இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

7512 - 7520ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - وَالسِّيَاقُ
لِهَارُونَ قَالاَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَاهِدٍ أَبِي حَزْرَةَ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ
الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ قَالَ خَرَجْتُ أَنَا وَأَبِي نَطْلُبُ الْعِلْمَ فِي هَذَا الْحَىِّ مِنَ الأَنْصَارِ
قَبْلَ أَنْ يَهْلِكُوا فَكَانَ أَوَّلُ مَنْ لَقِينَا أَبَا الْيَسَرِ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
وَمَعَهُ غُلاَمٌ لَهُ مَعَهُ ضِمَامَةٌ مِنْ صُحُفٍ وَعَلَى أَبِي الْيَسَرِ بُرْدَةٌ وَمَعَافِرِيٌّ وَعَلَى غُلاَمِهِ بُرْدَةٌ
وَمَعَافِرِيٌّ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا عَمِّ إِنِّي أَرَى فِي وَجْهِكَ سَفْعَةً مِنْ غَضَبٍ ‏.‏ قَالَ أَجَلْ كَانَ لِي
عَلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ الْحَرَامِيِّ مَالٌ فَأَتَيْتُ أَهْلَهُ فَسَلَّمْتُ فَقُلْتُ ثَمَّ هُوَ قَالُوا لاَ ‏.‏ فَخَرَجَ عَلَىَّ
ابْنٌ لَهُ جَفْرٌ فَقُلْتُ لَهُ أَيْنَ أَبُوكَ قَالَ سَمِعَ صَوْتَكَ فَدَخَلَ أَرِيكَةَ أُمِّي ‏.‏ فَقُلْتُ اخْرُجْ إِلَىَّ فَقَدْ
عَلِمْتُ أَيْنَ أَنْتَ ‏.‏ فَخَرَجَ فَقُلْتُ مَا حَمَلَكَ عَلَى أَنِ اخْتَبَأْتَ مِنِّي قَالَ أَنَا وَاللَّهِ أُحَدِّثُكَ ثُمَّ
لاَ أَكْذِبُكَ خَشِيتُ وَاللَّهِ أَنْ أُحَدِّثَكَ فَأَكْذِبَكَ وَأَنْ أَعِدَكَ فَأُخْلِفَكَ وَكُنْتَ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم وَكُنْتُ وَاللَّهِ مُعْسِرًا ‏.‏ قَالَ قُلْتُ آللَّهِ ‏.‏ قَالَ اللَّهِ ‏.‏ قُلْتُ آللَّهِ ‏.‏ قَالَ اللَّهِ
‏.‏ قُلْتُ آللَّهِ ‏.‏ قَالَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ فَأَتَى بِصَحِيفَتِهِ فَمَحَاهَا بِيَدِهِ فَقَالَ إِنْ وَجَدْتَ قَضَاءً فَاقْضِنِي
وَإِلاَّ أَنْتَ فِي حِلٍّ فَأَشْهَدُ بَصَرُ عَيْنَىَّ هَاتَيْنِ - وَوَضَعَ إِصْبَعَيْهِ عَلَى عَيْنَيْهِ - وَسَمْعُ أُذُنَىَّ
هَاتَيْنِ وَوَعَاهُ قَلْبِي هَذَا - وَأَشَارَ إِلَى مَنَاطِ قَلْبِهِ - رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
وَهُوَ يَقُولُ ‏"‏ مَنْ أَنْظَرَ مُعْسِرًا أَوْ وَضَعَ عَنْهُ أَظَلَّهُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ أَنَا يَا
عَمِّ لَوْ أَنَّكَ أَخَذْتَ بُرْدَةَ غُلاَمِكَ وَأَعْطَيْتَهُ مَعَافِرِيَّكَ وَأَخَذْتَ مَعَافِرِيَّهُ وَأَعْطَيْتَهُ بُرْدَتَكَ فَكَانَتْ
عَلَيْكَ حُلَّةٌ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ ‏.‏ فَمَسَحَ رَأْسِي وَقَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ فِيهِ يَا ابْنَ أَخِي بَصَرُ عَيْنَىَّ هَاتَيْنِ
وَسَمْعُ أُذُنَىَّ هَاتَيْنِ وَوَعَاهُ قَلْبِي هَذَا - وَأَشَارَ إِلَى مَنَاطِ قَلْبِهِ - رَسُولَ اللَّهِ صلى الله
عليه وسلم وَهُوَ يَقُولُ ‏"‏ أَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ وَأَلْبِسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ ‏"‏ ‏.‏ وَكَانَ أَنْ أَعْطَيْتُهُ
مِنْ مَتَاعِ الدُّنْيَا أَهْوَنَ عَلَىَّ مِنْ أَنْ يَأْخُذَ مِنْ حَسَنَاتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ ‏.‏

ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فِي مَسْجِدِهِ وَهُوَ يُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ
مُشْتَمِلاً بِهِ فَتَخَطَّيْتُ الْقَوْمَ حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فَقُلْتُ يَرْحَمُكَ اللَّهُ أَتُصَلِّي فِي ثَوْبٍ
وَاحِدٍ وَرِدَاؤُكَ إِلَى جَنْبِكَ قَالَ فَقَالَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي هَكَذَا وَفَرَّقَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ وَقَوَّسَهَا
أَرَدْتُ أَنْ يَدْخُلَ عَلَىَّ الأَحْمَقُ مِثْلُكَ فَيَرَانِي كَيْفَ أَصْنَعُ فَيَصْنَعُ مِثْلَهُ ‏.‏ أَتَانَا رَسُولُ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم فِي مَسْجِدِنَا هَذَا وَفِي يَدِهِ عُرْجُونُ ابْنِ طَابٍ فَرَأَى فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ
نُخَامَةً فَحَكَّهَا بِالْعُرْجُونِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ ‏"‏ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ
فَخَشَعْنَا ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَخَشَعْنَا ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَيُّكُمْ يُحِبُّ
أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ ‏"‏ ‏.‏ قُلْنَا لاَ أَيُّنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ يُصَلِّي
فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قِبَلَ وَجْهِهِ فَلاَ يَبْصُقَنَّ قِبَلَ وَجْهِهِ وَلاَ عَنْ يَمِينِهِ وَلْيَبْصُقْ عَنْ يَسَارِهِ
تَحْتَ رِجْلِهِ الْيُسْرَى فَإِنْ عَجِلَتْ بِهِ بَادِرَةٌ فَلْيَقُلْ بِثَوْبِهِ هَكَذَا ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ طَوَى ثَوْبَهُ بَعْضَهُ عَلَى
بَعْضٍ فَقَالَ ‏"‏ أَرُونِي عَبِيرًا ‏"‏ ‏.‏ فَقَامَ فَتًى مِنَ الْحَىِّ يَشْتَدُّ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاءَ بِخَلُوقٍ فِي
رَاحَتِهِ فَأَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَهُ عَلَى رَأْسِ الْعُرْجُونِ ثُمَّ لَطَخَ بِهِ
عَلَى أَثَرِ النُّخَامَةِ ‏.‏ فَقَالَ جَابِرٌ فَمِنْ هُنَاكَ جَعَلْتُمُ الْخَلُوقَ فِي مَسَاجِدِكُمْ ‏.‏ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ بَطْنِ بُوَاطٍ وَهُوَ يَطْلُبُ الْمَجْدِيَّ بْنَ عَمْرٍو الْجُهَنِيَّ وَكَانَ
النَّاضِحُ يَعْتَقِبُهُ مِنَّا الْخَمْسَةُ وَالسِّتَّةُ وَالسَّبْعَةُ فَدَارَتْ عُقْبَةُ رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ عَلَى نَاضِحٍ
لَهُ فَأَنَاخَهُ فَرَكِبَهُ ثُمَّ بَعَثَهُ فَتَلَدَّنَ عَلَيْهِ بَعْضَ التَّلَدُّنِ فَقَالَ لَهُ شَأْ لَعَنَكَ اللَّهُ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ هَذَا اللاَّعِنُ بَعِيرَهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏
انْزِلْ عَنْهُ فَلاَ تَصْحَبْنَا بِمَلْعُونٍ لاَ تَدْعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ وَلاَ تَدْعُوا عَلَى أَوْلاَدِكُمْ وَلاَ تَدْعُوا
عَلَى أَمْوَالِكُمْ لاَ تُوَافِقُوا مِنَ اللَّهِ سَاعَةً يُسْأَلُ فِيهَا عَطَاءٌ فَيَسْتَجِيبُ لَكُمْ ‏"‏ ‏.‏ سِرْنَا مَعَ
رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَتْ عُشَيْشِيَةٌ وَدَنَوْنَا مَاءً مِنْ مِيَاهِ الْعَرَبِ قَالَ
رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ رَجُلٌ يَتَقَدَّمُنَا فَيَمْدُرُ الْحَوْضَ فَيَشْرَبُ وَيَسْقِينَا ‏"‏
‏.‏ قَالَ جَابِرٌ فَقُمْتُ فَقُلْتُ هَذَا رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
‏"‏ أَىُّ رَجُلٍ مَعَ جَابِرٍ ‏"‏ ‏.‏ فَقَامَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ فَانْطَلَقْنَا إِلَى الْبِئْرِ فَنَزَعْنَا فِي الْحَوْضِ
سَجْلاً أَوْ سَجْلَيْنِ ثُمَّ مَدَرْنَاهُ ثُمَّ نَزَعْنَا فِيهِ حَتَّى أَفْهَقْنَاهُ فَكَانَ أَوَّلَ طَالِعٍ عَلَيْنَا رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ أَتَأْذَنَانِ ‏"‏ ‏.‏ قُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ فَأَشْرَعَ نَاقَتَهُ
فَشَرِبَتْ شَنَقَ لَهَا فَشَجَتْ فَبَالَتْ ثُمَّ عَدَلَ بِهَا فَأَنَاخَهَا ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه
وسلم إِلَى الْحَوْضِ فَتَوَضَّأَ مِنْهُ ثُمَّ قُمْتُ فَتَوَضَّأْتُ مِنْ مُتَوَضَّإِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه
وسلم فَذَهَبَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ يَقْضِي حَاجَتَهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ
وَكَانَتْ عَلَىَّ بُرْدَةٌ ذَهَبْتُ أَنْ أُخَالِفَ بَيْنَ طَرَفَيْهَا فَلَمْ تَبْلُغْ لِي وَكَانَتْ لَهَا ذَبَاذِبُ فَنَكَّسْتُهَا
ثُمَّ خَالَفْتُ بَيْنَ طَرَفَيْهَا ثُمَّ تَوَاقَصْتُ عَلَيْهَا ثُمَّ جِئْتُ حَتَّى قُمْتُ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي حَتَّى أَقَامَنِي عَنْ يَمِينِهِ ثُمَّ جَاءَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ فَتَوَضَّأَ
ثُمَّ جَاءَ فَقَامَ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه
وسلم بِيَدَيْنَا جَمِيعًا فَدَفَعَنَا حَتَّى أَقَامَنَا خَلْفَهُ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
يَرْمُقُنِي وَأَنَا لاَ أَشْعُرُ ثُمَّ فَطِنْتُ بِهِ فَقَالَ هَكَذَا بِيَدِهِ يَعْنِي شُدَّ وَسَطَكَ فَلَمَّا فَرَغَ رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ يَا جَابِرُ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ إِذَا كَانَ
وَاسِعًا فَخَالِفْ بَيْنَ طَرَفَيْهِ وَإِذَا كَانَ ضَيِّقًا فَاشْدُدْهُ عَلَى حِقْوِكَ ‏"‏ ‏.‏ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ
صلى الله عليه وسلم وَكَانَ قُوتُ كُلِّ رَجُلٍ مِنَّا فِي كُلِّ يَوْمٍ تَمْرَةً فَكَانَ يَمَصُّهَا ثُمَّ يَصُرُّهَا
فِي ثَوْبِهِ وَكُنَّا نَخْتَبِطُ بِقِسِيِّنَا وَنَأْكُلُ حَتَّى قَرِحَتْ أَشْدَاقُنَا فَأُقْسِمُ أُخْطِئَهَا رَجُلٌ مِنَّا يَوْمًا
فَانْطَلَقْنَا بِهِ نَنْعَشُهُ فَشَهِدْنَا أَنَّهُ لَمْ يُعْطَهَا فَأُعْطِيَهَا فَقَامَ فَأَخَذَهَا ‏.‏ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى نَزَلْنَا وَادِيًا أَفْيَحَ فَذَهَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
يَقْضِي حَاجَتَهُ فَاتَّبَعْتُهُ بِإِدَاوَةٍ مِنْ مَاءٍ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَرَ شَيْئًا
يَسْتَتِرُ بِهِ فَإِذَا شَجَرَتَانِ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى
إِحْدَاهُمَا فَأَخَذَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا فَقَالَ ‏"‏ انْقَادِي عَلَىَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَانْقَادَتْ مَعَهُ
كَالْبَعِيرِ الْمَخْشُوشِ الَّذِي يُصَانِعُ قَائِدَهُ حَتَّى أَتَى الشَّجَرَةَ الأُخْرَى فَأَخَذَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا
فَقَالَ ‏"‏ انْقَادِي عَلَىَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَانْقَادَتْ مَعَهُ كَذَلِكَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْمَنْصَفِ مِمَّا بَيْنَهُمَا
لأَمَ بَيْنَهُمَا - يَعْنِي جَمَعَهُمَا - فَقَالَ ‏"‏ الْتَئِمَا عَلَىَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَالْتَأَمَتَا قَالَ جَابِرٌ فَخَرَجْتُ
أُحْضِرُ مَخَافَةَ أَنْ يُحِسَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقُرْبِي فَيَبْتَعِدَ - وَقَالَ مُحَمَّدُ
بْنُ عَبَّادٍ فَيَتَبَعَّدَ - فَجَلَسْتُ أُحَدِّثُ نَفْسِي فَحَانَتْ مِنِّي لَفْتَةٌ فَإِذَا أَنَا بِرَسُولِ اللَّهِ صلى
الله عليه وسلم مُقْبِلاً وَإِذَا الشَّجَرَتَانِ قَدِ افْتَرَقَتَا فَقَامَتْ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا عَلَى سَاقٍ فَرَأَيْتُ
رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَفَ وَقْفَةً فَقَالَ بِرَأْسِهِ هَكَذَا - وَأَشَارَ أَبُو إِسْمَاعِيلَ
بِرَأْسِهِ يَمِينًا وَشِمَالاً - ثُمَّ أَقْبَلَ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَىَّ قَالَ ‏"‏ يَا جَابِرُ هَلْ رَأَيْتَ مَقَامِي ‏"‏ ‏.‏
قُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَانْطَلِقْ إِلَى الشَّجَرَتَيْنِ فَاقْطَعْ مِنْ كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا غُصْنًا
فَأَقْبِلْ بِهِمَا حَتَّى إِذَا قُمْتَ مَقَامِي فَأَرْسِلْ غُصْنًا عَنْ يَمِينِكَ وَغُصْنًا عَنْ يَسَارِكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ
جَابِرٌ فَقُمْتُ فَأَخَذْتُ حَجَرًا فَكَسَرْتُهُ وَحَسَرْتُهُ فَانْذَلَقَ لِي فَأَتَيْتُ الشَّجَرَتَيْنِ فَقَطَعْتُ مِنْ
كُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا غُصْنًا ثُمَّ أَقْبَلْتُ أَجُرُّهُمَا حَتَّى قُمْتُ مَقَامَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
أَرْسَلْتُ غُصْنًا عَنْ يَمِينِي وَغُصْنًا عَنْ يَسَارِي ثُمَّ لَحِقْتُهُ فَقُلْتُ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَعَمَّ
ذَاكَ قَالَ ‏"‏ إِنِّي مَرَرْتُ بِقَبْرَيْنِ يُعَذَّبَانِ فَأَحْبَبْتُ بِشَفَاعَتِي أَنْ يُرَفَّهَ عَنْهُمَا مَا دَامَ الْغُصْنَانِ
رَطْبَيْنِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَتَيْنَا الْعَسْكَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا جَابِرُ نَادِ
بِوَضُوءٍ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ أَلاَ وَضُوءَ أَلاَ وَضُوءَ أَلاَ وَضُوءَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ فِي
الرَّكْبِ مِنْ قَطْرَةٍ وَكَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُبَرِّدُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَاءَ فِي
أَشْجَابٍ لَهُ عَلَى حِمَارَةٍ مِنْ جَرِيدٍ قَالَ فَقَالَ لِيَ ‏"‏ انْطَلِقْ إِلَى فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ الأَنْصَارِيِّ
فَانْظُرْ هَلْ فِي أَشْجَابِهِ مِنْ شَىْءٍ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقْتُ إِلَيْهِ فَنَظَرْتُ فِيهَا فَلَمْ أَجِدْ فِيهَا إِلاَّ
قَطْرَةً فِي عَزْلاَءِ شَجْبٍ مِنْهَا لَوْ أَنِّي أُفْرِغُهُ لَشَرِبَهُ يَابِسُهُ ‏.‏ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله
عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَمْ أَجِدْ فِيهَا إِلاَّ قَطْرَةً فِي عَزْلاَءِ شَجْبٍ مِنْهَا لَوْ أَنِّي
أُفْرِغُهُ لَشَرِبَهُ يَابِسُهُ قَالَ ‏"‏ اذْهَبْ فَأْتِنِي بِهِ ‏"‏ ‏.‏ فَأَتَيْتُهُ بِهِ فَأَخَذَهُ بِيَدِهِ فَجَعَلَ يَتَكَلَّمُ بِشَىْءٍ
لاَ أَدْرِي مَا هُوَ وَيَغْمِزُهُ بِيَدَيْهِ ثُمَّ أَعْطَانِيهِ فَقَالَ ‏"‏ يَا جَابِرُ نَادِ بِجَفْنَةٍ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ يَا جَفْنَةَ
الرَّكْبِ ‏.‏ فَأُتِيتُ بِهَا تُحْمَلُ فَوَضَعْتُهَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ
فِي الْجَفْنَةِ هَكَذَا فَبَسَطَهَا وَفَرَّقَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ ثُمَّ وَضَعَهَا فِي قَعْرِ الْجَفْنَةِ وَقَالَ ‏"‏ خُذْ يَا
جَابِرُ فَصُبَّ عَلَىَّ وَقُلْ بِاسْمِ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ وَقُلْتُ بِاسْمِ اللَّهِ ‏.‏ فَرَأَيْتُ الْمَاءَ يَتَفَوَّرُ
مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ فَارَتِ الْجَفْنَةُ وَدَارَتْ حَتَّى امْتَلأَتْ فَقَالَ
‏"‏ يَا جَابِرُ نَادِ مَنْ كَانَ لَهُ حَاجَةٌ بِمَاءٍ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَتَى النَّاسُ فَاسْتَقَوْا حَتَّى رَوَوْا قَالَ
فَقُلْتُ هَلْ بَقِيَ أَحَدٌ لَهُ حَاجَةٌ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ مِنَ الْجَفْنَةِ وَهِيَ
مَلأَى ‏.‏ وَشَكَا النَّاسُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْجُوعَ فَقَالَ ‏"‏ عَسَى اللَّهُ أَنْ
يُطْعِمَكُمْ ‏"‏ ‏.‏ فَأَتَيْنَا سِيفَ الْبَحْرِ فَزَخَرَ الْبَحْرُ زَخْرَةً فَأَلْقَى دَابَّةً فَأَوْرَيْنَا عَلَى شِقِّهَا النَّارَ
فَاطَّبَخْنَا وَاشْتَوَيْنَا وَأَكَلْنَا حَتَّى شَبِعْنَا ‏.‏ قَالَ جَابِرٌ فَدَخَلْتُ أَنَا وَفُلاَنٌ وَفُلاَنٌ حَتَّى عَدَّ
خَمْسَةً فِي حِجَاجِ عَيْنِهَا مَا يَرَانَا أَحَدٌ حَتَّى خَرَجْنَا فَأَخَذْنَا ضِلَعًا مِنْ أَضْلاَعِهِ فَقَوَّسْنَاهُ
ثُمَّ دَعَوْنَا بِأَعْظَمِ رَجُلٍ فِي الرَّكْبِ وَأَعْظَمِ جَمَلٍ فِي الرَّكْبِ وَأَعْظَمِ كِفْلٍ فِي الرَّكْبِ فَدَخَلَ
تَحْتَهُ مَا يُطَأْطِئُ رَأْسَهُ ‏.‏
உபாதா பின் வலீத் பின் உபாதா பின் அஸ்ஸாமித் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

நானும் என் தந்தையும் கல்வி தேடுவதற்காக இந்த அன்சாரி கூட்டத்தாரிடம் அவர்கள் இறப்பதற்கு முன்பாக (அதாவது நபித்தோழர்கள் வாழ்ந்த காலத்திலேயே) புறப்பட்டோம். நாங்கள் சந்தித்த முதல் நபர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழரான அபூயஸார் (ரழி) அவர்கள் ஆவார்கள். அவருடன் ஒரு பணியாளும் இருந்தார். அவரிடமும் சுவடிகளாலான ஒரு கட்டும் இருந்தது. அபூயஸார் (ரழி) அவர்கள் மீதும் ஒரு புர்தாவும் (மேலாடை) மஆஃபிரி ஆடையும் (யமன் நாட்டு ஆடை) இருந்தது. அவருடைய பணியாளர் மீதும் ஒரு புர்தாவும் மஆஃபிரி ஆடையும் இருந்தது.

என் தந்தை அவரிடம், "என் சிறிய தந்தையே! உங்கள் முகத்தில் கோபத்தின் அடையாளத்தை அல்லது மாற்றத்தை நான் காண்கிறேனே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் கூறினார்: "ஆம், ஹராமி குலத்தைச் சேர்ந்த இன்னாரின் மகன் இன்னார் எனக்குக் கடன் தர வேண்டியிருந்தது. நான் அவர் வீட்டிற்குச் சென்று ஸலாம் உரைத்து, "அவர் உள்ளே இருக்கிறாரா?" என்று கேட்டேன். அவர்கள் "இல்லை" என்றனர். அப்போது அவருடைய பருவம் அடையாத மகன் என்னிடம் வந்தான். அவனிடம் "உன் தந்தை எங்கே?" என்று கேட்டேன். அவன், "உங்கள் குரலைக் கேட்டதும் அவர் என் தாயின் கட்டிலுக்குள் (அறைக்குள்) நுழைந்து கொண்டார்" என்று கூறினான்.

நான், "என்னிடம் வெளியே வாரும்! நீர் எங்கு இருக்கிறீர் என்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது" என்று கூறினேன். அவர் வெளியே வந்தார். நான், "என்னிடம் இருந்து நீர் ஒளிந்து கொள்ளக் காரணம் என்ன?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் உம்மிடம் பேசினால் பொய் சொல்ல மாட்டேன்; (வாக்குக் கொடுத்தால்) மாறுசெய்ய மாட்டேன் (என்பதற்காகவே ஒளிந்தேன்). நீர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழராக இருக்கிறீர். நானோ வறுமையில் உள்ளேன்" என்று கூறினார்.

நான், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாகவா (உண்மையைச் சொல்கிறீர்)?" என்று கேட்டேன். அவர் "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக!" என்றார். நான் "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாகவா?" என்றேன். அவர் "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக!" என்றார். நான் (மீண்டும்) "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாகவா?" என்றேன். அவர் "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக!" என்றார்.

பிறகு அவர் தனது கடன் பத்திரத்தைக் கொண்டு வந்து, அதைத் தன் கையாலேயே அழித்துவிட்டு, "கடனைச் செலுத்த உமக்கு வசதி கிடைத்தால் அதை நிறைவேற்றுவீராக; இல்லையேல் அது உமக்கு ஹலால் (நான் அதைத் தள்ளுபடி செய்துவிட்டேன்)" என்று கூறினார்.

பிறகு (அபூயஸார் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்): "என்னுடைய இவ்விரு கண்களும் பார்த்தன - என்று கூறித் தன் இரு விரல்களையும் தன் இரு கண்கள் மீது வைத்தார்கள் - என்னுடைய இவ்விரு செவிகளும் செவியுற்றன; என்னுடைய உள்ளம் அதை உள்வாங்கிக் கொண்டது - என்று கூறித் தன் உள்ளத்தின் பகுதியைச் சுட்டிக் காட்டினார்கள் - அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"மன் அன்ளர முஃஸிரன் அவ் வளஅ அன்ஹு அகல்லஹுல்லாஹு ஃபீ ளில்லிஹி"
(பொருள்: யார் கடன் செலுத்த இயலாதவருக்கு அவகாசம் அளிக்கிறாரோ, அல்லது கடனைத் தள்ளுபடி செய்கிறாரோ, அவருக்கு அல்லாஹ் தனது நிழலில் இடமளிப்பான்)."

நான் (அபூயஸார் (ரழி) அவர்களிடம்), "என் சிறிய தந்தையே! நீங்கள் உங்கள் பணியாளரின் புர்தா (மேலாடை)யை எடுத்துக்கொண்டு, அவருக்கு உங்கள் மஆஃபிரி ஆடையைக் கொடுத்திருந்தாலோ, அல்லது அவருடைய மஆஃபிரி ஆடையை நீங்கள் எடுத்துக்கொண்டு, அவருக்கு உங்கள் புர்தாவைக் கொடுத்திருந்தாலோ, உங்கள் மீது ஒரே ஜோடி (ஒரே விதமான) ஆடையும், அவர் மீது ஒரே ஜோடி ஆடையும் இருந்திருக்குமே?" என்று கேட்டேன்.

அவர் என் தலையைத் தடவிக் கொடுத்து, "அல்லாஹ் உம்மில் பரக்கத் செய்வானாக!" என்று கூறிவிட்டு, "என் சகோதரரின் மகனே! என்னுடைய இவ்விரு கண்களும் பார்த்தன; என்னுடைய இவ்விரு செவிகளும் செவியுற்றன; என்னுடைய உள்ளம் அதை உள்வாங்கிக் கொண்டது - என்று கூறித் தன் உள்ளத்தின் பகுதியைச் சுட்டிக் காட்டினார்கள் - அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அத்இமூஹும் மிம்மா தஃகுலூன், வ அல்பிரூஹும் மிம்மா தல்பசூன்"
(பொருள்: நீங்கள் உண்பதிலிருந்தே அவர்களுக்கும் (பணியாளர்களுக்கும்) உண்ணக்கொடுங்கள்; நீங்கள் அணிவதிலிருந்தே அவர்களுக்கும் அணியக்கொடுங்கள்).
நான் அவருக்கு உலகப் பொருளைக் கொடுப்பது, மறுமை நாளில் அவர் என் நன்மைகளை எடுத்துக்கொள்வதை விட எனக்கு எளிதானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நாங்கள் ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்களைத் தேடிச் சென்றோம். அவர்கள் தம் பள்ளிவாசலில் ஒரே ஆடையை (உடலைச் சுற்றிக்) கட்டிக்கொண்டு தொழுது கொண்டிருந்தார்கள். நான் மக்கள் வரிசைகளைக் கடந்து சென்று அவருக்கும் கிப்லாவிற்கும் இடையே அமர்ந்தேன். நான், "அல்லாஹ் உங்களுக்கு அருள் புரிவானாக! உங்கள் மேலாடை உங்கள் அருகிலேயே இருக்கும் நிலையில் ஒரே ஆடையுடன் நீங்கள் தொழுகிறீர்களா?" என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவர்கள் தங்கள் கையால் என்னுடைய நெஞ்சில் சுட்டிக்காட்டி (தட்டி), தங்கள் விரல்களை வில் போன்று விரித்து வைத்துக்கொண்டு கூறினார்கள்: "உன்னைப் போன்ற அறிவிலி என்னிடம் வந்து, நான் செய்வதைப் பார்த்து அவனும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே (நான் இவ்வாறு செய்தேன்). அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இந்த எங்கள் பள்ளிவாசலுக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் கையில் 'இப்னு தாப்' (வகைப் பேரீச்ச) மரத்தின் குலை இருந்தது. பள்ளிவாசலின் கிப்லா திசையில் சளி இருப்பதைக் கண்டு, அதை அந்தக் குலையால் சுரண்டித் துடைத்தார்கள். பிறகு எங்களை நோக்கி, "உங்களில் எவரேனும் அல்லாஹ் தம்மை விட்டும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வதை விரும்புவாரா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் அஞ்சினோம். பிறகு, "உங்களில் எவரேனும் அல்லாஹ் தம்மை விட்டும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வதை விரும்புவாரா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் அஞ்சினோம். பிறகு, "உங்களில் எவரேனும் அல்லாஹ் தம்மை விட்டும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வதை விரும்புவாரா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் "இல்லை; அல்லாஹ்வின் தூதரே! எங்களில் எவரும் அதை விரும்ப மாட்டோம்" என்று கூறினோம்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "உங்களில் ஒருவர் தொழுகைக்காக நின்றால், அல்லாஹ் அவருக்கு முகத்திற்கு எதிரே இருக்கிறான். எனவே அவர் தமக்கு முன்னாலோ, தமது வலப்பக்கமோ துப்ப வேண்டாம். மாறாக, தமது இடப்பக்கம் இடது காலின் அடியில் துப்பிக் கொள்ளட்டும். ஒருவேளை உமிழ்நீர் மிகைத்துவிட்டால், தமது ஆடையால் இவ்வாறு செய்யட்டும்" என்று கூறி, தமது ஆடையின் ஒரு பகுதியை மறுபகுதியின் மீது மடித்துக் காட்டினார்கள்.

பிறகு, "என்னிடம் நறுமணத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். அக்கூட்டத்திலிருந்த ஓர் இளைஞர் எழுந்து தமது வீட்டிற்கு விரைந்து சென்று, தமது உள்ளங்கையில் 'கலூக்' எனும் நறுமணத்தைக் கொண்டு வந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதை எடுத்து, பேரீச்சங் குலையின் நுனியில் தடவி, சளி இருந்த இடத்தில் பூசினார்கள். ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள், "இதன் காரணமாகவே நீங்கள் உங்கள் பள்ளிவாசல்களில் நறுமணம் பூசுகிறீர்கள்" என்று கூறினார்கள்.

(ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்):
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் 'பத்னு புவாத்' எனும் போருக்குப் புறப்பட்டோம். அவர்கள் அல்-மஜ்தி பின் அம்ரு அல்-ஜுஹனியைத் தேடிச் சென்றார்கள். (எங்களிடம் வாகனங்கள் குறைவாக இருந்ததால்) ஐந்து, ஆறு மற்றும் ஏழு பேருக்குச் சவாரி செய்ய ஒரே ஒரு ஒட்டகம் மட்டுமே இருந்தது. நாங்கள் முறைவைத்து அதில் ஏறி வந்தோம். அன்சாரித் தோழர் ஒருவரின் முறை வந்தபோது அவர் ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் மீது ஏறினார். பிறகு அதை எழுப்பியபோது, அது சற்றுப் பிடிவாதம் பிடித்தது. உடனே அவர், "செல்! அல்லாஹ் உன்னைச் சபிப்பானாக!" என்று கூறினார்.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "தனது ஒட்டகத்தைச் சபித்தவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "நான் தான் அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அதிலிருந்து இறங்குவீராக! சபிக்கப்பட்ட ஒன்றுடன் நீர் எம்முடன் வரவேண்டாம். உங்களுக்கு எதிராகவோ, உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு எதிராகவோ, உங்கள் செல்வங்களுக்கு எதிராகவோ நீங்கள் பிரார்த்திக்க வேண்டாம் (சாபமிட வேண்டாம்). அல்லாஹ்விடம் கேட்கப்படும் பிரார்த்தனைகள் அங்கீகரிக்கப்படும் ஒரு நேரத்துடன் (உங்கள் சாபம்) ஒத்துப்போய், அல்லாஹ் அதை உங்களுக்கு அங்கீகரித்துவிடக் கூடும்" என்று கூறினார்கள்.

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மாலை நேரம் வந்தபோது அரபு குலத்தாரின் நீர்நிலை ஒன்றுக்கு அருகே வந்தோம். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "யார் நமக்காக முந்திச் சென்று, தண்ணீர் தொட்டியைச் செப்பனிட்டு, தானும் நீர் அருந்தி நமக்கும் நீர் புகட்டுவார்?" என்று கேட்டார்கள். ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நான் எழுந்தேன். 'இதோ நான் தயார் அல்லாஹ்வின் தூதரே!' என்றேன்." அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிருடன் செல்லும் நபர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். ஜப்பார் பின் ஸக்ர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்தார்கள்.

நாங்கள் இருவரும் அந்தக் கிணற்றுக்குச் சென்று, தொட்டியில் ஓரிரு வாளி தண்ணீர் ஊற்றி, களிமண்ணால் பூசி மொழுகினோம். பிறகு அதில் தண்ணீர் இறைத்து ஊற்றி நிரப்பினோம். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தான் எங்களை முதலில் சந்தித்தார்கள். அவர்கள், "நீங்கள் இருவரும் எனக்கு அனுமதியளிக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றோம். அவர்கள் தங்கள் ஒட்டகத்தை நீர் அருந்தச் செய்தார்கள். அது நீர் அருந்திய பிறகு, அதன் கடிவாளத்தை இழுத்தார்கள். அது தன் கால்களை விரித்துச் சிறுநீர் கழித்தது. பிறகு அதைத் திருப்பிக்கொண்டு போய் ஓரிடத்தில் மண்டியிடச் செய்தார்கள். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொட்டிக்கு வந்து உளூச் செய்தார்கள். நானும் எழுந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உளூச் செய்தது போன்றே உளூச் செய்தேன். ஜப்பார் பின் ஸக்ர் (ரழி) அவர்கள் இயற்கை உபாதை கழிக்கச் சென்றுவிட்டார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுகைக்காக நின்றார்கள். என் மீது ஒரு மேலாடை இருந்தது. அதன் இரு ஓரங்களையும் இணைக்க முயன்றேன்; ஆனால் அது எனக்குப் போதவில்லை (சிறியதாக இருந்தது). அதற்குத் தொங்கல்கள் இருந்தன. ஆகவே அதைத் தலைகீழாகத் திருப்பி, அதன் இரு ஓரங்களையும் கழுத்தில் கட்டிக் கொண்டேன். பிறகு நான் வந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு இடப்பக்கம் நின்றேன். அவர்கள் என் கையைப் பிடித்துச் சுழற்றி, என்னைத் தமக்கு வலப்பக்கம் நிற்க வைத்தார்கள். பிறகு ஜப்பார் பின் ஸக்ர் (ரழி) அவர்கள் உளூச் செய்துவிட்டு வந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு இடப்பக்கம் நின்றார்கள். உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்கள் இருவரின் கைகளையும் ஒன்றாகப் பிடித்து, எங்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, தமக்குப் பின்னால் நிற்க வைத்தார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைக் கூர்ந்து பார்க்கலானார்கள். நான் அதை உணரவில்லை. பிறகு நான் கவனித்தபோது, அவர்கள் தமது கையால் 'இடுப்பில் ஆடையை இறக்கிக் கட்டுமாறு' சைகை செய்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுது முடித்ததும், "ஜாபிர்!" என்று அழைத்தார்கள். நான், "இதோ கீழ்ப்படிந்தேன், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றேன். அவர்கள், "ஆடை விசாலமாக இருந்தால் அதன் இரு ஓரங்களையும் (தோள்களில்) இணைத்துக்கட்டு. அது நெருக்கமானதாக (சிறியதாக) இருந்தால் அதை உன் இடுப்பில் கட்டிக்கொள்" என்று கூறினார்கள்.

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் சென்றோம். எங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நாளைக்கு உணவாக ஒரு பேரீச்சம்பழம் மட்டுமே கிடைத்து வந்தது. அதை நாங்கள் (குழந்தைகள்) சுவைப்பது போல் சுவைத்துச் சாப்பிடுவோம். பிறகு அதைத் துணியில் சேகரித்து வைப்போம். மேலும் நாங்கள் எங்கள் விற்களால் (மரங்களின்) இலைகளை அடித்து உதிர்த்து, எங்கள் வாயின் ஓரங்கள் புண்ணாகும் வரை அவற்றைச் சாப்பிட்டோம். (ஒருமுறை) எங்களில் ஒருவருக்கு அப்பேரீச்சம்பழம் கிடைக்காமல் தவறிவிட்டது. நாங்கள் அவரைத் தூக்கிக்கொண்டு போய், அவருக்கு அது கொடுக்கப்படவில்லை என்று சாட்சி கூறினோம். அதன் பிறகு அவருக்கு அது கொடுக்கப்பட்டது; அவர் எழுந்து அதைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் சென்று ஒரு விசாலமான பள்ளத்தாக்கில் இறங்கினோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இயற்கை உபாதை கழிக்கச் சென்றார்கள். நான் ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீருடன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மறைவிடம் தேடிப்) பார்த்தார்கள். பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் இருந்த இரு மரங்களைத் தவிர, மறைத்துக்கொள்ள வேறெதையும் அவர்கள் காணவில்லை.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்விரு மரங்களில் ஒன்றின் அருகே சென்று, அதன் கிளையைப் பிடித்து, "இன்காதீ அலய்ய பி இத்னில்லாஹ்" (அல்லாஹ்வின் உத்தரவுப்படி எனக்குக் கட்டுப்படு!) என்று கூறினார்கள். மூக்கணாங்கயிறு குத்தப்பட்ட ஒட்டகம், தன்னை இழுத்துச் செல்பவருக்குப் பணிந்து வருவது போல், அம்மரம் அவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு வந்தது. பிறகு மற்றொரு மரத்தின் அருகே சென்று அதன் ஒரு கிளையைப் பிடித்து, "இன்காதீ அலய்ய பி இத்னில்லாஹ்" (அல்லாஹ்வின் உத்தரவுப்படி எனக்குக் கட்டுப்படு!) என்று கூறினார்கள். அதுவும் அவ்வாறே அவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு வந்தது. அவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட மையப் பகுதிக்கு வந்தபோது அவ்விரண்டையும் சேர்த்துப் பிடித்து, "இல்தஇமா அலய்ய பி இத்னில்லாஹ்" (அல்லாஹ்வின் உத்தரவுப்படி என் மீது ஒன்றாகச் சேருங்கள்!) என்று கூறினார்கள். அவ்விரண்டும் ஒன்றாக இணைந்தன.

ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், நான் அருகே இருப்பதை உணர்ந்து (இயற்கை உபாதை கழிக்காமல்) தூரமாகச் சென்றுவிடுவார்களோ என்று அஞ்சி, நான் அங்கிருந்து ஓடி வந்தேன். நான் அமர்ந்து எனக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென நான் திரும்பியபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அவ்விரு மரங்களும் பிரிந்து, ஒவ்வொன்றும் அதனதன் இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சிறிது நேரம் நின்று, தமது தலையால் வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் அசைப்பதைக் கண்டேன்.

பிறகு அவர்கள் என்னிடம் வந்து, "ஜாபிர்! நான் நின்ற இடத்தைப் பார்த்தாயா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றேன். அவர்கள், "நீ அந்த இரு மரங்களிடம் சென்று, ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு கிளையை வெட்டி, நான் நின்ற இடத்திற்கு அவற்றை இழுத்துக்கொண்டு வா. நான் நின்ற இடத்தில் நீ நிற்கும்போது, உன் வலப்பக்கம் ஒரு கிளையையும், உன் இடப்பக்கம் ஒரு கிளையையும் போடு" என்று கூறினார்கள்.

ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் எழுந்து சென்று, ஒரு கல்லை எடுத்து உடைத்து, அதைச் செதுக்கிக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டேன். பிறகு அந்த மரங்களிடம் சென்று, ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு கிளையை வெட்டினேன். பிறகு அவற்றை இழுத்துக்கொண்டு வந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நின்ற இடத்தில் நின்றேன். ஒரு கிளையை என் வலப்பக்கமும், மற்றொன்றை என் இடப்பக்கமும் போட்டேன். பிறகு அவர்களிடம் சென்று, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (நீங்கள் சொன்னவாறே) செய்துவிட்டேன். அது எதற்காக?" என்று கேட்டேன். அவர்கள், "நான் வேதனை செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இரு அடக்கஸ்தலங்களைக் (கப்ருகளைக்) கடந்து வந்தேன். அவ்விரு கிளைகளும் ஈரமாக இருக்கும் வரை, அவ்வேதனை அவர்களுக்கு லேசாக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக நான் பரிந்துரை செய்தேன்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நாங்கள் (படையினர் தங்கியிருந்த) இடத்திற்கு வந்தோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிர்! உளூச் செய்ய மக்களை அழையுங்கள்" என்று கூறினார்கள். நான், "உளூச் செய்ய வாருங்கள்! உளூச் செய்ய வாருங்கள்! உளூச் செய்ய வாருங்கள்!" என்று அழைத்தேன். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இப்பயணக் கூட்டத்தில் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூட இல்லை" என்று கூறினேன். அன்சாரித் தோழர் ஒருவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக பழைய தோல் பையில் தண்ணீரை ஆற வைப்பார். அது பேரீச்ச மரக் கிளையில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், "இன்னாரின் மகன் இன்னாரான அந்த அன்சாரியிடம் சென்று, அவருடைய தோல் பையில் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று பார்" என்றார்கள். நான் அவரிடம் சென்று அதில் பார்த்தேன். அந்தத் தோல் பையின் அடிப்பகுதியில் (அல்லது மூலையில்) ஒரே ஒரு சொட்டுத் தண்ணீரைத் தவிர வேறெதுவும் அதில் இல்லை. அதை நான் ஊற்றினால், அப்பையின் காய்ந்த பகுதி அதை உறிஞ்சிவிடும் (என்ற நிலையில் இருந்தது).

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அந்தத் தோல் பையின் அடிப்பகுதியில் (அல்லது மூலையில்) ஒரே ஒரு சொட்டுத் தண்ணீரைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. அதை நான் ஊற்றினால், அப்பையின் காய்ந்த பகுதி அதை உறிஞ்சிவிடும்" என்றேன். அவர்கள், "சென்று, அதை என்னிடம் கொண்டு வா" என்றார்கள். நான் அதை அவர்களிடம் கொண்டு வந்தேன். அவர்கள் அதைத் தம் கையில் பிடித்து, ஏதோ ஒன்றை ஓதினார்கள்; அது என்னவென்று எனக்கு விளங்கவில்லை. மேலும் அதைத் தம் கைகளால் பிடித்து (அழுத்தி)க் கொடுத்தார்கள். பிறகு, "ஜாபிர்! பெரிய மரச் சட்டையைக் (பெரிய பாத்திரத்தை) கொண்டு வருமாறு அறிவிப்புச் செய்" என்றார்கள். நான், "பயணக் கூட்டத்தினர் பயன்படுத்தும் மரச் சட்டி (தேவைப்படுகிறது)" என்று (அறிவித்துக்) கூறினேன். அது கொண்டு வரப்பட்டது. நான் அதை அவர்களுக்கு முன் வைத்தேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அச்சட்டியில் தம் கையை இப்படி வைத்தார்கள் - அதாவது விரல்களைப் பரப்பி, அவற்றை அச்சட்டியின் அடிப்பகுதியில் வைத்தார்கள். பிறகு, "ஜாபிர்! (தோல் பையை) எடுத்து, 'பிஸ்மில்லாஹ்' (அல்லாஹ்வின் பெயரால்) என்று கூறி என் மீது ஊற்று" என்றார்கள். நான் 'பிஸ்மில்லாஹ்' என்று கூறி அவர்கள் மீது ஊற்றினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விரல்களுக்கிடையிலிருந்து தண்ணீர் பீறிட்டுக் கிளம்பியதை நான் கண்டேன். அந்தச் சட்டி நிரம்பி வழிந்தது. பிறகு, "ஜாபிர்! தண்ணீர் தேவைப்படுபவர்கள் வந்து எடுத்துக்கொள்ளட்டும் என்று அறிவிப்புச் செய்" என்றார்கள்.

மக்கள் வந்து தண்ணீர் எடுத்துச் சென்றனர்; தாகம் தீரக் குடித்தனர். நான், "இன்னும் யாருக்கேனும் தண்ணீர் தேவையா?" என்று கேட்டேன் (எவரும் வரவில்லை). ஆகவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அச்சட்டியிலிருந்து தம் கையை எடுத்தார்கள். அப்போதும் அது நிரம்பியவாறே இருந்தது. மக்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் பசியைப் பற்றி முறையிட்டார்கள். அவர்கள், "அல்லாஹ் உங்களுக்கு உணவளிப்பான்" என்றார்கள்.

நாங்கள் கடற்கரைக்கு வந்தோம். கடல் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தது. அது ஒரு பெரிய விலங்கைக் (திமிங்கிலத்தை) கரையில் ஒதுக்கியது. நாங்கள் நெருப்பு மூட்டி அதைச் சமைத்து, வயிறாரச் சாப்பிட்டோம்.

ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நானும் இன்னும் சிலரும் என ஐந்து நபர்கள் அதன் (திமிங்கிலத்தின்) கண் குழிக்குள் நுழைந்தோம். நாங்கள் வெளியே வரும்வரை எங்களை யாரும் பார்க்க முடியவில்லை. நாங்கள் அதன் விலா எலும்புகளில் ஒன்றை எடுத்து, அதை ஒரு வளைவு (ஆர்ச்) போல நட்டு வைத்தோம். பிறகு இப்பயணக் கூட்டத்திலேயே மிக உயரமான நபரையும், மிகப்பெரிய ஒட்டகத்தையும், மிகப்பெரிய சேணத்தையும் அழைத்து வரச் செய்தோம். அந்த ஒட்டகத்தில் சவாரி செய்தவர் தலை குனிய வேண்டிய அவசியமின்றி அதன் (விலா எலும்பு வளைவின்) வழியாக எளிதாகச் சென்றுவிட்டார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
1532சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، وَيَحْيَى بْنُ الْفَضْلِ، وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُجَاهِدٍ أَبُو حَزْرَةَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ ‏ لاَ تَدْعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ وَلاَ تَدْعُوا عَلَى أَوْلاَدِكُمْ وَلاَ تَدْعُوا عَلَى خَدَمِكُمْ وَلاَ تَدْعُوا عَلَى أَمْوَالِكُمْ لاَ تُوَافِقُوا مِنَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى سَاعَةَ نَيْلٍ فِيهَا عَطَاءٌ فَيَسْتَجِيبَ لَكُمْ ‏ ‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا الْحَدِيثُ مُتَّصِلُ الإِسْنَادِ فَإِنَّ عُبَادَةَ بْنَ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ لَقِيَ جَابِرًا ‏.‏
ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: உங்களுக்கு நீங்களே சாபமிட்டுக் கொள்ளாதீர்கள்; உங்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சாபமிடாதீர்கள்; உங்கள் பணியாளர்களுக்குச் சாபமிடாதீர்கள்; உங்கள் செல்வங்களுக்குச் சாபமிடாதீர்கள். அல்லாஹ்விடமிருந்து (அருட்கொடை) வழங்கப்படும் ஒரு நேரத்துடன் (உங்கள் சாபம்) அமைந்து, அவன் உங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிட வேண்டாம்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صحيح (الألباني)
1497ரியாதுஸ் ஸாலிஹீன்
وعن جابر رضي الله عنهما قال‏:‏ قال رسول الله صلى الله عليه وسلم‏:‏ ‏ ‏لا تدعوا على أنفسكم، ولا تدعوا على أولادكم، ولا تدعو على أموالكم، لا توافقوا من الله ساعة يسأل فيها عطاء، فيستجيب لكم‏ ‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏
ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “உங்களுக்கு எதிராகவோ, உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு எதிராகவோ, அல்லது உங்கள் செல்வங்களுக்கு எதிராகவோ (கேடு கேட்டுப்) பிரார்த்திக்காதீர்கள். நீங்கள் அல்லாஹ்வின் ஒரு நேரத்துடன் ஒத்துப்போய்விடாதீர்கள், அதில் (அவனிடம்) அருட்கொடைகள் கேட்கப்பட்டு (அவை) ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். (அப்போது) அவன் உங்களுக்கும் (உங்கள் தீய பிரார்த்தனைக்கு) பதிலளித்துவிடக் கூடும்.”
5742ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ سُفْيَانَ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُجَاهِدٍ أَبُو حَزْرَةَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَطْلُبُ الْمَجْدِيَّ بْنَ عَمْرٍو الْجُهَنِيَّ، وَكَانَ النَّاضِحُ يَعْتَقِبُهُ مِنَّا الْخَمْسَةُ، وَالسِّتَّةُ وَالسَّبْعَةُ، فَدَنَا عُقْبَةُ رَجُلٍ مِنَ الْأَنْصَارِ عَلَى نَاضِحٍ لَهُ، فَأَنَاخَهُ فَرَكِبَهُ، ثُمَّ بَعَثَهُ، فَتَلَدَّنَ عَلَيْهِ بَعْضَ التَّلَدُّنِ، فَقَالَ: شَأْ لَعَنَكَ اللَّهُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ هَذَا اللَّاعِنُ بَعِيرَهُ»؟ قَالَ: أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: «انْزِلْ عَنْهُ، فَلَا تَصْحَبْنَا بِمَلْعُونٍ، §لَا تَدْعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ، وَلَا تَدْعُوا عَلَى أَوْلَادِكُمْ، وَلَا تَدْعُوا عَلَى أَمْوَالِكُمْ، لَا تُوَافِقُوا مِنَ السَّاعَةِ فَيَسْتَجِيبَ لَكُمْ»
ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் மஜ்தீ பின் அம்ர் அல்-ஜுஹனியைத் தேடிப் புறப்பட்டோம். (அப்போது வாகனப் பற்றாக்குறையினால்) எங்களில் ஐவர், அறுவர் மற்றும் எழுவர் என ஓர் ஒட்டகத்தில் முறை வைத்துச் சவாரி செய்து வந்தோம். அன்சாரிகளில் ஒருவருக்கு அவருக்குரிய ஒட்டகத்தில் சவாரி செய்யும் முறை வந்தது. அவர் அதனை மண்டியிடச் செய்து, அதன் மீது ஏறி, பின்னர் அதனை எழுப்பினார். ஆனால் அது (எழாமல்) சற்று அடம் பிடித்தது. உடனே அவர் (அதனை அதட்டி), "சக்! (நட), அல்லாஹ் உன்னைச் சபிப்பானாக!" என்றார்.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "தம் ஒட்டகத்தைச் சபித்தவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் தான்" என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அதிலிருந்து கீழே இறங்கு. சபிக்கப்பட்ட ஒன்றோடு நீ எங்களுடன் பயணிக்கக் கூடாது" என்று கூறிவிட்டு, (பின்வருமாறு) அறிவுறுத்தினார்கள்:

"உங்களுக்கு நீங்களே (தீமை வேண்டிப்) பிரார்த்திக்காதீர்கள்! உங்கள் குழந்தைகளுக்கும் (தீமை வேண்டிப்) பிரார்த்திக்காதீர்கள்! உங்கள் செல்வங்களுக்கு எதிராகவும் (தீமை வேண்டிப்) பிரார்த்திக்காதீர்கள்! (ஏனெனில்,) நீங்கள் கேட்கும் நேரம் அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனைகள் ஏற்கப்படும் நேரமாக அமைந்து, அவன் உங்களின் அந்தப் பிரார்த்தனையை ஏற்று (உங்களுக்குத் தீமை விளைவித்து) விடக் கூடாது!"
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح