அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடையே மிகச்சிறந்த நற்குணம் உடையவர்களாக இருந்தார்கள். ஒரு நாள் அவர்கள் என்னை ஒரு தேவைக்காக அனுப்பினார்கள். நான், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் செல்ல மாட்டேன்" என்று கூறினேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் இருந்தது. நான் வெளியேறி, கடைவீதியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களைக் கடந்து சென்றேன். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்குப் பின்னாலிருந்து என் பிடரியைப் பிடித்தார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்தபோது, அவர்கள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள், "உனைஸ்! நான் உனக்குக் கட்டளையிட்ட இடத்திற்கு நீ சென்றாயா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே (ஸல்)! நான் போகிறேன்" என்று கூறினேன்.

அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களுக்கு ஒன்பது ஆண்டுகள் சேவை செய்தேன். நான் செய்த ஒரு காரியத்தைப் பற்றி 'ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?' என்றோ, அல்லது நான் செய்யாமல் விட்ட ஒரு காரியத்தைப் பற்றி 'ஏன் இப்படிச் செய்யவில்லை?' என்றோ அவர்கள் என்னிடம் கூறியதாக எனக்குத் தெரியாது."