்க மறுத்து, (அதில்) தொடர்ந்து ஈடுபட்டார்” என்றார். நான் அவரிடம் (என்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு) சத்தியம் செய்து வற்புறுத்தினேன். எனவே, அவர் என்னுடன் (வருவதற்கு ஒப்புக்கொண்டு) நாங்கள் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் சென்றோம்.

நாங்கள் உட்சென்றதும் ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் ஹகீமிடம், “உங்களுடன் இருப்பவர் யார்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “ஸஃது பின் ஹிஷாம்” என்றார். அவர்கள், “எந்த ஹிஷாம்?” என்று கேட்டார்கள். அவர், “இப்னு ஆமிர்” என்றார். உடனே அவர்கள் அவருக்காக (ஆமிருக்காக) இறைலருள் வேண்டி (துஆ செய்து), “ஆமிர் எவ்வளவு நல்ல மனிதராக இருந்தார்!” என்று கூறினார்கள்.

நான், “இறைநம்பிக்கையாளர்களின் அன்னையே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் நற்குணத்தைப் பற்றி எனக்கு அறிவியுங்கள்” என்றேன். அதற்கு அவர்கள், “நீர் குர்ஆனை ஓதுவதில்லையா?” என்று கேட்டார்கள். நான், “ஆம் (ஓதுகிறேன்)” என்றேன். அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் குணம் குர்ஆனாகவே இருந்தது” என்றார்கள்.

நான் எழுந்து செல்ல முனைந்தேன். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கியாம் (இரவுத் தொழுகை) நினைவுக்கு வர, “இறைநம்பிக்கையாளர்களின் அன்னையே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இரவுத் தொழுகை பற்றி எனக்கு அறிவியுங்கள்” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், “நீர் {யா அய்யுஹல் முஸ்ஸம்மில்} (போர்வை போர்த்திக் கொண்டிருப்பவரே!) எனும் இந்த அத்தியாயத்தை ஓதுவதில்லையா?” என்று கேட்டார்கள். நான், “ஆம்” என்றேன். அவர்கள் கூறினார்கள்: “அல்லாஹ், இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் இரவுத் தொழுகையைக் கடமையாக்கினான். எனவே, அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்களும் அவர்களின் தோழர்களும் ஓராண்டு காலம் (கியாமுல் லைல்) தொழுதார்கள்; எதுவரையெனில் அவர்களின் பாதங்கள் வீங்கும் அளவிற்கு (தொழுதார்கள்). அல்லாஹ் இந்த அத்தியாயத்தின் இறுதிப் பகுதியை பன்னிரண்டு மாதங்கள் (அருளாமல்) நிறுத்தி வைத்திருந்தான். பின்னர் இந்த அத்தியாயத்தின் இறுதியில் (இந்தக் கடமையை) இலகுவாக்கும் வசனத்தை அல்லாஹ் அருளினான். எனவே, கடமையாக இருந்த இரவுத் தொழுகை, பின்னர் உபரியானதாக மாறியது.”

நான் எழுந்து செல்ல முனைந்தேன். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு நினைவுக்கு வர, “இறைநம்பிக்கையாளர்களின் அன்னையே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகையைப் பற்றி எனக்கு அறிவியுங்கள்” என்றேன். அவர்கள் கூறினார்கள்: “நாங்கள் அவர்களுக்காக (ஸல்) அவர்களின் பல் துலக்கும் குச்சியையும் (மிஸ்வாக்), உளூவிற்கான தண்ணீரையும் தயார் செய்து வைப்போம். இரவில் அல்லாஹ் எப்போது விரும்புகிறானோ அப்போது அவர்களை எழுப்புவான். அவர்கள் பல் துலக்கி, உளூச் செய்து, பின்னர் எட்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். அதில் எட்டாவது ரக்அத் வரும் வரை அவர்கள் (இடையில்) அமர மாட்டார்கள். (எட்டாவது ரக்அத்தில்) அமர்ந்து அல்லாஹ்வை திக்ரு செய்து, துஆச் செய்வார்கள். பிறகு, நாங்கள் கேட்கும் விதமாக சப்தமிட்டு சலாம் கொடுப்பார்கள். சலாம் கொடுத்த பிறகு அமர்ந்தவாறு இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். பின்னர் ஒரு ரக்அத் தொழுவார்கள். என் அருமை மகனே! அது பதினோரு ரக்அத்கள் ஆகும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வயதாகி, உடல் சற்றே பூசினாற்போல் ஆனபோது, ஏழு ரக்அத்கள் வித்ரு தொழுதார்கள். சலாம் கொடுத்த பிறகு அமர்ந்தவாறு இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். என் மகனே! அது ஒன்பது ரக்அத்கள் ஆகும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு தொழுகையைத் தொழுதால், அதைத் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கவே விரும்புவார்கள். உறக்கம், நோய் அல்லது வலி காரணமாக இரவுத் தொழுகை (கியாமுல் லைல்) தொழ முடியாமல் போனால், அவர்கள் பகலில் பன்னிரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள் ரமளான் மாதத்தைத் தவிர வேறு எந்த மாதமும் முழுமையாக நோன்பு நோற்றதாகவோ, ஒரே இரவில் குர்ஆன் முழுவதையும் ஓதியதாகவோ, அல்லது விடியும் வரை இரவு முழுவதும் (தூங்காமல்) தொழுததாகவோ நான் அறியவில்லை.”

பின்னர் நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று, ஆயிஷா (ரலி) கூறியதைச் சொன்னேன். அதற்கு அவர்கள், “அவர் உண்மையே சொல்லியிருக்கிறார். நான் அவரிடம் சென்று (நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் நிலை) இருந்திருந்தால், அவர் அதையெல்லாம் எனக்கு வாய்மொழியாகக் கூறுவதற்காக அவரிடம் சென்றிருப்பேன்” என்றார்கள்.

(நூலாசிரியர்) அபூ அப்துர் ரஹ்மான் (நஸயீ) கூறுகிறார்: "எனது புத்தகத்தில் இவ்வாறே இடம்பெற்றுள்ளது. நபி (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகை பற்றிய (விவரத்தில்) தவறு யாரிடமிருந்து ஏற்பட்டது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை."

சஅத் பின் ஹிஷாம் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நான் என் மனைவியை விவாகரத்து செய்தேன். பிறகு மதீனாவிற்கு வந்தேன்; அங்கிருந்த எனக்குரிய நிலத்தை விற்று, அதன் மூலம் ஆயுதங்கள் வாங்கி, (அல்லாஹ்வின் பாதையில்) போரிடுவதற்காக. அப்போது நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் சிலரைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் கூறினார்கள்: 'எங்களில் ஆறு பேர் அவ்வாறு செய்ய (அதாவது மனைவியை விவாகரத்து செய்துவிட்டு ஜிஹாத் செல்ல) விரும்பினோம். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைத் தடுத்தார்கள். மேலும், 'நிச்சயமாக உங்களுக்கு அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் ஓர் அழகிய முன்மாதிரி இருக்கிறது' என்று கூறினார்கள்.'

ஆகவே, நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகையைப் பற்றிக் கேட்டேன். அதற்கவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகையைப் பற்றி மக்களில் நன்கு அறிந்த ஒருவரை உமக்கு நான் அறிவிக்கட்டுமா? நீர் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் செல்லும்' என்று கூறினார்கள்.

நான் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் செல்லும்போது, ஹகீம் பின் அஃப்லஹ் என்பவரை என்னுடன் வருமாறு அழைத்தேன். அவர் மறுத்தார். நான் அவரிடம் அல்லாஹ்வைக் கொடுத்து (வற்புறுத்திக்) கேட்டேன். எனவே அவர் என்னுடன் புறப்பட்டார். நாங்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் (நுழைய) அனுமதி கேட்டோம். அவர்கள், 'யார் இது?' என்று கேட்டார்கள். இவர், 'ஹகீம் பின் அஃப்லஹ்' என்றார். அவர்கள், 'உம்முடன் இருப்பது யார்?' என்று கேட்டார்கள். இவர், 'சஅத் பின் ஹிஷாம்' என்றார். அவர்கள், 'உஹுத் போரில் கொல்லப்பட்ட ஆமிர் என்பவரின் மகன் ஹிஷாம் தானா?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'ஆம்' என்றேன். அவர்கள், 'ஆமிர் மிக நல்ல மனிதர்' என்று கூறினார்கள்.

நான், 'முஃமின்களின் அன்னையே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் குணத்தைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டேன். அவர்கள், 'நீர் குர்ஆனை ஓதுவதில்லையா? நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் குணம் குர்ஆனாகவே இருந்தது' என்றார்கள்.

நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இரவுத் தொழுகையைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டேன். அவர்கள், 'நீர் {‏ يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ ‏} 'யா அய்யுஹல் முஸ்ஸம்மில்' (என்று தொடங்கும் அத்தியாயத்தை) ஓதுவதில்லையா?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'ஆம் (ஓதுகிறேன்)' என்றேன்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நிச்சயமாக இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பம் இறங்கியபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் தங்கள் பாதங்கள் வீங்கும் அளவுக்கு (இரவு வணக்கத்தை) மேற்கொண்டார்கள். இவ்வத்தியாயத்தின் இறுதிப் பகுதி பன்னிரண்டு மாதங்கள் வானத்தில் தடுத்து வைக்கப்பட்டது. பிறகு அதன் இறுதிப் பகுதி இறங்கியது. ஆகவே, (கடினமான) கடமையாக இருந்த இரவுத் தொழுகை, (இலகுவான) உபரி வணக்கமானது.'

நான், 'நபி (ஸல்) அவர்களின் வித்ரு தொழுகையைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டேன். அவர்கள் கூறினார்கள்: 'அவர்கள் எட்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். அதில் எட்டாவது ரக்அத்தைத் தவிர (இடையில்) எதிலும் அமரமாட்டார்கள். (எட்டாவதில் அமர்ந்து அத்தஹிய்யாத் ஓதிவிட்டு) பிறகு எழுந்து (ஒன்பதாவதாக) ஒரு ரக்அத் தொழுவார்கள். ஆகவே, எட்டாவது மற்றும் ஒன்பதாவது ரக்அத்களில் மட்டுமே அமர்வார்கள். ஒன்பதாவது ரக்அத்தில்தான் சலாம் கொடுப்பார்கள். பிறகு அமர்ந்தபடியே இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். என் அருமை மகனே! அது பதினோரு ரக்அத்கள் ஆகும்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் வயதாகி, உடல் பருமன் அடைந்தபோது ஏழு ரக்அத்கள் வித்ரு தொழுதார்கள். அதில் ஆறாவது மற்றும் ஏழாவது ரக்அத்களில் மட்டுமே அமர்வார்கள். ஏழாவது ரக்அத்தில்தான் சலாம் கொடுப்பார்கள். பிறகு அமர்ந்தபடியே இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள். என் அருமை மகனே! அது ஒன்பது ரக்அத்கள் ஆகும்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இரவும் விடியும் வரை (தூங்காமல்) நின்று வணங்கியதில்லை. ஒரே இரவில் குர்ஆன் முழுவதையும் ஓதியதில்லை. ரமளான் மாதத்தைத் தவிர வேறெந்த மாதத்திலும் முழுமையாக நோன்பு நோற்றதில்லை. அவர்கள் ஒரு தொழுகையைத் தொழுதால் அதைத் தொடர்ந்து செய்வார்கள். இரவில் தூக்கம் அவர்களை மிகைத்துவிட்டால், (அதற்குப் பகரமாக) பகலில் பன்னிரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவார்கள்.'

அறிவிப்பாளர் (சஅத்) கூறினார்: நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து இச்செய்தியைத் தெரிவித்தேன். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது உண்மையான ஹதீஸ்தான். நான் அவர்களுடன் (ஆயிஷாவுடன்) பேசும் நிலையில் இருந்திருந்தால், நானே அவர்களிடம் சென்று, அவர்கள் வாயாலேயே இதைக் கேட்டிருப்பேன்' என்றார்கள். நான், 'நீங்கள் அவர்களுடன் பேசுவதில்லை என்று தெரிந்திருந்தால், நான் இதை உங்களிடம் அறிவித்திருக்கவே மாட்டேன்' என்றேன்.

அபூ உமாமா அல்-பாஹிலீ (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
“ரசூலுல்லாஹி (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு உரை நிகழ்த்தினார்கள். அவர்களின் உரையின் பெரும்பகுதி தஜ்ஜாலைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்வதாகவும், அவனைப் பற்றி எங்களை எச்சரிப்பதாகவுமே இருந்தது. அவர்கள் கூறியவற்றில் இதுவும் ஒன்றாகும்:

‘அல்லாஹ் ஆதமின் சந்ததியைப் படைத்ததிலிருந்து, பூமியில் தஜ்ஜாலின் ஃபித்னாவை (குழப்பத்தை) விட மிகப் பெரியதொரு ஃபித்னா இருந்ததில்லை. அல்லாஹ் எந்த ஒரு நபியையும், தன் சமுதாயத்தை தஜ்ஜலைப் பற்றி எச்சரிக்காமல் அனுப்பியதில்லை. நான் நபிமார்களில் இறுதியானவன்; நீங்கள் சமுதாயங்களில் இறுதியானவர்கள். அவன் சந்தேகமின்றி உங்களுக்கு மத்தியில் வெளிப்படுவான். நான் உங்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும்போது அவன் வெளிப்பட்டால், ஒவ்வொரு முஸ்லிமுக்காகவும் நான் அவனிடம் வாதாடுவேன். எனக்குப் பிறகு அவன் வெளிப்பட்டால், ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்காகத் தானே வாதாடி (தற்காத்து)க் கொள்ள வேண்டும். மேலும், அல்லாஹ் ஒவ்வொரு முஸ்லிமுக்கும் என் சார்பாகப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்வான்.

அவன் ஷாம் மற்றும் இராக்கிற்கு இடைப்பட்ட ஒரு பாதையில் (வழியில்) வெளிப்படுவான். அவன் வலதுபுறமும் நாசத்தை ஏற்படுத்துவான்; இடதுபுறமும் நாசத்தை ஏற்படுத்துவான். அல்லாஹ்வின் அடியார்களே! (ஈமானில்) உறுதியாக இருங்கள். எனக்கு முன் எந்த நபியும் வர்ணிக்காத ஒரு விதத்தில் நான் அவனை உங்களுக்கு வர்ணிக்கிறேன்.

அவன் ஆரம்பத்தில், ‘நான் ஒரு நபி’ என்று சொல்வான். (ஆனால் எனக்குப் பிறகு எந்த நபியும் இல்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.) பிறகு இரண்டாம் முறையாக, ‘நானே உங்கள் இறைவன் (ரப்பு)’ என்று சொல்வான். நீங்கள் இறக்கும் வரை உங்கள் இறைவனைப் பார்க்க மாட்டீர்கள் (ஆனால் இவனையோ பார்க்கிறீர்கள்). அவன் ஒற்றைக் கண்ணன்; உங்கள் இறைவனோ ஒற்றைக் கண்ணன் அல்லன். அவனது இரு கண்களுக்கு இடையில் ‘காஃபிர்’ (இறைமறுப்பாளன்) என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். எழுதப்படிக்கத் தெரிந்த, தெரியாத ஒவ்வொரு முஃமினும் அதை வாசிப்பார்.

அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவனிடம் சொர்க்கமும் நரகமும் இருக்கும். அவனது நரகம் (உண்மையில்) சொர்க்கமாகும்; அவனது சொர்க்கம் (உண்மையில்) நரகமாகும். உங்களில் யாரேனும் அவனது நரகத்தால் சோதிக்கப்பட்டால், அவர் அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புக் கோரி, அல்கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தின் ஆரம்ப வசனங்களை ஓதட்டும். இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களுக்கு நெருப்பு குளிர்ச்சியாக மாறியது போன்று, அது அவர் மீது குளிர்ச்சியாகவும் சாந்தமாகவும் ஆகிவிடும்.

அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவன் ஒரு நாடோடி அரபியிடம், ‘நான் உன் தந்தையையும் தாயையும் உயிர்ப்பித்தால், நானே உன்னுடைய இறைவன் என்று நீ சாட்சி சொல்வாயா?’ என்று கேட்பான். அதற்கு அவன் ‘ஆம்’ என்பான். உடனே இரண்டு ஷைத்தான்கள் அவனது தந்தை மற்றும் தாயின் உருவத்தில் தோன்றி, ‘மகனே! இவனைப் பின்பற்று; இவனே உன் இறைவன்’ என்று கூறுவார்கள்.

அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவன் ஒரு மனிதனைத் தனது அதிகாரத்தால் கொன்று, ரம்பத்தால் அறுத்து இரண்டு துண்டுகளாகப் பிளந்து விடுவான். பிறகு (மக்களிடம்), ‘என்னுடைய இந்த அடியாரைப் பாருங்கள்; இப்போது நான் இவனை உயிர்ப்பிப்பேன். பிறகு இவன் என்னைத் தவிர வேறு இறைவன் இருப்பதாகக் கூறுவான்’ என்று சொல்வான். அல்லாஹ் அவனை உயிர்ப்பித்ததும், அந்தத் தீயவன் (தஜ்ஜால்), ‘உன் இறைவன் யார்?’ என்று கேட்பான். அதற்கு அவன், ‘என் இறைவன் அல்லாஹ்; நீ அல்லாஹ்வின் எதிரியான தஜ்ஜால். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இன்றைய நாளை விட உன்னைப் பற்றிய தெளிவு எனக்கு இதற்கு முன் இருந்ததில்லை’ என்று கூறுவான்.”

(அறிவிப்பாளர் குறிப்பு: அபுல் ஹஸன் அத்தனாஃபிஸீ கூறினார்: அல்-முஹாரிபி எங்களிடம் கூறினார்: உபைதுல்லாஹ் பின் அல்-வலீத் அல்-வஸ்ஸாஃபி, அதிய்யா வழியாக அபூ ஸயீத் (ரழி) அவர்களிடமிருந்து அறிவித்தார்: “ரசூலுல்லாஹி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘அந்த மனிதர் சொர்க்கத்தில் என் சமுதாயத்திலேயே மிக உயர்ந்த தகுதியுடையவர் ஆவார்.’” அறிவிப்பாளர் அபூ ஸயீத் (ரழி) கூறினார்: “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்த மனிதர் உமர் பின் கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை, அது அவர்களாகவே இருக்கும் என்றே நாங்கள் கருதிக் கொண்டிருந்தோம்.” அல்-முஹாரிபி கூறினார்: “பிறகு நாங்கள் அபூ ராஃபி (ரழி) அவர்களின் ஹதீஸுக்குத் திரும்பினோம்.”)

(நபி (ஸல்) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்):
“அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவன் வானத்திற்கு மழை பொழியும்படி கட்டளையிடுவான்; அது மழை பொழியும். பூமிக்கு பயிர் விளைவிக்குமாறு கட்டளையிடுவான்; அது விளைவிக்கும். அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவன் ஒரு கூட்டத்தாரிடம் செல்வான்; அவர்கள் அவனைப் பொய்யாக்கி (நிராகரித்து) விடுவார்கள். உடனே அவர்களின் கால்நடைகள் அனைத்தும் அழிந்து, ஒன்றுகூட எஞ்சியிருக்காது. அவனது ஃபித்னக்களில் ஒன்று, அவன் ஒரு கூட்டத்தாரிடம் செல்வான்; அவர்கள் அவனை (இறைவன் என்று) நம்புவார்கள். அவன் வானத்திற்கு மழை பொழியக் கட்டளையிடுவான்; அது மழை பொழியும். பூமிக்கு விளையக் கட்டளையிடுவான்; அது விளைவிக்கும். அன்றைய தினம் மாலை அவர்களின் கால்நடைகள் மேய்ச்சலிலிருந்து திரும்பும்போது, அவை முன்னெப்போதையும் விடக் கொழுத்தவையாகவும், பெரிய விலாப்புறங்களைக் கொண்டவையாகவும், மடி நிரம்பப் பால் கொண்டவையாகவும் இருக்கும்.

பூமியில் மக்கா மற்றும் மதீனாவைத் தவிர அவன் மிதித்து, ஆதிக்கம் செலுத்தாத எந்த இடமும் இருக்காது. அவன் அவ்விரு ஊர்களின் எந்த வழியில் நுழைந்தாலும், அங்கே உருவிய வாள்களுடன் மலக்குகள் அவனைச் சந்திப்பார்கள். கடைசியாக அவன் (மதீனாவிற்கு வெளியே) உவர்நிலத்தின் முடிவில் உள்ள சிவப்பு குன்றின் அருகே தங்குவான். அப்போது மதீனா, தன் குடிகளுடன் மூன்று முறை அதிரும். அதிலிருந்து நயவஞ்சகனான ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் அவனிடம் வெளியேறி விடுவார்கள். இரும்பு உலை, இரும்பின் துருவை நீக்குவது போன்று மதீனா தன் அழுக்குகளை (தீயவர்களை) வெளியேற்றி விடும். அந்த நாள் ‘விடுதலை நாள்’ (யவ்முல் கலாஸ்) என்று அழைக்கப்படும்.”

அப்போது உம்மு ஷரீக் பின்த் அபீ அல்-அகர் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அந்நாளில் அரபுகள் எங்கே இருப்பார்கள்?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அந்நாளில் அவர்கள் குறைவாகவே இருப்பார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் பைத்துல் முகத்தஸில் (ஜெருசலேம்) இருப்பார்கள். அவர்களின் தலைவர் ஒரு நல்ல மனிதராக இருப்பார். அவர் மக்களுக்குச் சுப்ஹுத் தொழுகை நடத்த முன்னே செல்லும் போது, ஈஸா பின் மர்யம் (அலை) அவர்கள் அவர்களிடம் இறங்குவார்கள். ஈஸா (அலை) அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்த வசதியாக, அந்தத் தலைவர் பின்னோக்கி வருவார். உடனே ஈஸா (அலை) அவர்கள் தமது கையை அவரது தோள்களுக்கு இடையில் வைத்து, ‘நீங்களே முன்னேறித் தொழுவியுங்கள்; ஏனெனில் இக்காமத் உங்களுக்காகவே சொல்லப்பட்டது’ என்று கூறுவார்கள்.

பிறகு அவர்களின் தலைவர் அவர்களுக்குத் தொழுவிப்பார். அவர் தொழுது முடித்ததும், ஈஸா (அலை) அவர்கள், ‘வாசல் கதவைத் திறங்கள்’ என்று கூறுவார்கள். கதவு திறக்கப்படும்; அதன் பின்னால் தஜ்ஜால் எழுபதாயிரம் யூதர்களுடன் இருப்பான். அவர்கள் அனைவரும் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாள்களையும், பச்சை நிற மேலாடைகளையும் (சாஜ்) அணிந்திருப்பார்கள். தஜ்ஜால் அவரைப் பார்த்ததும், தண்ணீரில் உப்பு கரைவதைப் போன்று கரையத் துவங்குவான்; மேலும் வெருண்டோடிச் செல்வான். ஈஸா (அலை) அவர்கள், ‘எனக்கு உன் மீது ஒரு தாக்குதல் பாக்கியுள்ளது; அதிலிருந்து நீ தப்பவே முடியாது’ என்று கூறுவார்கள். பிறகு ‘லுத்’ (Ludd) எனும் ஊரின் கிழக்கு வாசல் அருகே அவனைப் பிடித்துக் கொன்று விடுவார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ் யூதர்களைத் தோற்கடிப்பான். அல்லாஹ் படைத்தவற்றில் யூதர்கள் ஒளிந்து கொள்ளக்கூடிய கல், மரம், சுவர், விலங்கு ஆகிய எதுவாயினும் அவற்றை அல்லாஹ் பேச வைப்பான் - ‘கர்கத்’ (Gharqad) மரத்தைத் தவிர; ஏனெனில் அது அவர்களின் மரமாகும்; அது பேசாது. மற்றவை, ‘அல்லாஹ்வின் அடியாரே! முஸ்லிமே! இதோ ஒரு யூதன்; வந்து அவனைக் கொல்லுங்கள்’ என்று கூறும்.”

ரசூலுல்லாஹி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அவன் (தஜ்ஜால்) இருக்கும் நாட்கள் நாற்பது வருடங்களாகும். அதில் ஒரு வருடம் அரை வருடம் போலவும், (அடுத்த) வருடம் ஒரு மாதம் போலவும், (அடுத்த) மாதம் ஒரு வாரம் போலவும் இருக்கும். அவனது மற்ற நாட்கள் நெருப்பிலிருந்து வரும் தீப்பொறிகளைப் போன்று (மிக வேகமாகச் சென்று விடக்கூடியதாக) இருக்கும். உங்களில் ஒருவர் காலையில் மதீனாவின் ஒரு வாசலில் நுழைந்தால், மாலை வருவதற்குள் அதன் மறு வாசலை அடைய முடியாது (அந்த அளவு நேரம் சுருங்கிவிடும்).”

அப்போது, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அந்தச் சுருங்கிய நாட்களில் நாங்கள் எவ்வாறு தொழுவது?” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், “இந்த நீண்ட நாட்களில் நீங்கள் நேரத்தைக் கணிப்பது போலவே அதற்கும் நேரத்தைக் கணித்துத் தொழுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

ரசூலுல்லாஹி (ஸல்) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்: “பிறகு ஈஸா பின் மர்யம் (அலை) அவர்கள் என் சமுதாயத்தில் நீதியான நீதிபதியாகவும், நேர்மையான தலைவராகவும் இருப்பார்கள். அவர்கள் சிலுவையை உடைப்பார்கள்; பன்றிகளைக் கொல்வார்கள்; ஜிஸ்யா வரியை ரத்து செய்வார்கள்; தர்மத்தை (எடுப்பார் யாரும் இல்லாததால்) விட்டு விடுவார்கள். ஆடு மற்றும் ஒட்டகங்களின் ஜகாத் வசூலிக்கப்பட மாட்டாது. குரோதமும், பரஸ்பர வெறுப்பும் நீங்கிவிடும். விஷமுடைய ஒவ்வொரு ஜந்துவின் விஷமும் நீக்கப்படும். எந்த அளவிற்கென்றால், ஒரு சிறுவன் பாம்பின் வாயில் தன் கையை வைப்பான்; அது அவனுக்குத் தீங்கு செய்யாது. ஒரு சிறுமி சிங்கத்தை விரட்டுவாள்; அது அவளுக்குத் தீங்கு செய்யாது. ஆடுகளுக்கு மத்தியில் ஓநாய், அவற்றின் காவல் நாயைப் போன்று (பழக்கத்துடன்) இருக்கும்.

பாத்திரம் நீரால் நிரம்பவது போன்று பூமி சமாதானத்தால் நிரம்பி விடும். கலிமா (மார்க்கம்) ஒன்றாகி விடும்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரும் வணங்கப்பட மாட்டார்கள். போர் தனது சுமைகளை இறக்கி வைக்கும் (போர்கள் முடிவுக்கு வரும்). குறைஷிகளிடமிருந்து ஆட்சி அதிகாரம் பறிக்கப்படும். பூமி வெள்ளித் தட்டைப் போன்று (தூய்மையாக) மாறி, ஆதமின் காலத்தில் விளைவித்தது போன்று தனது தாவரங்களை விளைவிக்கும். எந்த அளவிற்கென்றால், ஒரு திராட்சைக் குலையை ஒரு கூட்டம் உண்ணும்; அது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும். ஒரு மாதுளையை ஒரு கூட்டம் உண்ணும்; அது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும். ஒரு காளை இவ்வளவு (அதிக) விலைக்கு விற்கப்படும்; ஒரு குதிரை சில சில்லறை காசுகளுக்கு விற்கப்படும்.”

அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! குதிரை ஏன் அவ்வளவு மலிவாகி விடும்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், “அது போருக்காக ஒருபோதும் சவாரி செய்யப்படாது” என்றார்கள். “காளை ஏன் அவ்வளவு விலை உயர்ந்து விடும்?” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு, “பூமி முழுவதும் உழவு செய்யப்படும்” என்று பதிலளித்தார்கள்.

(மேலும் கூறினார்கள்): “தஜ்ஜால் வெளிப்படுவதற்கு முன் மூன்று கடுமையான ஆண்டுகள் இருக்கும். அதில் மக்களுக்குக் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்படும். முதல் ஆண்டில் அல்லாஹ் வானத்திற்கு, அதன் மழையில் மூன்றில் ஒரு பங்கைத் தடுத்து நிறுத்துமாறும், பூமிக்கு அதன் விளைச்சலில் மூன்றில் ஒரு பங்கைத் தடுத்து நிறுத்துமாறும் கட்டளையிடுவான். இரண்டாம் ஆண்டில், வானத்திற்கு அதன் மழையில் மூன்றில் இரண்டு பங்கைத் தடுத்து நிறுத்துமாறும், பூமிக்கு அதன் விளைச்சலில் மூன்றில் இரண்டு பங்கைத் தடுத்து நிறுத்துமாறும் கட்டளையிடுவான். மூன்றாம் ஆண்டில், அல்லாஹ் வானத்திற்குக் கட்டளையிட, அது மழையை முழுமையாகத் தடுத்துவிடும்; ஒரு துளி கூட விழாது. பூமிக்குக் கட்டளையிட, அது விளைச்சல் முழுவதையும் தடுத்துவிடும்; எந்தப் பசுமையும் முளைக்காது. பிளவுபட்ட குளம்புகளைக் கொண்ட (கால்நடைகள்) எவையும், அல்லாஹ் நாடியதைத் தவிர அனைத்தும் அழிந்துவிடும்.”

“அக்காலத்தில் மக்கள் எதைக் கொண்டு வாழ்வார்கள்?” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், “தஹ்லீல் (லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்), தக்பீர் (அல்லாஹு அக்பர்), தஸ்பீஹ் (சுப்ஹானல்லாஹ்) மற்றும் தஹ்மீத் (அல்ஹம்துலில்லாஹ்) ஆகியவையே. அது அவர்களுக்கு உணவின் இடத்தை நிரப்பும்” என்று கூறினார்கள்.

அபூ அப்துல்லாஹ் (இப்னு மாஜா) கூறினார்: அபுல் ஹஸன் அத்தனாஃபிஸீ கூற நான் கேட்டேன்; அப்துர் ரஹ்மான் அல்-முஹாரிபி கூறுவதை அவர் கேட்டாராம்: “இந்த ஹதீஸை ஒவ்வொரு ஆசிரியரிடமும் ஒப்படைக்க வேண்டும்; அவர்கள் பள்ளிக்கூடங்களில் உள்ள சிறுவர்களுக்கு இதைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.”