حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا مَعْبَدٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَفْعَ الصَّوْتِ بِالذِّكْرِ حِينَ يَنْصَرِفُ النَّاسُ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ كَانَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتُ أَعْلَمُ إِذَا انْصَرَفُوا بِذَلِكَ إِذَا سَمِعْتُهُ.
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
“நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில், மக்கள் கடமையான தொழுகையை முடித்துத் திரும்பும்போது திக்ரை உரக்கச் சொல்வது (ஒரு நடைமுறையாக) இருந்தது.”
மேலும் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அச்சப்தத்தை நான் செவியுறும்போது, அவர்கள் (தொழுகையை முடித்துத்) திரும்பிவிட்டார்கள் என்பதை நான் அறிந்துகொள்வேன்.”
“நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில், மக்கள் கடமையான தொழுகையிலிருந்து திரும்பும்போது திக்ரை சப்தமிட்டுச் சொல்வது (ஒரு வழக்கமாக) இருந்தது.” மேலும் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) கூறினார்கள்: “நான் அதைக் கேட்கும்போது, (அந்தச் சப்தத்தின்) மூலம் அவர்கள் (தொழுகையிலிருந்து) திரும்பிவிட்டார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வேன்.”