ஸஃப்வான் பின் உமைய்யா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நான் மஸ்ஜிதில், முப்பது திர்ஹம் மதிப்புள்ள என்னுடைய ஒரு கமீஸாவின் (ஒருவகை ஆடையின்) மீது உறங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒருவன் வந்து அதை என்னிடமிருந்து (திருட்டுத்தனமாக) பறித்துச் சென்றான். அந்த மனிதன் பிடிக்கப்பட்டு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வரப்பட்டான். (திருட்டுக்கான தண்டனையாக) அவனது கையை வெட்டிவிடுமாறு அவர்கள் உத்தரவிட்டார்கள். நான் அவர்களிடம் வந்து, “வெறும் முப்பது திர்ஹங்களுக்காக அவனது கையை வெட்டப் போகிறீர்களா? நான் அதை அவனுக்கே விற்றுவிடுகிறேன்; அதன் விலையைத் தருவதற்கு அவனுக்கு அவகாசம் அளிக்கிறேன்” என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், “அவனை என்னிடம் கொண்டு வருவதற்கு முன்பு ஏன் இதை நீ செய்யவில்லை (அதாவது, வழக்கை என்னிடம் கொண்டு வராமல் இருந்திருக்கலாமே)?” என்று கேட்டார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நான் அதை மறக்கவில்லை, (இந்த சட்டம் நிலைநாட்டப்பட்டு) எனக்கு நீண்ட காலம் ஆகிவிடவும் இல்லை. கால் தீனார் அல்லது அதற்கும் அதிகமான (பெறுமானத்திற்காக) (திருடனின்) கை துண்டிக்கப்படும்."

அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸஃப்வான் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அவருடைய தந்தை (ஸஃப்வான் (ரழி) அவர்கள்) தமது மேலாடையைத் தலையணையாக வைத்துப் பள்ளிவாசலில் உறங்கினார்கள். (அப்போது) அது அவர்களுடைய தலைக்குக் கீழிருந்து (திருடப்பட்டு) எடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் அந்தத் திருடனை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனது (திருடிய) கையைத் துண்டிக்க உத்தரவிட்டார்கள். ஸஃப்வான் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் இதை (அவன் கை துண்டிக்கப்படுவதை) விரும்பவில்லை! எனது மேலாடையை அவனுக்குத் தர்மமாக வழங்கிவிடுகிறேன்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "(அவனை) என்னிடம் கொண்டு வருவதற்கு முன்பு நீங்கள் ஏன் அதை அவனுக்குக் (தர்மமாக) கொடுத்திருக்கவில்லை?" என்று கேட்டார்கள்.