இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் சிலைகளை உடைத்த விதம்

பிறகு இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் ஒரு சத்தியம் செய்தார்கள். அதனை அவர்களின் மக்களில் சிலர் செவியுற்றனர். மக்கள் தங்கள் திருவிழாவைக் கொண்டாடுவதற்காகப் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, அவர்களின் சிலைகளுக்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்து, அவற்றை உடைத்து அழிப்பதாக அந்தச் சத்தியம் அமைந்திருந்தது. அவர்களுக்கு ஒரு திருவிழா இருந்தது, அதைக் கொண்டாட அவர்கள் ஊருக்கு வெளியே செல்வது வழக்கம். அபூ இஸ்ஹாக் அவர்கள், அபுல் அஹ்வஸ் வழியாக அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்ததாகக் கூறுகிறார்கள்: "இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் சமூகம் தங்களின் திருவிழாவிற்குப் புறப்பட்டபோது, அவர்கள் அவரைக் கடந்து சென்று, 'இப்ராஹீமே! நீங்களும் எங்களுடன் வரவில்லையா?' என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர், 'நிச்சயமாக நான் நோயுற்று இருக்கிறேன்' என்று கூறினார்கள்." அதற்கு முந்தைய நாளில்தான் அவர் பின்வருமாறு கூறியிருந்தார்கள்:

وَتَاللَّهِ لأَكِيدَنَّ أَصْنَـمَكُمْ بَعْدَ أَن تُوَلُّواْ مُدْبِرِينَ

(அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீங்கள் முதுகு காட்டித் திரும்பிச் சென்ற பின்னர், உங்கள் சிலைகளுக்கு எதிராக நான் நிச்சயமாக ஒரு சூழ்ச்சி செய்வேன்.) மக்களில் சிலரும் அவர் இதைக் கூறுவதைச் செவியுற்றிருந்தனர்.

فَجَعَلَهُمْ جُذَاذاً

(ஆகவே, அவர் அவற்றை துண்டு துண்டாக உடைத்தார்கள்.) அதாவது, மிகப்பெரிய சிலையைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் அவர் நொறுக்கித் தள்ளினார்கள். இது பின்வரும் வசனத்தைப் போன்றதாகும்:

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْباً بِالْيَمِينِ

(பிறகு அவர் அவற்றின் மீது சாய்ந்து, (அவற்றைத்) தமது வலக்கையால் பலமாக அடித்தார்கள்) 37:93.

لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ

(அவர்கள் அதனிடம் திரும்பக்கூடும் என்பதற்காக.) அந்தப் பெரிய சிலையின் கையில் அவர் ஒரு சுத்தியலை வைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்தச் சிலைக்குத் தானே பொறாமை ஏற்பட்டு, தன்னுடன் இந்தச் சிறு சிலைகள் வணங்கப்படுவதை எதிர்த்து, அதுவே அவற்றை உடைத்துவிட்டதாக மக்கள் நினைக்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

قَالُواْ مَن فَعَلَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَآ إِنَّهُ لَمِنَ الظَّـلِمِينَ

(அவர்கள் கூறினார்கள்: "எங்கள் தெய்வங்களுக்கு இப்படிச் செய்தது யார்? நிச்சயமாக அவன் அநீதியாளர்களில் ஒருவன்.") அவர்கள் திரும்பி வந்து, இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் தங்களின் சிலைகளை இழிவுபடுத்தி, அவற்றின் நிலையைத் தாழ்த்தி, அவை தெய்வங்கள் அல்ல என்பதையும், அவற்றை வணங்குபவர்கள் அறிவிலிகள் என்பதையும் நிரூபித்திருப்பதைக் கண்டபோது,

قَالُواْ مَن فَعَلَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَآ إِنَّهُ لَمِنَ الظَّـلِمِينَ

(அவர்கள் கூறினார்கள்: "எங்கள் தெய்வங்களுக்கு இப்படிச் செய்தது யார்? நிச்சயமாக அவன் அநீதியாளர்களில் ஒருவன்.") அவரின் இந்தச் செயலின் காரணமாக அவர்கள் இப்படிக் கூறினார்கள்.

قَالُواْ سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَهِيمُ

(அவர்கள் கூறினார்கள்: "இப்ராஹீம் என்று அழைக்கப்படும் ஓர் இளைஞன் அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதை நாங்கள் கேட்டோம்.") அவர் சிலைகளுக்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்வதாகச் சத்தியம் செய்ததைக் கேட்டவர்கள், ஓர் இளைஞன் அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதை நாங்கள் கேட்டோம் என்றும், அவர் இப்ராஹீம் என்று அழைக்கப்படுகிறார் என்றும் கூறினார்கள்.

قَالُواْ فَأْتُواْ بِهِ عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ

(அவர்கள் கூறினார்கள்: "அப்படியென்றால், அவரை மக்கள் முன்னிலையில் கொண்டு வாருங்கள்...") அதாவது, மக்கள் அனைவரும் முன்னிலையில் இருக்கும் ஒரு பெரிய சபைக்கு அவரைக் கொண்டு வருமாறு கூறினர். இதுவே இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் இறுதி நோக்கமாக இருந்தது. தங்களுக்கு ஏற்படும் தீங்கிலிருந்து தற்காத்துக் கொள்ளவோ அல்லது தங்களுக்குத் தாங்களே உதவி செய்து கொள்ளவோ முடியாத சிலைகளை வணங்குவதில் அவர்கள் எவ்வளவு பெரிய அறியாமையிலும் முட்டாள்தனத்திலும் இருக்கிறார்கள் என்பதை அந்தப் பெரும் கூட்டத்திற்கு உணர்த்த விரும்பினார்கள். அப்படியிருக்க, அந்தச் சிலைகளிடம் அவர்களால் எப்படி உதவி கேட்க முடியும்?

قَالُواْ ءَأَنْتَ فَعَلْتَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَا يإِبْرَهِيمُ قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـذَا

(அவர்கள் கேட்டார்கள்: "இப்ராஹீமே! எங்கள் தெய்வங்களுக்கு இப்படிச் செய்தது நீர்தானா?" அவர் கூறினார்கள்: "இல்லை, இவற்றில் இந்தப் பெரியதுதான் அதைச் செய்தது...") அவர் உடைக்காமல் விட்டுவிட்ட அந்தப் பெரிய சிலையைக் குறிப்பிட்டு இவ்வாறு கூறினார்கள்.

فَاسْـَلُوهُمْ إِن كَانُواْ يِنْطِقُونَ

(அவற்றுக்குப் பேசும் சக்தி இருந்தால், அவற்றிடமே கேட்டுப் பாருங்கள்!) அந்தச் சிலைகளால் பேச முடியாது என்பதை அவர்கள் தாங்களாகவே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், உயிரற்ற அந்தச் சிலையினால் எதனையும் கூற முடியாது என்பதையும் அவர்கள் உணர வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்கள். இரு ஸஹீஹான நூல்களிலும் அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிப்பதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ السَّلَامُ لَمْ يَكْذِبْ غَيْرَ ثَلَاثٍ: ثِنْتَيْنِ فِي ذَاتِ اللهِ قَوْلُهُ:

(இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் மூன்று சந்தர்ப்பங்களைத் தவிர பொய் சொல்லவில்லை. அவற்றில் இரண்டு அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்திற்காக - அவர் கூறியவை:

بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـذَا

(இல்லை, இவற்றில் இந்தப் பெரியதுதான் அதைச் செய்தது) மற்றும்

إِنِّى سَقِيمٌ

(நிச்சயமாக நான் நோயுற்றிருக்கிறேன்) 37:89.

قَالَ: وَبَيْنَا هُوَ يَسِيرُ فِي أَرْضِ جَبَّارٍ مِنَ الْجَبَابِرَةِ وَمَعَهُ سَارَّةُ، إِذْ نَزَلَ مَنْزِلًا فَأَتَى الْجَبَّارَ رَجُلٌ فَقَالَ: إِنَّهُ قَدْ نَزَل هَهُنَا رَجُلٌ بِأَرْضِكَ مَعَهُ امْرَأَةٌ أَحْسَنُ النَّاسِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَجَاءَ، فَقَالَ: مَا هَذِهِ الْمَرْأَةُ مِنْكَ؟ قَالَ: هِيَ أُخْتِي. قَالَ: فَاذْهَبْ فَأَرْسِلْ بِهَا إِلَيَّ، فَانْطَلَقَ إِلَى سَارَّةَ فَقَالَ: إِنَّ هَذَا الْجَبَّارَ قَدْ سَأَلَنِي عَنْكِ، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي، فَلَا تُكَذِّبِينِي عِنْدَهُ، فَإِنَّكِ أُخْتِي فِي كِتَابِ اللهِ، وَإِنَّهُ لَيْسَ فِي الْأَرْضِ مُسْلِمٌ غَيْرِي وَغَيْرُكِ، فَانْطَلَقَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي، فَلَمَّا أَنْ دَخَلَتْ عَلَيْهِ فَرَآهَا أَهْوَى إِلَيْهَا فَتَنَاوَلَهَا فَأُخِذَ أَخْذًا شَدِيدًا، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي وَلَا أَضُرُّكِ، فَدَعَتْ لَهُ، فَأُرْسِلَ فَأَهْوَى إِلَيْهَا، فَتَنَاوَلَهَا فَأُخِذَ بِمِثْلِهَا أَوْ أَشَدَّ، فَفَعَلَ ذَلِكَ الثَّالِثَةَ، فَأُخِذَ فَذَكَرَ مِثْلَ الْمَرَّتَيْنِ الْأُولَيَيْنِ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ فَلَا أُضُرَّكِ، فَدَعَتْ لَهُ فَأُرْسِلَ، ثُمَّ دَعَا أَدْنَى حُجَّابِهِ فَقَالَ: إِنَّكَ لَمْ تَأْتِنِي بِإِنْسَانٍ، وَلَكِنَّكَ أَتَيْتَنِي بِشَيْطَانٍ، أَخْرِجْهَا وَأَعْطِهَا هَاجَرَ. فَأُخْرِجَتْ وَأُعْطِيَتْ هَاجَرَ، فَأَقْبَلَتْ، فَلَمَّا أَحَسَّ إِبْرَاهِيمُ بِمَجِيئِهَا، انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ، وَقَالَ: مَهْيَمْ. قَالَتْ: كَفَى اللهُ كَيْدَ الْكَافِرِ الْفَاجِرِ، وَأَخْدَمَنِي هَاجَر»

அவர் கொடுங்கோலர்களில் ஒருவனின் தேசத்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, சாரா (அலை) அவர்களும் அவருடன் இருந்தார்கள். அவர் ஓரிடத்தில் தங்கியபோது, ஒருவன் அந்த கொடுங்கோலனிடம் வந்து, "உங்கள் தேசத்தில் ஒருவர் வந்து தங்கியிருக்கிறார், அவருடன் மக்களிலேயே மிக அழகான ஒரு பெண் இருக்கிறார்" என்றான். அந்த கொடுங்கோலன் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களை அழைத்து வரச் செய்து, "இந்தப் பெண்ணுக்கும் உமக்கும் என்ன உறவு?" என்று கேட்டான். அவர், "இவர் எனது சகோதரி" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவன், "நீ சென்று அவளை என்னிடம் அனுப்பி வை" என்றான். இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் சாரா (அலை) அவர்களிடம் வந்து, "இந்தக் கொடுங்கோலன் உன்னைப் பற்றி என்னிடம் கேட்டான். அதற்கு நான் நீ என் சகோதரி என்று கூறிவிட்டேன். எனவே அவன் முன்னிலையில் என்னை பொய்யனாக்கி விடாதே. ஏனெனில், அல்லாஹ்வின் வேதத்தின்படி நீ எனது (ஈமானிய) சகோதரிதான். மேலும் இந்த பூமியில் உன்னையும் என்னையும் தவிர வேறு முஸ்லிம்கள் எவரும் இல்லை" என்று கூறினார்கள். பின்னர் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் சாரா (அலை) அவர்களை அவனிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். பிறகு அவர் நின்று தொழத் தொடங்கினார்கள். சாரா (அலை) அந்த கொடுங்கோலனிடம் சென்றபோது, அவன் அவளைக் கண்டவுடன் இச்சையுடன் அவளை நெருங்கினான். ஆனால் அவன் கடுமையாகப் பிடிக்கப்பட்டான் (அவன் உடல் விறைத்துப் போனது). அவன், "எனக்காக அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய், நான் உனக்குத் தீங்கு செய்ய மாட்டேன்" என்றான். அவர் அவனுக்காகப் பிரார்த்தித்ததும் அவன் விடுவிக்கப்பட்டான். பிறகு அவன் மீண்டும் இச்சையுடன் அவளை நெருங்கியபோது, முன்பை விடக் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டான். இது மூன்று முறை நிகழ்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் முதலில் சொன்னதையே சொன்னான். பிறகு அவன் தனது மிக நெருக்கமான காவலர்களில் ஒருவனை அழைத்து, "நீ என்னிடம் ஒரு மனிதரை அழைத்து வரவில்லை, ஒரு ஷைத்தானைத்தான் அழைத்து வந்திருக்கிறாய்! இவளை வெளியே அழைத்துச் சென்று, இவளுக்கு ஹாஜரைக் கொடு" என்று கூறினான். அவ்வாறே அவர் வெளியே அனுப்பப்பட்டு அவருக்கு ஹாஜர் (அலை) வழங்கப்பட்டார். சாரா (அலை) திரும்பி வருவதை இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் உணர்ந்தபோது, தமது தொழுகையை முடித்துக் கொண்டு திரும்பினார்கள். "என்ன நடந்தது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு சாரா (அலை), "அல்லாஹ் அந்தப் பாவியான நிராகரிப்பாளனின் சூழ்ச்சியை முறியடித்தான், மேலும் ஹாஜரை எனக்குப் பணிப்பெண்ணாக வழங்கினான்" என்று கூறினார்கள்.) முஹம்மது பின் ஸிரீன் அவர்கள் கூறினார்கள்: "அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் இந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும்போது, 'வானத்து நீரின் புதல்வர்களே (அரபிகளே)! இவர்தான் உங்கள் தாய்' என்று கூறுவார்கள்."