இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

3470ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ إِنْسَانًا ثُمَّ خَرَجَ يَسْأَلُ، فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ، فَقَالَ لَهُ هَلْ مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ لاَ‏.‏ فَقَتَلَهُ، فَجَعَلَ يَسْأَلُ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ ائْتِ قَرْيَةَ كَذَا وَكَذَا‏.‏ فَأَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَنَاءَ بِصَدْرِهِ نَحْوَهَا، فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ، فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ أَنْ تَقَرَّبِي‏.‏ وَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ أَنْ تَبَاعَدِي‏.‏ وَقَالَ قِيسُوا مَا بَيْنَهُمَا‏.‏ فَوُجِدَ إِلَى هَذِهِ أَقْرَبُ بِشِبْرٍ، فَغُفِرَ لَهُ ‏ ‏‏.‏
அபூசயீத் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “பனீ இஸ்ராயீல் சமுதாயத்தில் ஒரு மனிதர் இருந்தார். அவர் தொண்ணூற்று ஒன்பது மனிதர்களைக் கொன்றிருந்தார். பிறகு அவர் (பாவமன்னிப்புக் குறித்து) விசாரிக்கப் புறப்பட்டார். அவர் ஒரு துறவியிடம் வந்து அவரிடம், ‘(எனக்கு) பாவமன்னிப்பு உண்டா?’ என்று கேட்டார். அதற்கு அத்துறவி ‘இல்லை’ என்றார். உடனே அவரையும் அவர் கொன்றுவிட்டார்.

பிறகு அவர் விசாரிக்கத் தொடங்கினார். அப்போது ஒரு மனிதர் அவரிடம், ‘இன்ன ஊருக்குச் செல்வீராக’ என்றார். (அவர் செல்லும் வழியில்) மரணம் அவரை அடைந்தது. அப்போது அவர் தனது நெஞ்சை அந்த (நல்ல) ஊரின் பக்கம் சாய்த்தார்.

ஆகவே, கருணையின் வானவர்களும் வேதனையின் வானவர்களும் அவர் விஷயத்தில் தர்க்கித்துக்கொண்டனர். அப்போது அல்லாஹ் (பூமிக்கு) வஹீ (கட்டளை) அறிவித்தான்: இந்த (நல்ல) ஊர் (அவரை நோக்கி) நெருங்கவும், அந்த (தீய) ஊர் (அவரை விட்டு) தூரமாகச் செல்லவும் (அதாவது, நல்ல ஊருக்கான தூரம் சுருங்கவும், தீய ஊருக்கான தூரம் நீளவும்). மேலும், ‘அவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தை அளவிடுங்கள்’ என்று கூறினான். (அளக்கும்போது) அந்த (நல்ல) ஊருக்கு ஒரு சாண் அளவு அவர் நெருக்கமாக இருப்பது காணப்பட்டது. ஆகவே அவர் மன்னிக்கப்பட்டார்.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
7008ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالَ حَدَّثَنَا
مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ نَبِيَّ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا
فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا
فَهَلْ لَهُ مِنَ تَوْبَةٍ فَقَالَ لاَ ‏.‏ فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى
رَجُلٍ عَالِمٍ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَقَالَ نَعَمْ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ
انْطَلِقْ إِلَى أَرْضِ كَذَا وَكَذَا فَإِنَّ بِهَا أُنَاسًا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاعْبُدِ اللَّهَ مَعَهُمْ وَلاَ تَرْجِعْ إِلَى
أَرْضِكَ فَإِنَّهَا أَرْضُ سَوْءٍ ‏.‏ فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا نَصَفَ الطَّرِيقَ أَتَاهُ الْمَوْتُ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ
مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ فَقَالَتْ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ جَاءَ تَائِبًا مُقْبِلاً بِقَلْبِهِ إِلَى اللَّهِ ‏.‏ وَقَالَتْ
مَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ ‏.‏ فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ فَقَالَ
قِيسُوا مَا بَيْنَ الأَرْضَيْنِ فَإِلَى أَيَّتِهِمَا كَانَ أَدْنَى فَهُوَ لَهُ ‏.‏ فَقَاسُوهُ فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الأَرْضِ
الَّتِي أَرَادَ فَقَبَضَتْهُ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ ‏ ‏ ‏.‏ قَالَ قَتَادَةُ فَقَالَ الْحَسَنُ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ لَمَّا أَتَاهُ الْمَوْتُ
نَأَى بِصَدْرِهِ ‏.‏
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
உங்களுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த ஒரு மனிதர் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரைக் கொலை செய்திருந்தார். பின்னர், உலகில் உள்ள மிகவும் அறிந்தவரைப் பற்றி விசாரித்தார் (அதாவது, பாவமன்னிப்புக்கு வழிகாட்டக்கூடியவரை). அவருக்கு ஒரு துறவியிடம் வழிகாட்டப்பட்டது. அவர் அந்தத் துறவியிடம் வந்து, தான் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரைக் கொலை செய்திருப்பதாகவும், தனது பாவமன்னிப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு ஏதேனும் வாய்ப்பு உள்ளதா என்றும் கேட்டார். அதற்கு அவர், "இல்லை" என்றார். அவர் அவரையும் கொன்று, நூறு கொலைகளை நிறைவு செய்தார். பின்னர் அவர் உலகில் உள்ள மிகவும் அறிந்தவரைப் பற்றி விசாரித்தார், அவருக்கு ஒரு அறிஞரிடம் வழிகாட்டப்பட்டது. அவரிடம் சென்று, தான் நூறு பேரைக் கொலை செய்திருப்பதாகவும், தனது பாவமன்னிப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என்றும் கேட்டார். அதற்கு அந்த அறிஞர், "ஆம்; உனக்கும் பாவமன்னிப்புக்கும் இடையில் தடையாக இருப்பது எது? நீ இன்ன ஊருக்குச் செல்; அங்கே இறைவனைத் தொழுது வணங்கும் மக்கள் இருக்கிறார்கள். நீயும் அவர்களுடன் சேர்ந்து இறைவனை வணங்கு. உன்னுடைய ஊருக்குத் திரும்பி வராதே. ஏனெனில், அது (உனக்கு) ஒரு தீய ஊராகும்" என்றார். எனவே, அவர் (அந்த நல்லோரின் ஊரை நோக்கிப்) புறப்பட்டார். அவர் பாதி வழியை அடைந்தபோது, அவருக்கு மரணம் வந்தது. அப்போது கருணை வானவர்களுக்கும், தண்டனை வானவர்களுக்கும் இடையே ஒரு சர்ச்சை எழுந்தது. கருணை வானவர்கள், "இவர் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடியவராகவும், (தன்) உள்ளத்தால் (முழுமையாக) அல்லாஹ்வை நோக்கி வந்தவராகவும் உள்ளார்" என்று கூறினார்கள். தண்டனை வானவர்களோ, "அவர் எந்த நன்மையையும் செய்யவில்லை" என்று கூறினார்கள். அப்போது, அவர்களுக்கு இடையே (தீர்ப்பளிப்பதற்காக) ஒரு வானவர் மனித உருவில் வந்தார். அவர், "அவர் எந்த நிலப்பகுதிக்கு அருகில் இருக்கிறார் என்று இரு நிலப்பகுதிகளையும் அளந்து பாருங்கள்; எதற்கு அவர் மிக அருகில் இருக்கிறாரோ, அதுவே அவருக்குரியது" என்று கூறினார். அவர்கள் அதை அளந்தபோது, அவர் செல்ல விரும்பிய (நல்லோரின்) ஊருக்கு அருகில் இருப்பதைக் கண்டார்கள். எனவே, கருணை வானவர்கள் அவரது உயிரைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். கத்தாதா அவர்கள் கூறினார்கள், ஹசன் அவர்கள் தங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டதாகக் கூறினார்கள்: அவருக்கு மரணம் நெருங்கியபோது, அவர் தனது மார்பால் (நல்லோரின் ஊரை நோக்கி) முன்னோக்கித் தள்ளினார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
7009ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ
أَبَا الصِّدِّيقِ النَّاجِيَّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏ ‏ أَنَّ رَجُلاً
قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَجَعَلَ يَسْأَلُ هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَيْسَتْ
لَكَ تَوْبَةٌ ‏.‏ فَقَتَلَ الرَّاهِبَ ثُمَّ جَعَلَ يَسْأَلُ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَى قَرْيَةٍ فِيهَا قَوْمٌ صَالِحُونَ
فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَنَأَى بِصَدْرِهِ ثُمَّ مَاتَ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ
الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ فَكَانَ إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ أَقْرَبَ مِنْهَا بِشِبْرٍ فَجُعِلَ مِنْ أَهْلِهَا ‏ ‏
‏.‏
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“ஒரு மனிதன் தொண்ணூற்றொன்பது பேரைக் கொன்றான். பின்னர் அவன் தனக்கு தவ்பா (பாவமன்னிப்பு) உண்டா என்று விசாரிக்கத் தொடங்கினான். அவன் ஒரு துறவியிடம் வந்து, அவரிடம் கேட்டான். அதற்கு அத்துறவி, ‘உனக்கு பாவமன்னிப்பு இல்லை’ என்று கூறினார். ஆகவே அவன் அத்துறவியையும் கொன்றுவிட்டான். பின்னர் அவன் (மீண்டும்) விசாரிக்கத் தொடங்கினான். பிறகு அவன் (தன்) ஊரிலிருந்து வெளியேறி, நல்லடியார்கள் வசிக்கும் (மற்றொரு) ஊருக்குச் சென்றான். வழியில் பாதி தூரத்தில் இருந்தபோது அவனை மரணம் அடைந்தது. அவன் தன் நெஞ்சை (நல்ல ஊரை நோக்கி) சாய்த்தான்; பின்னர் இறந்தான்.

அவன் விஷயத்தில் கருணைக்குரிய வானவர்களுக்கும், வேதனைக்குரிய வானவர்களுக்கும் இடையே சர்ச்சை எழுந்தது. (அளந்து பார்க்கையில்) அவன் நல்லடியார்கள் வசிக்கும் ஊருக்கே ஒரு சாண் அளவு நெருக்கமாக இருந்தான். எனவே, அவ்வூராரில் ஒருவனாக அவன் ஆக்கப்பட்டான்.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2622சுனன் இப்னுமாஜா
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَنْبَأَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ أَلاَ أُخْبِرُكُمْ بِمَا، سَمِعْتُ مِنْ، فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي ‏"‏ إِنَّ عَبْدًا قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ ‏.‏ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ بَعْدَ تِسْعَةٍ وَتِسْعِينَ نَفْسًا ‏.‏ قَالَ فَانْتَضَى سَيْفَهُ فَقَتَلَهُ فَأَكْمَلَ بِهِ الْمِائَةَ ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ فَقَالَ وَيْحَكَ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ اخْرُجْ مِنَ الْقَرْيَةِ الْخَبِيثَةِ الَّتِي أَنْتَ فِيهَا إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ قَرْيَةِ كَذَا وَكَذَا فَاعْبُدْ رَبَّكَ فِيهَا ‏.‏ فَخَرَجَ يُرِيدُ الْقَرْيَةَ الصَّالِحَةَ فَعَرَضَ لَهُ أَجَلُهُ فِي الطَّرِيقِ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ قَالَ إِبْلِيسُ أَنَا أَوْلَى بِهِ إِنَّهُ لَمْ يَعْصِنِي سَاعَةً قَطُّ ‏.‏ قَالَ فَقَالَتْ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ إِنَّهُ خَرَجَ تَائِبًا ‏"‏ ‏.‏
قَالَ هَمَّامٌ فَحَدَّثَنِي حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَلَكًا فَاخْتَصَمُوا إِلَيْهِ ثُمَّ رَجَعُوا فَقَالَ انْظُرُوا أَىَّ الْقَرْيَتَيْنِ كَانَتْ أَقْرَبَ فَأَلْحِقُوهُ بِأَهْلِهَا ‏.‏
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَنْبَأَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ أَلاَ أُخْبِرُكُمْ بِمَا، سَمِعْتُ مِنْ، فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي ‏"‏ إِنَّ عَبْدًا قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ ‏.‏ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ بَعْدَ تِسْعَةٍ وَتِسْعِينَ نَفْسًا ‏.‏ قَالَ فَانْتَضَى سَيْفَهُ فَقَتَلَهُ فَأَكْمَلَ بِهِ الْمِائَةَ ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ قَالَ فَقَالَ وَيْحَكَ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ اخْرُجْ مِنَ الْقَرْيَةِ الْخَبِيثَةِ الَّتِي أَنْتَ فِيهَا إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ قَرْيَةِ كَذَا وَكَذَا فَاعْبُدْ رَبَّكَ فِيهَا ‏.‏ فَخَرَجَ يُرِيدُ الْقَرْيَةَ الصَّالِحَةَ فَعَرَضَ لَهُ أَجَلُهُ فِي الطَّرِيقِ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ قَالَ إِبْلِيسُ أَنَا أَوْلَى بِهِ إِنَّهُ لَمْ يَعْصِنِي سَاعَةً قَطُّ ‏.‏ قَالَ فَقَالَتْ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ إِنَّهُ خَرَجَ تَائِبًا ‏"‏ ‏.‏
قَالَ هَمَّامٌ فَحَدَّثَنِي حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَلَكًا فَاخْتَصَمُوا إِلَيْهِ ثُمَّ رَجَعُوا فَقَالَ انْظُرُوا أَىَّ الْقَرْيَتَيْنِ كَانَتْ أَقْرَبَ فَأَلْحِقُوهُ بِأَهْلِهَا ‏.‏
قَالَ قَتَادَةُ فَحَدَّثَنَا الْحَسَنُ، قَالَ لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ احْتَفَزَ بِنَفْسِهِ فَقَرُبَ مِنَ الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ وَبَاعَدَ مِنْهُ الْقَرْيَةَ الْخَبِيثَةَ فَأَلْحَقُوهُ بِأَهْلِ الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ ‏.‏
قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الْقَطَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ الْبَغْدَادِيُّ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، فَذَكَرَ نَحْوَهُ ‏.‏
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

“அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் திருவாயிலிருந்து நான் கேட்டதை உங்களுக்கு நான் அறிவிக்க வேண்டாமா? அதை என் இரு காதுகளும் கேட்டன; என் உள்ளம் கிரகித்துப் பாதுகாத்துக்கொண்டது:

'நிச்சயமாக (முன்காலத்தில்) ஒரு அடியான் தொண்ணூற்றொன்பது உயிர்களைக் கொன்றிருந்தான். பிறகு அவனுக்குப் பாவமன்னிப்புக் கோரும் எண்ணம் ஏற்பட்டது. எனவே பூமியிலேயே அதிகம் அறிந்தவர் யார் என்று அவன் கேட்டான். அவனுக்கு ஒரு மனிதர் அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவன் அவரிடம் சென்று, “நான் தொண்ணூற்றொன்பது பேரைக் கொன்றுவிட்டேன்; எனக்குப் பாவமன்னிப்பு உண்டா?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், “தொண்ணூற்றொன்பது பேரைக் கொன்ற பிறகா?” என்று (நம்பிக்கையற்றவாறு) கேட்டார். உடனே அவன் தன் வாளை உருவி அவரையும் கொன்று, அவர் மூலம் நூறைப் பூர்த்தி செய்தான்.

பிறகு (மீண்டும்) அவனுக்குப் பாவமன்னிப்புக் கோரும் எண்ணம் ஏற்பட்டது. எனவே பூமியிலேயே அதிகம் அறிந்தவர் யார் என்று அவன் கேட்டான். அவனுக்கு ஒரு மனிதர் அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவன் அவரிடம் சென்று, “நான் நூறு உயிர்களைக் கொன்றுவிட்டேன்; எனக்குப் பாவமன்னிப்பு உண்டா?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், “உனக்குக் கேடுதான்! உனக்கும் பாவமன்னிப்பிற்கும் இடையில் குறுக்கிடுபவர் யார்? நீ வசிக்கும் இந்தத் தீய ஊரைவிட்டு வெளியேறி, இன்ன நல்ல ஊருக்குச் செல்வாயாக! அங்கே உனது இறைவனை வணங்கு” என்று கூறினார்.

எனவே அவன் அந்த நல்ல ஊரை நாடிப் புறப்பட்டான். வழியில் அவனுக்கு மரணம் வந்துவிட்டது. அப்போது அருள்தரும் வானவர்களும், வேதனை செய்யும் வானவர்களும் அவனைக் குறித்துத் தர்க்கம் செய்து கொண்டனர். இப்லீஸ், “இவன் எனக்குரியவன்; இவன் ஒரு நாழிகையேனும் எனக்கு மாறுசெய்ததில்லை” என்று கூறினான். ஆனால் அருள்தரும் வானவர்கள், “இவன் பாவமன்னிப்புக் கோரியவனாகப் புறப்பட்டு வந்துள்ளான்” என்று கூறினர்.'”

(அறிவிப்பாளர்) ஹம்மாம் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: எனக்கு ஹுமைத் அத்தவீல், பக்ர் பின் அப்துல்லாஹ் வழியாக அபூராஃபி (ரழி) அவர்களிடமிருந்து அறிவித்தார்:
“எனவே அல்லாஹ் ஒரு வானவரை அனுப்பினான். அவர்கள் (அந்த வானவர்கள்) அவரிடம் (வழக்கை) ஒப்படைத்தனர். பிறகு அவர்கள் (அவ்வானவரிடம்) திரும்பினர். அவர், ‘இரண்டு ஊர்களில் எந்த ஊருக்கு அவன் மிக அருகில் இருக்கிறான் என்று பாருங்கள்; அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்களுடன் அவனைச் சேர்த்துவிடுங்கள்’ என்று கூறினார்.”

(அறிவிப்பாளர்) கத்தாதா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ஹஸன் (அல்-பஸ்ரீ) அவர்கள் எங்களுக்கு அறிவித்தார்கள்:
“அவனுக்கு மரணம் நெருங்கியபோது, அவன் (தன் உடலை) நல்ல ஊரை நோக்கி நகர்த்திக்கொண்டான்; தீய ஊரிலிருந்து விலகிச் சென்றான். எனவே அவர்கள் அவனை நல்ல ஊரின் மக்களுடன் சேர்த்துவிட்டனர்.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (தாருஸ்ஸலாம் பதிப்பு)
11154முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ لَا أُحَدِّثُكُمْ إِلَّا مَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ سَمِعَتْهُ أُذُنَايَ وَوَعَاهُ قَلْبِي إِنَّ عَبْدًا قَتَلَ تِسْعَةًوَتِسْعِينَ نَفْسًا ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ؟ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ؟ قَالَ بَعْدَ قَتْلِ تِسْعَةٍ وَتِسْعِينَ نَفْسًا؟ قَالَ فَانْتَضَى سَيْفَهُ فَقَتَلَهُ بِهِ فَأَكْمَلَ بِهِ مِائَةً ثُمَّ عَرَضَتْ لَهُ التَّوْبَةُ فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ؟ فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي قَتَلْتُ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ؟ فَقَالَ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ اخْرُجْ مِنَ الْقَرْيَةِ الْخَبِيثَةِ الَّتِي أَنْتَ فِيهَا إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ قَرْيَةِ كَذَا وَكَذَا فَاعْبُدْ رَبَّكَ فِيهَا قَالَ فَخَرَجَ إِلَى الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ فَعَرَضَ لَهُ أَجَلُهُ فِي الطَّرِيقِ قَالَ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ قَالَ فَقَالَ إِبْلِيسُ أَنَا أَوْلَى بِهِ إِنَّهُ لَمْ يَعْصِنِي سَاعَةً قَطُّ قَالَ فَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ إِنَّهُ خَرَجَ تَائِبًا قَالَ هَمَّامٌ فَحَدَّثَنِي حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ الْمُزَنِيِّ عَنْ أَبِي رَافِعٍ قَالَ فَبَعَثَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ مَلَكًا فَاخْتَصَمُوا إِلَيْهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ قَتَادَةَ قَالَ فَقَالَ انْظُرُوا أَيُّ الْقَرْيَتَيْنِ كَانَ أَقْرَبَ إِلَيْهِ فَأَلْحِقُوهُ بِأَهْلِهَا قَالَ قَتَادَةُ فَحَدَّثَنَا الْحَسَنُ قَالَ لَمَّا عَرَفَ الْمَوْتَ احْتَفَزَ بِنَفْسِهِ فَقَرَّبَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ مِنْهُ الْقَرْيَةَ الصَّالِحَةَ وَبَاعَدَ مِنْهُ الْقَرْيَةَ الْخَبِيثَةَ فَأَلْحَقُوهُ بِأَهْلِ الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து என் இரு காதுகளும் கேட்டு, என் உள்ளம் பாதுகாத்து வைத்த ஒரு செய்தியைத் தவிர வேறெதையும் நான் உங்களுக்குக் கூறமாட்டேன்:

"ஓர் அடியார் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரை கொலை செய்தார். பிறகு அவருக்குப் பாவமன்னிப்புத் தேடும் (தவ்பா செய்யும்) எண்ணம் ஏற்பட்டது. எனவே, அவர் பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகவும் அறிஞரான ஒருவரைப் பற்றி விசாரித்தார். அவருக்கு ஒரு மனிதர் (வணக்கசாலி) அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவர் அந்த மனிதரிடம் சென்று, 'நான் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரை கொலை செய்துள்ளேன்; எனக்குப் பாவமன்னிப்பு உண்டா?' என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர், 'தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரை கொலை செய்த பிறகா (உனக்குப் பாவமன்னிப்பு கிடைக்கப் போகிறது)?' என்று (மறுப்பாகக்) கேட்டார். உடனே அவர் தனது வாளை உருவி அவரையும் கொன்று, அவரைக்கொண்டு நூறை முழுமையாக்கினார்.

மீண்டும் அவருக்குப் பாவமன்னிப்புத் தேடும் எண்ணம் ஏற்பட்டது. எனவே, பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகவும் அறிஞரான ஒருவரைப் பற்றி விசாரித்தார். அவருக்கு ஒரு (உண்மையான அறிஞரான) மனிதர் அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவரிடம் சென்று, 'நான் நூறு பேரை கொலை செய்துள்ளேன்; எனக்குப் பாவமன்னிப்பு உண்டா?' என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர், 'உமக்கும் பாவமன்னிப்புக்கும் இடையே தடையாக இருப்பவர் யார்? நீர் வசிக்கும் இந்தத் தீய ஊரை விட்டு வெளியேறி, இன்னின்ன நல்ல ஊருக்குச் செல்வீராக! அங்கு உமது இறைவனை வணங்குவீராக!' என்று கூறினார்.

ஆகவே, அவர் அந்த நல்ல ஊரை நோக்கிப் புறப்பட்டார். வழியிலேயே அவருக்கு மரணம் வந்துவிட்டது. அப்போது அவரைப் பற்றி அருளின் வானவர்களுக்கும் வேதனையின் வானவர்களுக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. இப்லீஸ் (ஷைத்தான்), 'அவர் ஒரு கணமும் எனக்கு மாறு செய்ததில்லை என்பதால் (அவரை நரகிற்கு அழைத்துச் செல்ல) நானே தகுதியானவன்' என்று கூறினான். அருளின் வானவர்கள், 'அவர் பாவமன்னிப்புத் தேடியவராகவே (உண்மையான தவ்பாவுடன்) வந்துள்ளார்' என்று கூறினார்கள்.

ஹம்மாம் கூறுகிறார்: ஹுமைத் அத்தவீல் அவர்கள் பக்ர் பின் அப்தில்லாஹ் அல்முஸனீ வழியாக, அபூராஃபிஉ அவர்கள் கூறியதாக எனக்கு அறிவித்தார்கள்: "அப்போது, அல்லாஹ் (அஸ்ஸ வஜல்) ஒரு வானவரை (மனித உருவில்) அவர்களிடம் அனுப்பினான்; அவர்கள் அவரிடம் தங்களின் வழக்கைக் கொண்டு சென்றனர்."

பின்னர் கத்தாதா அவர்களின் அறிவிப்பு தொடர்கிறது: அந்த வானவர், "அவர் இவ்விரு ஊர்களில் எதற்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார் என்று அளந்து பாருங்கள். (எந்த ஊர் பக்கம் நெருக்கமாக இருக்கிறாரோ) அவரை அந்த ஊர்வாசிகளுடன் சேர்த்து விடுங்கள்" என்று கூறினார்.

கத்தாதா அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: ஹஸன் (அல்பஸரீ) அவர்கள் எங்களுக்கு அறிவித்தார்கள்: "தமக்கு மரணம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்த போது, அவர் (தன் மார்பால் தரையில் ஊர்ந்து) தம் உடலை (நல்ல ஊரை நோக்கி) நகர்த்தினார். எனவே, அல்லாஹ் (அஸ்ஸ வஜல்) அந்த நல்ல ஊரை அவருக்கு நெருக்கமாக்கி, தீய ஊரை அவரை விட்டுத் தூரமாக்கினான். ஆகவே, வானவர்கள் அவரை நல்ல ஊர்வாசிகளோடு (அருளின் வானவர்களிடம்) சேர்த்துவிட்டனர்."
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، أنبأ أَبُو الْفَضْلِ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْهَاشِمِيُّ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ اللهِ، ثنا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ إِسْحَاقُ: أنبأ وَقَالَ الْآخَرَانِ: ثنا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " كَانَ مِمَّنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا، فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ، فَأَتَاهُ، فَقَالَ: إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا، فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟ قَالَ: لَا. فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهَ مِائَةً، ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ عَالِمٍ فَأَتَاهُ، فَقَالَ: قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ، فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟ فَقَالَ: نَعَمْ، وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ، انْطَلِقْ إِلَى أَرْضِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنَّ بِهَا نَاسًا يَعْبُدُونَ اللهَ، فَاعْبُدْ مَعَهُمْ، وَلَا تَرْجِعْ إِلَى أَرْضِكَ، فَإِنَّهَا أَرْضُ سُوءٍ، فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا أَتَى نِصْفَ الطَّرِيقِ أَتَاهُ الْمَوْتُ، فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ، فَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ: جَاءَ تَائِبًا مُقْبِلًا بِقَلْبِهِ إِلَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ. وَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الْعَذَابِ: إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ. فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ، فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ، فَقَالَ: قِيسُوا مَا بَيْنَ الْأَرَضِينَ، فَإِلَى أَيِّهَا كَانَ أَدْنَى فَهُوَ لَهُ، فَقَاسُوا، فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي أَرَادَ، فَقَبَضَتْهُ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ ". قَالَ قَتَادَةُ: فَقَالَ الْحَسَنُ: ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ لَمَّا أَتَاهُ الْمَوْتُ نَاءَ بِصَدْرِهِ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُثَنَّى، وَمُحَمَّدِ بْنِ بَشَّارٍ
அபூசயீத் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"உங்களுக்கு முன் வாழ்ந்தவர்களில் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரைக் கொலை செய்த ஒரு மனிதன் இருந்தான். அவன் பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகவும் அறிஞரான ஒருவரைப் பற்றி விசாரித்தான். அப்போது அவனுக்கு ஒரு பாதிரியார் (வணக்கசாலி) அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவன் அவரிடம் சென்று, தான் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேரைக் கொன்றுவிட்டதாகவும், தனக்குப் பாவமன்னிப்பு (தவ்பா) கிடைக்குமா? என்றும் கேட்டான். அதற்கு அவர், 'இல்லை (கிடைக்காது)' என்று கூறினார். உடனே அவன் அவரையும் கொன்று, (அதன் மூலம்) எண்ணிக்கையை நூறாக முழுமையாக்கினான்.

பின்னர் மீண்டும் பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகவும் அறிஞரான ஒருவரைப் பற்றி விசாரித்தான். அப்போது ஓர் அறிஞர் அவனுக்கு அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவன் அவரிடம் சென்று, தான் நூறு பேரைக் கொன்றுவிட்டதாகவும், தனக்குப் பாவமன்னிப்பு (தவ்பா) கிடைக்குமா? என்றும் கேட்டான். அதற்கு அந்த அறிஞர், 'ஆம் (கிடைக்கும்); உனக்கும் பாவமன்னிப்புக்கும் இடையே தடையாக இருப்பவர் யார்? நீ இன்னின்ன ஊருக்குச் செல். அங்கு அல்லாஹ்வை வணங்கும் மக்கள் சிலர் உள்ளனர். அவர்களுடன் சேர்ந்து நீயும் அல்லாஹ்வை வணங்கு. உன்னுடைய ஊருக்குத் திரும்பிவிடாதே; ஏனெனில், அது ஒரு கெட்ட ஊராகும்' என்று கூறினார்.

அதன்படி அவன் புறப்பட்டுச் சென்றான். பாதி வழியைக் கடந்த போது அவனுக்கு மரணம் ஏற்பட்டது. அப்போது அருளின் வானவர்களும் வேதனையின் வானவர்களும் அவனது விஷயத்தில் தர்க்கித்துக்கொண்டனர். அருளின் வானவர்கள், 'இவன் பாவமன்னிப்பு (தவ்பா) தேடியவனாகவும், தன் உள்ளத்தால் அல்லாஹ்வை முன்னோக்கியவனாகவும் வந்துள்ளான்' என்று கூறினர். வேதனையின் வானவர்கள், 'இவன் எந்தவொரு நன்மையையும் செய்ததே இல்லை' என்று கூறினர்.

அப்போது ஒரு வானவர் மனித உருவில் அவர்களிடம் வந்தார். அவரை தங்களுக்கு இடையே (தீர்ப்பு வழங்க) நடுவராக அவர்கள் ஆக்கிக்கொண்டனர். அவர், 'இந்த இரண்டு ஊர்களுக்கும் (அவன் புறப்பட்ட கெட்ட ஊருக்கும், அவன் செல்லவிருந்த நல்ல ஊருக்கும்) இடைப்பட்ட தூரத்தை அளந்து பாருங்கள். அவன் எந்த ஊருக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கிறானோ, அந்த ஊருக்கே அவன் உரியவன் ஆவான்' என்று கூறினார். அதன்படி அவர்கள் அளந்து பார்த்த போது, அவன் செல்ல நாடிய (நல்ல) ஊருக்கே அவன் மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டனர். எனவே, அருளின் வானவர்கள் அவனது உயிரைக் கைப்பற்றினர்."

கத்தாதா (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: ஹஸன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள், "அவனுக்கு மரணம் நெருங்கிய போது, அவன் (நல்ல ஊரை நோக்கி) தனது நெஞ்சால் ஊர்ந்து நகர்ந்தான் என்று எங்களுக்குக் கூறப்பட்டது."
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
611ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا أَبُو يَعْلَى، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: «كَانَ §فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا، فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ، فَأَتَاهُ، فقَالَ: إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا، فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟، قَالَ: لَا فَقَتَلَهُ وَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً، ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الْأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ، فقَالَ: أَنَّهُ قَتَلَ مِئَةً، فَهَلْ لَهُ تَوْبَةٌ؟، قَالَ: نَعَمْ، مَنْ يَحُولُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ؟ ائْتِ أَرْضَ كَذَا وَكَذَا، فَإِنَّ بِهَا نَاسًا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاعْبُدِ اللَّهَ وَلَا تَرْجِعْ إِلَى أَرْضِكَ، فَإِنَّهَا أَرْضُ سُوءٍ، فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا انْتَصَفَ الطَّرِيقَ، أَتَاهُ الْمَوْتُ، فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ، وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ، فَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ: جَاءَنَا تَائِبًا مُقْبِلًا بِقَلْبِهِ إِلَى اللَّهِ جَلَّ وَعَلَا، وَقَالَتْ مَلَائِكَةُ الْعَذَابِ: إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ، فَأَتَاهُ مَلَكٌ فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ، فقَالَ: قِيسُوا مَا بَيْنَ الْأَرْضَيْنِ: أَيُّهُمَا كَانَ أَقْرَبَ، فَهِيَ لَهُ، فَقَاسُوهُ فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي أَرَادَ، فَقَبَضَتْهُ بِهَا مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ».
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"உங்களுக்கு முன் வாழ்ந்தவர்களில் தொண்ணூற்றொன்பது பேரை கொலை செய்த ஒருவன் இருந்தான். அவன், பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகச் சிறந்த அறிஞர் ஒருவரைப் பற்றி விசாரித்தான். அப்போது அவனுக்கு ஒரு (வணக்கசாலியான) பாதிரியார் அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவன் அவரிடம் சென்று, தான் தொண்ணூற்றொன்பது பேரை கொன்றுவிட்டதாகவும், தனக்குப் பாவமன்னிப்பு (தவ்பா) கிடைக்குமா? என்றும் கேட்டான். அதற்கு அவர், ‘இல்லை (கிடைக்காது)’ என்று கூறினார். உடனே அவன் அவரையும் கொன்று (தனது கொலைப் பட்டியலை) நூறாக ஆக்கினான்.

பிறகு மீண்டும், பூமியில் உள்ளவர்களில் மிகச் சிறந்த அறிஞர் ஒருவரைப் பற்றி அவன் விசாரித்தான். அப்போது அவனுக்கு ஒரு (உண்மையான) மார்க்க அறிஞர் அடையாளம் காட்டப்பட்டார். அவரிடம் தான் நூறு பேரை கொன்றுவிட்டதாகவும், தனக்குப் பாவமன்னிப்பு கிடைக்குமா? என்றும் கேட்டான். அதற்கு அவர், ‘ஆம்! உனக்கும் பாவமன்னிப்புக்கும் இடையே தடையாக இருப்பது எது? இன்னின்ன பகுதிக்குச் செல். அங்கு அல்லாஹ்வை வணங்கும் மக்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து நீயும் அல்லாஹ்வை வணங்கு. உன்னுடைய (பாவங்கள் நிறைந்த) சொந்த ஊருக்குத் திரும்பிவிடாதே! ஏனெனில், அது மோசமான ஊராகும்’ என்று கூறினார்.

உடனே அவன் (அந்த ஊரை நோக்கிப்) புறப்பட்டான். பாதி வழியை அடைந்தபோது, அவனுக்கு மரணம் வந்தது. அப்போது, (அவனை அழைத்துச் செல்வது குறித்து) அருள்புரியும் வானவர்களுக்கும், வேதனை செய்யும் வானவர்களுக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது.

அருள்புரியும் வானவர்கள், ‘இவன் பாவமன்னிப்பு கோரியவனாகவும், தன் உள்ளத்தால் மகத்துவமும் தூய்மையும் மிக்க அல்லாஹ்வை முன்னோக்கியவனாகவும் வந்துள்ளான்’ என்று கூறினார்கள். வேதனை செய்யும் வானவர்கள், ‘இவன் (இதற்கு முன்) இதுவரை எந்தவொரு நன்மையும் செய்ததில்லை’ என்று கூறினார்கள்.

அப்போது ஒரு வானவர் மனித ரூபத்தில் அவர்களிடம் வந்தார். அவரை தங்களுக்கு மத்தியில் (தீர்ப்பு வழங்குபவராக) அவர்கள் ஆக்கிக் கொண்டனர். அவர், ‘(அவன் புறப்பட்ட ஊருக்கும், அவன் செல்ல நாடிய ஊருக்கும் உள்ள) இரு பூமிகளின் தூரத்தை அளந்து பாருங்கள். அவன் எந்த ஊருக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறானோ, அந்த ஊருக்கே அவன் உரியவன்’ என்று கூறினார். அதன்படி அவர்கள் அளந்து பார்த்தபோது, அவன் செல்ல நாடிய (நல்லோர் வாழும்) ஊருக்கு மிக நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டனர். எனவே, அருள்புரியும் வானவர்கள் அவனது உயிரைக் கைப்பற்றினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
615ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا عُمَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الصِّدِّيقِ النَّاجِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: § «كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ إِنْسَانًا، ثُمَّ خَرَجَ يَسْأَلُ، فَأَتَى رَاهِبًا فَسَأَلَهُ: هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟، قَالَ: لَا، فَقَتَلَهُ، وَجَعَلَ يَسْأَلُ، فقَالَ لَهُ رَجُلٌ: ائْتِ قَرْيَةَ كَذَا وَكَذَا، فَأَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَمَاتَ، فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلَائِكَةُ الْعَذَابِ، فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى هَذِهِ: تَقَرَّبِي وَإِلَى هَذِهِ تَبَاعَدِي، فَوُجِدَ أَقْرَبَ إِلَى هَذِهِ بِشِبْرٍ فَغُفِرَ لَهُ».
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"பனூ இஸ்ராயீலர்களிடையே தொண்ணூற்றொன்பது மனிதர்களைக் கொன்ற ஒரு மனிதன் இருந்தான். பின்னர் அவன் (பாவமன்னிப்புப் பற்றி) விசாரிப்பதற்காகப் புறப்பட்டான். அவன் ஒரு துறவியிடம் (பாதிரியாரிடம்) வந்து, தமக்குத் தவ்பா (பாவமன்னிப்பு) கிடைக்குமா? என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், 'இல்லை' என்று பதிலளித்தார். உடனே அவன் அவரையும் கொன்று (நூறு பேரை) முடித்தான். மீண்டும் அவன் (பாவமன்னிப்புப் பற்றித் தொடர்ந்து) விசாரிக்கலானான். அப்போது ஒரு மனிதர் அவனிடம், 'இன்னின்ன (நல்லவர்கள் வாழும்) ஊருக்குச் செல்வாயாக' என்று கூறினார். (அவ்வாறே அவன் புறப்பட்டுச் சென்றபோது) வழியிலேயே மரணம் அவனை வந்தடைந்தது.

அவனைக் குறித்து ரஹ்மத்துடைய (அருளின்) வானவர்களும், அதாபுடைய (வேதனையின்) வானவர்களும் தங்களுக்குள் தர்க்கித்துக் கொண்டனர். அப்போது அல்லாஹ், இந்த (அவன் செல்லவிருந்த) ஊருக்கு, 'நீ நெருங்கி வா' என்றும், அந்த (அவன் புறப்பட்ட) ஊருக்கு 'நீ விலகிப் போ' என்றும் வஹீ (கட்டளை) பிறப்பித்தான். (அவற்றுக்கிடையிலான தூரம் அளக்கப்பட்ட போது) அவன் செல்லவிருந்த ஊருக்கு ஒரு சாண் அளவு நெருக்கமாக இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. எனவே, அவனுக்குப் பாவமன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح