நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: (அவதூறு பேசியவர்கள்) அவதூறாகப் பேசியபோது, அல்லாஹ் அவரை அதிலிருந்து விடுவித்தான். (நபித்தோழர்கள்) ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாக அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட நாடினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) அவர் மேற்கொண்ட ஒரு போரின்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. பர்தாவுடைய சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நான் அவர்களுடன் (அப்பயணத்தில்) சென்றேன். நான் எனது ஹவ்தஜில் (ஒட்டகச் சேணத்தில் அமைக்கப்பட்ட மூடிய சிவிகையில்) தூக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும், அதிலேயே கீழே இறக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும் இருந்தேன். நாங்கள் சென்றோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கினோம். ஓர் இரவில் பயணம் செய்யுமாறு (புறப்பட) அறிவித்தார்கள். அவர்கள் புறப்பட அறிவித்தபோது நான் எழுந்து, படையைக் கடந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) சென்றேன். எனது தேவையை முடித்துக்கொண்டு எனது வாகனத் திற்குத் திரும்பினேன். அப்போது என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டிலுள்ள) ழிஃபார் நகரத்து மணிகளாலான என் கழுத்து மாலை அறுந்து (விழுந்து) விட்டிருந்தது. உடனே நான் திரும்பிச் சென்று எனது மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது (நான் திரும்ப) தாமதமாக்கிவிட்டது. எனக்காக (பயண ஏற்பாடுகளைச்) செய்பவர்கள் வந்து, எனது ஹவ்தஜைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்தார்கள். நான் அதனுள் இருக்கிறேன் என்றே அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், உடல் பருமன் அற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். சதை போடும் அளவுக்கு அவர்கள் உண்பதில்லை; மிகக் குறைந்த உணவையே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் ஹவ்தஜைத் தூக்கி மேலே வைத்தபோது, அதன் எடையில் மாற்றத்தை உணரவில்லை. மேலும் நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி(க் கூட்டிக்கொண்டு) சென்றுவிட்டார்கள். படை சென்றுவிட்ட பிறகு நான் எனது மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கே எவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்தைத் தேடிச் சென்றேன். என்னைக் காணாதபோது அவர்கள் என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நான் கருதினேன். நான் எனது இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது என் கண்கள் மேலிடவே நான் உறங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்-சுலமீ அத்-தக்வானீ என்பவர் படைக்குப் பின்னால் வருபவராக இருந்தார். அவர் காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் உருவத்தைப் பார்த்தார். பர்தா சட்டம் வருவதற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன் காலை மிதித்தபோது, அவர் "இன்னா லில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிஊன்" (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் நாம் அவனிடமே திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். (உடனே எனது முகத்திரை ஆடையால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டேன்.) நான் அதில் ஏறிக் கொண்டேன். அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகல் நேரத்தில் படைவீரர்கள் (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்த இடத்தில் நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம். (இந்த அவதூறு விஷயத்தில்) யாரெல்லாம் அழிய வேண்டுமென்று இருந்ததோ அவர்கள் அழிந்தார்கள். இந்த அவதூறு விஷயத்தில் பெரும்பங்கு வகித்தவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு சலூல் ஆவான். பிறகு நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். நான் மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். அவதூறு பேசுவோரின் சொற்களில் மக்கள் மூழ்கிக்கிடந்தனர். ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், நான் நோயுற்றிருந்தபோது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் அந்த அன்பு என் நோயின்போது அவர்களிடம் எனக்குக் கிடைக்காதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் உள்ளே வருவார்கள்; சலாம் சொல்வார்கள்; பிறகு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று (மட்டும்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடையும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை. நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் (இயற்கைத் தேவைக்காக) "மனாஸி" என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அது நாங்கள் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும் இடமாகும். இரவு நேரத்தைத் தவிர மற்ற நேரங்களில் நாங்கள் வெளியே செல்லமாட்டோம். வீடுகளுக்கு அருகிலேயே கழிப்பறைகளை நாங்கள் அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்னால் (நடந்த நிகழ்வு) இதுவாகும். வெட்டவெளியில் சென்று மலஜலம் கழிக்கும் முந்தைய அரபிகளின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம். நானும், அபூ ருஹ்ம் என்பவரின் மகளான மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் நடந்து சென்றோம். அவர் தனது ஆடைத் தடுக்கி (விழுந்து), "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "மிக மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அடிப் பெண்ணே! அவர் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று நான் கேட்டேன். அவதூறு பேசுபவர்கள் சொன்னதை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (அதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது. நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் கூறிவிட்டு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். (அப்போது) என் பெற்றோரிடமிருந்து செய்தியைத் தீர்க்கமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் வந்து என் தாயாரிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு என் தாயார், "என் அருமை மகளே! இந்த விஷயத்தை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்து, அவர்கள் அவள் மீது (இப்படிப்பட்ட குறைகளை) அதிகப்படுத்தாமல் இருந்ததில்லை" என்று ஆறுதல் கூறினார்கள். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்); மக்களா இப்படிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று (வியப்புடன்) கேட்டேன். அன்றிரவு விடியும் வரை அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் கண்ணீரும் நிற்கவில்லை; உறக்கமும் என்னைத் தழுவவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தனர். இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அழுகை என் கல்லீரலைப் பிளந்துவிடுமோ என்று நான் எண்ணினேன். என் பெற்றோர் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிகளில் ஒரு பெண் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதி அளித்தேன். அவர் வந்து என்னுடன் அமர்ந்து அழுதார். நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து (அருகில்) அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதமாக என் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு எந்த வஹியும் (இறைச்செய்தியும்) அருளப்படவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் "கலிமா ஷஹாதத்" மொழிந்தார்கள். பிறகு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குச் செய்தி எட்டியது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள்; அவனிடம் மீளு. ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, திருந்தி (அல்லாஹ்விடம்) மீளும்போது, அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னிக்கிறான்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது எனது கண்ணீர் நின்றுவிட்டது. அதிலிருந்து ஒரு துளிகூட (வருவதாய்) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன். அதற்கு என் தந்தை, "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். பிறகு என் தாயாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்று சொன்னேன். அவர்களும், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் சொன்னேன்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! மக்கள் பேசிக்கொண்டதை நீங்கள் செவியுற்றிருக்கிறீர்கள்; அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்துவிட்டது; அதை உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். 'நான் நிரபராதி' என்று உங்களிடம் சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - இருந்தாலும் நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். (நான் செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை நானாக ஒப்புக்கொண்டால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் (நபி) யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யகூப் (அலை)) அவர்களையே உவமையாகக் கருதுகிறேன். (அவர் கூறியது போல்): **'ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்'** ('ஆகவே, (எனக்கு) அழகான பொறுமையே சிறந்தது; நீங்கள் கூறுவதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது.') (திருக்குர்ஆன் 12:18)" பிறகு நான் எனது படுக்கையில் (மறுபுறம்) திரும்பிக்கொண்டேன். அல்லாஹ் நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அறிவிப்பான் என்று அப்போதே நான் நம்பினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் விஷயத்தில் ஓதப்படக்கூடிய வஹி (வேத வசனம்) இறங்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. என் விஷயம் பற்றி அல்லாஹ் குர்ஆனில் பேசுவதற்குரிய தகுதியைவிட நான் அற்பமானவள் என்றே கருதினேன். மாறாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஏதேனும் கனவு கண்டு, அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னை இப்பழியிலிருந்து நீக்குவான் என்றே ஆதரவு வைத்திருந்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார் எவரும் வெளியேறவும் இல்லை. அதற்குள் அல்லாஹ், தனது தூதர் மீது வஹியை இறக்கி அருளினான். வஹி அருளப்படும்போது ஏற்படும் வேதனை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது கடுங்குளிர்காலமாக இருந்தும், அவர் மேலிருந்து வியர்வை முத்துக்களாய் வழிந்தோடியது. (அந்த அளவுக்கு இறைச்செய்தி கனமானதாக இருந்தது.) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியபோது அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தையாக, "ஆயிஷாவே! அல்லாஹ்வைப் புகழ்வீராக! அல்லாஹ் உம்மை (இப்பழியிலிருந்து) தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்" என்று கூறினார்கள். என் தாயார் என்னிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான், "இல்லை; அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன்" என்று கூறினேன். (அப்போது) அல்லாஹ், **"இன்னல்லதீன ஜாஊ பில்இஃப்கி உஸ்பத்துன் மின்கும்..."** (நிச்சயமாக உங்கள் மீது அவதூறு கூறியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தாரே...) என்று தொடங்கும் (பல) வசனங்களை அருளினான். அல்லாஹ் நான் நிரபராதி என (இந்த) வசனங்களை இறக்கியபோது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் இப்னு உதாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், (அவர் ஏழை என்பதாலும்) அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி மிஸ்தஹ் இத்தகைய சொல்லைச் சொன்ன பிறகு அவருக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்யமாட்டேன்" என்று கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை இறக்கி அருளினான்: **"உங்களில் செல்வம் மற்றும் வசதி படைத்தவர்கள், உறவினர்களுக்கோ, ஏழைகளுக்கோ, அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கோ (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளை) மன்னித்து, (குறைகளைப்) பொருட்படுத்தாமல் இருக்கட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவனும், பெருங்கருணையாளனும் ஆவான்."** (திருக்குர்ஆன் 24:22) உடனே அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்துவந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என் விஷயத்தில்) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் விசாரித்தார்கள். "ஸைனபே! என்ன அறிவீர்? என்ன கண்டீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் (பத்திரமாகப்) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அவரைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று கூறினார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஸைனப் (ரழி) அவர்கள் தாம் எனக்குப் போட்டியாக இருந்தார்கள். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான்.