முஆத் இப்னு ஜபல் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் தபூக் போர் நடைபெற்ற ஆண்டில் (போருக்காகப்) புறப்பட்டோம். அப்போது அவர்கள் தொழுகைகளைச் சேர்த்துத் தொழுது வந்தார்கள். லுஹரையும் அஸரையும் ஒன்றாகவும், மஃரிபையும் இஷாவையும் ஒன்றாகவும் தொழுதார்கள். ஒரு நாள் அவர்கள் தொழுகையைத் தாமதப்படுத்தினார்கள்; பின்னர் (கூடாரத்திலிருந்து) வெளியே வந்து லுஹரையும் அஸரையும் ஒன்றாகத் தொழுதார்கள். பின்னர் உள்ளே சென்றார்கள். அதன் பிறகு வெளியே வந்து மஃரிபையும் இஷாவையும் ஒன்றாகத் தொழுதார்கள்.

பிறகு கூறினார்கள்: "அல்லாஹ் நாடினால், நாளை நீங்கள் தபூக் நீரூற்றை அடைவீர்கள். முற்பகல் நேரம் ஆகும் வரை நீங்கள் அதை அடையமாட்டீர்கள். உங்களில் யார் அங்கு சென்றாலும், நான் வரும் வரை அதன் தண்ணீரைத் தொடக்கூடாது."

நாங்கள் அங்கு சென்றோம்; எங்களுக்கு முன்பாகவே இருவர் அந்த நீரூற்றை அடைந்திருந்தனர். அந்த நீரூற்று செருப்பு வாரைப் போன்று (மெல்லியதாக)ச் சிறிதளவு நீரை கசியவிட்டுக்கொண்டிருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்விருவரிடமும், "அதன் நீரிலிருந்து ஏதேனும் தொட்டீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைக் கண்டித்தார்கள்; மேலும் அல்லாஹ் நாடியவாறு அவர்களிடம் (கடுமையாகக்) கூறினார்கள்.

பின்னர் மக்கள் தங்கள் கைகளால் அந்த நீரூற்றிலிருந்து சிறிது சிறிதாக நீரை அள்ளி (ஒரு பாத்திரத்தில்) ஒன்று சேர்த்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் தங்கள் கைகளையும் முகத்தையும் கழுவினார்கள்; பின்னர் அதை மீண்டும் அதிலேயே (அந்த நீரூற்றில்) ஊற்றினார்கள். உடனே அந்த நீரூற்றிலிருந்து தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது (அல்லது அதிகமாக ஓடியது). மக்கள் அனைவரும் (தேவையான) நீரை மொண்டு கொள்ளும் அளவுக்கு அது ஓடியது. பின்னர் அவர்கள், "முஆதே! உமக்கு நீண்ட ஆயுள் இருந்தால், இவ்விடம் தோட்டங்களால் நிரம்பி வழிவதை நீர் காண்பது உறுதி" என்று கூறினார்கள்.