ஸஹீஹுல் புகாரி

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் அவர்களின் பயணங்களில் ஒன்றில் புறப்பட்டோம். நாங்கள் ‘அல்-பைதா’ அல்லது ‘தாதுல்-ஜெய்ஷ்’ எனும் இடத்தை அடைந்தபோது, என்னுடைய கழுத்து மாலை ஒன்று அறுந்து (தொலைந்து) விட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதைத் தேடுவதற்காக (அங்கேயே) தங்கினார்கள்; மக்களும் அவர்களுடன் தங்கினார்கள். அந்த இடத்தில் தண்ணீர் இருக்கவில்லை; மக்களிடமும் தண்ணீர் இருக்கவில்லை.

எனவே மக்கள் அபூபக்கர் அஸ்ஸித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் சென்று, "ஆயிஷா என்ன செய்திருக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும் மக்களையும் தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில் தங்க வைத்திருக்கிறார்கள்; மக்களிடமும் தண்ணீர் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் தொடை மீது தலையை வைத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் வந்தார்கள். அவர்கள் என்னிடம், "நீ அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும் மக்களையும் தண்ணீர் இல்லாத இடத்தில், அவர்களிடமும் தண்ணீர் இல்லாத நிலையில் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறாய்" என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) என்னைக் கண்டித்தார்கள்; அல்லாஹ் நாடியதையெல்லாம் எனக்குச் சொன்னார்கள். மேலும், தங்கள் கையால் என் விலாவில் குத்தினார்கள். என் தொடையின் மீது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இருந்த காரணத்தால் என்னால் அசைய முடியவில்லை.

விடியற்காலை வந்தபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எழுந்தார்கள்; (அங்கு) தண்ணீர் இருக்கவில்லை. எனவே அல்லாஹ் ‘தயம்மம்’ பற்றிய வசனத்தை அருளினான். உடனே அவர்கள் (அனைவரும்) தயம்மம் செய்தார்கள்.

அப்போது உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள், "ஓ அபூபக்கரின் குடும்பத்தினரே! இது உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் முதல் பரக்கத் (அருள் வளம்) அல்ல" என்று கூறினார்கள்.

(ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்:) "பிறகு நான் சவாரி செய்து கொண்டிருந்த ஒட்டகத்தை நாங்கள் எழுப்பியபோது, அதனடியில் அந்த மாலையைக் கண்டெடுத்தோம்."

ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “எனக்கு முன்னிருந்த எவருக்கும் வழங்கப்படாத ஐந்து விடயங்கள் எனக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன:

1. ஒரு மாதப் பயணத் தொலைவிலிருந்தே (எதிரிகளின் உள்ளங்களில் ஏற்படும்) நடுக்கத்தின் மூலம் நான் உதவி செய்யப்பட்டுள்ளேன்.

2. பூமி எனக்குத் தொழுமிடமாகவும், தூய்மையாக்கக்கூடியதாகவும் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, என் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த ஒருவருக்குத் தொழுகையின் நேரம் வந்துவிட்டால் அவர் (இருக்கும் இடத்திலேயே) தொழுதுகொள்ளட்டும்.

3. போர்ச் செல்வங்கள் எனக்கு அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன; எனக்கு முன்னிருந்த எவருக்கும் அவை அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

4. எனக்குப் பரிந்துரை செய்யும் (ஷஃபாஅத்) உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது.

5. (முற்காலத்தில்) இறைத்தூதர் அவருடைய சமுதாயத்திற்கு மட்டுமே அனுப்பப்படுவார்; நானோ மனிதகுலம் முழுமைக்கும் (பொதுவானவராக) அனுப்பப்பட்டுள்ளேன்.”

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
"நான் அஸ்மா (ரழி) அவர்களிடமிருந்து ஒரு மாலையை இரவல் வாங்கினேன். அது தொலைந்துவிட்டது. எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (அதைத் தேட) ஒரு மனிதரை அனுப்பினார்கள். அவர் அதைக் கண்டெடுத்தார். (அதற்குள்) தொழுகை நேரம் வந்துவிட்டது; ஆனால் அவர்களிடத்தில் தண்ணீர் இருக்கவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் (உளூ இல்லாமலேயே) தொழுதார்கள். பிறகு இது குறித்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அப்போது அல்லாஹ் ‘தயம்மும்’ பற்றிய இறைவசனத்தை அருளினான்."

உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ் உங்களுக்கு நற்கூலி வழங்குவானாக! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! உங்களுக்கு வெறுப்பளிக்கக்கூடிய ஒரு விஷயம் உங்களுக்கு நேர்ந்தால், அல்லாஹ் அதில் உங்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் நன்மையே அன்றி வேறெதையும் ஏற்படுத்துவதில்லை" என்று கூறினார்கள்.

அபூ ஜுஹைம் அல்-அன்சாரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘பிஃரு ஜமல்’ என்ற திசையிலிருந்து வந்தார்கள்.

ஒருவர் அவர்களைச் சந்தித்து சலாம் கூறினார்.

ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சுவரிடம் சென்று, தம் முகத்தையும் கைகளையும் துடைத்துக்கொள்ளும் வரை அவருக்குப் பதில் சலாம் கூறவில்லை; அதன் பின்னரே அவருக்குப் பதில் சலாம் கூறினார்கள்.

அப்துர் ரஹ்மான் பின் அப்ஸா அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

ஒரு மனிதர் உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரலி) அவர்களிடம் வந்து, "நான் ஜுனுப் ஆகிவிட்டேன்; ஆனால் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை" என்று கூறினார். அதற்கு அம்மார் பின் யாசிர் (ரலி) அவர்கள் உமர் (ரலி) அவர்களிடம், "நானும் நீங்களும் ஒரு பயணத்தில் இருந்தபோது (நடந்தது) தங்களுக்கு நினைவில்லையா? தாங்கள் தொழவில்லை; நானோ (தரையில்) புரண்டுவிட்டுத் தொழுதேன். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அதைத் தெரிவித்தேன். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நீர் இவ்வாறு செய்திருந்தாலே உமக்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்கும்' என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது இரு உள்ளங்கைகளால் பூமியில் அடித்தார்கள்; அவற்றில் ஊதினார்கள்; பிறகு அவற்றைக் கொண்டு தமது முகத்தையும் இரு கைகளையும் துடைத்துக்கொண்டார்கள்" என்று கூறினார்கள்.

சயீத் பின் அப்துர் ரஹ்மான் பின் அப்ஸா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: (அவர்களுடைய தந்தை) அப்துர் ரஹ்மான் பின் அப்ஸா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: அம்மார் (ரலி) அவர்கள் (மேற்கூறியவாறு) கூறினார்கள்.

மேலும் (அறிவிப்பாளர்) ஷுஃபா அவர்கள் தமது இரு கைகளால் பூமியில் அடித்தார்கள்; பிறகு அவ்விரண்டையும் தமது வாய்க்கு அருகே கொண்டு சென்றார்கள்; பிறகு தமது முகத்தையும், தமது இரு கைகளையும் தடவிக்கொண்டார்கள்.

அப்துர் ரஹ்மான் பின் அப்ஸா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அவர் `உமர் (ரழி) அவர்களுடன் இருந்தபோது, `அம்மார் (ரழி) அவர்கள் `உமர் (ரழி) அவர்களிடம், "நாங்கள் ஒரு படைப்பிரிவில் இருந்தோம்; அப்போது எங்களுக்குப் பெருந்துடக்கு (ஜுனுப்) ஏற்பட்டது" என்று கூறினார்கள். மேலும், "அவர் அவ்விரண்டிலும் (கைகளிலும்) ஊதினார்கள்" என்றும் கூறினார்.

அப்துர் ரஹ்மான் பின் அப்சா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அம்மார் (ரழி) அவர்கள் உமர் (ரழி) அவர்களிடம் கூறினார்கள்: "நான் புழுதியில் புரண்டேன். பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தேன். அப்போது அவர்கள், 'உமக்கு முகமும் இரு கைகளுமே போதுமானதாகும்' என்று கூறினார்கள்."

அப்துர் ரஹ்மான் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நான் உமர் (ரலி) அவர்களிடத்தில் இருந்தேன். அப்போது அவர்களிடம் அம்மார் (ரலி) அவர்கள்..." என்று தொடங்கி, மேற்கூறியவாறு ஹதீஸை அறிவித்தார்கள்.

அம்மார் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கைகளால் பூமியில் அடித்தார்கள்; பின்னர் (அவற்றால்) தமது முகத்தையும், தமது இரு கைகளையும் தடவிக்கொண்டார்கள்.

இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து, இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது (ஓய்வெடுக்கத்) தங்கினோம். ஒரு பயணிக்கு அதை விட இனிமையான ஓய்வு வேறேதும் இருக்காது (எனும் அளவுக்கு அயர்ந்து உறங்கினோம்). சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை எழுப்பவில்லை. முதலில் விழித்தவர் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் - (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் (ரஹ்) கூறுகிறார்: ‘அபூ ரஜா (ரஹ்) அந்தப் பெயர்களை எனக்குச் சொன்னார்; ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன்’) - நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) எழுந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் உறங்கும்போது, அவர்கள் தாமாக எழும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம். ஏனெனில் அவர்களின் உறக்கத்தில் அவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது (வஹீ அருளப்படுகிறதா) என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. உமர் (ரலி) விழித்தெழுந்து, மக்கள் (சூரியன் உதிக்கும் வரை உறங்கிவிட்ட) நிலையைக் கண்டபோது - அவர் உறுதியான மனிதராக இருந்தார் - “அல்லாஹு அக்பர்” (அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன்) என்று தக்பீர் முழங்கித் தம் குரலை உயர்த்தினார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரின் சப்தத்தைக் கேட்டு விழிக்கின்ற வரை அவர் தொடர்ந்து சப்தமிட்டு தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

அவர்கள் விழித்ததும், மக்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை நேரம் தவறியதை) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “தீங்கு ஏதுமில்லை (அல்லது ஒன்றும் ஆகாது); பயணத்தைத் தொடருங்கள்” என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்கள் இறங்கி, உளூச் செய்யத் தண்ணீர் கேட்டார்கள். (தண்ணீர் வந்ததும்) உளூச் செய்தார்கள். தொழுகைக்கு இகாமத் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

அவர்கள் தொழுகையை முடித்த பிறகு, மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் தனியாக ஒதுங்கி இருப்பதைக் கண்டார்கள். “இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “எனக்குக் குளிப்பு கடமையாகியுள்ளது (ஜுனூப்); ஆனால் தண்ணீர் இல்லை” என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “(சுத்தமான) மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்வீராக (தயம்மும் செய்வீராக); அதுவே உமக்குப் போதுமானது” என்றார்கள்.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களுடைய தாகத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். உடனே அவர்கள் இறங்கி, ஒருவரையும் (அறிவிப்பாளர் அபூ ரஜா (ரஹ்) பெயரைச் சொன்னார்; அவ்ஃப் (ரஹ்) மறந்துவிட்டார்) அலி (ரலி) அவர்களையும் அழைத்து, “நீங்கள் இருவரும் சென்று தண்ணீர் தேடுங்கள்” என்று அனுப்பினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சென்றபோது, இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளுக்கு (மஸாதா அல்லது ஸதீஹா) இடையில் ஒட்டகத்தில் அமர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், “தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “நேற்று இந்நேரம் தான் நான் தண்ணீர் எடுத்தேன் (தண்ணீர் வெகு தொலைவில் உள்ளது); எங்கள் கூட்டத்தினர் (ஆண்கள்) பின்தங்கியுள்ளனர்” என்று கூறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் அவளிடம், “சரி, நீ புறப்படு” என்றார்கள். அவள், “எங்கே?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்” என்றார்கள். அதற்கு அவள், “அந்த ‘ஸாபி’ என்று அழைக்கப்படுபவரிடமா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “நீ யாரைக் கருதுகிறாயோ அவரேதான்; நீ வா” என்று கூறி, அவளை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து நடந்ததைத் தெரிவித்தார்கள்.

(நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கச் சொன்னார்கள்). அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டு வரவழைத்தார்கள். அப்பெண்ணின் இரண்டு பைகளின் வாய்களிலிருந்தும் அந்தப் பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்றினார்கள். பிறகு பைகளின் மேல் வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்புறத் துவாரங்களைத் திறந்துவிட்டார்கள். “மக்களே! நீர் புகட்டுங்கள்; நீங்களும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

விருப்பமானவர்கள் (தங்கள் கால்நடைகளுக்கு) நீர் புகட்டினார்கள்; விருப்பமானவர்கள் (தாமும்) நீர் எடுத்துக் கொண்டார்கள். இறுதியாக, குளிப்பு கடமையான அந்த மனிதருக்கும் ஒரு பாத்திரம் நீர் வழங்கி, “சென்று உம்மீது ஊற்றிக் குளித்துக்கொள்வீராக” என்றார்கள்.

அப்பெண் எழுந்து நின்று, தன் தண்ணீருக்கு என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்தப் பைகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுப்பதை நிறுத்தியபோது, அவை முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாக நிறைந்திருப்பதைப் போன்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவளுக்காக உணவுப் பொருட்களைச் சேகரியுங்கள்” என்று கூறினார்கள். பேரீச்சம்பழம், மாவு, சத்துமாவு ஆகியவற்றைச் சேகரித்து, ஒரு துணியில் கட்டி உணவுத் தொகுப்பாக்கி அவளிடம் கொடுத்து, அவளை ஒட்டகத்தில் ஏற்றினார்கள். அந்தத் துணிமூட்டையை அவளுக்கு முன்னே வைத்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், “உன்னுடைய தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை நீ அறிவாய்; ஆயினும் அல்லாஹ்வே எங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டினான்” என்று கூறினார்கள்.

அவள் தன் வீட்டாரிடம் தாமதமாகச் சென்றாள். அவர்கள், “இன்னாரே! ஏன் தாமதம்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “ஒரு விசித்திரமான செயல்! இரண்டு பேர் என்னை வழிமறித்து, ‘ஸாபி’ என்று சொல்லப்படும் அந்த மனிதரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் இன்னின்னவாறு செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே உள்ளவர்களிலேயே மிகப் பெரும் சூனியக்காரராக அவர் இருக்க வேண்டும்; அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்க வேண்டும்” என்று (வானத்தையும் பூமியையும் தன் நடுவிரலாலும் ஆள்காட்டி விரலாலும் சுட்டிக்காட்டிக்) கூறினாள்.

அதன் பிறகு முஸ்லிம்கள் அந்தப் பெண்ணின் ஊரைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது போர்தொடுப்பார்கள்; ஆனால், அவளுடைய குலத்தார் வசிக்கும் பகுதியை மட்டும் விட்டுவிடுவார்கள். ஒரு நாள் அவள் தன் மக்களிடம், “இந்த மக்கள் வேண்டுமென்றே உங்களை விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். உங்களுக்கு இஸ்லாத்தில் நாட்டம் உண்டா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளுக்குக் கட்டுப்பட்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அறிவிப்பாளர் அபூ அப்துல்லாஹ் (புகாரி இமாம்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: ‘ஸபாஅ’ என்றால் ஒரு மார்க்கத்தை விட்டுவிட்டு வேறொரு மார்க்கத்திற்குச் செல்வதாகும். அபுல் ஆலியா (ரஹ்) அவர்கள், “ஸாபியீன்கள் என்பவர்கள் வேதக்காரர்களில் ஒரு பிரிவினர்; அவர்கள் ‘ஸபூர்’ வேதத்தை ஓதுபவர்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அபூ வாயில் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அபூ மூஸா (ரழி) அவர்கள் அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்களிடம், "ஒருவருக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லையானால் அவர் தொழக்கூடாதா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்துல்லாஹ் (ரழி), "நான் அவர்களுக்கு இதில் சலுகை அளித்தால், அவர்களில் ஒருவருக்கு (தண்ணீர்) குளிர்ச்சியாகத் தென்படும்போது, 'இப்படியே செய்துவிடலாம்' என்று கூறி—அதாவது தயம்மும் செய்து—தொழுதுவிடுவார்" என்று பதிலளித்தார்கள். உடனே அபூ மூஸா (ரழி), "அப்படியென்றால் உமர் (ரழி) அவர்களிடம் அம்மார் (ரழி) கூறிய செய்தி பற்றித் தாங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்துல்லாஹ் (ரழி), "உமர் (ரழி) அவர்கள் அம்மாரின் கூற்றைக் கொண்டு திருப்தியடைந்ததாக நான் காணவில்லை" என்று பதிலளித்தார்கள்.

ஷகீக் பின் ஸலமா அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நான் அப்துல்லாஹ் மற்றும் அபூ மூஸா ஆகியோருடன் இருந்தேன். அப்போது அபூ மூஸா அவர்கள் அப்துல்லாஹ்விடம், "அபூ அப்துர் ரஹ்மானே! ஒருவருக்கு ஜுனுப் ஏற்பட்டு, தண்ணீர் கிடைக்கவில்லையென்றால் அவர் என்ன செய்வார் என்பது பற்றித் தாங்கள் என்ன கருதுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்துல்லாஹ், "தண்ணீர் கிடைக்கும் வரை அவர் தொழக் கூடாது" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அதற்கு அபூ மூஸா, "அப்படியென்றால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அம்மார் அவர்களிடம் 'உனக்கு இதுவே போதுமானது' என்று கூறிய கூற்றை என்ன செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்துல்லாஹ், "(அம்மாரின் அக்கூற்றைக் கேட்டு) உமர் அவர்கள் திருப்தியடையவில்லை என்பதை நீர் பார்க்கவில்லையா?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூ மூஸா, "அம்மார் அவர்களின் கூற்றை விட்டுவிடுவோம்; இந்த (த் தயம்மம் தொடர்பான) இறைவசனத்தை என்ன செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அப்துல்லாஹ் (அதற்கு) என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், "இதற்கு நாம் அவர்களுக்குச் சலுகை அளித்தால், வெகு விரைவில் அவர்களில் ஒருவருக்குத் தண்ணீர் குளிர்ச்சியாக இருந்தால் அவர் தண்ணீரை விட்டுவிட்டுத் தயம்மம் செய்ய முற்படுவார்" என்று கூறினார்கள்.

(அறிவிப்பாளர் அஃமஷ் கூறுகிறார்:) நான் ஷகீக் அவர்களிடம், "இதற்காகத் தானா அப்துல்லாஹ் அவர்கள் இதை வெறுத்தார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் "ஆம்" என்றார்கள்.

ஷகீக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நான் அப்துல்லாஹ் (ரழி) மற்றும் அபூ மூஸா அல்-அஷ்அரீ (ரழி) ஆகியோருடன் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது அபூ மூஸா (ரழி) அவர்கள் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்களிடம், “ஒருவர் கடமையான குளிப்புக்குரியவராகி (ஜுனுப்), ஒரு மாதத்திற்குத் தண்ணீர் கிடைக்காவிட்டால் அவர் தயம்மும் செய்து தொழக்கூடாதா?” என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அப்துல்லாஹ் (ரழி), “அவர் ஒரு மாதம் தண்ணீர் பெறாவிட்டாலும் தயம்மும் செய்யக் கூடாது” என்றார்கள். அதற்கு அபூ மூஸா (ரழி), “அப்படியென்றால் சூரத்துல் மாயிதாவில் உள்ள, **‘ஃபலம் தஜிதூ மாஅன் ஃபதயம்மமூ ஸஈதன் தய்யிபன்’** (நீங்கள் தண்ணீர் பெறாவிட்டால் தூய்மையான மண்ணைத் தொட்டுத் தயம்மும் செய்யுங்கள்) எனும் இறைவசனத்தை என்ன செய்வீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அப்துல்லாஹ் (ரழி), “இந்த வசனத்தைக் கொண்டு அவர்களுக்கு (மக்களுக்கு) சலுகையளிக்கப்பட்டால், தண்ணீர் குளிர்ச்சியாக இருக்கும்போது கூட அவர்கள் மண்ணால் தயம்மும் செய்ய முற்பட்டுவிடுவார்கள்” என்று கூறினார்கள்.

(ஷகீக் ஆகிய) நான் (அப்துல்லாஹ்விடம்), “இதனால்தான் நீங்கள் இதை வெறுத்தீர்களா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் ‘ஆம்’ என்றார்கள்.

அப்போது அபூ மூஸா (ரழி), “உமர் (ரழி) அவர்களிடம் அம்மார் (ரழி) கூறியதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா? ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு தேவைக்காக என்னையும் அனுப்பினார்கள். அப்போது நான் கடமையான குளிப்புக்குரியவனாகிவிட்டேன். எனக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. எனவே, கால்நடை (மண்ணில்) புரளுவதைப் போன்று நான் மண்ணில் புரண்டேன். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து இச்செய்தியைச் சொன்னேன். அதற்கு அவர்கள், ‘இதுவே உனக்குப் போதுமானதாக இருந்திருக்குமே!’ என்று கூறி, தம் உள்ளங்கையைப் பூமியில் ஒரு முறை அடித்தார்கள். பிறகு அதை உதறினார்கள். பிறகு (இடது) கையால் தமது வலது கையின் மேற்புறத்தையும், அல்லது (வலது) கையால் தமது இடது கையின் மேற்புறத்தையும் தடவிவிட்டு, அவ்விரண்டாலும் தமது முகத்தைத் தடவினார்கள்’ (என்று அம்மார் (ரழி) கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா?)” என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அப்துல்லாஹ் (ரழி), “அம்மார் (ரழி) கூறியதைக் கேட்டு உமர் (ரழி) திருப்தியடையவில்லை என்பதை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டார்கள்.

மேலும் யஃலா (ரஹ்) அவர்கள் அஃமஷ் (ரஹ்) வழியாக ஷகீக் (ரஹ்) அவர்களிடமிருந்து அறிவிப்பதாவது:
நான் அப்துல்லாஹ் (ரழி) மற்றும் அபூ மூஸா (ரழி) ஆகியோருடன் இருந்தேன். அப்போது அபூ மூஸா (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னையும் உங்களையும் அனுப்பினார்கள். அப்போது நான் கடமையான குளிப்புக்குரியவனாகிவிட்டேன். எனவே நான் மண்ணில் புரண்டேன். பிறகு நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து விபரத்தைக் கூறினோம். அதற்கு அவர்கள், ‘உனக்கு இதுவே போதுமானதாக இருந்திருக்குமே’ என்று கூறி, தமது முகத்தையும் இரு உள்ளங்கைகளையும் ஒரு முறை தடவினார்கள்” என்று அம்மார் (ரழி) உமர் (ரழி) அவர்களிடம் கூறியதாகக் குறிப்பிட்டார்கள்.

`இம்ரான் பின் ஹுசைன் அல்-குஸாஈ` (ரழி) அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் ஒதுங்கி அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டார்கள். அவர்கள் அவரிடம், "ஓ இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே (ஸல்)! நான் ஜுனுபாக இருக்கிறேன், மேலும் தண்ணீர் இல்லை" என்று பதிலளித்தார்.

நபி (ஸல்) அவர்கள், "சுத்தமான மண்ணைக் கொண்டு தயம்மும் செய்துகொள்ளுங்கள், அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.