நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: (அவதூறு பேசியவர்கள்) அவதூறாகப் பேசியபோது, அல்லாஹ் அவரை அதிலிருந்து விடுவித்தான். (நபித்தோழர்கள்) ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாக அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட நாடினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) அவர் மேற்கொண்ட ஒரு போரின்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. பர்தாவுடைய சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நான் அவர்களுடன் (அப்பயணத்தில்) சென்றேன். நான் எனது ஹவ்தஜில் (ஒட்டகச் சேணத்தில் அமைக்கப்பட்ட மூடிய சிவிகையில்) தூக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும், அதிலேயே கீழே இறக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும் இருந்தேன். நாங்கள் சென்றோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கினோம். ஓர் இரவில் பயணம் செய்யுமாறு (புறப்பட) அறிவித்தார்கள். அவர்கள் புறப்பட அறிவித்தபோது நான் எழுந்து, படையைக் கடந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) சென்றேன். எனது தேவையை முடித்துக்கொண்டு எனது வாகனத் திற்குத் திரும்பினேன். அப்போது என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டிலுள்ள) ழிஃபார் நகரத்து மணிகளாலான என் கழுத்து மாலை அறுந்து (விழுந்து) விட்டிருந்தது. உடனே நான் திரும்பிச் சென்று எனது மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது (நான் திரும்ப) தாமதமாக்கிவிட்டது. எனக்காக (பயண ஏற்பாடுகளைச்) செய்பவர்கள் வந்து, எனது ஹவ்தஜைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்தார்கள். நான் அதனுள் இருக்கிறேன் என்றே அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், உடல் பருமன் அற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். சதை போடும் அளவுக்கு அவர்கள் உண்பதில்லை; மிகக் குறைந்த உணவையே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் ஹவ்தஜைத் தூக்கி மேலே வைத்தபோது, அதன் எடையில் மாற்றத்தை உணரவில்லை. மேலும் நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி(க் கூட்டிக்கொண்டு) சென்றுவிட்டார்கள். படை சென்றுவிட்ட பிறகு நான் எனது மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கே எவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்தைத் தேடிச் சென்றேன். என்னைக் காணாதபோது அவர்கள் என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நான் கருதினேன். நான் எனது இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது என் கண்கள் மேலிடவே நான் உறங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்-சுலமீ அத்-தக்வானீ என்பவர் படைக்குப் பின்னால் வருபவராக இருந்தார். அவர் காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் உருவத்தைப் பார்த்தார். பர்தா சட்டம் வருவதற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன் காலை மிதித்தபோது, அவர் "இன்னா லில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிஊன்" (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் நாம் அவனிடமே திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். (உடனே எனது முகத்திரை ஆடையால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டேன்.) நான் அதில் ஏறிக் கொண்டேன். அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகல் நேரத்தில் படைவீரர்கள் (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்த இடத்தில் நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம். (இந்த அவதூறு விஷயத்தில்) யாரெல்லாம் அழிய வேண்டுமென்று இருந்ததோ அவர்கள் அழிந்தார்கள். இந்த அவதூறு விஷயத்தில் பெரும்பங்கு வகித்தவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு சலூல் ஆவான். பிறகு நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். நான் மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். அவதூறு பேசுவோரின் சொற்களில் மக்கள் மூழ்கிக்கிடந்தனர். ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், நான் நோயுற்றிருந்தபோது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் அந்த அன்பு என் நோயின்போது அவர்களிடம் எனக்குக் கிடைக்காதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் உள்ளே வருவார்கள்; சலாம் சொல்வார்கள்; பிறகு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று (மட்டும்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடையும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை. நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் (இயற்கைத் தேவைக்காக) "மனாஸி" என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அது நாங்கள் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும் இடமாகும். இரவு நேரத்தைத் தவிர மற்ற நேரங்களில் நாங்கள் வெளியே செல்லமாட்டோம். வீடுகளுக்கு அருகிலேயே கழிப்பறைகளை நாங்கள் அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்னால் (நடந்த நிகழ்வு) இதுவாகும். வெட்டவெளியில் சென்று மலஜலம் கழிக்கும் முந்தைய அரபிகளின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம். நானும், அபூ ருஹ்ம் என்பவரின் மகளான மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் நடந்து சென்றோம். அவர் தனது ஆடைத் தடுக்கி (விழுந்து), "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "மிக மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அடிப் பெண்ணே! அவர் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று நான் கேட்டேன். அவதூறு பேசுபவர்கள் சொன்னதை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (அதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது. நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் கூறிவிட்டு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். (அப்போது) என் பெற்றோரிடமிருந்து செய்தியைத் தீர்க்கமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் வந்து என் தாயாரிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு என் தாயார், "என் அருமை மகளே! இந்த விஷயத்தை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்து, அவர்கள் அவள் மீது (இப்படிப்பட்ட குறைகளை) அதிகப்படுத்தாமல் இருந்ததில்லை" என்று ஆறுதல் கூறினார்கள். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்); மக்களா இப்படிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று (வியப்புடன்) கேட்டேன். அன்றிரவு விடியும் வரை அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் கண்ணீரும் நிற்கவில்லை; உறக்கமும் என்னைத் தழுவவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தனர். இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அழுகை என் கல்லீரலைப் பிளந்துவிடுமோ என்று நான் எண்ணினேன். என் பெற்றோர் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிகளில் ஒரு பெண் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதி அளித்தேன். அவர் வந்து என்னுடன் அமர்ந்து அழுதார். நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து (அருகில்) அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதமாக என் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு எந்த வஹியும் (இறைச்செய்தியும்) அருளப்படவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் "கலிமா ஷஹாதத்" மொழிந்தார்கள். பிறகு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குச் செய்தி எட்டியது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள்; அவனிடம் மீளு. ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, திருந்தி (அல்லாஹ்விடம்) மீளும்போது, அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னிக்கிறான்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது எனது கண்ணீர் நின்றுவிட்டது. அதிலிருந்து ஒரு துளிகூட (வருவதாய்) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன். அதற்கு என் தந்தை, "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். பிறகு என் தாயாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்று சொன்னேன். அவர்களும், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் சொன்னேன்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! மக்கள் பேசிக்கொண்டதை நீங்கள் செவியுற்றிருக்கிறீர்கள்; அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்துவிட்டது; அதை உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். 'நான் நிரபராதி' என்று உங்களிடம் சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - இருந்தாலும் நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். (நான் செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை நானாக ஒப்புக்கொண்டால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் (நபி) யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யகூப் (அலை)) அவர்களையே உவமையாகக் கருதுகிறேன். (அவர் கூறியது போல்): **'ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்'** ('ஆகவே, (எனக்கு) அழகான பொறுமையே சிறந்தது; நீங்கள் கூறுவதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது.') (திருக்குர்ஆன் 12:18)" பிறகு நான் எனது படுக்கையில் (மறுபுறம்) திரும்பிக்கொண்டேன். அல்லாஹ் நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அறிவிப்பான் என்று அப்போதே நான் நம்பினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் விஷயத்தில் ஓதப்படக்கூடிய வஹி (வேத வசனம்) இறங்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. என் விஷயம் பற்றி அல்லாஹ் குர்ஆனில் பேசுவதற்குரிய தகுதியைவிட நான் அற்பமானவள் என்றே கருதினேன். மாறாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஏதேனும் கனவு கண்டு, அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னை இப்பழியிலிருந்து நீக்குவான் என்றே ஆதரவு வைத்திருந்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார் எவரும் வெளியேறவும் இல்லை. அதற்குள் அல்லாஹ், தனது தூதர் மீது வஹியை இறக்கி அருளினான். வஹி அருளப்படும்போது ஏற்படும் வேதனை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது கடுங்குளிர்காலமாக இருந்தும், அவர் மேலிருந்து வியர்வை முத்துக்களாய் வழிந்தோடியது. (அந்த அளவுக்கு இறைச்செய்தி கனமானதாக இருந்தது.) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியபோது அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தையாக, "ஆயிஷாவே! அல்லாஹ்வைப் புகழ்வீராக! அல்லாஹ் உம்மை (இப்பழியிலிருந்து) தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்" என்று கூறினார்கள். என் தாயார் என்னிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான், "இல்லை; அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன்" என்று கூறினேன். (அப்போது) அல்லாஹ், **"இன்னல்லதீன ஜாஊ பில்இஃப்கி உஸ்பத்துன் மின்கும்..."** (நிச்சயமாக உங்கள் மீது அவதூறு கூறியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தாரே...) என்று தொடங்கும் (பல) வசனங்களை அருளினான். அல்லாஹ் நான் நிரபராதி என (இந்த) வசனங்களை இறக்கியபோது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் இப்னு உதாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், (அவர் ஏழை என்பதாலும்) அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி மிஸ்தஹ் இத்தகைய சொல்லைச் சொன்ன பிறகு அவருக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்யமாட்டேன்" என்று கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை இறக்கி அருளினான்: **"உங்களில் செல்வம் மற்றும் வசதி படைத்தவர்கள், உறவினர்களுக்கோ, ஏழைகளுக்கோ, அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கோ (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளை) மன்னித்து, (குறைகளைப்) பொருட்படுத்தாமல் இருக்கட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவனும், பெருங்கருணையாளனும் ஆவான்."** (திருக்குர்ஆன் 24:22) உடனே அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்துவந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என் விஷயத்தில்) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் விசாரித்தார்கள். "ஸைனபே! என்ன அறிவீர்? என்ன கண்டீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் (பத்திரமாகப்) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அவரைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று கூறினார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஸைனப் (ரழி) அவர்கள் தாம் எனக்குப் போட்டியாக இருந்தார்கள். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான்.

இப்னு ஷிஹாப் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: எனக்கு உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர், ஸயீத் பின் அல்-முஸய்யப், அல்கமா பின் வக்காஸ், மற்றும் உபைதுல்லாஹ் பின் அப்துல்லாஹ் பின் உத்பா பின் மஸ்ஊத் ஆகியோர் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், (நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி) இஃப்க் (அவதூறு) பரப்பியவர்கள் அவரிடம் கூறியதைச் சொன்னபோது (அதாவது, அவதூறு பரப்பப்பட்டபோது) அறிவித்தார்கள். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின் ஹதீஸின் ஒரு பகுதியை அறிவித்தார்கள். அவர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட ஹதீஸை மனனம் செய்வதிலும், அதை விவரிப்பதிலும் உறுதியானவர்களாக இருந்தனர். அவர்களில் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்த ஹதீஸை நான் மனனம் செய்துள்ளேன். அவர்களது ஹதீஸ்களில் சில மற்றவற்றை உறுதிப்படுத்துகின்றன, அவர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட அதை மனனம் செய்வதில் உறுதியானவர்களாக இருந்தபோதிலும். அவர்கள் (அனைவரும்) கூறினார்கள்: ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பயணம் மேற்கொள்ள நாடியபோதெல்லாம், தம்முடைய மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருக்கு சீட்டு விழுகிறதோ அவரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் புரிந்த ஒரு கஸ்வா போரின்போது எங்களிடையே அவர்கள் சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். சீட்டு என் மீது விழுந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன், (பெண்களுக்கு) ஹிஜாப் குறித்த அல்லாஹ்வின் கட்டளை அருளப்பட்ட பின்னர் புறப்பட்டேன். நான் என் சிவிகையில் (ஒட்டகத்தின் முதுகில்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன். நாங்கள் (ஓரிடத்தில்) தங்கியபோது அதிலேயே இறக்கி வைக்கப்பட்டேன்.

அவ்வாறே நாங்கள் சென்றோம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது அந்த கஸ்வா போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பும் வரை. நாங்கள் மதீனா நகரை நெருங்கியபோது அவர்கள் இரவில் புறப்படும் நேரம் வந்துவிட்டதாக அறிவித்தார்கள். எனவே, புறப்படும் செய்தியை அவர்கள் அறிவித்தபோது, நான் எழுந்து படை முகாம்களிலிருந்து விலகிச் சென்றேன். இயற்கை உபாதையை முடித்துக்கொண்டு, என் சவாரி மிருகத்திடம் திரும்பினேன். நான் என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். ‘ஸிஃபார்’ மணிகளால் (அதாவது, யமன் நாட்டு மணிகள்) செய்யப்பட்ட என் கழுத்து மாலை காணாமல் போயிருந்தது தெரியவந்தது. எனவே நான் என் கழுத்து மாலையைத் தேடத் திரும்பினேன். அதைத் தேடுவது என்னைத் தாமதப்படுத்தியது.

(இதற்கிடையில்) என்னை என் ஒட்டகத்தில் சுமந்து செல்ல (அல்லது சிவிகையை ஏற்ற) வந்தவர்கள் வந்து என் சிவிகையை எடுத்து, நான் வழக்கமாக சவாரி செய்யும் என் ஒட்டகத்தின் முதுகில் வைத்தார்கள், நான் அதனுள் இருப்பதாக அவர்கள் கருதியதால். அக்காலத்தில் பெண்கள் எடை குறைவாக இருந்தார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் பருமனாகவில்லை. மேலும் அவர்கள் சிறிதளவே உணவு உட்கொண்டதால் உடலில் சதை அதிகம் பற்றவில்லை. எனவே அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கிச் செல்லும்போது அதன் லேசான எடையைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மேலும் அச்சமயம் நான் இன்னும் இளம் பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழச் செய்தார்கள், அவர்களனைவரும் (அதனுடன்) புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். படை சென்ற பிறகு நான் என் கழுத்து மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பின்னர் நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு அவர்களில் அழைப்பவரோ, அழைப்புக்குப் பதிலளிப்பவரோ யாரும் இல்லை.

எனவே நான் வழக்கமாக தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல நினைத்தேன், அவர்கள் என்னைக் காணாமல் தேடி என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நினைத்து. நான் என் ஓய்வெடுக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, தூக்கம் என்னை ஆட்கொண்டது, நான் தூங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் பின் அல்-முஅத்தல் அஸ்-ஸுலமீ அத்-தக்வானீ (ரழி) அவர்கள் படைக்குப் பின்தங்கி வந்தார்கள். காலையில் அவர்கள் என் இருப்பிடத்தை அடைந்தபோது, தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒருவரின் உருவத்தைக் கண்டார்கள். கட்டாய ஹிஜாப் ஆணை (விதிக்கப்படுவதற்கு) முன்பு அவர்கள் என்னைப் பார்த்திருந்ததால், என்னைப் பார்த்ததும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.

அவர்கள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும் ‘இஸ்திர்ஜா’ (அதாவது, **‘இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்’**) ஓதிய சப்தம் கேட்டு நான் விழித்துக்கொண்டேன். நான் உடனே என் முந்தானையால் என் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. அவருடைய இஸ்திர்ஜாவைத் தவிர வேறு எந்த வார்த்தையையும் அவர் கூறியதை நான் கேட்கவில்லை. அவர்கள் தம் ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கினார்கள், அதை மண்டியிடச் செய்தார்கள், அதன் முன்னங்கால்களில் தன் காலை வைத்து (மிதித்துக் கொண்டார்கள்). பின்னர் நான் எழுந்து அதன் மீது சவாரி செய்தேன். பின்னர் அவர்கள் என்னைச் சுமந்து சென்ற ஒட்டகத்தை வழிநடத்திச் சென்றார்கள், நண்பகல் உச்சகட்ட வெயிலில் படை ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களை முந்தும் வரை.

(இந்த அவதூறு சம்பவத்தில்) என்னைப் பற்றி அழிந்தவர்கள் அழிந்தார்கள். இஃப்க் (அதாவது, அவதூறு) அதிகமாகப் பரப்பியவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் இப்னு சலூல் ஆவார். (உர்வா அவர்கள் கூறினார்கள்: "மக்கள் அவதூறைப் பரப்பி, அது பற்றி (அப்துல்லாஹ்வின்) முன்னிலையில் பேசினார்கள். அவரும் அதை உறுதிப்படுத்தி, அதைக் கேட்டு, அது பரவ வேண்டும் என்பதற்காக அதுபற்றி விசாரித்தார்." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "அவதூறு பரப்பிய குழுவில் (அப்துல்லாஹ் பின் உபய்யைத் தவிர) எனக்குப் பெயரிடப்பட்டவர்கள் ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்களும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களும், ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களும் மற்றும் எனக்குத் தெரியாத மற்ற சிலரும் இருந்தனர். ஆனால் அல்லாஹ் கூறியது போல் அவர்கள் ஒரு குழுவாக இருந்தனர். அவதூறில் பெரும்பகுதியை சுமந்தவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபய் பின் சலூல் என்று கூறப்படுகிறது." உர்வா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தம் முன்னிலையில் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள் நிந்திக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. அவர்கள் கூறுவார்கள், 'என் தந்தையும், ஹஸ்ஸானின் தந்தையும், என் கண்ணியமும் உங்களிலிருந்து முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உள்ளன' என்று கவிதை பாடியவர் அவர்தான்.")

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: நாங்கள் மதீனாவுக்குத் திரும்பிய பிறகு, நான் ஒரு மாதமாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். மக்கள் அவதூறு பரப்புபவர்களின் பொய்யான கூற்றுகளைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள், ஆனால் நான் அதைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல் இருந்தேன். ஆனால், என் தற்போதைய நோயில், நான் நோய்வாய்ப்படும்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து நான் வழக்கமாகப் பெறும் அதே அன்பை நான் பெறவில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். (ஆனால் இப்போது) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எனக்கு சலாம் கூறி, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவார்கள். அது என் சந்தேகங்களைத் தூண்டியது, ஆனால் நான் என் உடல்நலம் தேறிய பிறகு வெளியே செல்லும் வரை அந்தத் தீமையை (அதாவது, அவதூறை) நான் கண்டறியவில்லை.

நான் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுடன் அல்-மனாஸிஃ பகுதிக்குச் சென்றேன், அங்கு நாங்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழிப்பது வழக்கம். நாங்கள் இரவில் மட்டுமே (இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க) வெளியே செல்வோம். அது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் கட்டுவதற்கு முன்பாகும். மலம் கழிப்பது தொடர்பான எங்களின் இந்தப் பழக்கம், பாலைவனங்களில் வசிக்கும் பழைய அரேபியர்களின் பழக்கவழக்கங்களைப் போன்றது, ஏனெனில் எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பது எங்களுக்கு சிரமமாக இருக்கும். எனவே நானும், அபூ ருஹ்ம் பின் அல்-முத்தலிப் பின் அப்து மனாஃபின் மகளும், ஸக்ர் பின் ஆமிரின் மகளும், அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் அத்தையும், மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா பின் அப்பாஸ் பின் அல்-முத்தலிபின் தாயாருமான உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் வெளியே சென்றோம்.

நானும் உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களும் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்து முடித்துவிட்டு என் வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். உம் மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்கள் தன் ஆடை காலில் சிக்கி தடுமாறினார்கள். அப்போது அவர்கள், 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார்கள். நான், 'நீர் என்ன கடுமையான வார்த்தை கூறிவிட்டீர். பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரை நீர் நிந்திக்கிறீரா?' என்றேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஓ ஹன்தாஹ்! (அறிவிலியே!) அவன் என்ன சொன்னான் என்று நீ கேட்கவில்லையா?' என்றார்கள். நான், 'அவன் என்ன சொன்னான்?' என்றேன். பின்னர் அவர்கள் இஃப்க் சம்பவத்தில் மக்கள் கூறிய அவதூறை என்னிடம் தெரிவித்தார்கள். அதனால் என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டை அடைந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, எனக்கு சலாம் கூறிய பிறகு, ‘அந்தப் பெண்மணி எப்படி இருக்கிறார்?’ என்று கேட்டார்கள். நான், 'என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?' என்று கேட்டேன். ஏனெனில் அவர்கள் மூலம் அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நான் விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள் (நான் என் பெற்றோரிடம் சென்றேன்).

என் தாயிடம், 'அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர்கள், 'என் மகளே! கவலைப்படாதே, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படும் ஒரு அழகான பெண்ணுக்கு, அவளுடைய கணவனுக்கு அவளைத் தவிர வேறு மனைவிகள் இருந்தால், அவர்கள் (அதாவது, மற்ற பெண்கள்) அவளிடம் குறை காண்பது அரிது' என்றார்கள். நான், **'சுப்ஹானல்லாஹ்!'** (அல்லாஹ்வின் தனித்துவத்தை நான் சான்றளிக்கிறேன்) 'மக்கள் உண்மையில் இப்படிப் பேசுகிறார்களா?' என்றேன். அந்த இரவு முழுவதும் விடியும் வரை நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என்னால் அழுகையை நிறுத்தவோ, தூங்கவோ முடியவில்லை.

மறுநாள் காலையிலும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். வஹீ (இறைச்செய்தி) தாமதமானபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, என்னை விவாகரத்து செய்வது குறித்து அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டார்கள். உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள் என் குற்றமற்ற தன்மையைப் பற்றியும், என்னைப் பற்றி அவர்கள் மனதில் வைத்திருந்த மரியாதையைப் பற்றியும் அறிந்ததை கூறினார்கள். உஸாமா (ரழி) அவர்கள், '(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) அவர்கள் உங்கள் மனைவி, அவர்களைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நாங்கள் அறியவில்லை' என்றார்கள். அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் உங்களைச் சிரமத்தில் ஆழ்த்துவதில்லை. அவளைத் தவிர வேறு பல பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஆயினும், பணிப்பெண்ணிடம் கேளுங்கள், அவள் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வாள்' என்றார்கள்.

அதன்பேரில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை (அதாவது, பணிப்பெண்) அழைத்து, 'பரீராவே! உனது சந்தேகத்தைத் தூண்டும் எதையாவது நீ பார்த்தாயா?' என்று கேட்டார்கள். பரீரா (ரழி) அவர்கள், 'உங்களை சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவளிடம் (அதாவது, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம்) நான் மறைக்கக்கூடிய எதையும் நான் பார்த்ததில்லை. அவள் ஒரு இளம் பெண், தன் குடும்பத்தின் மாவை பிசைந்து வைத்துவிட்டு தூங்கிவிடுவாள், அதனால் வீட்டு ஆடுகள் வந்து அதைத் தின்றுவிடும் என்பதைத் தவிர' என்றார்கள்.

எனவே, அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் ஏறி, அப்துல்லாஹ் பின் உபய் (பின் சலூல்) பற்றி தம் தோழர்களிடம் முறையிட்டு, 'முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தைப் பற்றி தீய வார்த்தைகளைக் கூறி என்னைக் காயப்படுத்திய அந்த மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் உதவி செய்வீர்கள் (அல்லது அவனைக் கவனித்துக் கொள்வீர்கள்)? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் குடும்பத்தைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. மேலும் அவர்கள் ஒரு மனிதனைப் பழி சுமத்தியிருக்கிறார்கள், அவனைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை. அவன் என்னுடன் இல்லாமல் ஒருபோதும் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை' என்று கூறினார்கள்.

பனூ அப்துல் அஷ்ஹல் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஸஃத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களுக்கு உதவி செய்கிறேன் (அல்லது அவனைக் கவனித்துக் கொள்கிறேன்); அவன் அல்-அவ்ஸ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நான் அவன் தலையை வெட்டிவிடுவேன். அல்லது அவன் எங்கள் சகோதரர்களான அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், எங்களுக்கு உத்தரவிடுங்கள், நாங்கள் உங்கள் உத்தரவை நிறைவேற்றுவோம்' என்றார்கள். அதன்பேரில், அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் எழுந்தார். உம் ஹஸ்ஸான் (ரழி) அவர்கள், அவருடைய தந்தையின் சகோதரரின் மகள் (அதாவது, அத்தை மகள்) மற்றும் அவருடைய கிளைக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்தான் அல்-கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தின் தலைவரான ஸஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள். இந்தச் சம்பவத்திற்கு முன்பு, அவர் ஒரு பக்தியுள்ள மனிதராக இருந்தார். ஆனால் தன் கோத்திரத்தின் மீதான அன்பு அவரை ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ பொய் சொல்லிவிட்டாய்; அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நீ அவனை கொல்லவும் முடியாது, கொல்லவும் மாட்டாய். அவன் உன் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், அவன் கொல்லப்படுவதை நீ விரும்பமாட்டாய்' என்று கூறத் தூண்டியது.

அதன்பேரில், ஸஃத் (பின் முஆத்) (ரழி) அவர்களின் உறவினரான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, ஸஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ ஒரு பொய்யன்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நாங்கள் நிச்சயமாக அவனைக் கொல்வோம். நீ நயவஞ்சகர்களின் சார்பாக வாதிடும் ஒரு நயவஞ்சகன்' என்றார்கள். இதன் மீது, அல்-அவ்ஸ் மற்றும் அல்-கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு கோத்திரங்களும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்றுகொண்டிருந்தபோதே சண்டையிடத் தயாராகிவிட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள், அவர்கள் அமைதியாகும் வரை. அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

அந்த நாள் முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை, என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தார்கள். நான் இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் இடைவிடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தேன், என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. என் ஈரல் அழுவதால் வெடித்துவிடும் என்று நான் நினைத்தேன். எனவே, என் பெற்றோர் என்னுடன் அமர்ந்திருந்தபோது நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். ஒரு அன்சாரிப் பெண்மணி என்னை உள்ளே வர அனுமதிக்கக் கேட்டார். நான் அவரை உள்ளே வர அனுமதித்தேன். அவர் உள்ளே வந்ததும், அமர்ந்து என்னுடன் அழ ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து, எங்களுக்கு சலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். அவதூறு நடந்த அந்த நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னுடன் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டது, என் விஷயமாக அவர்களுக்கு எந்த வஹீ (இறைச்செய்தி)யும் வரவில்லை. பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதிவிட்டு, 'அம்மா பஃது, ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது; நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால், விரைவில் அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான். நீ பாவம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மன்னிப்புக் கேள். ஏனெனில் ஒரு அடிமை தன் பாவங்களை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேட்டால், அல்லாஹ் அவனுடைய தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்றார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் பேச்சை முடித்ததும், என் கண்ணீர் முழுவதுமாக நின்றுவிட்டது, ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்கூட வழிவதை நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். என் தந்தை, 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள். பின்னர் நான் என் தாயிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பாக பதில் சொல்லுங்கள்' என்றேன். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை' என்றார்கள்.

நான் ஒரு இளம் பெண்ணாகவும், குர்ஆன் பற்றி சிறிதளவே அறிவு பெற்றிருந்தபோதிலும், நான் கூறினேன்: "வல்லாஹி! (அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக), நீங்கள் இந்த (அவதூறான) பேச்சைக் கேட்டீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அது உங்கள் இதயங்களில் (அதாவது, மனதில்) பதியவைக்கப்பட்டு, நீங்கள் அதை உண்மையாக எடுத்துக்கொண்டீர்கள். இப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்று சொன்னால், நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். நான் அதைப் பற்றி உங்களிடம் ஒப்புக்கொண்டால்—நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும்—நீங்கள் நிச்சயமாக என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, எனக்கும் உங்களுக்கும் யூஸுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் தவிர வேறு எந்த உவமையையும் நான் காணவில்லை, அவர் கூறியபோது: **‘ஃபஸ்பருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆன் அலா மா தஸிஃபூன்’** (அழகிய பொறுமையே (எனக்கு உகந்தது); நீங்கள் வர்ணிப்பதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே உதவி தேட முடியும்)."

பின்னர் நான் மறுபுறம் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன்; நான் குற்றமற்றவள் என்று அல்லாஹ்வுக்கு அப்போது தெரியும், அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துவான் என்று நம்பினேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் விஷயமாக, (என்றென்றும்) ஓதப்படும் வஹீ (இறைச்செய்தி)யை அல்லாஹ் வெளிப்படுத்துவான் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஏனெனில் என் விஷயமாக அல்லாஹ் பேசுவதற்கு நான் மிகவும் தகுதியற்றவளாக என்னைக் கருதினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவைக் காணலாம், அதில் அல்லாஹ் என் குற்றமற்ற தன்மையை நிரூபிப்பான் என்று நான் நம்பினேன்.

ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் இருக்கையை விட்டு எழுவதற்கு முன்பும், வீட்டிலுள்ள யாரும் வெளியேறுவதற்கு முன்பும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது. எனவே, (அவர்களுக்கு வஹீ அருளப்படும்போது) வழக்கமாக ஏற்படும் அதே கடினமான நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், அவர்களின் உடலில் இருந்து வியர்வை முத்துக்களைப் போல் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அது அவர்களுக்கு அருளப்பட்ட கனமான கூற்றின் காரணமாகும்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்த நிலை முடிந்ததும், அவர்கள் புன்னகையுடன் எழுந்தார்கள். அவர்கள் முதலில் கூறிய வார்த்தை, 'ஆயிஷாவே! அல்லாஹ் உன் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவித்துவிட்டான்!' என்பதுதான். அப்போது என் தாய் என்னிடம், 'எழுந்து அவரிடம் (அதாவது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் அவரிடம் செல்லமாட்டேன். அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் புகழமாட்டேன்' என்று பதிலளித்தேன்.

எனவே அல்லாஹ்: **{இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்க்கி...}** (நிச்சயமாக, எவர்கள் அவதூறு பரப்பினார்களோ அவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே...) என்று தொடங்கி பத்து வசனங்களை என் குற்றமற்ற தன்மையை அறிவிக்க அருளினான்.

அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்கள் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு அவரின் உறவின் காரணமாகவும், அவரின் வறுமையின் காரணமாகவும் பணம் கொடுத்துவந்தார்கள். அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி அவன் கூறிய பிறகு மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா (ரழி) அவர்களுக்கு நான் ஒருபோதும் எதுவும் கொடுக்கமாட்டேன்' என்றார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் அருளினான்: **{வலா யஃதலி உலூல ஃபள்லி மின்கும்...}** என்று தொடங்கி **{...கஃபூருர் ரஹீம்}** என்பது வரை. (பொருள்: "உங்களில் செல்வம் படைத்தவர்களும், வசதியுள்ளவர்களும், தம் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (எவ்வித உதவியும்) கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்; அவர்கள் மன்னித்து, கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவன், நிகரற்ற அன்புடையவன்.")

அபூபக்கர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்கள், 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்' என்று கூறி, மிஸ்தஹ் (ரழி) அவர்களுக்கு முன்பு கொடுத்துவந்த பணத்தைத் தொடர்ந்து கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் மேலும், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் ஒருபோதும் அதை அவரிடமிருந்து பறிக்கமாட்டேன்' என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடம் (அதாவது, தம் மனைவியிடம்) என் விஷயமாகக் கேட்டார்கள். அவர்கள் ஜைனப் (ரழி) அவர்களிடம், 'நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய், என்ன பார்த்தாய்?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் (எதையாவது கேட்டதாகவோ அல்லது பார்த்ததாகவோ பொய்யாகக் கூறி) என் காதுகளையும் என் கண்களையும் (பாவத்திலிருந்து) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, (ஆயிஷா (ரழி) அவர்களைப் பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியவில்லை" என்றார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஜைனப் (ரழி) அவர்கள் (அழகிலும், நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து பெற்ற அன்பிலும்) எனக்குப் போட்டியிடுபவராக (அல்லது சமமானவராக) இருந்தார்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அவர்களின் இறையச்சத்தின் காரணமாக அந்தத் தீமையிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றினான். அவர்களின் சகோதரி ஹம்னா (ரழி) அவர்கள், அவர்களுக்காக (ஆயிஷாவுக்கு எதிராக) போராட ஆரம்பித்து, அழிக்கப்பட்டவர்களுடன் சேர்ந்து அழிக்கப்பட்டார்கள்.

(பழி சுமத்தப்பட்ட அந்த) மனிதர், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக, நான் எந்தப் பெண்ணின் திரையையும் (அதாவது, முக்காட்டையும்) விலக்கியதில்லை' என்றார்கள். பின்னர் அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் கொல்லப்பட்டு ஷஹீத் ஆக்கப்பட்டார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குச் செல்ல விரும்பினால், தங்கள் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தங்களுடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (ஒருமுறை) அவர்கள் ஒரு போருக்குச் செல்ல விரும்பியபோது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள்; சீட்டு என் பெயரில் விழுந்தது. எனவே, 'ஹிஜாப்' (திரை மறைவு) சட்டம் அருளப்பட்ட பிறகு நான் இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். நான் எனது சிவிகையில் (ஒட்டகத்தின் மீது) ஏற்றிச் செல்லப்பட்டேன்; அதிலேயே இறக்கியும் விடப்பட்டேன்.

நாங்கள் சென்றோம். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்தப் போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியதும், நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கியபோது, (ஓரிடத்தில் தங்கிவிட்டு) இரவில் பயணத்தைத் தொடர அறிவிப்புச் செய்தார்கள். அவர்கள் பயணிக்க அறிவிப்புச் செய்தபோது நான் எழுந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) படையை விட்டு வெளியேறும் வரை நடந்து சென்றேன். எனது தேவையை முடித்த பிறகு, நான் எனது வாகனத்தை நோக்கிச் சென்றேன். (அப்போது) 'ழஃபார்' (என்னும் இடத்து) மணிகளால் ஆன எனது கழுத்தணி அறுந்து (விழுந்து) போயிருந்தது. நான் எனது கழுத்தணியைத் தேடலானேன்; அது என்னைத் தாமதப்படுத்தியது.

(இதற்கிடையில்) எனக்காகச் சிவிகையைச் சுமந்து செல்லும் குழுவினர் வந்து, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் முதுகில் என் சிவிகையை ஏற்றினார்கள். நான் அதற்குள்ளேதான் இருக்கிறேன் என்று அவர்கள் கருதிக் கொண்டார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், சதைப்பற்று இல்லாமலும் இருந்தார்கள்; அவர்கள் உணவைக்குறைவாகவே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கி ஏற்றும்போது அதன் எடை இன்மையை உணரவில்லை; மேலும் நான் (அப்போது) ஒரு இளம் பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டார்கள்.

படை சென்ற பிறகுதான் நான் என் கழுத்தணியைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன்; ஆனால் அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதில் அளிப்பவரும் இல்லை. எனவே நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (திரும்பச்) சென்றேன். அவர்கள் என்னைக் காணாமல் தேடி என்னிடமே வருவார்கள் என்று நான் நினைத்தேன். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, என் கண்கள் செருகி, நான் தூங்கிவிட்டேன்.

ஸஃப்வான் பின் அல்-முஅத்தில் அஸ்-ஸுலமி அத்-தக்வானி (ரழி) என்பவர் படைக்குப் பின்னால் (தங்கி வருபவராக) இருந்தார். அவர் இரவின் கடைசிப் பகுதியில் புறப்பட்டு, காலையில் நான் இருந்த இடத்தை அடைந்தார். உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைப் பார்த்தார். அவர் என்னிடம் வந்து என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். ஏனெனில் 'ஹிஜாப்' சட்டத்திற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, 'இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்' (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; அவனிடமே நாம் திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே நான் என் மேலாடையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை; அவர் 'இன்னா லில்லாஹி...' என்று கூறியதைத் தவிர வேறெந்த வார்த்தையையும் நான் அவரிடமிருந்து கேட்கவில்லை. அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து, அதன் முன்னங்கால்களை (நிலத்தில்) ஊன்றியதும், நான் அதில் ஏறிக்கொண்டேன். பிறகு அவரே அந்த ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகலின் கடும் வெயிலில் படை (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

இதற்குப் பிறகு, (என்னைப்பற்றி அவதூறு பேசி) அழியக் கூடியவர்கள் அழிந்தார்கள். அந்த அவதூறுக்குத் தலைமை தாங்கியவன் 'அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூல்' ஆவான்.
நாங்கள் மதீனாவை அடைந்தோம்; நான் வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டேன். மக்களோ அவதூறு பரப்பியவர்களின் சொற்களில் மூழ்கிப்போயிருந்தனர். ஆனால் எனக்கு அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது.

எனினும், நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது என்னவென்றால், நான் (வழக்கமாக) நோய்வாய்ப்படும்போது இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து பெறும் அதே கனிவை நான் இம்முறை காணவில்லை. இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வருவார்கள்; ஸலாம் கூறிவிட்டு, 'எப்படி இருக்கிறாள்?' (கைஃப தீக்கும்?) என்று கேட்டுவிட்டுத் திரும்பிவிடுவார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் நான் நோயிலிருந்து தேறும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியைப் பற்றி நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் இயற்கைத் தேவைக்காக 'அல்-மனாஸி' என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அதுதான் நாங்கள் ஒதுங்கும் இடமாக இருந்தது. எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பிடங்களை அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, (திறந்தவெளியில் ஒதுங்கும்) பண்டைய அரபியர்களின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம். வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பிடங்களை அமைப்பதை நாங்கள் வெறுத்தோம்.
நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் சென்றோம். அவர் அபூ ருஹ்ம் பின் அப்து மனாஃப் என்பவரின் மகளாவார். அவரின் தாயார் அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயின் சகோதரி ஆவார். அவரின் மகன் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா ஆவார்.

நாங்கள் எங்கள் தேவையை முடித்துவிட்டு, நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பினோம். அப்போது உம்மு மிஸ்தஹ் தனது ஆடை தடுக்கி, "மிஸ்தஹ் நாசமாய் போக!" என்றார். நான் அவரிடம், "எவ்வளவு மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்! பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒருவரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்றேன். அதற்கு அவர், "அடியே! அவர் என்ன சொன்னார் என்று நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். நான், "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று கேட்டேன். பிறகு அவர் அவதூறு பரப்பியவர்களின் கூற்றை எனக்குத் தெரிவித்தார். அது என் நோய்க்கு மேல் நோயை அதிகப்படுத்தியது.

நான் வீடு திரும்பியதும், இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, ஸலாம் கூறிய பிறகு, "எப்படி இருக்கிறாள்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். - அந்த நேரத்தில் என் பெற்றோர் மூலம் அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்த விரும்பினேன். - இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள்.
நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். என் தாய், "அருமை மகளே! இதை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! சக்களத்திகள் பலரிருக்க, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படும் ஒரு அழகான பெண், அவள்மீது அந்தச் சக்களத்திகள் குறை காணாமல் இருப்பதில்லை" என்றார். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்) மக்கள் இதைப் பற்றியா பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்றேன்.
அன்று இரவு முழுவதும் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை; நான் தூங்கவும் இல்லை. அழுதுகொண்டே விடிந்தது.

வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானபோது, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களையும் உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, தங்கள் மனைவியைப் பிரிந்துவிடுவது குறித்து ஆலோசனை கேட்டார்கள்.
உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள், நபியவர்களின் மனைவியின் நிரபராதித்தனம் பற்றியும், அவர்கள் மீது நபியவர்கள் வைத்திருந்த பாசம் பற்றியும் தங்களுக்குத் தெரிந்ததை வைத்து ஆலோசனை வழங்கினார். அவர், "இறைத்தூதர் அவர்களே! அவர் உங்கள் மனைவி; அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை" என்றார்.
ஆனால் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள், "இறைத்தூதர் அவர்களே! அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை; அவர் தவிர வேறு பெண்களும் நிறைய இருக்கிறார்கள். (அவருடைய) பணிப்பெண்ணிடம் நீங்கள் விசாரித்தால் அவள் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வாள்" என்றார்.

எனவே இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை அழைத்து, "பரீராவே! (ஆயிஷாவிடம்) உனது சந்தேகத்தைத் தூண்டும் எதையாவது நீ பார்த்தாயா?" என்று கேட்டார்கள். பரீரா, "சத்தியத்துடன் உங்களை அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவர் ஒரு இளவயதுப் பெண்; குழைத்து வைத்த மாவைப் பாதுகாக்காமல் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது வீட்டு ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும் என்பதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லக்கூடிய எதையும் நான் பார்த்ததில்லை" என்றார்.

எனவே இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மிம்பரில்) எழுந்து நின்று, அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூலுக்கு எதிராகத் தனக்கு உதவுமாறு கோரினார்கள். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் இருந்தவாறு, "முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தார் விஷயத்தில் அவதூறு பரப்பி எனக்குத் தொல்லை தந்த ஒரு மனிதனுக்கு எதிராக எனக்கு யார் உதவுவார்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் குடும்பத்தாரிடம் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. அவர்கள் ஒரு மனிதரைப் (ஸஃப்வானைப்) பற்றியும் பேசுகிறார்கள்; அவரிடமும் நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை; அவர் என்னுடன் இல்லாமல் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை" என்றார்கள்.

சஃத் பின் முஆத் அல்-அன்சாரி (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "இறைத்தூதர் அவர்களே! நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன். அவன் 'அவ்ஸ்' குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நான் அவன் கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்; அவன் எங்கள் சகோதரர்களான 'கஸ்ரஜ்' குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; நாங்கள் உங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறோம்" என்றார்.
உடனே, கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான சஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்தார்கள். - அவர் அதற்கு முன்பு நல்ல மனிதராகவே இருந்தார்; ஆனால் (குல) வைராக்கியம் அவரைத் தூண்டிவிட்டது. - அவர் சஃத் பின் முஆத் அவர்களை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீ பொய் சொல்கிறாய். அவனை நீ கொல்லமாட்டாய்; அதற்கான சக்தியும் உனக்கில்லை" என்றார்.
உடனே சஃத் பின் முஆத் அவர்களின் உறவினரான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து சஃத் பின் உபாதாவை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீதான் பொய் சொல்கிறாய். நாங்கள் நிச்சயம் அவனைக் கொல்வோம்; நீ நயவஞ்சகர்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு நயவஞ்சகன்!" என்றார்.

இதனைக் கேட்டதும் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கிளர்ச்சியடைந்து, சண்டையிடும் நிலைக்கு வந்துவிட்டனர். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் அமைதியாகும் வரை இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள்; பிறகு அமைதியானார்கள்.
அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவும் இல்லை; எனக்குத் தூக்கம் வரவும் இல்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தார்கள். நான் இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் தூங்காமல் அழுதுகொண்டே இருந்ததால், அழுகை என் ஈரலை வெடிக்கச் செய்துவிடும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் என்னருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிப் பெண்களில் ஒருவர் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அனுமதித்தேன். அவரும் அமர்ந்து என்னுடன் அழ ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் அந்த நிலையில் இருந்தபோது, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து, ஸலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றி அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட பிறகு அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததே இல்லை. என் விஷயமாக எந்த இறைச்செய்தியும் வராமல் ஒரு மாதம் சென்றிருந்தது.
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் 'கலிமா ஷஹாதத்' மொழிந்துவிட்டு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இன்னின்ன செய்தி எட்டியுள்ளது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால், அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேட்டு அவனிடம் திரும்புவாயாக! ஏனெனில், ஒரு அடியான் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் மீளும்போது, அல்லாஹ் அவனது கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்கிறான்" என்றார்கள்.

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் பேச்சை முடித்ததும், என் கண்ணீர் (சட்டென்று) நின்றுவிட்டது; ஒரு துளி கூட (கண்ணீர் வருவதாக) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்றேன். அவர், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்றார். பிறகு நான் என் தாயிடம், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்றேன். அவரும், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்றார்.

நான் (அப்போது) குர்ஆனை அதிகம் அறியாத ஒரு இளம்பெண்ணாக இருந்தேன். நான் கூறினேன்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மக்கள் சொல்லும் இச்செய்தியை நீங்கள் கேள்விப்பட்டு, அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்து, அதை நீங்கள் நம்பியும் விட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே இப்போது, நான் நிரபராதி என்று சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - ஆயினும் நீங்கள் என்னை நம்ப மாட்டீர்கள். நான் (செய்யாத) ஒரு காரியத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் நான் அதில் நிரபராதி என்று - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யஃகூப்) கூறியதைத் தவிர வேறு உதாரணத்தை நான் காணவில்லை. அவர் கூறினார்:
**{ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தமானு அலா மா தஸிஃபூன்}**
{ஆகவே, (எனக்கு) அழகிய பொறுமையே மிகப்பொருத்தமானது; நீங்கள் புனைந்துரைக்கும் விஷயத்தில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது} (12:18)."

பிறகு நான் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். நான் நிரபராதி என்பதையும், அல்லாஹ் என் நிரபராதித்தனத்தை வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் அப்போது நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் விஷயமாகத் தொழுகையில் ஓதப்படக்கூடிய ஒரு 'வஹீ' (வேதம்) அருளப்படும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அல்லாஹ் தன்னுடைய வேதத்தில் என்னைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு, நான் மிக அற்பமானவள் என்று கருதினேன். மாறாக, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஒரு கனவைக் காண்பார்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான் என்றே எதிர்பார்த்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு எழவுமில்லை; வீட்டிலிருந்து யாரும் வெளியேறவும் இல்லை; அதற்குள் அல்லாஹ்விடமிருந்து அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளப்பட்டது. வஹீ அருளப்படும்போது ஏற்படும் அந்தத் தீவிர நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது ஒரு குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், அருளப்படும் வார்த்தையின் கனத்தினால் அவர்களின் மேனியிலிருந்து வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களைப் போல வழிந்தன.

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்த நிலை விலகியதும், அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே (சாதாராண நிலைக்கு) திரும்பினார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தை இதுதான்: "ஆயிஷாவே! நற்செய்தி! அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்."
என் தாய் என்னிடம், "எழுந்து அவரிடம் செல்" என்றார். நான், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரிடம் செல்ல மாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருக்கும் நன்றி சொல்லவும் மாட்டேன்" என்றேன்.

அப்போது அல்லாஹ் (திருக்குர்ஆனில்) பத்து வசனங்களை அருளினான்:
**{இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்கி உஸ்பதும் மின்கும், லா தஹ்ஸிபூஹு...}**
{நிச்சயமாக! அவதூறு பரப்பியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே. அதை உங்களுக்குத் தீங்கானது என்று எண்ணாதீர்கள்....} (24:11-20).

அல்லாஹ் என் நிரபராதித்தனத்தை உறுதிப்படுத்த இந்த வசனங்களை அருளியபோது, அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி இவ்வளவு இழிவாகப் பேசிய பிறகு, மிஸ்தஹ்வுக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்ய மாட்டேன்" என்று சத்தியம் செய்தார்கள்.

அப்போது அல்லாஹ் இவ்வசனத்தை அருளினான்:
**{வலா யஃதலி ஊலுல் ஃபழ்லி மின்கும் வஸ்ஸஅதி அன் யுஃதூ ஊலில் குர்பா... அலா துஹிபூன அன் யக்ஃபிரல்லாஹு லகும்...}**
{உங்களில் செல்வம் மற்றும் விசாலமான வசதி உடையவர்கள், தங்கள் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (உதவி) வழங்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளைப்) பொறுத்துக்கொள்ளட்டும்; அலட்சியம் செய்யட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிகவும் மன்னிப்பவன்; மிக்க கருணையாளன்.} (24:22).

(இதைக் கேட்ட) அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்," என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹ்வுக்கு முன்பு கொடுத்து வந்த செலவுத் தொகையை மீண்டும் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். மேலும், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அதை அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டேன்" என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தன் மற்றொரு மனைவி) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் என் விஷயமாகக் கேட்டார்கள். "ஸைனபே! நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்? அல்லது என்ன பார்த்தாய்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "இறைத்தூதர் அவர்களே! நான் என் செவியையும் என் பார்வையையும் (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாக்கிறேன். ஆயிஷாவைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று பதிலளித்தார்.
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில், எனக்குப் போட்டியாகத் தன்னை கருதிக் கொண்டவர் ஸைனப் அவர்கள்தான். ஆயினும், அல்லாஹ் அவரை (என்மீது அவதூறு சொல்லாமல்) பேணுதலான தன்மையைக் கொடுத்துக் காப்பாற்றினான். ஆனால் அவரது சகோதரி ஹம்னா, ஸைனபுக்காக (ஆயிஷாவிற்கு எதிராக அவதூறு பரப்பி) செயல்பட்டார்; எனவே அவதூறு பரப்பியவர்களுடன் சேர்ந்து அவரும் அழிந்துபோனார்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: என் விவகாரத்தில் (அவதூறு) மக்கள் பேசியபோது, நான் அதைப் பற்றி அறியாதிருந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எழுந்து நின்று மக்களிடம் உரையாற்றினார்கள். அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் போற்றிப் புகழ்ந்த பிறகு, "மக்களே! என் மனைவி மீது பொய்க்கதை புனைந்த நபர்கள் குறித்து உங்கள் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவளைப் பற்றி நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை. அவர்கள் அவளை ஒரு மனிதருடன் (ஸஃப்வான் பின் முஅத்தல்) தொடர்புபடுத்திப் பேசுகிறார்கள். அவரைப் பற்றியும் நான் நன்மையையே அறிவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அவ்வாறு அவதூறு பரப்பியவர் அவ்ஸ் கோத்திரத்தவராக இருந்தால்) அவர்களின் தலைகளை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்றார்கள். கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஸஅத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்! அவர் உங்கள் கோத்திரத்தவராக (அவ்ஸ்) இருந்தால் நீங்கள் இப்படிக் கூறமாட்டீர்கள்" என்று கூற, இரு கோத்திரத்தாருக்கும் இடையே சர்ச்சை உருவானது.

அன்று மாலை இயற்கை உபாதைக்காக நான் வெளியே சென்றபோது, என்னுடன் வந்த உம்மு மிஸ்தஹ் (ரழி) இடறி விழுந்து, "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்" என்றார். தன் மகனைத் திட்டியதைக் கண்டித்தபோது அவர், "உங்களைப் பற்றிப் பரப்பப்படும் அவதூறில் அவனுக்கும் (மிஸ்தஹ்) பங்கு இருப்பதால்தான் அவனைத் திட்டியதாக"க் கூறி முழு விபரத்தையும் சொன்னார். நான் அதிர்ச்சியடைந்து நோய்வாய்ப்பட்டேன். பின்னர் என் தந்தை அபூபக்கர் (ரழி) வீட்டிற்குச் சென்றேன். அங்கே என் தாயார் உம்மு ரூமான் என்னைத் தேற்ற முயன்றார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து என் பணிப்பெண்ணிடம் விசாரித்தார்கள். அவள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! தூய்மையான தங்கத்தைப் பற்றி ஒரு பொற்கொல்லர் அறிவதைப் போன்றே நான் ஆயிஷாவைத் தூய்மையானவளாக அறிவேன்" என்றாள். பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, "ஆயிஷாவே! நீங்கள் தவறு செய்திருந்தால் அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேளுங்கள்" என்றார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் பதிலளிக்கச் சொன்னேன்; அவர்களோ திகைத்து நின்றனர். பிறகு நான், "யாகூப் (அலை) அவர்கள் சொன்னது போலவே 'அழகிய பொறுமையே எனக்குப் பாதுகாப்பு. நீங்கள் சொல்வதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்' என்று கூறினேன்."

அப்போதே நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது. அவர்களின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. "ஆயிஷாவே! நற்செய்தி பெறுங்கள், அல்லாஹ் உங்களை நிரபராதி என்று அறிவித்துவிட்டான்" என்றார்கள். என் பெற்றோர் என்னிடம், "நபியிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்றனர். நான் கோபத்துடன், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவருக்கு நன்றி கூறமாட்டேன்; என் நிரபராதித்துவத்தை வெளிப்படுத்திய அல்லாஹ்வுக்கே நன்றி கூறுவேன்" என்றேன்.

மிஸ்தஹ் (ரழி) அவதூறு பரப்பியவர்களில் ஒருவராக இருந்ததால், அவருக்கு இனி உதவ மாட்டேன் என்று என் தந்தை அபூபக்கர் (ரழி) சத்தியம் செய்தார். அப்போது அல்லாஹ், "செல்வந்தர்கள் உறவினர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் உதவ மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்களா?" (அல்குர்ஆன் 24:22) எனும் வசனத்தை இறக்கினான். அதன்பின் என் தந்தை மீண்டும் மிஸ்தஹிற்கு உதவத் தொடங்கினார்.

அபூ ஸயீத் அல்-குத்ரீ (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! மறுமை நாளில் எங்கள் இறைவனை நாங்கள் காண்போமா?” என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர்கள், “வானம் மேகமூட்டமின்றி தெளிவாக இருக்கும்போது சூரியனையும் சந்திரனையும் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படுகிறீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் “இல்லை” என்றோம். அதற்கு அவர்கள், “அவ்வாறே, அவ்விரண்டையும் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படாதது போலவே, அந்நாளில் உங்கள் இறைவனைப் காண்பதில் நீங்கள் இடர்ப்படமாட்டீர்கள்” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு (நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: “ஒரு அழைப்பாளர், ‘ஒவ்வொரு கூட்டத்தாரும் தாங்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தவற்றுடன் செல்லட்டும்’ என்று அழைப்பார். எனவே சிலுவையை வணங்கியவர்கள் தங்கள் சிலுவையுடனும், சிலைகளை வணங்கியவர்கள் தங்கள் சிலைகளுடனும், ஒவ்வொரு தெய்வத்தை வணங்கியவர்களும் தங்கள் தெய்வங்களுடனும் செல்வார்கள். இறுதியில் அல்லாஹ்வை வணங்கிக்கொண்டிருந்த நல்லோர் மற்றும் தீயோர், மேலும் வேதக்காரர்களில் எஞ்சிய சிலர் மட்டும் மீதமிருப்பார்கள்.”

“பிறகு நரகம் கொண்டுவரப்படும். அது கானல் நீரைப் போன்று காட்சி அளிக்கப்படும். யூதர்களிடம், ‘நீங்கள் எதை வணங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்?’ என்று கேட்கப்படும். ‘நாங்கள் அல்லாஹ்வின் மகன் உசைரை வணங்கிக் கொண்டிருந்தோம்’ என்பார்கள். அதற்கு, ‘நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; அல்லாஹ் தனக்கென மனைவியையோ, பிள்ளையையோ ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘எங்களுக்கு நீர் புகட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்’ என்பார்கள். ‘குடியுங்கள்’ என்று கூறப்படும். உடனே அவர்கள் (ஒன்றன் பின் ஒன்றாக) நரகத்தில் விழுவார்கள்.”

“பிறகு கிறிஸ்தவர்களிடம், ‘நீங்கள் எதை வணங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘நாங்கள் அல்லாஹ்வின் மகன் மஸீஹை வணங்கிக் கொண்டிருந்தோம்’ என்பார்கள். அதற்கு, ‘நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; அல்லாஹ் தனக்கென மனைவியையோ, பிள்ளையையோ ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்று கேட்கப்படும். அவர்கள், ‘எங்களுக்கு நீர் புகட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்’ என்பார்கள். ‘குடியுங்கள்’ என்று கூறப்படும். உடனே அவர்களும் (நரகத்தில்) விழுவார்கள்.”

“இறுதியில் அல்லாஹ்வை வணங்கிக்கொண்டிருந்த நல்லோர் மற்றும் தீயோர் மட்டும் மீதமிருப்பார்கள். அவர்களிடம், ‘மக்கள் சென்றுவிட்ட நிலையில் உங்களை இங்கேயே தடுத்து நிறுத்தியது எது?’ என்று கேட்கப்படும். அதற்கு அவர்கள், ‘நாங்கள் அவர்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டோம்; இன்றோ நாங்கள் அவர்களை விட இவன் (இறைவன்) பாலுள்ள தேவை அதிகம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறோம். ஒவ்வொரு கூட்டத்தாரும் தாங்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தவற்றுடன் சேரட்டும் என்று ஒரு அழைப்பாளர் அழைப்பதைச் செவியுற்றோம். ஆகவே நாங்கள் எங்கள் இறைவனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறோம்’ என்று கூறுவார்கள்.”

(நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: “அப்போது ‘அல்-ஜப்பார்’ (அடக்கி ஆள்பவன் - இறைவன்) அவர்களிடம் வருவான். அவன், ‘நானே உங்கள் இறைவன்’ என்று கூறுவான். அதற்கு அவர்கள், ‘நீயே எங்கள் இறைவன்’ என்று சொல்வார்கள். நபிமார்களைத் தவிர வேறு யாரும் அவனிடம் பேசமாட்டார்கள். அவன், ‘அவனை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள உங்களுக்கும் அவனுக்குமிடையே ஏதேனும் அடையாளம் உண்டா?’ என்று கேட்பான். அதற்கு அவர்கள், ‘கெண்டைக்கால் (அஸ்-ஸாக்)’ என்று சொல்வார்கள். உடனே அவன் தன் கெண்டைக்காலைத் திறப்பான். இறைநம்பிக்கையாளர் ஒவ்வொருவரும் அவனுக்குச் சிரம் பணிவார்கள் (ஸுஜூது செய்வார்கள்). முகஸ்துதிக்காகவும், புகழுக்காகவும் அல்லாஹ்வுக்குச் சிரம் பணிந்தவர் மட்டும் எஞ்சியிருப்பார். அவர் சிரம் பணிய முற்படுவார்; ஆனால், அவரின் முதுகு ஒரே பலகையைப் போன்று (விறைப்பாக) மாறிவிடும்.”

“பிறகு பாலம் கொண்டுவரப்பட்டு நரகத்தின் இரு கரைகளுக்கிடையே வைக்கப்படும்.” நாங்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அது என்ன பாலம்?” என்று கேட்டோம். அவர்கள், “வழுக்கக்கூடியது; சறுக்கக்கூடியது; அதில் கொக்கிகளும், வளைந்த முட்களும் இருக்கும். அவை நஜ்த் பகுதியில் விளையக்கூடிய ‘சஅதான்’ முட்செடியின் முட்களைப் போன்று அகன்றிருக்கும்; அதற்கு வளைந்த முள் இருக்கும்.”

“இறைநம்பிக்கையாளர் அதைக் கண் இமைப்பதைப் போன்றும், மின்னலைப் போன்றும், காற்றைப் போன்றும், பந்தயக் குதிரைகள் மற்றும் ஒட்டகங்களைப் போன்றும் (வேகமாக) கடந்து விடுவார். (அவர்களில்) சேதமின்றி தப்புபவரும் உண்டு; காயங்களுடன் தப்புபவரும் உண்டு; நரக நெருப்பில் தள்ளப்படுபவரும் உண்டு. அவர்களின் கடைசி நபர் தரதரவென இழுத்துச் செல்லப்படுவார்.”

“உரிமை தனக்குரியது என்று தெளிவாகிவிட்ட நிலையில், அதைக் கேட்டுப் பெறுவதில் உங்களில் எவரும், அந்நாளில் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் தங்கள் சகோதரர்களுக்காக ‘ஜப்பார்’ ஆகிய இறைவனிடம் மன்றாடுவதை விட அதிக பிடிவாதம் காட்டுபவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் தாங்கள் தப்பித்துவிட்டோம் என்று காணும்போது, ‘எங்கள் இறைவா! எங்கள் சகோதரர்கள் எங்களுடன் தொழுது வந்தார்கள்; எங்களுடன் நோன்பு நோற்றார்கள்; எங்களுடன் நற்செயல்கள் புரிந்தார்கள் (அவர்களைக் காப்பாற்றுவாயாக)’ என்று கூறுவார்கள்.”

“அல்லாஹ் கூறுவான்: ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு தீனார் அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்.’ அல்லாஹ் அவர்களின் உருவங்களை (முகங்களை) எரிப்பதை நரகத்திற்குத் தடுத்துவிடுவான். அவர்கள் இவர்களிடம் வருவார்கள். இவர்களில் சிலர் பாதம் வரையிலும், சிலர் கெண்டைக்கால் வரையிலும் நெருப்பில் மூழ்கியிருப்பார்கள். எனவே தாங்கள் அறிந்தவர்களை அவர்கள் வெளியேற்றுவார்கள். பிறகு (இறைவனிடம்) திரும்புவார்கள். அவன், ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் அரைத் தீனார் அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்’ என்று கூறுவான். அவ்வாறே அவர்கள், தாங்கள் அறிந்தவர்களை வெளியேற்றிவிட்டுத் திரும்புவார்கள். பிறகு அவன், ‘செல்லுங்கள்; எவருடைய உள்ளத்தில் ஓர் அணு அளவு இறைநம்பிக்கை இருப்பதை நீங்கள் காண்கிறீர்களோ அவரை வெளியேற்றுங்கள்’ என்று கூறுவான். அவ்வாறே அவர்கள், தாங்கள் அறிந்தவர்களை வெளியேற்றுவார்கள்.”

அபூ ஸயீத் (ரலி) அவர்கள், “நீங்கள் என்னை நம்பாவிட்டால், ‘நிச்சயமாக அல்லாஹ் ஓர் அணுவளவும் அநீதி இழைக்கமாட்டான்; அது நன்மையாக இருந்தால் அதனை இரட்டிப்பாக்குவான்...’ (திருக்குர்ஆன் 4:40) என்ற இறைவசனத்தை ஓதிக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

“பிறகு நபிமார்கள், வானவர்கள் மற்றும் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் பரிந்துரை செய்வார்கள். அப்போது ‘ஜப்பார்’ (இறைவன்), ‘என் பரிந்துரை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது’ என்று கூறுவான். அவன் நரகத்திலிருந்து ஒரு பிடியை அள்ளி, எரிந்து கருகிப்போன கூட்டத்தாரை வெளியேற்றுவான். சொர்க்கத்தின் வாசலில் உள்ள ‘வாழ்வு நீர்’ (மாவுல் ஹயாத்) எனப்படும் ஆற்றில் அவர்கள் போடப்படுவார்கள். வெள்ளம் அடித்து வரும் வண்டலில் விதை முளைப்பதைப் போன்று அவர்கள் அதன் கரைகளில் முளைப்பார்கள். பாறை ஓாரத்திலோ அல்லது மரத்தின் ஓரத்திலோ அவ்விதை இருப்பதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் வெயிலின் பக்கம் உள்ளது பச்சையாகவும், நிழலின் பக்கம் உள்ளது வெள்ளையாகவும் இருக்கும். அவர்கள் முத்துக்களைப் போன்று வெளியே வருவார்கள். அவர்களின் கழுத்துக்களில் முத்திரைகள் (காவாத்தீம்) இடப்படும். பிறகு சொர்க்கத்தில் நுழைவார்கள். சொர்க்கவாசிகள், ‘இவர்கள் அர்-ரஹ்மானால் (அளவற்ற அருளாளனால்) விடுதலை செய்யப்பட்டவர்கள்; இவர்கள் எவ்வித நற்செயலும் செய்யாமலும், எந்த நன்மையும் புரியாமலும் இறைவன் இவர்களைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்தான்’ என்று கூறுவார்கள். அவர்களிடம், ‘நீங்கள் கண்டதும், அதைப் போன்று இன்னொரு மடங்கும் உங்களுக்கு உண்டு’ என்று சொல்லப்படும்.”

அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்களிடம், (குர்ஆனில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள) ஒரு வசனத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பினேன். ஆனால், ஒரு வருடம் வரை என்னால் அவர்களை அணுகி கேட்க இயலவில்லை. அவர்கள் ஹஜ்ஜுக்குப் புறப்பட்டபோது நானும் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் திரும்பி வரும்போது, வழியில் இயற்கை உபாதையைக் கழிப்பதற்காக ‘அராக்’ மரங்களை நோக்கி ஒதுங்கினார்கள். அவர்கள் முடிக்கும் வரை நான் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தேன். பிறகு அவர்களுடன் நடந்து சென்று, "இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் துணைவியரில், அவர்களுக்கு எதிராக ஒருவருக்கொருவர் ஒத்துழைத்துக்கொண்ட அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "அவர்கள் ஹஃப்ஸாவும் ஆயிஷாவும் ஆவார்கள்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

நான் அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் ஒரு வருடமாக உங்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்க விரும்பினேன். ஆனால் உங்கள் மீதான அச்சத்தால் (மரியாதையால்) என்னால் கேட்க முடியவில்லை" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "அப்படிச் செய்யாதீர்கள். என்னிடம் ஏதேனும் அறிவு இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால், அதைப் பற்றி என்னிடம் கேளுங்கள். எனக்குத் தெரிந்தால், நான் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பேன்" என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அறியாமைக் காலத்தில் நாங்கள் பெண்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் இருந்தோம். அல்லாஹ் அவர்கள் விஷயத்தில் இறக்கியருள வேண்டியவற்றை இறக்கி, அவர்களுக்குரிய பங்கை நிர்ணயிக்கும் வரை (இந்நிலை இருந்தது).

ஒருமுறை நான் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் மனைவி என்னிடம், "நீங்கள் இப்படி இப்படியெல்லாம் செய்திருக்கலாமே" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "உனக்கென்ன வந்தது? இதற்கும் உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? நான் விரும்பும் ஒரு விஷயத்தில் நீ ஏன் தலையிடுகிறாய்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் என்னிடம், "கத்தாபின் மகனே! உங்களை எதிர்த்துப் பேசுவதை நீங்கள் விரும்பாதது வியப்பாக இருக்கிறது; ஆனால் உங்கள் மகளோ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறார். அதனால் நபி (ஸல்) அவர்கள் நாள் முழுவதும் கோபத்தோடு இருக்கிறார்கள்" என்று கூறினார்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் எனது மேலங்கியை எடுத்துக்கொண்டு, என் வீட்டிலிருந்து (உடனடியாக) புறப்பட்டு ஹஃப்ஸாவிடம் சென்று, "மகளே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நாள் முழுவதும் கோபத்தில் இருக்கும் அளவுக்கு நீ அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறாயாமே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு ஹஃப்ஸா, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் அவர்களை எதிர்த்துப் பேசுகிறோம்" என்றார். நான் கூறினேன்: "மகளே! அல்லாஹ்வின் தண்டனையையும் அவனுடைய தூதரின் கோபத்தையும் குறித்து நான் உனக்கு எச்சரிக்கை செய்கிறேன். தன் அழகின் காரணத்தாலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தன்மீது வைத்துள்ள அன்பின் காரணத்தாலும் பெருமை கொண்டுள்ள அந்தப் பெண் (ஆயிஷா) உன்னை ஏமாற்றிவிட வேண்டாம்."

பிறகு நான் (என் உறவினரான) உம்மு ஸலமா (ரலி) அவர்களிடம் சென்று அவர்களுடன் பேசினேன். உம்மு ஸலமா (ரலி) அவர்கள் என்னிடம், "கத்தாபின் மகனே! வியப்பாக இருக்கிறது. எல்லா விஷயங்களிலும் தலையிடும் நீங்கள், இப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் அவர்களின் மனைவியருக்கும் இடையிலும் குறுக்கிட வந்துவிட்டீர்களா?" என்று கேட்டார். (அவர் கூறிய) அந்த வார்த்தை என்னைப் பெரிதும் பாதித்தது; நான் கொண்டிருந்த (கோபத்)திலிருந்து என்னை அது உடைத்து (மாற்றி) விட்டது. பிறகு நான் அவர்களின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

அன்சாரிகளில் எனக்கு ஒரு நண்பர் இருந்தார். நான் (நபியின் அவையில்) இல்லாதபோது, அவர் எனக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு வருவார்; அவர் இல்லாதபோது, நான் அவருக்குச் செய்திகளைக் கொண்டு செல்வேன். அந்த நேரத்தில், நாங்கள் கஸ்ஸான் மன்னனைப் பற்றி அஞ்சிக் கொண்டிருந்தோம். அவன் எங்களைத் தாக்கப் போகிறான் என்று எங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. எங்கள் உள்ளங்கள் அவன் பற்றிய அச்சத்தால் நிறைந்திருந்தன. (திடீரென) எனது அன்சாரி நண்பர் வந்து, கதவைத் தட்டி, "திறங்கள், திறங்கள்" என்றார். நான், "கஸ்ஸானி வந்துவிட்டானா?" என்று கேட்டேன். அவர், "(விஷயம்) அதைவிடப் பெரியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியரை விட்டு விலகிவிட்டார்கள்" என்று கூறினார். நான், "ஹஃப்ஸா மற்றும் ஆயிஷாவின் மூக்கு மண்ணைக் கவ்வட்டும் (அழிவடையட்டும்)" என்று கூறினேன்.

பிறகு எனது ஆடையை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றேன். அங்கே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களின் மாடி அறையில் இருப்பதைக் கண்டேன். ஏணி வழியாக அந்த அறைக்கு ஏற வேண்டும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கறுப்பு நிறப் பணியாளர் ஏணியின் முனையில் இருந்தார். நான், "இது உமர்" என்றேன். எனக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

நான் இந்தச் செய்தியை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் விவரித்தேன். உம்மு ஸலமா (ரலி) அவர்கள் தொடர்பான செய்தியை நான் விவரித்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு பாயின் மீது இருந்தார்கள். அவர்களுக்கும் அந்தப் பாய்க்கும் இடையில் (விரிப்பு) ஏதுமில்லை. அவர்களின் தலைக்குக் கீழே ஈச்ச நாரால் நிரப்பப்பட்ட தோல் தலையணை இருந்தது. அவர்களின் கால்களுக்கு அருகில் கருவேல இலைகளின் குவியல் இருந்தது. அவர்களின் தலைக்கு அருகில் பதனிடப்படாத தோல்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விலாப்புறத்தில் பாயின் தழும்புகளைக் கண்டு நான் அழுதேன்.

அவர்கள், "உங்களை அழவைத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! கிஸ்ராவும் கைஸரும் (பாரசீக, ரோமப் பேரரசர்கள்) சுகபோகங்களில் திளைக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதராக இருந்தும் (இந்த நிலையில்) இருக்கிறீர்களே!" என்று கூறினேன். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவர்களுக்கு இவ்வுலகமும், உமக்கு (நமக்கு) மறுமையும் இருப்பதை நீர் விரும்பவில்லையா?" என்று கேட்டார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட விரும்பினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) ஒரு போருக்குப் புறப்படும்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். இது ‘ஹிஜாப்’ (திரை மறைவு) சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நடந்ததாகும். நான் ஒரு சிவிகையில் (ஹவ்தஜ்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன்; அதிலேயே இறக்கிவிடப்பட்டேன்.

நாங்கள் (போரை முடித்து) திரும்பும் வழியில் மதீனாவுக்கு அருகில் வந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இரவு பயணத்தைத் தொடர அறிவிப்புச் செய்தார்கள். அவர்கள் பயண அறிவிப்புச் செய்தபோது நான் எழுந்து, படையின் தங்குமிடத்தைத் தாண்டி (இயற்கைத் தேவைக்காக) வெளியே சென்றேன். என் தேவையை முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டு) ழஃபார் நகரத்து மணிகளால் ஆன என் கழுத்து மாலை அறுந்து விழுந்திருந்தது. நான் (வந்த வழியே) திரும்பிச் சென்று என் மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது என்னை (நேரத்திற்குத் திரும்ப முடியாமல்) தாமதப்படுத்திவிட்டது.

(இதற்கிடையில்) எனக்குச் சேணம் பூட்டும் குழுவினர் வந்து, நான் பயணம் செய்யும் என் சிவிகையைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்துக்கட்டினர். நான் அதனுள் இருப்பதாகவே அவர்கள் எண்ணினர். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், சதைப்பற்று இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகக் குறைவாகவே உண்பார்கள். எனவே, சிவிகையைத் தூக்கி வைத்தபோது அதன் எடையை அவர்கள் வித்தியாசமாகக் காணவில்லை. மேலும் நான் அப்போது வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாகவும் இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி, (பயணத்தைத்) தொடர்ந்துவிட்டார்கள்.

படை சென்ற பிறகு நான் என் மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பிறகு அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு நான் வந்தபோது, அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதில் கொடுப்பவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (மீண்டும்) சென்றுவிட்டேன். ‘மக்கள் என்னைக் காணாதபோது, நிச்சயம் என்னைத் தேடிக்கொண்டு இங்குதான் வருவார்கள்’ என்று கருதினேன். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்திருக்கையில், என் கண்கள் சுழன்று எனக்குத் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்ஸுலமீ அத்-தக்வானீ (ரழி) என்பவர், படைக்குப் பின்னால் (பயணத்தின் இறுதியில் எஞ்சிய பொருட்களைச் சேகரிப்பதற்காக) தங்கிவிட்டு, இரவின் பின்பகுதியில் புறப்பட்டு, காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைக் கண்ட அவர், (அருகில் வந்து) என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். ஏனெனில், ஹிஜாப் சட்டம் வருவதற்கு முன்னர் அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் என்னை அறிந்து கொண்டு, “இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்” (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் அவனிடமே நாம் திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே என் மேலங்கியால் (ஜில்பாப்) என் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. ‘இன்னா லில்லாஹி’ என்பதைத் தவிர வேறெந்த வார்த்தையையும் அவரிடமிருந்து நான் கேட்கவில்லை. அவர் தனது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன்னங்காலையை மிதித்துக்கொள்ள, நான் அதன் மீது ஏறிக் கொண்டேன். பிறகு அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு முன்செல்ல, (நண்பகல்) நேரத்தில் கடும் வெயிலில் படையினர் ஓய்வெடுக்கத் தங்கியிருந்த இடத்தில் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

(இதன் காரணமாக) என் விஷயத்தில் நாசமாகப் போனவர்கள் நாசமாகிப் போனார்கள். இந்தப் பெரும்பழிச் சொல்லை முதன்முதலில் பரப்பிவிட்டவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூல் ஆவான். (பிறகு) நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாத காலம் நான் நோயுற்றிருந்தேன். அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சில் மக்கள் மூழ்கியிருந்தனர். ஆனால், இதுபற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், எனது நோயின்போது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் கனிவை இப்போது காணாதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் (வீட்டிற்குள்) நுழைந்து சலாம் உரைப்பார்கள். பிறகு, “உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?” (கைஃப தீகும்) என்று (என்னைக் குறித்துக்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடைந்து வெளியே வரும்வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் ‘அல்-மனாஸி’ (எனும் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும்) இடத்திற்குச் சென்றோம். நாங்கள் இரவு நேரத்திலன்றி வெளியே செல்வதில்லை. அது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பதற்கு முன் நடந்ததாகும். (அக்காலத்தில்) தூய்மை பேணுவதில் ஆரம்பகால அரபியர்களின் நடைமுறையே எங்களுடையதாகவும் இருந்தது. வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பதை நாங்கள் விரும்பவில்லை. மிஸ்தஹ் உடைய தாயார், அபூ ருஹ்ம் இப்னு முத்தலிப் இப்னு அப்து மனாஃபின் மகளாவார். அவருடைய தாயார், அபூபக்ர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயாரின் சகோதரி (பெரியம்மா) ஆவார். அவருடைய மகன் மிஸ்தஹ் இப்னு உஸாஸா ஆவார்.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் எங்கள் தேவையை முடித்துக்கொண்டு என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது மிஸ்தஹ் உடைய தாயார் தனது ஆடைத் தடுக்கி இடறிவிழுந்தார். உடனே அவர், “மிஸ்தஹ் நாசமாகப் போகட்டும்!” என்றார். நான் அவரிடம், “தவறான ஒன்றைச் சொன்னீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையுமா ஏசுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “அம்மா! அவர் என்ன சொன்னார் என்று நீங்கள் கேட்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். “அவர் என்ன சொன்னார்?” என்று நான் வினவ, அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (இதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் உரைத்து, “உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்கள். நான், “என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி அளிப்பீர்களா?” என்று கேட்டேன். எப்படியாவது இச்செய்தியின் உண்மை நிலையை என் பெற்றோரிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே அப்போது என் விருப்பமாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள்.

நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயாரிடம், “அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “என் அருமை மகளே! உன் மீது (வருத்தத்தை) எளிதாக்கிக்கொள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்துவிட்டால், அவள் மீது (குறை கூறி) அவர்கள் அதிகம் பேசத்தான் செய்வார்கள்; இதில் அழகான பெண் தப்புவது மிக அரிது” என்று கூறினார். அதற்கு நான், “சுப்ஹானல்லாஹ்! (தூயவன் அல்லாஹ்); மக்களா (இப்படிப்) பேசிக் கொள்கிறார்கள்?” என்று (வியப்புடன்) கூறினேன்.

அன்று இரவு முழுவதும் அழுதுகொண்டிருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை. நான் தூங்கவுமில்லை. விடிந்த பிறகும் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் அழுகை என் ஈரலை உடைத்துவிடுமோ என்று என் பெற்றோர் எண்ணினார்கள். (இவ்விஷயத்தில்) வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானது. எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியைப் (என்னை) பிரிந்து விடுவது குறித்து ஆலோசனை கேட்பதற்காக அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்தார்கள்.

உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி), நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் (மீது கொண்ட) அன்பையும், அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று தாம் அறிந்திருந்ததையும் வைத்து ஆலோசனை கூறினார். “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தார். அவர்களைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை” என்று கூறினார்.

அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தவிர பெண்கள் நிறைய பேர் உள்ளனர். பணிப்பெண்ணிடம் (பரீராவிடம்) நீங்கள் விசாரித்தால் அவர் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வார்” என்று கூறினார்கள். எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை அழைத்து, “பரீராவே! ஆயிஷாவிடம் உனக்குச் சந்தேகம் அளிக்கும் படி எதையேனும் நீ பார்த்திருக்கிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு பரீரா (ரழி), “தங்களைச் சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவர் ஒரு இளம்பெண்; குழைத்த மாவை அப்படியே போட்டுவிட்டுத் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும். இதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லும்படி வேறெதையும் நான் அவரிடம் பார்க்கவில்லை” என்று கூறினார்.

அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மேடையில் (மிம்பர்) ஏறி, அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூலைக் குறித்துத் தமக்கு நியாயம் வழங்குமாறு கோரினார்கள். மேடையிலிருந்தபடியே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “முஸ்லிம்களே! என் வீட்டார் விஷயத்தில் எனக்கு மனவேதனை அளித்த ஒரு மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் நியாயம் பெற்றுத் தருவார்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் வீட்டார் மீது நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. (இப்பழியில்) அவர்கள் ஒரு மனிதரின் (ஸஃப்வானின்) பெயரையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்கின்றனர். அவரைக் குறித்தும் நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை. அவர் என்னுடன் அல்லாமல் (தனியாக) என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

அப்போது ஸஅத் இப்னு முஆத் அல்-அன்ஸாரி (ரழி) எழுந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவனிடமிருந்து நான் உங்களுக்கு நியாயம் பெற்றுத் தருகிறேன். அவன் (எங்கள்) ‘அவ்ஸ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால் அவனது கழுத்தை நாங்கள் வெட்டிவிடுவோம். அவன் எங்கள் சகோதரர்களான ‘கஸ்ரஜ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், (அவன் விஷயத்தில்) நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை நாங்கள் நிறைவேற்றுகிறோம்” என்று கூறினார்.

உடனே கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான ஸஅத் இப்னு உபாதா (ரழி) எழுந்தார். அவர் அதற்கு முன் நல்ல மனிதராகவே திகழ்ந்தார்; ஆயினும் (இப்போது) குலவெறி அவரைத் தூண்டிவிட்டது. அவர் ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அவனைக் கொல்ல உம்மால் முடியாது; அதற்கு உமக்குச் சக்தியும் கிடையாது” என்று கூறினார்.

உடனே ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களின் தந்தையின் சகோதரர் மகன் உஸைத் இப்னு ஹுளைர் (ரழி) எழுந்து, ஸஅத் இப்னு உபாதாவை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் அவனைக் கொல்வோம். நீர் நயவஞ்சகர்; அதனால் நயவஞ்சகர்களுக்காக வாதாடுகிறீர்” என்று கூறினார்.

இதனால் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கிளர்ந்தெழுந்து, சண்டையிட்டுக் கொள்ளத் தயாரானார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (இன்னும்) மேடை மீதே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இறுதியில் அவர்கள் அமைதியுற்றார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

(ஆயிஷா (ரழி) தொடர்கிறார்): அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை; நான் தூங்கவுமில்லை. அன்றிரவும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் அழுகை என் ஈரலை உடைத்துவிடுமோ என்று என் பெற்றோர் எண்ணினார்கள். அவர்கள் இருவரும் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்ஸாரிப் பெண் ஒருவர் என்னிடம் அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதியளித்தேன். அவரும் (வந்து) என்னுடன் அழுதுகொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள். என் பற்றிப் பேசப்பட்ட நாளிலிருந்து அதுவரை அவர்கள் என் அருகில் அமர்ந்ததே இல்லை. ஒரு மாத காலம் என் விஷயத்தில் எந்தத் தீர்ப்பும் வஹீயாக அருளப்படாமல் இருந்தது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் ஏகத்துவ உறுதிமொழி (ஷஹாதத்) கூறிவிட்டு, “ஆயிஷா! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இவ்வாறெல்லாம் செய்தி எட்டியுள்ளது. நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மீண்டுவிடு (தவ்பா செய்). ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, (வருந்தி) மீண்டால், அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்கிறான்” என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது, என் கண்ணீர் வற்றிப்போய், அதிலிருந்து ஒரு துளியும் (வருவதை) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவர், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார். நான் என் தாயாரிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவரும், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார்.

நான் வயது குறைந்த ஒரு இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் கூறினேன்: “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! மக்கள் பேசியதை நீங்கள் செவியுற்று, அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்து, அதை நீங்கள் உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே, ‘நான் குற்றமற்றவள்’ என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை நம்பப்போவதில்லை. நான் (செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் (யாகூப் நபியைத்) தவிர வேறு யாரையும் நான் உதாரணமாகக் காணவில்லை. (அவர் கூறியது போல்):

*‘எனவே, (எனக்குத் தேவை) அழகிய பொறுமையே! நீங்கள் புனைந்துரைப்பவற்றில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்’* (அல்குர்ஆன் 12:18)”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு நான் (முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு) படுக்கையில் சாய்ந்து படுத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்பதையும், அல்லாஹ் என் தூய்மையை நிச்சயம் வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஓதப்படக்கூடிய வஹீ (திருக்குர்ஆன் வசனம்) என் விஷயத்தில் அருளப்படும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. அல்லாஹ், தன்னுடைய வேதத்தில் ஓதப்படும் அளவிற்கு நான் தகுதியானவள் அல்ல என்று நான் என்னைக் கருதினேன். மாறாக, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவு காண்பார்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் என் தூய்மையை வெளிப்படுத்துவான்’ என்றே நான் எதிர்பார்த்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார்களில் யாரும் வெளியே செல்லவும் இல்லை. அதற்குள், அல்லாஹ் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீயை அருளினான். வஹீ அருளப்படும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் சிரமமான நிலை ஏற்பட்டது. அது குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், (அருளப்பட்ட) இறைவசனத்தின் பாரத்தால் அவர்களிடமிருந்து முத்துக்களைப் போன்று வியர்வை வழிந்தோடியது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியதும் அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே பேசிய முதல் வார்த்தை இதுதான்: “ஆயிஷா! நற்செய்தி (பெற்றுக்கொள்)! அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்” என்று கூறினார்கள். உடனே என் தாயார், “எழுந்து அவர்களிடம் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்லுங்கள்” என்றார். அதற்கு நான், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன். அவன்தான் என் தூய்மையை அருளினான்” என்று கூறினேன்.

(அப்போது) அல்லாஹ், *“நிச்சயமாக (இட்டுக்கட்டப்பட்ட) இப்பெரும் பொய்யைக் கொண்டு வந்தவர்கள் உங்களிலுள்ள ஒரு கூட்டத்தாரே...”* (அல்குர்ஆன் 24:11) என்பது முதல் பத்து வசனங்களை இறக்கி வைத்தான். அல்லாஹ் இந்த வசனங்களை என் தூய்மைக்காக அருளினான்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், மிஸ்தஹ் தமக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவிட்டு வந்தார்கள். (மிஸ்தஹ் எனக்கெதிராகப் பேசியதால்), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஆயிஷா குறித்து அவன் இப்படிப் பேசிய பிறகு, இனி ஒருபோதும் அவனுக்காக நான் எதுவும் செலவு செய்யமாட்டேன்” என்று (சத்தியம் செய்து) கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ், *“உங்களில் (இறைவனின்) அருட்கொடையையும், வசதி வாய்ப்பையும் பெற்றவர்கள், உறவினர்களுக்கோ... (கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்)... அல்லாஹ் உங்களுக்கு மன்னிப்பளிப்பதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா?”* (அல்குர்ஆன் 24:22) என்ற வசனத்தை இறக்கினான். (இதைக் கேட்ட) அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ் எனக்கு மன்னிப்பளிப்பதையே நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்து வந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இதை அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் நான் நிறுத்தமாட்டேன்” என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தம் மனைவி ஸைனப் பிந்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் என் விஷயத்தில், “நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்? அல்லது (அவரிடம்) எதைக் கண்டாய்?” என்று விசாரித்தார்கள். அதற்கு அவர், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். (கேட்காததையும் பார்க்காததையும் சொல்ல மாட்டேன்). அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை” என்று கூறினார். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் அவர் ஒருவர்தான் எனக்குப் போட்டியாகத் திகழ்ந்தார். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (அவதூறு சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான். ஆனால், அவருடைய சகோதரி ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ், அவருக்காக (என் மீது பொறாமை கொண்டு) வாதாடினார்; அதனால் நாசமானவர்களுடன் அவரும் நாசமாகிப் போனார்.

(ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர்) அஸ்-ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) கூறினார்: இந்த அவதூறு பரப்பிய கூட்டத்தாரின் விஷயம் குறித்து எங்களுக்கு எட்டியது இதுவே. (இந்த ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர்களில் ஒருவரான) யூனுஸ் (இப்னு யஸீத்) அவர்களின் அறிவிப்பில், (ஸஅத் இப்னு உபாதாவை) ‘குலவெறி அவரைத் தூண்டிவிட்டது’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.