மக்காவில் அருளப்பட்டது

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ

(அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்.)

புரூஜ் (Buruj) என்ற சொல்லின் விளக்கம்; அல்லாஹ் வானத்தின் மீதும் அதன் புரூஜ்கள் மீதும் சத்தியம் செய்கிறான்.

புரூஜ்கள் என்பது பிரம்மாண்டமான நட்சத்திரங்களாகும். இதனை அல்லாஹ் பின்வருமாறு கூறுகிறான்:

تَبَارَكَ الَّذِى جَعَلَ فِى السَّمَآءِ بُرُوجاً وَجَعَلَ فِيهَا سِرَاجاً وَقَمَراً مُّنِيراً

(வானத்தில் புரூஜ்களை (நட்சத்திர மண்டலங்களை) அமைத்து, அதில் ஒரு விளக்கையும் (சூரியனையும்), ஒளிவீசும் சந்திரனையும் அமைத்தவன் மிக்க பாக்கியவான்.) (25:61). இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), முஜாஹித், அத்-தஹ்ஹாக், அல்-ஹஸன், கதாதா மற்றும் அஸ்-ஸுத்தி ஆகியோர் "அல்-புரூஜ் என்பது நட்சத்திரங்களைக் குறிக்கும்" என்று கூறியுள்ளனர். அல்-மின்ஹால் பின் அம்ர் பின்வருமாறு கூறினார்:

وَالسَّمَآءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ

(புரூஜ்களை உடைய வானத்தின் மீது சத்தியமாக.) "அழகிய படைப்பு" என்பது இதன் பொருளாகும். இப்னு ஜரீர் அவர்கள், இது சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் நிலைகளைக் குறிக்கும் பன்னிரண்டு புரூஜ்கள் (இராசி மண்டலங்கள்) என்ற கருத்தையே தேர்ந்தெடுத்தார்கள். சூரியன் இந்த ஒவ்வொரு "புர்ஜ்" (புரூஜின் ஒருமை) வழியாகவும் ஒரு மாதத்தில் பயணிக்கிறது. சந்திரன் இந்த ஒவ்வொரு புர்ஜ் வழியாகவும் இரண்டு மற்றும் மூன்றில் ஒரு பங்கு நாட்களில் பயணிக்கிறது; இது மொத்தம் இருபத்தெட்டு நிலைகளாக அமைந்து, பிறகு இரண்டு இரவுகள் சந்திரன் மறைந்து விடுகிறது.

வாக்களிக்கப்பட்ட நாள், சாட்சி மற்றும் சாட்சியமளிக்கப்பட்டவை பற்றிய விளக்கம்

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ - وَشَـهِدٍ وَمَشْهُودٍ

(இன்னும், வாக்களிக்கப்பட்ட நாளின் மீதும் சத்தியமாக. மேலும், சாட்சி சொல்பவர் மீதும், சாட்சி சொல்லப்பட்டவர் மீதும் சத்தியமாக.) இப்னு அபீ ஹாதிம் அவர்கள் அபூ ஹுரைரா (ரழி) வாயிலாகப் பதிவு செய்துள்ளார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ

يَوْمُ الْقِيَامَةِ

وَشَهِدَ

يَوْمُ الْجُمُعَةِ، وَمَا طَلَعَتْ شَمْسٌ وَلَا غَرَبَتْ عَلَى يَوْمٍ أَفْضَلَ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ، وَفِيهِ سَاعَةٌ لَا يُوَافِقُهَا عَبْدٌ مُسْلِمٌ يَسْأَلُ اللهَ فِيهَا خَيْرًا إِلَّا أَعْطَاهُ إِيَّاهُ، وَلَا يَسْتَعِيذُ فِيهَا مِنْ شَرَ إِلَّا أَعَاذَهُ.

وَمَشْهُودٍ

يَوْمُ عَرَفَة»

(வாக்களிக்கப்பட்ட நாள்) என்பது மறுமை நாளைக் குறிக்கும். (சாட்சி சொல்பவர்) என்பது வெள்ளிக்கிழமையைக் குறிக்கும். வெள்ளிக்கிழமையை விடச் சிறந்த ஒரு நாளில் சூரியன் உதிப்பதுமில்லை, மறைவதுமில்லை. அந்த நாளில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் இருக்கிறது; ஒரு முஸ்லிமான அடியார் அந்த நேரத்தில் அல்லாஹ்விடம் ஏதேனும் நன்மையை வேண்டினால், அல்லாஹ் அவருக்கு அதனை வழங்காமல் இருப்பதில்லை. எத்தகைய தீமையிலிருந்தும் அவர் பாதுகாப்புத் தேடினால், அல்லாஹ் அவரைப் பாதுகாக்காமல் இருப்பதில்லை. (சாட்சி சொல்லப்பட்டவர்) என்பது அரஃபா நாளைக் (ஹஜ்ஜின் போது வரும் நாள்) குறிக்கும்." இப்னு குஸைமாவும் இதே ஹதீஸைப் பதிவு செய்துள்ளார்கள். இது அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்களின் கூற்றாகவும் (மவ்கூஃப்) இதே போன்ற பொருளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இமாம் அஹ்மத் அவர்கள் ஸுஹைப் (ரழி) வாயிலாக அறிவிக்கிறார்கள்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் கூற்று:

قُتِلَ أَصْحَـبُ الاٍّخْدُودِ

(அகழ் தோண்டியவர்கள் (குதில) சபிக்கப்பட்டனர்.) அதாவது, 'உக்தூத்' (அகழ்) தோழர்கள் சபிக்கப்பட்டனர். உக்தூத் என்பதன் பன்மை 'அகாதீத்' ஆகும், இதற்குத் தரையில் தோண்டப்பட்ட அகழிகள் என்று பொருள். இது நிராகரிப்பாளர்களிடையே வாழ்ந்த ஒரு முஃமின்களின் குழுவைப் பற்றிய செய்தியாகும். அந்த நிராகரிப்பாளர்கள் அல்லாஹ்வை விசுவாசித்த முஃமின்களைப் பின்தொடர்ந்து துன்புறுத்தி, அவர்களைத் தங்கள் மார்க்கத்திலிருந்து விலகச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினர். ஆனால் முஃமின்கள் தங்கள் ஈமானை விட்டுக்கொடுக்க மறுத்தனர். இதனால் நிராகரிப்பாளர்கள் அவர்களுக்காகத் தரையில் ஒரு பெரிய அகழைத் தோண்டினர். அதில் பெரும் நெருப்பை மூட்டி, அது கொழுந்துவிட்டு எரிவதற்கான எரிபொருட்களையும் தயார் செய்தனர். முஃமின்களை மீண்டும் மதம் மாறும்படி வற்புறுத்தினர்; அவர்கள் மறுக்கவே, அவர்களை அந்த நெருப்பில் தூக்கி வீசினர். இதையே அல்லாஹ் இவ்வாறு கூறுகிறான்:

قُتِلَ أَصْحَـبُ الاٍّخْدُودِ - النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ - إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ - وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ

(அகழ் தோண்டியவர்கள் சபிக்கப்பட்டனர். அது விறகுகள் போட்டு எரிக்கப்பட்ட நெருப்பாகும். அதன் அருகே அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தபோது, அவர்கள் முஃமின்களை (நெருப்பில் இட்டு) என்ன செய்தார்கள் என்பதற்கு அவர்களே சாட்சிகளாக இருந்தனர்.) அதாவது, அந்த முஃமின்களுக்கு என்ன செய்யப்பட்டது என்பதை அவர்கள் நேரில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அல்லாஹ் கூறினான்:

وَمَا نَقَمُواْ مِنْهُمْ إِلاَّ أَن يُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ

(யாவரையும் மிகைத்தவனும், புகழுக்குரியவனுமாகிய அல்லாஹ்வை அவர்கள் ஈமான் கொண்டார்கள் என்பதைத் தவிர, வேறெதற்காவும் இவர்களை அவர்கள் பழிவாங்கவில்லை.) அதாவது, அந்த மக்களின் பார்வையில், யாவரையும் மிகைத்த அல்லாஹ்வை அவர்கள் ஈமான் கொண்டதைத் தவிர வேறெந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. அல்லாஹ் தன்பால் சேர விரும்புவோருக்கு ஒருபோதும் அநியாயம் செய்யமாட்டான். அவன் தனது சொல்லிலும், செயலிலும், சட்டத்திலும், விதியிலும் வல்லமை மிக்கவனும் புகழுக்குரியவனுமாவான். தனது இந்த அடியார்களுக்கு நிராகரிப்பாளர்களின் கைகளால் நேர்ந்த இந்தத் துன்பங்களை அவன் விதித்தான். அவன் யாவற்றையும் மிகைத்தவன், புகழுக்குரியவன் - இந்த விதியின் காரணம் பலருக்குத் தெரியாமல் இருந்தாலும் சரியே. பின்னர் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

الَّذِى لَهُ مُلْكُ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ

(வானங்கள் மற்றும் பூமியின் ஆட்சி அவனுக்கே உரியது!) அவனது முழுமையான பண்புகளில் ஒன்று, வானங்கள், பூமி, மற்றும் அவற்றுக்கு இடையில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் அவனே உரிமையாளன் என்பதாகும்.

وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ

(இன்னும் அல்லாஹ் ஒவ்வொரு பொருளையும் கவனிப்பவனாக இருக்கிறான்.) அதாவது, வானங்கள் மற்றும் பூமியில் உள்ள எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாமல் மறைந்துவிடாது; எதுவும் அவனிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டதும் அல்ல.

சூனியக்காரன், துறவி, சிறுவன் மற்றும் அகழியில் வீசப்பட்டவர்களின் கதை

இமாம் அஹ்மத் அவர்கள் ஸுஹைப் (ரழி) வாயிலாக அறிவிக்கிறார்கள்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

«كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ مَلِكٌ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ، فَلَمَّا كَبِرَ السَّاحِرُ قَالَ لِلْمَلِكِ: إِنِّي قَدْ كَبُرَ سِنِّي وَحَضَرَ أَجَلِي، فَادْفَعْ إِلَيَّ غُلَامًا لِأُعَلِّمَهُ السِّحْرَ، فَدَفَعَ إِلَيْهِ غُلَامًا فَكَانَ يُعَلِّمُهُ السِّحْرَ، وَكَانَ الْغُلَامُ عَلَى الرَّاهِبِ فَسَمِعَ مِنْ كَلَامِهِ فَأَعْجَبَهُ نَحْوُهُ وَكَلَامُهُ، وَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ وَقَالَ: مَا حَبَسَكَ؟ وَإِذَا أَتَى أَهْلَهُ ضَرَبُوهُ وَقَالُوا: مَا حَبَسَكَ؟ فَشَكَا ذلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَـقَالَ: إِذَا أَرَادَ السَّاحِرُ أَنْ يَضْرِبَكَ فَقُلْ: حَبَسَنِي أَهْلِي، وَإِذَا أَرَادَ أَهْلُكَ أَنْ يَضْرِبُوكَ فَقُلْ: حَبَسَنِي السَّاحِرُ، قَالَ: فَبَيْنَمَا هُوَ ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ فَظِيعَةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يَجُوزُوا. فَقَالَ: الْيَوْمَ أَعْلَمُ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبُّ إِلَى اللهِ أَمْ أَمْرُ السَّاحِرِ؟ قَالَ فَأَخَذَ حَجَرًا فَـقَالَ: اللْهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ وَأَرْضَى مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هذِهِ الدَّابَّةَ حَتْى يَجُوزَ النَّاسُ، ورَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ.

(உங்களுக்கு முன் வாழ்ந்த மக்களில் ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவனிடம் ஒரு சூனியக்காரன் இருந்தான். அந்தச் சூனியக்காரனுக்கு வயதானபோது, அவன் மன்னனிடம், "எனக்கு வயதாகிவிட்டது, எனது ஆயுட்காலம் முடியப் போகிறது. எனவே என்னிடம் ஒரு சிறுவனை அனுப்புங்கள்; நான் அவனுக்குச் சூனியத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கிறேன்" என்றான். மன்னனும் அவனிடம் ஒரு சிறுவனை அனுப்பினான். அந்தச் சிறுவன் சூனியக்காரனிடம் செல்லும் வழியில் ஒரு துறவி (ஆன்மீகவாதி) தங்கியிருந்தார். அந்தச் சிறுவன் அவரிடம் அமர்ந்து அவரது போதனைகளைக் கேட்டு, அதில் ஈர்க்கப்பட்டான். சூனியக்காரனிடம் செல்லும்போது அந்தத் துறவியிடம் அமர்ந்துவிட்டுச் சென்றால், சூனியக்காரன் தாமதத்திற்காக அவனை அடிப்பான். வீட்டார் கேட்டாலும் சூனியக்காரன் தாமதப்படுத்தியதாகக் கூறுவான். இது குறித்து துறவியிடம் அந்தச் சிறுவன் முறையிட்டபோது, "சூனியக்காரன் அடிக்க முற்பட்டால் 'வீட்டார் தாமதப்படுத்தினர்' என்றும், வீட்டார் அடிக்க முற்பட்டால் 'சூனியக்காரன் தாமதப்படுத்தினான்' என்றும் சொல்" என்று துறவி அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். ஒருநாள் வழியில் ஒரு பெரும் மிருகம் மக்களை வழிமறித்துக் கொண்டிருந்தது. மக்கள் பயந்து கடந்து செல்ல முடியாமல் இருந்தனர். அப்போது சிறுவன், "சூனியக்காரன் சிறந்தவனா அல்லது துறவி சிறந்தவரா என்பதை இன்று நான் அறிந்து கொள்வேன்" என்று கூறி ஒரு கல்லை எடுத்தான். "யா அல்லாஹ்! சூனியக்காரனின் செயலை விடத் துறவியின் செயல் உனக்குப் பிரியமானதாக இருந்தால், மக்கள் கடந்து செல்லும் வகையில் இந்த மிருகத்தைக் கொன்றுவிடு" என்று பிரார்த்தித்து அதனை எறிந்தான். அந்த மிருகம் செத்தது; மக்கள் கடந்து சென்றனர்.)

فَأَخْبَرَ الرَّاهِبَ بِذلِكَ فَـقَالَ: أَيْ بُنَيَّ، أَنْتَ أَفْضَلُ مِنِّي وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى، فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ، فَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِىءُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَسَائِرَ الْأَدْوَاءِ وَيَشْفِيهِمْ، وَكَانَ لِلْمَلِكِ جَلِيسٌ فَعَمِيَ فَسَمِعَ بِهِ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ: اشْفِنِي وَلَكَ مَا ههُنَا أَجْمَعُ، فَـقَالَ: مَا أَنَا أَشْفِي أَحَدًا، إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ عَزَّ وَجَلَّ، فَإِنْ آمَنْتَ بِهِ دَعَوْتُ اللهَ فَشَفَاكَ، فَآمَنَ فَدَعَا اللهَ فَشَفَاهُ.

சிறுவன் துறவியிடம் நடந்ததைத் தெரிவித்தான். துறவி அவனிடம், "மகனே! இன்று நீ என்னை விடச் சிறந்துவிட்டாய். நீ பெரும் நிலையை அடைந்துவிட்டாய்; நிச்சயம் நீ சோதிக்கப்படுவாய். அவ்வாறு சோதிக்கப்பட்டால் என்னைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடாதே" என்றார். அந்தச் சிறுவன் பிறவிக் குருடு, வெண்குஷ்டம் மற்றும் பல நோய்களைக் குணப்படுத்தி வந்தான். மன்னனின் நெருங்கிய கூட்டாளிகளில் ஒருவருக்குக் கண்பார்வை பறிபோயிருந்தது. அவர் அந்தச் சிறுவனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, பல பரிசுகளுடன் அவனிடம் வந்து, "நீ என்னைக் குணப்படுத்தினால் இவை அனைத்தையும் உனக்கே தருகிறேன்" என்றார். அதற்குச் சிறுவன், "நான் யாரையும் குணப்படுத்துவதில்லை; அல்லாஹ் ஒருவனே குணப்படுத்துகிறான். நீங்கள் அல்லாஹ்வை விசுவாசித்தால், அவன் உங்களைக் குணப்படுத்த நான் அவனிடம் பிரார்த்தனை செய்வேன்" என்றான். அவர் அல்லாஹ்வை விசுவாசித்தார்; அல்லாஹ் அவருக்குக் கண்பார்வையை மீட்டுக்கொடுத்தான்.

ثُمَّ أَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ مِنْهُ نَحْوَ مَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: يَا فُلَانُ، مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ؟ فَـقَالَ: رَبِّي. فَـقَالَ: أَنَا؟ قَالَ: لَا، رَبِّي وَرَبُّكَ اللهُ، قَالَ: وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي؟ قَالَ: نَعَمْ رَبِّي وَرَبُّكَ اللهُ، فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتْى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ، فَبَعَثَ إِلَيْهِ فَـقَالَ: أَيْ بُنَيَّ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ أَنْ تُبْرِىءَ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَهذِهِ الْأَدْوَاءَ قَالَ: مَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ عَزَّ وَجَلَّ، قَالَ: أَنَا؟ قَالَ: لَا. قَالَ: أَوَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي؟ قَالَ: رَبِّي وَرَبُّكَ اللهُ، فَأَخَذَهُ أَيْضًا بِالْعَذَابِ فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتْى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَأُتِيَ بِالرَّاهِبِ فَقَالَ: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى، فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتْى وَقَعَ شِقَّاهُ، وَقَالَ لِلْأَعْمَى: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى، فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ حَتْى وَقَعَ شِقَّاهُ إِلَى الْأَرْضِ. وَقَالَ لِلْغُلَام: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى، فَبَعَثَ بِهِ مَعَ نَفَرٍ إِلى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا وَقَالَ: إِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَدَهْدِهُوهُ، فَذَهَبُوا بِهِ فَلَمَّا عَلَوْا بِهِ الْجَبَلَ قَالَ: اللْهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَرَجَفَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَدُهْدِهُوا أَجْمَعُونَ، وَجَاءَ الْغُلَامُ يَتَلَمَّسُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَقَالَ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ فَقَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ تَعَالَى، فَبَعَثَ بِهِ مَعَ نَفَرٍ فِي قُرْقُورٍ فَقَالَ: إِذَا لَجَجْتُمْ بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ، وَإِلَّا فَغَرِّقُوهُ فِي الْبَحْرِ، فَلَجَّجُوا بِهِ الْبَحْرَ فَـقَالَ الْغُلَامُ: اللْهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَغَرِقُوا أَجْمَعُونَ.

பின்னர் அவர் மன்னனிடம் வந்து பழையபடி அமர்ந்தார். மன்னன் அவரிடம், "உனக்குக் கண்பார்வையைத் தந்தது யார்?" என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், "என் இறைவன்" என்றார். "நானா?" என்று மன்னன் கேட்க, "இல்லை, என் இறைவனும் உன் இறைவனுமாகிய அல்லாஹ்" என்றார். மன்னன் கோபமடைந்து அவரைச் சித்திரவதை செய்யவே, அவர் சிறுவனைக் காட்டிக் கொடுத்தார். சிறுவன் வந்தபோது, "மகனே! நீ பிறவிக் குருடு, வெண்குஷ்டத்தை எல்லாம் நீக்கும் அளவுக்குச் சூனியத்தில் வல்லவனாகி விட்டாயா?" என்று மன்னன் கேட்டான். சிறுவன், "நான் யாரையும் குணப்படுத்துவதில்லை; அல்லாஹ் ஒருவனே குணப்படுத்துகிறான்" என்றான். மன்னன், "நானா?" என்று கேட்டான். சிறுவன், "இல்லை" என்றான். "என்னைத் தவிர உனக்கு வேறு இறைவனா?" என்று மன்னன் கேட்க, "என் இறைவனும் உன் இறைவனுமாகிய அல்லாஹ் தான்" என்று சிறுவன் பதிலளித்தான். அவனும் சித்திரவதை செய்யப்பட்டபோது துறவியைக் காட்டிக் கொடுத்தான். துறவி வரவழைக்கப்பட்டார்; அவரைத் தனது மார்க்கத்தைத் துறக்கச் சொல்லி மன்னன் கட்டளையிட்டான். அவர் மறுக்கவே, ஒரு ரம்பத்தைக் கொண்டு வந்து அவரது தலை உச்சியில் வைத்து அவர் இரண்டாகப் பிளக்கப்படும் வரை அறுத்தான். பார்வை பெற்ற மனிதருக்கும் இதே நிலை ஏற்பட்டது. பின்னர் சிறுவனிடம் மார்க்கத்தைத் துறக்கச் சொன்னான். அவன் மறுக்கவே, மன்னன் தனது ஆட்களிடம் சிறுவனைக் கொடுத்து ஒரு மலையின் உச்சிக்கு அழைத்துச் சென்று, அவன் மதம் மாறவில்லை என்றால் அங்கிருந்து கீழே தள்ளி விடும்படி கூறினான். மலையுச்சிக்குச் சென்றதும் சிறுவன், "யா அல்லாஹ்! நீ விரும்பும் வகையில் இவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று" என்று வேண்டினான். மலை அதிர்ந்தது; அவர்கள் அனைவரும் கீழே விழுந்தனர். சிறுவன் நடந்து மன்னனிடம் வந்தான். மன்னன் ஆச்சரியத்துடன், "உன்னுடன் வந்தவர்கள் என்ன ஆனார்கள்?" என்று கேட்டான். "அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றினான்" என்றான் சிறுவன். மீண்டும் ஒரு படகில் அவனை நடுக்கடலுக்கு அழைத்துச் சென்று, மதம் மாறாவிட்டால் கடலில் மூழ்கடிக்க உத்தரவிட்டான். அங்கும் சிறுவன் அவ்வாறே வேண்டினான்; அவர்கள் அனைவரும் நீரில் மூழ்கினர்.

وَجَاءَ الْغُلَامُ حَتْى دَخَلَ عَلَى الْمَلِكِ فَـقَالَ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ فَقَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ تَعَالَى ثُمَّ قَالَ لِلْمَلِكِ: إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلي حَتْى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ، فَإِنْ أَنْتَ فَعَلْتَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَتَلْتَنِي، وَإِلَّا فَإِنَّكَ لَا تَسْتَطِيعُ قَتْلِي، قَالَ: وَمَا هُوَ؟ قَالَ: تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ ثُمَّ تَصْلُبُنِي عَلَى جِذْع وَتَأْخُذُ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي، ثُمَّ قُلْ: بِاسْمِ اللهِ رَبِّ الْغُلَامِ. فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذلِكَ قَـتَلْتَنِـي. فَفَعَلَ وَوَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبِدِ قَوْسِهِ ثُمَّ رَمَاهُ وَقَالَ: بِاسْمِ اللهِ رَبِّ الْغُلَامِ، فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ، فَوَضَعَ الْغُلَامُ يَدَهُ عَلَى مَوْضِع السَّهْم وَمَاتَ، فَـقَالَ النَّاسُ: آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَام. فَقِيلَ لِلْمَلِكِ: أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ؟ فَقَدْ وَاللهِ نَزَلَ بِكَ، قَدْ آمَنَ النَّاسُ كُلُّهُمْ، فَأَمَرَ بِأَفْوَاهِ السِّكَكِ، فَخُدَّتْ فِيهَا الْأَخَادِيدُ وَأُضْرِمَتْ فِيهَا النِّيرَانُ، وَقَالَ: مَنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ فَدَعُوهُ، وَإِلَّا فَأَقْحِمُوهُ فِيهَا، قَالَ: فَكَانُوا يَتَعَادُّونَ فِيهَا وَيَتَدَافَعُونَ، فَجَاءَتِ امْرأَةٌ بابْنٍ لَهَا تُرْضِعُهُ، فَكَأَنَّهَا تَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِي النَّارِ فَـقَالَ الصَّبِيُّ: اصْبِرِي يَا أُمَّاهْ فَإِنَّكِ عَلَى الْحَق»

பின்னர் சிறுவன் மீண்டும் மன்னனிடம் வந்தான். "உன் தோழர்கள் என்ன ஆனார்கள்?" என்று மன்னன் கேட்டான். "அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றினான்" என்ற சிறுவன், "நான் சொல்லும்படி செய்தால் தவிர உங்களால் என்னைக் கொல்ல முடியாது" என்றான். "அது என்ன?" என்று மன்னன் கேட்க, சிறுவன் கூறினான்: "மக்களை ஒரு மைதானத்தில் திரட்டி, என்னை ஒரு மரத்தின் தண்டுடன் கட்டி வையுங்கள்; பிறகு எனது அம்பறாத்தூணியிலிருந்து ஓர் அம்பை எடுத்து, 'சிறுவனின் இறைவனான அல்லாஹ்வின் பெயரால்' என்று கூறி எய்யுங்கள். அப்படிச் செய்தால் மட்டுமே நீங்கள் என்னைக் கொல்ல முடியும்." மன்னனும் அவ்வாறே செய்தான். வில்லை வளைத்து அம்பை எய்யும்போது, "சிறுவனின் இறைவனான அல்லாஹ்வின் பெயரால்" என்று கூறினான். அந்த அம்பு சிறுவனின் நெற்றிப்பொட்டில் பாய்ந்தது; அவன் தனது கையை அந்த இடத்தில் வைத்தபடி உயிர் துறந்தான். இதைப் பார்த்த மக்கள் அனைவரும், "நாங்கள் சிறுவனின் இறைவனை ஈமான் கொண்டோம்!" என்று முழக்கமிட்டனர். மன்னனிடம், "நீர் எதற்குப் பயந்தீரோ அதுவே நடந்துவிட்டது; மக்கள் அனைவரும் ஈமான் கொண்டுவிட்டனர்" என்று கூறப்பட்டது. உடனே மன்னன் கோபமடைந்து தெருக்களின் நுழைவாயில்களில் அகழிகளைத் தோண்டச் செய்து, அவற்றில் நெருப்பை மூட்டினான். "யார் தனது மார்க்கத்தைத் துறக்க மறுக்கிறார்களோ, அவர்களை இதில் வீசுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டான். மக்கள் ஒருவரையொருவர் முண்டியடித்துக் கொண்டு அந்த நெருப்பில் குதித்தனர். அப்போது ஒரு தாய் தனது கைக்குழந்தையுடன் அங்கே வந்தாள்; நெருப்பில் விழ அவள் சற்றுத் தயங்கியபோது, அந்தக் கைக்குழந்தை அவளிடம், "அம்மா! பொறுமையாக இருங்கள், நிச்சயமாக நீங்கள் சத்தியத்தின் மீதே இருக்கிறீர்கள்!" என்று பேசியது.) இந்த ஹதீஸை இமாம் முஸ்லிம் அவர்கள் தனது 'ஸஹீஹ்' நூலின் இறுதியில் பதிவு செய்துள்ளார்கள். முஹம்மது பின் இஸ்ஹாக் பின் யஸார் அவர்கள் தனது 'ஸீரா' நூலில் இந்தக் கதையைச் சற்று மாறுபட்ட கோணத்தில் விளக்குகிறார்கள். சிறுவன் கொல்லப்பட்ட பிறகு, நஜ்ரான் மக்கள் அனைவரும் அவனது மார்க்கமான கிறிஸ்தவத்தைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். பின்னர் 'தூ நுவாஸ்' என்ற மன்னன் தனது படையுடன் வந்து அவர்களை யூத மதத்திற்கு மாறும்படி வற்புறுத்தினான். மாற மறுத்தவர்களை அகழி தோண்டி நெருப்பிலிட்டும், வாளால் வெட்டியும் கொன்றான். இவ்வாறு சுமார் இருபதாயிரம் பேரை அவன் படுகொலை செய்தான். தூ நுவாஸ் மற்றும் அவனது படையைப் பற்றித்தான் அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளினான்:

قُتِلَ أَصْحَـبُ الاٍّخْدُودِ - النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ - إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ - وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ - وَمَا نَقَمُواْ مِنْهُمْ إِلاَّ أَن يُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ - الَّذِى لَهُ مُلْكُ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ

(அகழ் தோண்டியவர்கள் சபிக்கப்பட்டனர். அது விறகுகள் போட்டு எரிக்கப்பட்ட நெருப்பாகும். அதன் அருகே அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தபோது, அவர்கள் முஃமின்களை (நெருப்பில் இட்டு) என்ன செய்தார்கள் என்பதற்கு அவர்களே சாட்சிகளாக இருந்தனர். யாவரையும் மிகைத்தவனும், புகழுக்குரியவனுமாகிய அல்லாஹ்வை அவர்கள் ஈமான் கொண்டார்கள் என்பதைத் தவிர, வேறெதற்காவும் இவர்களை அவர்கள் பழிவாங்கவில்லை! வானங்கள் மற்றும் பூமியின் ஆட்சி அவனுக்கே உரியது! இன்னும் அல்லாஹ் ஒவ்வொரு பொருளையும் கவனிப்பவனாக இருக்கிறான்.) (85:4-9). முஹம்மது பின் இஸ்ஹாக் தனது ஸீரா நூலில் குறிப்பிடுவதாவது: அகழ் தோழர்களைக் கொன்றவன் தூ நுவாஸ் ஆவான். அவனது பெயர் ஸுர்ஆ; ஆட்சிக் காலத்தில் யூசுஃப் என்று அழைக்கப்பட்டான். இவன் துபான் அஸ்அத் அபீ கரிபின் மகன். இவனது தந்தைதான் மதீனாவை ஆக்கிரமித்து கஅபாவிற்குத் திரை (கிஸ்வா) அணிவித்த 'துப்பா' மன்னன் ஆவான். அவன் மதீனாவின் யூத ரபிக்கள் இருவரைத் தன்னுடன் அழைத்து வந்தான்; அவர்கள் மூலமாக யமன் மக்கள் யூத மதத்தைத் தழுவினர். தூ நுவாஸ் ஒரே காலையில் இருபதாயிரம் பேரை அகழியில் கொன்றான். தவ்ஸ் தூ தஃலபான் என்பவன் மட்டும் அங்கிருந்து குதிரையில் தப்பிச் சென்றான். அவனை அவர்களால் பிடிக்க முடியவில்லை. அவன் ஷாம் தேசத்தின் சீஸரிடம் (ரோமப் பேரரசர்) சென்று முறையிட்டான். சீஸர், அபிசீனியாவின் மன்னரான அன்-நஜாஷிக்குக் கடிதம் எழுதினார். நஜாஷி மன்னர், அர்யாத் மற்றும் அப்ரஹா தலைமையில் ஒரு பெரும் படையை அனுப்பி யமனை யூதர்களிடமிருந்து மீட்டனர். தூ நுவாஸ் தப்பிக்க முயன்று இறுதியில் கடலில் விழுந்து மூழ்கினான். அதன்பின் எழுபது ஆண்டுகள் அபிசீனிய கிறிஸ்தவர்களின் ஆட்சி யமனிலிருந்தது. பின்னர் பாரசீக மன்னர் கிஸ்ராவின் உதவியுடன் ஸைஃப் பின் தீ யஸின் அல்-ஹிம்யரி என்பவர் கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து அதிகாரத்தைப் பறித்து, மீண்டும் யமனியர்களிடமே (ஹிம்யர் வம்சத்தினரிடம்) ஆட்சியைக் கொடுத்தார். இதைப் பற்றிய விரிவான செய்திகளை - இன்ஷா அல்லாஹ் - பின்வரும் சூராவின் தஃப்ஸீரில் காண்போம்:

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَـبِ الْفِيلِ

(யானை உடையவர்களுடன் உம்முடைய இறைவன் என்ன செய்தான் என்பதை நீர் பார்க்கவில்லையா?) (105:1).

அகழ் தோழர்களைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்குரிய தண்டனை

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُواْ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَـتِ

(நிச்சயமாக முஃமினான ஆண்களையும் முஃமினான பெண்களையும் எவர் துன்புறுத்தினார்களோ,) அதாவது அவர்களை நெருப்பிலிட்டு எரித்தார்களோ என்று இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), முஜாஹித், கதாதா, அத்-தஹ்ஹாக் மற்றும் இப்னு அப்ஸா ஆகியோர் கூறுகின்றனர்.

ثُمَّ لَمْ يَتُوبُواْ

(பின்னர் அவர்கள் தவ்பா செய்து (வருந்தித் தங்களை மாற்றிக் கொள்ளவில்லையோ,) அதாவது தாங்கள் செய்த கொடுமைகளை நிறுத்தாமலும் அதற்காக வருந்தாமலும் இருந்தார்களோ,

فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ

(அவர்களுக்கு நரக வேதனையுண்டு; இன்னும் அவர்களுக்கு எரிக்கப்படும் நெருப்பின் தண்டனையும் உண்டு.) ஏனெனில், அவர்கள் செய்த செயலுக்கு ஏற்பவே தண்டனையும் அமைகிறது. அல்-ஹஸன் அல்-பஸரீ அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் இந்தத் தாராள குணத்தையும் கருணையையும் பாருங்கள்! அவனது நேசர்களைக் (அவ்லியாக்களை) கொன்றவர்களையும் அவன் தவ்பா செய்து மன்னிப்புத் தேடுமாறு அழைக்கின்றான்!"