இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

27ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ سَعْدٍ، رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَى رَهْطًا وَسَعْدٌ جَالِسٌ، فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً هُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏‏.‏ فَسَكَتُّ قَلِيلاً، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَعُدْتُ لِمَقَالَتِي فَقُلْتُ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا فَقَالَ ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَعُدْتُ لِمَقَالَتِي وَعَادَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ ‏"‏ يَا سَعْدُ، إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ، خَشْيَةَ أَنْ يَكُبَّهُ اللَّهُ فِي النَّارِ ‏"‏‏.‏ وَرَوَاهُ يُونُسُ وَصَالِحٌ وَمَعْمَرٌ وَابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ عَنِ الزُّهْرِيِّ‏.‏
ஸஃது (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு குழுவினருக்கு (செல்வத்தை) வழங்கினார்கள். அப்போது ஸஃது (ஆகிய நான்) அமர்ந்திருந்தேன். அவர்களில் எனக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒரு மனிதரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (எதுவும் கொடுக்காமல்) விட்டுவிட்டார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை ஏன் தாங்கள் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரை ஓர் இறைநம்பிக்கையாளராகவே (முஃமின்) காண்கிறேன்" என்று கேட்டேன். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "அல்லது (அவர்) ஒரு முஸ்லிமா?" என்று கூறினார்கள்.

நான் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவரைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தது என்னை மேலிடவே, நான் கூறியதையே திரும்பக் கூறினேன். "இன்னாரை ஏன் தாங்கள் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரை ஓர் இறைநம்பிக்கையாளராகவே காண்கிறேன்" என்றேன். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அல்லது (அவர்) ஒரு முஸ்லிமா?" என்று கூறினார்கள்.

மீண்டும் அவரைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தது என்னை மேலிடவே, நான் கூறியதையே திரும்பக் கூறினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் (தமது பதிலைத்) திரும்பக் கூறினார்கள்.

பிறகு, "ஸஃதே! நிச்சயமாக நான் ஒருவருக்குக் கொடுக்கிறேன்; ஆனால் வேறொருவர் அவரை விட எனக்கு அதிகப் பிரியமானவராக இருப்பார். (எனினும் அந்த முதல் நபருக்கு நான் கொடுப்பது,) அல்லாஹ் அவரை நரக நெருப்பில் முகங்குப்புற வீசிவிடுவானோ என்ற அச்சத்தினால்தான்" என்று கூறினார்கள்.

ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
1478ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ غُرَيْرٍ الزُّهْرِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ رَجُلاً لَمْ يُعْطِهِ، وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ، فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا‏.‏ قَالَ ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏ قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ فِيهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا‏.‏ قَالَ ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ فِيهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأُرَاهُ مُؤْمِنًا‏.‏ قَالَ ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ـ يَعْنِي فَقَالَ ـ إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ، خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ ‏"‏‏.‏ وَعَنْ أَبِيهِ عَنْ صَالِحٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ هَذَا فَقَالَ فِي حَدِيثِهِ فَضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ فَجَمَعَ بَيْنَ عُنُقِي وَكَتِفِي ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَقْبِلْ أَىْ سَعْدُ إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ ‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ‏{‏فَكُبْكِبُوا‏}‏ قُلِبُوا ‏{‏مُكِبًّا‏}‏ أَكَبَّ الرَّجُلُ إِذَا كَانَ فِعْلُهُ غَيْرَ وَاقِعٍ عَلَى أَحَدٍ، فَإِذَا وَقَعَ الْفِعْلُ قُلْتَ كَبَّهُ اللَّهُ لِوَجْهِهِ، وَكَبَبْتُهُ أَنَا‏.‏
சஅத் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு குழுவினருக்கு (பொருட்களை) வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அவர்களிடையே அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களில் ஒரு மனிதரைவிட்டுவிட்டு (மற்றவர்களுக்கு) வழங்கினார்கள். அம்மனிதர் அவர்களிலேயே எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவராக இருந்தார்.

எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை நீங்கள் ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரை ஒரு முஃமின் (நம்பிக்கையாளர்) என்றே கருதுகிறேன்" என்று இரகசியமாகக் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிம் (என்று சொல்லுங்கள்)" என்றார்கள்.

நான் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவரைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்த (நற்பண்புகள்) என்னை மிகைக்கவே, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை நீங்கள் ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரை ஒரு முஃமின் (நம்பிக்கையாளர்) என்றே கருதுகிறேன்" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிம்" என்றார்கள்.

மீண்டும் நான் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவரைப் பற்றி நான் அறிந்திருந்தவை என்னை மிகைக்கவே, நான் (மீண்டும் அவ்வாறே) கேட்டேன். அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிம்" என்றார்கள். பிறகு (பின்வருமாறு) கூறினார்கள்: "நான் ஒருவருக்குக் கொடுக்கிறேன்; அவரை விட மற்றொருவர் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவராக இருப்பினும், அவர் நரகத்தில் முகங்குப்புற வீசப்பட்டு விடுவாரோ என்ற அச்சத்தின் காரணமாக (அவருடைய உள்ளத்தை இஸ்லாத்தில் நிலைநிறுத்த இவருக்கு நான் கொடுக்கிறேன்)."

மற்றொரு அறிவிப்பில், "நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கையால் தட்டி, என் கழுத்தையும் தோள்பட்டையையும் சேர்த்து (அணைத்து), 'சஅதே! கவனி! நான் ஒருவருக்குக் கொடுக்கிறேன்...' என்று கூறினார்கள்" என்று இடம்பெற்றுள்ளது.

ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
150 bஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَعْطَى رَهْطًا وَسَعْدٌ جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ سَعْدٌ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ مَنْ لَمْ يُعْطِهِ وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا عَلِمْتُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَوْ مُسْلِمًا ‏.‏ إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ ‏"‏ ‏.‏
சஅத் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு குழுவினருக்கு (பொருட்களை) வழங்கினார்கள். அப்போது நான் அவர்களிடையே அமர்ந்திருந்தேன். அவர்களிலேயே எனக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒருவரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (எதுவும் கொடுக்காமல்) விட்டுவிட்டார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நிச்சயமாக நான் அவரை ஒரு முஃமினாகவே (இறைநம்பிக்கையாளராகவே) கருதுகிறேன்" என்று கூறினேன். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிமா?" என்று கூறினார்கள்.

நான் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தவை என்னை (மீண்டும் கேட்குமாறு) மேலிடவே, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நிச்சயமாக நான் அவரை ஒரு முஃமினாகவே கருதுகிறேன்" என்று கூறினேன். அப்போதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிமா?" என்றே கூறினார்கள்.

மீண்டும் நான் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன். பிறகு அவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தவை என்னை (மீண்டும் கேட்குமாறு) மேலிடவே, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இன்னாரை ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நிச்சயமாக நான் அவரை ஒரு முஃமினாகவே கருதுகிறேன்" என்று கூறினேன். அப்போதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அல்லது ஒரு முஸ்லிமா?" என்றே கூறினார்கள்.

(பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் விளக்கமளித்தார்கள்): "நிச்சயமாக, ஒருவர் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவராக இருக்க, (அவரை விட்டுவிட்டு) வேறொருவருக்கு நான் (பொருட்களை) கொடுக்கிறேன். (ஏனெனில், கொடுக்கப்படாவிட்டால்) அவர் நரக நெருப்பில் முகங்குப்புற வீசப்பட்டு விடுவாரோ என்று அஞ்சியே (நான் இவ்வாறு செய்கிறேன்)."

ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
150 cஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ أَنَّهُ قَالَ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ ‏.‏ بِمِثْلِ حَدِيثِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ ‏.‏ وَزَادَ فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ ‏.‏
சஃது (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கூட்டத்தினருக்கு (போர்ச்செல்வத்தை) வழங்கினார்கள், நான் அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தேன்.

ஹதீஸின் மீதமுள்ள பகுதி (மேலே) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதைப் போன்றே உள்ளது, கூடுதலாக

நான் எழுந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, அவர்களிடம் மெல்லிய குரலில் கேட்டேன்: நீங்கள் இன்னாரை ஏன் விட்டுவிட்டீர்கள்?
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح