أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، وَأَبُو سَعِيدِ بْنُ أَبِي عَمْرٍو، قَالَا: ثنا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ، ثنا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ: حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ: سَمِعْتُ رَجُلًا، مِنْ عُزَيْنَةَ يُحَدِّثُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيِّبِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، حَدَّثَهُمْ، أَنَّ أَحْبَارَ يَهُودَ اجْتَمَعُوا فِي بَيْتِ الْمِدْرَاسِ حِينَ قَدِمَ رَسُولُ اللهِ ﷺ الْمَدِينَةَ، وَقَدْ زَنَى مِنْهُمْ رَجُلٌ بَعْدَ إِحْصَانِهِ بِامْرَأَةٍ مِنَ الْيَهُودِ قَدْ أَحْصَنَتْ، فَقَالَ: انْطَلِقُوا بِهَذَا الرَّجُلِ وَبِهَذِهِ الْمَرْأَةِ إِلَى مُحَمَّدٍ فَسَلُوهُ: كَيْفَ الْحَكَمُ فِيهِمَا؟ وَوَلُّوهُ الْحُكْمَ عَلَيْهِمَا، فَإِنْ عَمِلَ بِعَمَلِكُمْ فِيهِمَا مِنَ التَّجْبِيَةِ، وَهُوَ الْجَلْدُ بِحَبْلٍ مِنْ لِيفٍ مَطْلِيٍّ بِقَارٍ ثُمَّ يُسَوَّدُ وُجُوهُهُمَا ثُمَّ يُحْمَلَانِ عَلَى حِمَارَيْنِ وَيُحَوَّلُ وُجُوهُهُمَا مِنْ قُبُلٍ إِلَى دُبُرِ الْحِمَارِ، فَاتَّبِعُوهُ وَصَدِّقُوهُ، فَإِنَّمَا هُوَ مَلِكٌ، وَإِنْ هُوَ حَكَمَ فِيهِمَا بِالرَّجْمِ، فَاحْذَرُوا عَلَى مَا فِي أَيْدِيكُمْ أَنْ يَسْلُبَكُمُوهُ، فَأَتَوْهُ فَقَالُوا: يَا مُحَمَّدُ هَذَا الرَّجُلُ قَدْ زَنَى بَعْدَ إِحْصَانِهِ بِامْرَأَةٍ قَدْ أَحْصَنْتَ، فَاحْكُمْ فِيهِمَا فَقَدْ وَلَّيْنَاكَ الْحُكْمَ فِيهِمَا، فَمَشَى رَسُولُ اللهِ ﷺ حَتَّى أَتَى أَحْبَارَهُمْ فِي بَيْتِ الْمِدْرَاسِ فَقَالَ: " يَا مَعْشَرَ يَهُودَ أَخْرِجُوا إِلِيَّ أَعْلَمَكُمْ " فَأَخْرَجُوا إِلَيْهِ عَبْدَ اللهِ بْنَ صُورِيَا الْأَعْوَرَ، وَقَدْ رَوَى بَعْضُ بَنِي قُرَيْظَةَ أَنَّهُمْ أَخْرَجُوا إِلَيْهِ يَوْمَئِذٍ مَعَ ابْنِ صُورِيَا أَبَا يَاسِرِ بْنَ أَخْطَبَ وَوَهْبَ بْنَ يَهُوذَا، فَقَالُوا: هَؤُلَاءِ عُلَمَاؤُنَا، فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللهِ ﷺ حِينَ خَطِلَ أَمْرُهُمْ، إِلَى أَنْ قَالُوا لِابْنِ صُورِيَا: هَذَا أَعْلَمُ مَنْ بَقِيَ بِالتَّوْرَاةِ، فَخَلَا بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَكَانَ غُلَامًا شَابًّا مِنْ أَحْدَثِهِمْ سِنًّا، فَأَلَظَّ بِهِ الْمَسْأَلَةَ رَسُولُ اللهِ ﷺ يَقُولُ لَهُ: " يَا ابْنَ صُورِيَا أَنْشُدُكَ اللهَ وَأُذَكِّرُكَ أَيَّامَهُ عِنْدَ بَنِي إِسْرَائِيلَ، هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ اللهَ حَكَمَ فِيمَنْ زَنَى بَعْدَ إِحْصَانِهِ بِالرَّجْمِ فِي التَّوْرَاةِ؟ " فَقَالَ: اللهُمَّ نَعَمْ، أَمَا وَاللهِ يَا أَبَا الْقَاسِمِ إِنَّهُمْ لَيَعْرِفُونَ أَنَّكَ نَبِيُّ مُرْسَلٌ، وَلَكِنَّهُمْ يَحْسِدُونَكَ، فَخَرَجَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَأَمَرَ بِهِمَا فَرُجِمَا عِنْدَ بَابِ مَسْجِدِهِ فِي بَنِي غَنْمِ بْنِ مَالِكِ بْنِ النَّجَّارِ، ثُمَّ كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ ابْنُ صُورِيَا، فَأَنْزَلَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: {يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ} [المائدة: 41]، إِلَى قَوْلِهِ: {سَمَّاعُونَ لِقَوْمٍ آخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ} [المائدة: 41] يَعْنِي الَّذِينَ لَمْ يَأْتُوهُ وَبَعَثُوا وَتَخَلَّفُوا وَأَمَرُوهُمْ بِمَا أَمَرُوهُمْ بِهِ مِنْ تَحْرِيفِ الْحُكْمِ عَنْ مَوَاضِعِهِ، قَالَ: {يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَوَاضِعِهِ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَذَا فَخُذُوهُ} [المائدة: 41] لِلتَّجْبِيَةِ {وَإِنْ لَمْ تُؤْتَوْهُ} [المائدة: 41] أَيِ الرَّجْمِ {فَاحْذَرُوا} [المائدة: 41]، إِلَى آخِرِ الْقِصَّةِ 17120 - وَأَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الرُّوذْبَارِيُّ، أنبأ أَبُو بَكْرِ بْنُ دَاسَةَ، ثنا أَبُو دَاوُدَ، ثنا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى أَبُو الْأَصْبَغِ الْحَرَّانِيُّ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ: سَمِعْتُ رَجُلًا، مِنْ مُزَيْنَةَ يُحَدِّثُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيِّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ: " زَنَى رَجُلٌ وَامْرَأَةٌ مِنَ الْيَهُودِ وَقَدْ أُحْصِنَا حِينَ قَدِمَ رَسُولُ اللهِ ﷺ الْمَدِينَةَ، وَقَدْ كَانَ الرَّجْمُ مَكْتُوبًا عَلَيْهِمْ فِي التَّوْرَاةِ فَتَرَكُوهُ وَأَخَذُوا بِالتَّجْبِيَةِ يُضْرَبُ مِائَةً بِحَبْلٍ مَطْلِيٍّ بِقَارٍ، يُحْمَلُ عَلَى حِمَارٍ وَوَجْهُهُ مِمَّا يَلِي دُبُرَ الْحِمَارِ، فَاجْتَمَعَ أَحْبَارٌ مِنْ أَحْبَارِهِمْ فَبَعَثُوا قَوْمًا آخَرِينَ إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَقَالُوا: سَلُوهُ عَنْ حَدِّ الزَّانِي، قَالَ: وَسَاقَ الْحَدِيثَ قَالَ فِيهِ: قَالَ: وَلَمْ يَكُونُوا مِنْ أَهْلِ دِينِهِ فَيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ فَخُيِّرَ فِي ذَلِكَ قَالَ: {فَإِنْ جَاءُوكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ}
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வந்தபோது, யூத அறிஞர்கள் 'பைத் அல்-மித்ராஸ்' (யூதர்களின் கல்விக்கூடம்) எனும் இடத்தில் ஒன்று திரண்டனர். அவர்களில் திருமணமான ஒரு ஆண், திருமணமான ஒரு யூதப் பெண்ணுடன் விபச்சாரம் செய்திருந்தான். அப்போது அவர்கள் (தங்களுக்குள்), "இந்த ஆணையும் இந்தப் பெண்ணையும் முஹம்மதிடம் அழைத்துச் சென்று, இவர்களுக்கு என்ன தீர்ப்பு என்று கேளுங்கள். அவர்கள் இருவர் மீதான தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தை அவரிடமே ஒப்படையுங்கள். அவர் உங்களைப் போன்று 'தஜ்பிய்யா' (கீல் பூசப்பட்ட பனைநார் கயிற்றால் கசையடி கொடுத்து, முகத்தில் கரியைப் பூசி, கழுதையின் வால் பகுதியை நோக்கி முகம் இருக்குமாறு அவர்களை இரு கழுதைகள் மீது அமரவைப்பது) எனும் தண்டனையை வழங்கினால், அவரைப் பின்பற்றி அவரை உண்மையாளர் என ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், அவர் (ஒரு நபியல்ல, மாறாக) ஒரு மன்னர் ஆவார். ஆனால், அவர் கல்லெறிந்து கொல்லும் (ரஜ்ம்) தீர்ப்பை வழங்கினால், உங்களிடமுள்ள (அதிகாரத்தை) அவர் பறித்துவிடக்கூடும் என்பதால் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
பின்னர் அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் வந்து, "முஹம்மதே! திருமணமான இந்த ஆண் திருமணமான ஒரு பெண்ணுடன் விபச்சாரம் செய்துவிட்டான். எனவே இவர்களுக்கு மத்தியில் தீர்ப்பு வழங்குங்கள், இவர்கள் விஷயத்தில் தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தை உங்களிடமே ஒப்படைக்கிறோம்" என்றனர். உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் புறப்பட்டு, 'பைத் அல்-மித்ராஸ்' கல்விக்கூடத்தில் இருந்த யூத அறிஞர்களிடம் வந்து, "யூத சமூகத்தாரே! உங்களில் நன்கு அறிந்த ஒருவரை என்னிடம் வெளியே அனுப்புங்கள்" என்று கேட்டார்கள்.
அப்போது அவர்கள், ஒற்றைக்கண்ணரான அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸூரியாவை (நபியவர்களிடம்) அனுப்பினார்கள். (பனூ குறைளா குலத்தவரில் சிலர் அறிவிக்கையில், "அன்றைய தினம் இப்னு ஸூரியாவுடன் அபூயாசிர் இப்னு அஃதப் மற்றும் வஹ்ப் இப்னு யஹூதா ஆகியோரையும் அவர்கள் நபியவர்களிடம் அனுப்பினார்கள்" எனக் கூறியுள்ளனர்). அவர்கள் (நபியவர்களிடம்), "இவர்களே எங்கள் அறிஞர்கள்" என்றனர்.
அவர்களின் விவகாரம் (உண்மையை மறைத்ததால்) குழப்பமடைந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் அவர்களிடம் பேசினார்கள். முடிவில் அவர்கள் இப்னு ஸூரியாவைச் சுட்டிக்காட்டி, "எஞ்சியிருப்போரில் இவரே தவ்ராத்தை நன்கு அறிந்தவர்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் அவரைத் தனியே அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் அவர்களிலேயே வயதில் மிகச் சிறிய இளைஞராக இருந்தார். நபியவர்கள் அவரிடம் (உண்மையைக் கூறுமாறு) வலியுறுத்திக் கேட்டார்கள்: "இப்னு ஸூரியாவே! இஸ்ரவேலர்களுக்கு அல்லாஹ் வழங்கிய அருட்கொடைகளை நினைவூட்டி, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உன்னிடம் கேட்கிறேன்; திருமணமானவர் விபச்சாரம் செய்தால், அவருக்குக் கல்லெறிந்து கொல்லும் (ரஜ்ம்) தண்டனையைத்தான் அல்லாஹ் தவ்ராத்தில் விதியாக்கியுள்ளான் என்பதை நீ அறிவாயா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "யா அல்லாஹ்! ஆம். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அபுல் காஸிமே! தாங்கள் இறைவனால் அனுப்பப்பட்ட நபி என்பதை அவர்கள் (யூதர்கள்) திட்டவட்டமாக அறிவார்கள். ஆனால் அவர்கள் உங்கள் மீது பொறாமை கொள்கிறார்கள்" என்று கூறினார்.
பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் வெளியே வந்து, அந்த இருவருக்கும் (கல்லெறியும்படி) உத்தரவிட்டார்கள். அதன்படி, பனூ ஃகன்ம் இப்னு மாலிக் இப்னு நஜ்ஜார் பகுதியில் அமைந்திருந்த நபியவர்களின் பள்ளிவாசல் வாசலில் வைத்து அவர்கள் இருவரும் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டனர். பின்னர் அதன்பிறகு இப்னு ஸூரியா (மீண்டும்) நிராகரித்து விட்டார். அப்போது கண்ணியமும் மாண்பும் மிக்க அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை அருளினான்:
{யா அய்யுஹர்-ரஸூலு லா யஹ்ஸுன்கல்லதீன யுஸாரிஊன ஃபில்-குஃப்ரி...}
(நபியே! இறைமறுப்பில் விரைந்து செல்வோர் குறித்து நீர் கவலைப்பட வேண்டாம்...) [அல்-மாயிதா 5:41].
தொடர்ந்து,
{ஸம்மாஊன லிகவ்மின் ஆகரீன லம் யஃதூக்க}
(...உம்மிடம் வராத மற்றொரு சாராருக்காக அவர்கள் செவிமடுக்கின்றனர்) [அல்-மாயிதா 5:41]
என்ற வசனம் வரை அருளினான். அதாவது, அவர்கள் நபியவர்களிடம் வராமல் மற்றவர்களை அனுப்பிவிட்டுப் பின்தங்கிக் கொண்டனர். அல்லாஹ்வின் தீர்ப்பை அதன் இடத்திலிருந்து மாற்றுமாறு அவர்கள் அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டனர்.
மேலும் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
{யுஹர்ரிஃபூனல்-கலிம மின் பஃதி மவாளிஇஹி யகூலூன இன் ஊதீதும் ஹாதா ஃபகுதூஹு}
(அவர்கள் வார்த்தைகளை அவற்றுக்குரிய இடங்களிலிருந்து மாற்றுகின்றனர். "இந்தத் தீர்ப்பு உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டால் அதனைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்...) [அல்-மாயிதா 5:41]. இது தஜ்பிய்யா (எனும் தண்டனையைக்) குறிக்கிறது.
{...வஇன் லம் துஃதவ்ஹu...}
(...இது உங்களுக்கு வழங்கப்படாவிட்டால்...) அதாவது, ரஜ்ம் (எனும் தண்டனை வழங்கப்பட்டால்),
{...ஃபஹ்தரூ}
(...எச்சரிக்கையாக இருந்து கொள்ளுங்கள்!" என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்) [அல்-மாயிதா 5:41] என்று அந்தச் சம்பவம் முழுவதும் முடிவடையும் வரை விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
(இதன் மற்றொரு அறிவிப்பில்) அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வந்திருந்த நேரத்தில், யூதர்களைச் சேர்ந்த திருமணமான ஒரு ஆணும் பெண்ணும் விபச்சாரம் செய்தனர். அவர்களுக்குத் தவ்ராத்தில் கல்லெறிந்து கொல்லும் (ரஜ்ம்) தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவர்கள் அதனைக் கைவிட்டுவிட்டு 'தஜ்பிய்யா' என்ற தண்டனையைக் கையாண்டனர். அதாவது, கீல் பூசப்பட்ட கயிற்றால் நூறு கசையடிகள் கொடுத்து, கழுதையின் வால் பகுதியை நோக்கி முகம் இருக்குமாறு கழுதையின் மீது அமரவைப்பது ஆகும். அப்போது அவர்களின் அறிஞர்கள் ஒன்றுகூடி, மற்றொரு கூட்டத்தினரை அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் அனுப்பி, "விபச்சாரம் செய்தவருக்கான தண்டனை என்னவென்று அவரிடம் கேளுங்கள்" என்றனர்.
அறிவிப்பாளர் இந்த ஹதீஸை முழுமையாக அறிவிக்கிறார். அதில் பின்வருமாறு இடம்பெற்றுள்ளது: அவர்கள் நபியவர்களின் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாக இல்லாததால், அவர்களுக்கு மத்தியில் தீர்ப்பு வழங்குவதிலும் அல்லது புறக்கணிப்பதிலும் நபியவர்களுக்கு உரிமை அளிக்கப்பட்டது. அப்போது அல்லாஹ் அருளினான்:
{ஃபஇன் ஜாஊக்க ஃபஹ்கும் பைனஹும் அவ் அஃரிள் அன்ஹும்}
(அவர்கள் உம்மிடம் வந்தால் அவர்களுக்கு மத்தியில் தீர்ப்பு வழங்குவீராக; அல்லது அவர்களைப் புறக்கணித்து விடுவீராக).