حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، سَمِعَ يَحْيَى بْنَ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، وَسُلَيْمَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ يَهُودِيًّا، جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَوَاتِ عَلَى إِصْبَعٍ وَالأَرَضِينَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالْجِبَالَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالشَّجَرَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالْخَلاَئِقَ عَلَى إِصْبَعٍ، ثُمَّ يَقُولُ أَنَا الْمَلِكُ. فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَرَأَ {وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ}. قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَزَادَ فِيهِ فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَبِيدَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَعَجُّبًا وَتَصْدِيقًا لَهُ.
அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஒரு யூதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "ஓ முஹம்மத்! நிச்சயமாக அல்லாஹ் வானங்களை ஒரு விரலிலும், பூமிகளை ஒரு விரலிலும், மலைகளை ஒரு விரலிலும், மரங்களை ஒரு விரலிலும், (மற்ற) படைப்புகளை ஒரு விரலிலும் வைத்துக்கொள்வான்; பிறகு அவன், 'நானே அரசன்' என்று கூறுவான்" என்றார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது கடைவாய்ப் பற்கள் தெரியும் அளவுக்குச் சிரித்தார்கள். பிறகு, 'வமா கத்(த)ருல்லாஹ ஹக்க கத்ரிஹி' (39:67) என்ற வசனத்தை ஓதினார்கள். (அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்:) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (அந்த யூதர் கூறியதை) ஆச்சரியப்பட்டும், (அவர்) சொன்னதை உண்மையென ஆமோதித்துமே சிரித்தார்கள்.
حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، سَمِعْتُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ سَمِعْتُ عَلْقَمَةَ، يَقُولُ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ فَقَالَ يَا أَبَا الْقَاسِمِ إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَوَاتِ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالأَرَضِينَ عَلَى إِصْبَعٍ، وَالشَّجَرَ وَالثَّرَى عَلَى إِصْبَعٍ، وَالْخَلاَئِقَ عَلَى إِصْبَعٍ، ثُمَّ يَقُولُ أَنَا الْمَلِكُ أَنَا الْمَلِكُ. فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ضَحِكَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَرَأَ {وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ}
அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: வேதமுடையவர்களில் ஒருவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, “ஓ அபுல் காஸிம் அவர்களே! நிச்சயமாக அல்லாஹ் வானங்களை ஒரு விரலிலும், பூமிகளை ஒரு விரலிலும், மரங்களையும் ஈர மண்ணையும் ஒரு விரலிலும், (மற்ற) படைப்பினங்களை ஒரு விரலிலும் பிடித்துக்கொண்டு, ‘நானே அரசன்! நானே அரசன்!’ என்று கூறுவான்” என்று கூறினார். (இதைச் செவியுற்றதும்) நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கடவாய்ப் பற்கள் தெரியும் அளவுக்குச் சிரித்ததையும், பிறகு ‘வமா கதருல்லாஹ ஹக்க கத்ரிஹி’ (அல்லாஹ்வை எவ்வாறு மதிக்க வேண்டுமோ அவ்வாறு அவர்கள் மதிக்கவில்லை...) என்ற (திருக்குர்ஆன் 39:67) வசனத்தை ஓதியதையும் நான் பார்த்தேன்.
حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ إِبْرَاهِيمَ،
يَقُولُ سَمِعْتُ عَلْقَمَةَ، يَقُولُ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم فَقَالَ يَا أَبَا الْقَاسِمِ إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَوَاتِ عَلَى إِصْبَعٍ وَالأَرَضِينَ عَلَى
إِصْبَعٍ وَالشَّجَرَ وَالثَّرَى عَلَى إِصْبَعٍ وَالْخَلاَئِقَ عَلَى إِصْبَعٍ ثُمَّ يَقُولُ أَنَا الْمَلِكُ أَنَا الْمَلِكُ .
قَالَ فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ضَحِكَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَرَأَ { وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ
حَقَّ قَدْرِهِ}
அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
வேதக்காரர்களில் ஒருவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "அபுல் காஸிமே! நிச்சயமாக அல்லாஹ் வானங்களை ஒரு விரலிலும், பூமிகளை ஒரு விரலிலும், மரங்களையும் ஈர மண்ணையும் ஒரு விரலிலும், மற்றும் (மற்ற) படைப்பினங்கள் அனைத்தையும் ஒரு விரலிலும் தாங்குகிறான்; பிறகு 'நானே அரசன்! நானே அரசன்!' என்று கூறுகிறான்" என்றார்.
(இதைக் கேட்டதும்) நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கடைவாய்ப் பற்கள் தெரியும் அளவிற்குச் சிரித்தார்கள். பிறகு பின்வரும் வசனத்தை ஓதினார்கள்:
"{வமா கதருல்லாஹ ஹக்க கத்ரிஹி}"
"அவர்கள் அல்லாஹ்வை மதிக்க வேண்டிய முறைப்படி மதிக்கவில்லை" (39:67).