அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பயணங்களில் ஒன்றில் இருந்தபோது, அன்சாரைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி ஓர் ஒட்டகத்தின் மீது இருந்தார். அது அசதியடைந்தது (சோர்வடைந்தது/அமைதியிழந்தது); எனவே அவர் அதைச் சபித்தார். அதைச் செவியுற்ற அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அதன் மீதிருப்பவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, அதை(ப் பயணத்திற்குப் பயன்படுத்தாமல்) விட்டுவிடுங்கள். ஏனெனில், அது சபிக்கப்பட்டுவிட்டது" என்று கூறினார்கள். இம்ரான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(இப்போதும்) அந்த ஒட்டகம் மக்களிடையே நடமாடிக்கொண்டிருப்பதை நான் காண்பது போன்றுள்ளது; யாரும் அதை(ப் பயணத்திற்கோ அல்லது வேறு எந்தப் பயன்பாட்டிற்கோ) தடுப்பதில்லை."
وعن عمران بن الحصين رضي الله عنه الله عنهما قال: بينما رسول الله صلى الله عليه وسلم في بعض أسفاره، وامرأة من الأنصار على ناقة، فضجرت، فلعنتها، فسمع ذلك رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: خذوا ما عليها ودعوها، فإنها ملعونة قال عمران: فكأني أراها الآن تمشي في الناس ما يَعرض لها أحد. ((رواه مسلم)).
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பயணங்களில் ஒன்றில் இருந்தார்கள். அப்போது அன்சாரிகளைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி ஒரு பெண் ஒட்டகத்தின் மீது இருந்தார். அப்பெண் சலிப்படைந்து, அதைச் சபித்தார். அதை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செவியுற்று, 'அதன் மீதிருப்பவற்றை (சுமைகளை) இறக்கிவிட்டு, அதை (சுதந்திரமாக) விட்டுவிடுங்கள். ஏனெனில், அது சபிக்கப்பட்டுவிட்டது' என்று கூறினார்கள்."
இம்ரான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(அதற்குப்பிறகு) அந்த ஒட்டகம் மக்கள் மத்தியில் நடந்து செல்வதையும், யாரும் அதைத் தடுப்பதில்லை என்பதையும் நான் இப்போதும் பார்ப்பதைப் போன்றுள்ளது."